The storyteller: Το μανιφέστο μου

O Πλάτων έλεγε ότι εκείνοι που λένε τις ιστορίες, ελέγχουν την κοινωνία. Κι εγώ τον πιστεύω. Άλλωστε ο μικρός μου γιος Πλάτων είναι, κάτι θα ξέρω παραπάνω…

4

Καλώς ή κακώς, στη ζωή αυτή, δεν αρκεί να έχεις κάτι να πεις ή να έχεις ιδέες καλές. Χρειάζεται να ξέρεις και πώς να τις πεις για να πείσεις ή ακόμα και για να ενθουσιάσεις και να παρασύρεις. Το σύγχρονο marketing άλλωστε είναι δομημένο γύρω από αυτό. Απλά με τα χρόνια αλλάζουν οι τρόποι. Στις λέξεις προστέθηκε η φωτογραφία και η μουσική. Μετά μπήκε και το video και κάθε μέρα κάτι ακόμα έρχεται να εμπλουτίσει τις ιστορίες που διηγούμαστε.

3

Πώς καταλήξαμε να κρεμόμαστε στο storytelling. Στο περίφημο “αφήγημα” για όσους ασχολούμαστε (και) με την πολιτική επικοινωνία. Γιατί τελικά αυτό έχει τη δύναμη να ενώσει τη λογική και τα επιχειρήματα με το συναίσθημα. Η απλή αναπαραγωγή ιδεών ή επιχειρημάτων απαιτεί ένα κοινό που θα έχει έρθει εκ των προτέρων αποφασισμένο να ακούσει προσεκτικά. Σήμερα ζούμε όμως την εποχή της καχυποψίας αλλά και της υπερβολικής ταχύτητας της πληροφορίας. Σε βαθμό ανεξέλεγκτο. Το να πεις μία ιστορία είναι στην ουσία ένας τρόπος αυτή την τρέλα και να πεις στον άλλο, “έλα κάτσε να σου πω μία ιστορία“. Όπως όταν έχει έρθει η ώρα ένα παιδί που παίζει όλη την ημέρα να μπει πια σε mode ύπνου, του λες ένα παραμυθάκι. Τον καλείς να κόψει ρυθμό, να ξεχαστεί για λίγα λεπτά και να σε ακούσει. Αν έχεις κάτι ενδιαφέρον να πεις και τον σωστό τρόπο να το μεταφέρεις είναι πολύ πιθανό να στον προσφέρει αυτό το χρόνο. Λίγα λεπτά θα είναι πιθανόν, αλλά συνήθως αρκούν.

Ο καθένας έχει τις ιστορίες του. Όλοι έχουμε ιστορίες να πούμε. Ακόμα και η απάντηση στην ερώτηση “Πώς πήγε σήμερα το σχολείο” στο παιδί σου, οδηγεί σε μία ιστορία. Σίγουρα κάποιες έχουν περισσότερο ενδιαφέρον. Κάποιες ίσως λιγότερο. Υπάρχει όμως σοβαρή περίπτωση, αν βρεις τον τρόπο να την πεις να εντυπωσιάσεις με μία ιστορία από τη δεύτερη κατηγορία.

Η επιχειρηματολογία είναι storytelling. Η ανάλυση των πραγμάτων είναι storytelling. Η περιγραφή ενός αγώνα ποδοσφαίρου είναι storytelling. Η συνέντευξη για δουλειά, είναι storytelling. Ένα τραγούδι είναι storytelling.  Άλλοι μπορεί να το πουν χρονογράφημα, άλλοι διήγηση, άλλοι φωτογραφικό κολάζ ή video, άλλοι αφήγημα κι άλλοι, πιο τεχνοκράτες, παρουσίαση.

Και μας κάνει και καλό να μοιραζόμαστε τις ιστορίες μας. Να αφηγούμαστε όσα σκεφτόμαστε αλλά και να καθόμαστε να ακούσουμε τι έχουν και οι άλλοι να μας πουν.  Αυτό είναι το δικό μου μανιφέστο. 

