7 τύποι μπαμπάδων που μας χαλάνε…

Συνάδελφοι μπαμπάδες, υπάρχουν και ζουν ανάμεσά μας μερικοί μπαμπάδες που μας χαλάνε το όνομα και την πιάτσα… γράφει ο Χρίστος Σμπώκος Ιδού λοιπόν οι βασικές κατηγορίες (και η λέξη έχει διπλή έννοια…):

Ο μπαμπάς – πασάς Δεν ξέρει να αλλάξει πάνα, δεν ξέρει να ντύσει το παιδί, δεν ξέρει να κοιμίσει το παιδί, δεν ξέρει να ταΐσει το παιδί. Όχι γιατί δεν τα καταφέρνει αλλά γιατί ποτέ δεν θέλησε να προσπαθήσει να μάθει.

Ο μπαμπάς – πασαδόρος Ό,τι και να του ζητήσουν τα παιδιά του, το δέχεται, αλλά το πασάρει σε άλλον όταν φτάνουμε στο στάδιο της εφαρμογής του. Τάζει θέατρο αλλά με τη μαμά, τάζει παιδική χαρά αλλά με τον παππού, τάζει πατάτες τηγανιτές αλλά από τη γιαγιά.

Ο μπαμπάς – παρκαδόρος Τα κάνει όλα χωρίς τα παιδιά. Φροντίζει κάθε μέρα να τα «παρκάρει» στη μαμά, στην πεθερά, στη θεία τους , στον κουμπάρο, στην baby sitter, στη γειτόνισσα, οπουδήποτε δει ότι υπάρχει δυνατότητα. Και πιστέψτε με, δεν το κάνει γιατί όντως δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να κάνει μαζί με τα παιδιά.

Ο αδιάφορος μπαμπάς Δεν ξέρει τα νέα του παιδιού του, δεν το παρατηρεί – μελετά καθημερινά, δε συζητάει μαζί του. Του πασάρει ένα tablet ή κάτι στην τηλεόραση και προτιμά να το αφήσει εκεί για ώρες. Ουσιαστικά είναι απών (πνευματικά) αλλά παριστάνει τον παρόντα (σωματικά).

Ο υπερπροστατευτικός μπαμπάς Ναι όλοι έχουμε άγχος. Και ναι όλοι καμιά φορά το παρακάνουμε. Αλλά πρώτον αυτή είναι κυρίως δουλειά της μαμάς. Εμείς (οι μπαμπάδες ντε) είμαστε εδώ για να κρατάμε μια ισορροπία, να δίνουμε ανάσες στο παιδί κι όχι το ανάποδο. Και δεύτερον, άλλο προστατεύω το παιδί μου, άλλο δεν το αφήνω να κάνει τίποτα μόνο του. Ή και τίποτα γενικά.

Tip-Sheet-Packing-e5d60c3d65014ec694fe2ee9e6511a32

Ο μπαμπάς με τα απωθημένα Έχει βαλθεί να βάλει τα παιδιά του να κάνουν όσα εκείνος δεν μπόρεσε ή όσα τελοσπάντων αρέσουν σε εκείνον. Ναι οι πιο πολλοί μπαμπάδες παίζαμε ποδόσφαιρο (και τα κυκλώματα δεν μας άφησαν να γίνουμε Μέσι) και είναι ωραίο να παίζει ο γιος σου, αλλά αν δεν το κατέχει ή κυρίως δεν τον ενδιαφέρει, αστον να κάνει κάτι άλλο. Και ναι είναι ωραίο η κόρη σου να μάθει πιάνο ή μπαλέτο αλλά δεν χάθηκε κι ο κόσμος αν δεν… Και επίσης ναι η νομική και η ιατρική είναι κορυφαίες σχολές και κρίμα που για λίγα μόρια τις έχασες αλλά άσε το παιδί να αποφασίσει τι θα κάνει. Κι ας κάνει και λάθος. Αλλά ας είναι δικό του το λάθος

O αυταρχικός μπαμπάς Φωνάζει στη γυναίκα του για τα πάντα. Κάνει υποδείξεις στην πεθερά του ή στην νταντά για το πώς να διαχειριστεί τα παιδιά. Ο ίδιος εννοείται δεν βοηθάει σε κάτι, μόνο προστάζει. Φωνάζει ακόμα και στα παιδιά και έχει τη γενική πεποίθηση ότι όλοι γύρω του είναι φαντάροι κι αυτός ταξίαρχος (και βάλε). Ουσιαστικά μέσα στην κατηγορία αυτή εμπεριέχονται λίγο πολύ και όλες οι παραπάνω. Είναι ο χειρότερος δηλαδή.

Πηγή : http://www.superdad.gr [ http://www.superdad.gr/simmaxoi/7-typoi-mpampadwn-pou-mas-xalane/ ]

Μπαμπά, δε χωράμε…

Για αρκετά χρόνια, φίλε και συνάδελφε μπαμπά, είχες βολευτεί με το μικρό αλλά σπορ αυτοκίνητό σου. Σε βόλευε πολύ, πάρκαρες αμέσως στη δουλειά, το βράδυ όλο και κάπου το έχωνες όταν πήγαινες για το ποτάκι σου. Ε και στα ταξίδια σε διακοπές, πόσα πράγματα πια είχες, τα έβαζες στο πόρτ μπαγκάζ και πήγαινες μια χαρά. γράφει ο Χρίστος Σμπώκος Ήρθε όμως το μωρό σας και σαν να άλλαξαν λίγο τα πράγματα. Καταρχήν απέκτησες ένα μόνιμο καθισματάκι στο πίσω κάθισμα. Μείον 1-2 άτομα η χωρητικότητα. Άσε που είδες κι έπαθες για να το χωρέσεις. Μετά σε κάθε μετακίνηση, το – μικρό σου – πόρτ μπαγκάζ τιγκάρει λες και πας ταξίδι! Βάλε καρότσι, βάλε και την τσάντα του μικρού, άντε και κανένα παιχνίδι, πάει γέμισε! Η δε θέση του συνοδηγού μετατρέπεται σε αποθηκευτικό χώρο.

Κι εκεί που λες, εντάξει, τα κουτσοβολέψαμε με το αμάξι, αρχίζει ο δεύτερος γύρος. Μεγάλωσε το παιδί. Έχει πια το ποδηλατάκι του. Και τι, «θα πάμε Κυριακή έξω και δε θα το πάρω μαζί μου ρε μπαμπά»; Δίκιο έχει. Για να μην πιάσουμε το κεφάλαιο παραλία. Σου μπαίνουν υποψίες ότι μάλλον δε χωράτε πια στο αμάξι.

Tip-Sheet-Packing-e5d60c3d65014ec694fe2ee9e6511a32

Αρχίζεις δειλά να κοιτάζεις αγγελίες. Κοιτάς εκείνες ακριβώς τις αγγελίες που ποτέ δεν είχες ασχοληθεί. Μαθαίνεις τι θα πει «κάραβαν», «πολυμορφικό», πόσα λίτρα πόρτ μπαγκάζ έχει το κάθε αμάξι και άλλα παρόμοια που μάλλον ουδέποτε είχες δώσει σημασία. Ρωτάς φίλους και γνωστούς τι νομίζουν. Από τη μία λες αφού θα πάρω αυτοκίνητο, να το πάρω να έχει χώρο. Λες όμως και να μην είναι πολύ μακρύ γιατί που θα παρκάρεις μέσα στην πόλη. Δίλημμα. Σκέφτεσαι μετά, αμάξι παίρνω, να έχει μια προοπτική ετών. Δηλαδή να χωράει και δεύτερο παιδί για παράδειγμα. Να χωράει και το ποδήλατο για το χωριό. Ναι, αλλά με τόσο βάρος, 1400 κυβικά φτάνουν; Μετά όμως, στα μεγάλα κυβικά ανεβαίνουν πολύ τα παράπλευρα έξοδα (τέλη, ασφάλιστρα κλπ). Μπέρδεμα… Αρχίζουν και οι φίλοι να σου βάζουν κι άλλα θέματα. «Δε θα πάρεις μπαγκαζιέρα; Εμένα με βόλεψε πολύ». Ή «υπάρχουν κάτι ωραίες βάσεις για ποδήλατα, δεν παίρνεις μια για όλη την οικογένεια»; Χαμός. Διλήμματα, πολλές προτάσεις και ιδέες αλλά και τα οικονομικά στενά. Υπέρβαση είναι και το μεταχειρισμένο. Αλλά από την άλλη μέσα θα βάλω τους πιο πολύτιμους ανθρώπους για μένα, μήπως το καινούριο είναι πιο ασφαλές;