Obama’s Speechwriter Shares 5 Storytelling Tips

Obama’s Speechwriter Shares 5 Storytelling Tips | Trevor Ambrose | Pulse | LinkedIn

There is a great story behind Obama’s excellence in his speeches.  Jon Favreau was the director of speechwriting for Obama for 8 years until 2014.  Jon shared five golden tips of storytelling that certainly do not only apply in politics, but in business presentations and every speech you need to make.

1.  The story is more important than the words

“In my experience communications too often focuses on finding the right words. Of course words are important at some point in the process. But the first question you have to ask yourself is: what is the story I’m trying to sell? That is essential, and should be the starting point.”

Before Favreau started writing a speech, he would always start with simply talking to Obama. “He would give me a few random thoughts off the top of his head of what he wanted to say. The interesting thing about the President is that he always instantly gave the most logical outline of a speech I had ever heard. I was always impressed by his ability to start with clear rhetoric and add arguments and anecdotes later.”

2.  Keep it simple

“Long speeches are the easiest to write. They are also the most forgettable”, Favreau explained. “Audiences today can only handle so much information before they start losing focus. You should aim at twenty minutes max. That requires tremendous discipline, especially if you’re in an organisation with a lot of people in the mix. But remember that a speech about everything is a speech about nothing. Narrow your story down to the essential point.

3.  Always address the arguments against your position during your presentation, not after.

Especially in politics it is important to think about the objections you will encounter. “You should find them and address them during your speech. When Obama was trying to deliver his Health Care Reform Plan in 2009, the most important part of his speech was to find the arguments that the Republicans would think of and contradict them.”

4.  Empathy is key

Just knowing your audience is not enough, Favreau said. “You have to know what the world looks like when you are in their shoes. One of the reasons why Obama’s speeches are so successful is because they are written in the language that his audience understands, addressing the issues they are facing.”

5.  There is no persuasion without inspiration

Emotion is the most important element of motivating an audience, according to Favreau: “The best way to connect with people is through stories that are important to people’s lives. In the victory speech in 2008 we had a clear message: sometimes change can come slow, but change is always possible and history has proved that.”

story

Favreau and Obama decided to use a special story about a woman named Ann Nixon Cooper:

She’s a lot like the millions of others who stood in line to make their voice heard in this election except for one thing – Ann Nixon Cooper is 106 years old.

She was born just a generation past slavery; a time when there were no cars on the road or planes in the sky; when someone like her couldn’t vote for two reasons – because she was a woman and because of the colour of her skin.

And tonight, I think about all that she’s seen throughout her century in America – the heartache and the hope; the struggle and the progress; the times we were told that we can’t, and the people who pressed on with that American creed: Yes, we can.

Favreau decided to give Ann Nixon Cooper a call before using her story in the speech: “I told her that man who was about to become President wanted to name her in his victory speech. She paused for a while and asked: ‘Will it be on television?’ I said ‘yes’. She waited a little longer. ‘Which channel will it be on?’, she asked, so I told her. That was when she said ‘I’m so proud of him, I’m so proud of us’. She started crying and so did I and at exactly that moment the results from Ohio came in. That was when I realised that it would always be difficult to bring about change but that it can happen if we believe.”

It is clear that we as humans love stories and the connection it brings to our lives.  Learn to tell stories and cement them with facts, anecdotes and logic.

source: https://www.linkedin.com/pulse/obamas-speechwriter-shares-5-storytelling-tips-trevor-ambrose?trk=v-feed&lipi=urn%3Ali%3Apage%3Ad_flagship3_feed%3Biyk8SBnE3EVu7lgbfl1vvg%3D%3D&trk=v-feed&lipi=urn%3Ali%3Apage%3Ad_flagship3_feed%3B%2BABS%2F4S1mS81pI6ffM9H4Q%3D%3D

 

Μπαμπά, θα μου πεις μια ιστορία;

Κείμενό μου για το Superdad.gr:

Aπό μικρός συνηθίζω (το κάνω ακόμα γι αυτό και βάζω ενεστώτα) να πλάθω στη φαντασία μου ιστορίες. Και να της διηγούμαι- κυρίως στον εαυτό μου- με διάφορους τρόπους, γραπτά, νοερά ακόμα και μουσικά. Οι περισσότερες, αν όχι όλες, από τις ιστορίες αυτές είναι εντελώς ρεαλιστικές κι έχουν σαν δεξαμενή τα ερεθίσματα που από μικρός είχα. Είτε από όσα άκουγα από τους γονείς, τους φίλους και τους γνωστούς είτε και ακόμα από την οικογενειακή εφημερίδα, τα βιβλία που διάβαζα, μουσικές που ανακάλυπτα ή και όσα παρατηρούσα να συμβαίνουν γύρω μου.