Μεγάλο μπέρδεμα συνάδελφε μπαμπά. Αλλά κάποια στιγμή πρέπει να βρεις τη λύση. Μην περιμένεις όμως από μένα να στη δώσω. Κι εγώ ακόμα την ψάχνω, μη νομίζεις…

Πηγή : http://www.superdad.gr [ http://www.superdad.gr/simmaxoi/mpampa-de-xwrame/ ]

Προπονητής μπαμπάς (κείμενό μου για το ο superdad.gr)

Ως νέος μπαμπάς αλλά κι ως νέος άνθρωπος – ελπίζω να μη σκούριασα ακόμα τόσο ώστε να έχω χάσει αυτή την ιδιότητα αυτή στα 31 μου– πολλές φορές σκέφτομαι και συζητάω με φίλους τι γονιός θα γίνω…

γράφει ο Χρίστος Σμπώκος

Τι θα κάνω αν το παιδί μου δεν ακούει τη μουσική μου αλλά αυτά που κοροϊδεύω; Πώς θα το πάρω αν δε του αρέσει να βλέπει ή (κυρίως στην περίπτωσή μου) δεν παίζει ποδόσφαιρο; Aν αύριο μεθαύριο κάνει επιλογές σπουδών, φίλων, σχέσεων που εγώ δε θα τις έκανα ή δεν «εγκρίνω»;

Θεωρητικά, για ένα νέο άνθρωπο, με ανοιχτό μυαλό, η απάντηση είναι προφανής. Θα το αφήσω να κάνει ότι νομίζει κι αν ζητήσει τη συμβουλή μου τότε θα τη δώσω με επιχειρήματα και χωρίς δράματα και παρεμβάσεις. Ωραία. Το λύσαμε. Τόσο απλό (θα έπρεπε να ήταν). Έλα όμως που δεν είναι. Ίσως να φταίει ότι όλη η γενιά μας έχει μεγαλώσει μέσα στην ατμόσφαιρα της κλασικής ελληνικής οικογένειας. Με τις γνωστές «ανησυχίες», ατάκες και μύθους της. Με το «τι θα φας;», «τι δουλειά κάνουν οι γονείς του παιδιού (φίλου ή «φίλου»);», «εγώ δεν θέλω να ανακατεύομαι, αλλά…» και πολλά πολλά ακόμα που όλοι μας αναγνωρίζουμε λίγο πολύ. Της οικογένειας που είναι τόσο δεμένη που στο τέλος μπορεί να σε πνίξει. Ξέρω ότι λίγο πολύ όλοι αναγνωρίζετε σε τι αναφέρομαι. Και ξεκαθαρίζω στους «ευαίσθητους» ότι δεν τα βάζω με τους γονείς μας. Εκείνοι έτσι έκριναν, έτσι έμαθαν ίσως και έτσι έκαναν. Κρατάω τις καλές τους (στην συντριπτική τους πλειοψηφία) προθέσεις.

Το ερώτημα είναι εμείς, που είμαστε πιο «ψαγμένοι», πιο «ανοιχτόμυαλοι», πιο ενημερωμένοι , τι θα κάνουμε ως γονείς; Τα ίδια; Εκεί μας θέλω. Όλο αυτό τον πρόλογο τον κάνω για να σας παρουσιάσω τη δική μου θεωρία πάνω στο ζήτημα, επειδή ξέρω ότι από τα χείλη μου κρέμεστε και άλλη αγωνία δεν έχετε. Αφού λοιπόν μου το ζητάτε τόσοι, εντάξει λοιπόν θα σας την πω.