Προφανώς δεν είμαι εδώ και καιρό πια μικρός. Συνεχίζω όμως να φτιάχνω, να ψάχνω και να προσπαθώ να ακούσω ή να διηγηθώ ιστορίες. Οι ιστορίες μου χωρίζονται τελικά σε δύο βασικά είδη. Εκείνες που έφτιαξα μέσα από όσα έζησα και παρατήρησα. Κι εκείνες που έφτιαξα από τα ακούσματα και τις πληροφορίες των μεγαλύτερων.

Η πρώτη κατηγορία είναι απείρως πιο ρεαλιστική. Ουσιαστικά είναι μια προσπάθειά μου, η φαντασία μου να περιτυλίγει και να περιγράφει με μεγαλύτερη παρατηρητικότητα την πραγματικότητα. Και είναι αρκετά συναισθηματικές, μιας και προσεγγίζουν το τώρα με τη δική μου οπτική και με τη γεύση που σε εμένα αφήνουν όσα ζούμε. Που μιλούν για την καθημερινή μάχη για την επιβίωση. Για την κοινωνικό-πολιτική παράνοια μέσα στην οποία ζούμε. Για μικρές καθημερινές ιστορίες ανθρώπων όπως εμείς, που όμως για εκείνους η ιστορία αυτή είναι πιθανόν καθοριστικής σημασίας. Για το μόνιμα ερωτήματα στο μυαλό των 30αρηδων, «μένω ή φεύγω από τη χώρα», «να κάνω οικογένεια», «φεύγω από το πατρικό επιτέλους», «είμαι καλός πατέρας τελικά».

Η δεύτερη κατηγορία όμως είναι πολύ πιο συναρπαστική και εντυπωσιακή. Έχω στο μυαλό μου ιστορίες από μέρη και ανθρώπους που ποτέ ο ίδιος δεν έζησα. Διηγήσεις για ανθρώπους θαυμαστούς, με προσωπικότητες που εντυπωσιάζουν. Με τρόπο σκέψης αλλά και πορεία που σου εξάπτουν τη φαντασία. Ιστορίες που έχουν μυρωδιά μιας άλλης εποχής. Αλλά και ιστορίες δεκαετιών που μοιάζουν να έγιναν χθες.

Περιγραφές της ζωής ανθρώπων που πέτυχαν και άλλαξαν τα πράγματα, όπως ο Νέλσον Μαντέλα και ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ ή ο Τσε. Ακόμα- ακόμα κι ο Στιβ Τζομπς. Ανθρώπων που άφησαν το στίγμα τους για πάντα σαν τον Καζαντζάκη, τον Μαρξ ή τον Χατζιδάκι. Που σε κάνουν να θαυμάζεις και να αντιλαμβάνεσαι πώς εξελίσσεται η ανθρωπότητα.

Αλλά και ανθρώπων με τρομερό ταλέντο που αυτοκαταστράφηκαν όπως ο Σιδηρόπουλος κι ο Άσιμος ή ο Μπεστ κι ο Μαραντόνα. Ή δεν κατέληξαν έτσι όπως θα περίμενε κανείς, θυμίζοντας σε όλους ότι η ευτυχία δεν κατακτιέται εύκολα όσο πετυχημένος ή δοξασμένος είσαι όπως του Μπίλι Μπο και της Μαρίας Κάλλας.