Η θεωρία μου, δεν θα το πιστέψετε, αλλά έχει σαν έμπνευση το ποδόσφαιρο! Πιστεύω λοιπόν ότι οι γονείς (και ιδιαίτερα ο μπαμπάς για λόγους που θα αναλύσουμε σε άλλο κεφάλαιο) πρέπει να είναι προπονητές. Συγκεκριμένα να σκέφτονται την ανατροφή του παιδιού περίπου όπως μια πορεία ποδοσφαιρικής ομάδας.

Στην πολύ αρχή, όταν μιλάμε για μωρό που δεν αυτοσυντηρείται καν, οφείλεις να είσαι από πάνω του περισσότερο. Να κάνεις καλή, δυνατή και αποτελεσματική προετοιμασία. Και σε φυσική κατάσταση και σε τακτική. Ή αλλιώς και σε θέματα υγείας και διάπλασης και σε θέματα διαπαιδαγώγησης και «μεταφοράς» αξιών.

Αμέσως μετά ξεκινάνε τα πρώτα φιλικά. Όπου γίνονται οι πολλές δοκιμές για να καταλήξεις στο σχήμα και το σύστημα που ταιριάζει στην ομάδα. Ή αλλιώς όταν το παιδί μπορεί πια να πάει μόνο του σχολείο. Πάει στην πλατεία μόνο του να παίξει. Αρχίζει να αποκτά μια κάποια αυτονομία. Κάνεις λοιπόν τις δοκιμές να δεις τι αποδίδει. Ελευθερία κινήσεων και επίκληση στο φιλότιμο; Σε εμένα για παράδειγμα αυτό έπιανε. Σε άλλα παιδιά έπιανε η ύπαρξη σαφών κανόνων και όρων. Για να μην πολυλογώ, κάνεις τις δοκιμές σου και ότι δεις να «περπατάει» το κρατάς. Εσύ ο μπαμπάς – προπονητής.

Στη συνέχεια αρχίζει σιγά σιγά το πρωτάθλημα. Στα πρώτα ματς καλό είναι να κερδίζεις αλλά τελοσπάντων και 2-3 ήττες στη συνέχεια διορθώνονται. Ή αλλιώς ήρθε η ώρα της προ-εφηβείας και εφηβείας. Μικρές ήττες, όπως π.χ. να ζαλιστούμε λίγο από την πρώτη μπύρα ή το πρώτο ξενύχτι, να απογοητευτούμε λίγο από την πρώτη ερωτική αποτυχία, να μείνουμε άφραγκοι στις πρώτες διακοπές, κ.λ.π., κ.λ.π., προβλέπονται και με λίγη προπόνηση πιο «προσαρμοσμένη» εύκολα διορθώνονται.

Για να καταλήξουμε στο τέλος του πρωταθλήματος και στους τελικούς. Εκεί πια η ομάδα έχει δουλέψει τόσο καλά με τον προπονητή που συνεννοούνται με τα μάτια. Ο προπονητής δε χρειάζεται να λέει και πολλά. Δουλειά του πια είναι να ακούει τους παίκτες αν έχουν κάποια απορία για το πώς να κινηθούν. Και καμιά φορά να δέχεται και τις προτάσεις τους για να βελτιωθεί η απόδοση της ομάδας. Στο τέλος αν έχεις κάνει καλή δουλειά, έχεις «προπονητές μέσα στο γήπεδο» κι εσύ αράζεις ήρεμος στον πάγκο και παρακολουθείς με περηφάνια το δημιούργημα σου.

Μπορεί να παίζει ακριβώς τη μπάλα που σχεδίαζες στην αρχή της σαιζόν (σπάνια περίπτωση). Μπορεί να παίζει μια παραλλαγή όσων σχεδίαζες προσαρμοσμένη στην προσωπικότητα των παικτών (το πιο συνηθισμένο σενάριο). Ή μπορεί και να παίζει κάτι τελείως διαφορετικό (συμβαίνουν κι αυτά). Όπως και να έχει, όποιο σενάριο κι αν ισχύει, αν η ομάδα παίζει μπάλα ή ακόμα καλύτερα αν παίζει καλή μπάλα χωρίς να σε έχει και πολλή ανάγκη, πρέπει να είσαι περήφανος και χαρούμενος super προπονητή και superdad μου! Αν μάλιστα σε σέβεται, αναγνωρίζει τη συνεισφορά σου, τότε πρέπει να είσαι ευτυχισμένος Μουρίνιο των μπαμπάδων!

Πηγή : http://www.superdad.gr [ http://www.superdad.gr/simmaxoi/proponitis-mpampas/ ]

Από άντρας, σούπερμαν, ένα παιδάκι δρόμος!

Έγινες μπαμπάς; Ετοιμάσου να αναπτύξεις νέες δεξιότητες!

Κείμενο: Χρίστος Σμπώκος

Και ναι λοιπόν, ένα νέο μέλος ήρθε στη ζωή σου. Αλλάζουν τα πάντα στην καθημερινότητά σου και το ξέρεις. Από τις πρώτες ώρες θα καταλάβεις ότι το νέο αυτό μέλος είναι απόλυτα εξαρτώμενο από εσένα. Καλώς εχόντων όσο περνά ο καιρός θα γίνεται πιο αυτάρκες. Αλλά αυτό είναι μακροπρόθεσμο. Βραχυπρόθεσμα σε περιμένουν πολλά να κάνεις, ειδικά στο πρακτικό κομμάτι.

Κουραστικό; Είναι ναι. Πιεστικό; Επίσης είναι. Έχει όμως και τη θετική πλευρά του. Γρήγορα από ένας κοινός θνητός (και άντρας και μπαμπάς κλπ) θα γίνεις ένα πολυεργαλείο σπάνιο. Θα μάθεις να παίζεις με το μωρό και την κουδουνίστρα του ενώ με το άλλο χέρι ανοίγεις πόρτες, ανοίγεις καρότσι ή ξεκλειδώνεις το αυτοκίνητο.

Θα μάθεις να κόβεις με το ένα χέρι το σνίτσελ και με το άλλο να κρατάς ένα τόσο δα ανθρωπάκι με μια περιέργεια να πιάσει οτιδήποτε σε ακτίνα βολής τεράστια! Θα μάθεις να φτιάχνεις καφεδάκι με ένα παιδί στον ώμο να τραβάει τα μαλλιά και να ρίχνει γονατιές στο λαιμό.

Θα καταφέρεις να βλέπεις το ματς, μιλώντας παράλληλα με τη γυναίκα σου για την κρέμα του μικρού και κάνοντας παράλληλα γκριμάτσες στο μωρό για να μην γκρινιάζει.

Θα αναπτύξεις επίσης την ικανότητα να μιλάς στο τηλέφωνο, παίζοντας παράλληλα με το μικρό και ετοιμάζοντας την κρέμα. Να τρως στο εστιατόριο κουνώντας παράλληλα το καρότσι για να κοιμηθεί. Και πολλά ακόμα που σας αφήνω να τα ανακαλύψετε στην πράξη!

Multitasking, που λένε και στο χωριό μου. Ό,τι μας κατηγορούν οι γυναίκες πως δεν μπορούμε να κάνουμε, το καταφέρνουμε χάρη στη νέα ιδιότητα του μπαμπά! Από απλοί άντρες (men) γινόμαστε σούπερ (supermen). Γιατί ακριβώς παλεύουμε να γίνουμε superdads! Τεράστιο το κίνητρο!

Πηγή: http://www.superdad.gr/simmaxoi/apo-antras-superman-ena-paidaki-dromos/

Το παραπάνω κείμενο το έγραψα για το superdad.gr. Είναι το δεύτερο κείμενο από όταν άρχισε η συνεργασία μας, για την οποία είμαι πολύ χαρούμενος. Γιατί από καιρό είχα σκεφτεί ότι χρειάζεται ένα site για μπαμπάδες. Ώστε να μην διαβάζουμε σαν παρατηρητές μόνο τα blogs και τα sites των μαμάδων. Εξάλλου κι ο μπαμπάς έχει ψυχή!