Ανθρώπους που σε μαγεύουν από το πρώτο λεπτό όπως ο Έλβις ή οι Μπιτλς. Αλλά και ιστορίες που σε μελαγχολούν σαν της Μάνστεστερ των Μπέμπηδων του αεροπορικού δυστυχήματος ή του Χατζηπαναγή και της Εθνικής Ελλάδας που σε βάζουν να σκεφτείς «πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα τώρα;».
Αυτό το ταξίδι μέσα από τις ιστορίες και τις διηγήσεις, το αγαπάω πολύ. Και είναι από τα λίγα πράγματα που θα επιδιώξω να μεταδώσω στο παιδί μου. Να του πω τις ιστορίες μου. Και να του δείξω «πως το κάνω». Δε με νοιάζει καθόλου αν θα του αρέσουν οι ιστορίες μου όπως εγώ της έχω φτιάξει. Ούτε και θα θιχτώ αν αποφασίσει να τις αλλάξει. Και πολύ θα μου αρέσει αν ανακαλύψει άλλες, διαφορετικές από τις δικές μου και τους δικούς του «ήρωες».

Σκεπτόμενος όλα αυτά και προσπαθώντας να αποδείξω πώς από γενιά σε γενιά μεταφέρεται το storytelling (έτσι το λέμε στην Κρήτη), παλιότερα με τις ιστορίες δίπλα στο τζάκι, πλέον ακόμα και μέσα από το internet και το youtube, έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι αν η δική μου γενιά έχει δημιουργήσει ή τέλοσπάντων θα προλάβει να φτιάξει ικανό αριθμό ηρώων, ιστοριών και αφηγημάτων για να μεταφέρει ή θα «καθαρίσουν» πάλι οι παλιές οι καραβάνες. Αλλά αυτό είναι μια άλλη- μεγάλη, σύνθετη και ίσως πικραμένη- συζήτηση. Προς το παρόν στόχος μου είναι να σας διηγηθώ την ιστορία για τις…ιστορίες μου και να σας το προτείνω, συνάδελφοι superdads ως ένα καλό μάθημα πατρικό.

Να τους λέμε ιστορίες λοιπόν. Και να τους σπρώχνουμε να φτιάξουν και τις δικές τους. Και εντωμεταξύ ας κάνουμε μια προσπάθεια να «φτιάξουμε ιστορία» κι εμείς ως γενιά.

8 Steps To Great Digital Storytelling

Stories bring us together, encourage us to understand and empathize, and help us to communicate. Long before paper and books were common and affordable, information passed from generation to generation through this oral tradition of storytelling. Consider Digital Storytelling as the 21st Century version of the age-old art of storytelling with a twist: digital tools now make it possible for anyone to create a story and share it with the world.

WHY Digital Storytelling?

Digital stories push students to become creators of content, rather than just consumers. Weaving together images, music, text, and voice, digital stories can be created in all content areas and at all grade levels while incorporating the 21st century skills of creating, communicating, and collaborating.

Movies, created over a century ago, represent the beginning of digital storytelling. Consuming movies has become a cultural phenomenon, but making them was inaccessible to the average person for decades. Film cameras, 8mm and even video cameras served as big breakthroughs, but editing posed a challenge until technology progressed with software, websites, and apps exploding on the scene and putting advanced editing skills into the hands of everyone. Look at the meteoric rise of YouTube and other video sharing websites. At no other time in history have we been able to create, edit and share video on both a personal and global scale. In fact, video and images have become primary ways of communicating, taking the place of traditional print literacies in some areas.

8 Steps to Great Digital Stories

Great digital stories:

  • Are personal
  • Begin with the story/script
  • Are concise
  • Use readily-available source materials
  • Include universal story elements
  • Involve collaboration at a variety of levels

In order to achieve this level of greatness, students need to work through a Digital Storytelling Process.

DigstoryProcess-620x496

  1. Start with an Idea

All stories begin with an idea, and digital stories are no different. This idea could be the topic of a lesson, a chapter heading in a textbook, or a question asked in class. Digital stories might be fiction or non-fiction. Once you or your student have an idea, make it concrete: write a proposal, craft a paragraph, draw a mind-map, or use any other pre-writing tool.

I once had 5th graders write their proposal on National Parks as a paragraph. The topic sentence was the park that they picked and its location. Then, they had to include three interesting facts about the park. Finally. the conclusion sentence had to explain why they picked that park or were excited to study it. In the process, we not only wrote the proposal but also improved our paragraph writing. One student commented, “I think I finally have this paragraph thing down.”

Resources

  1. Research/Explore/Learn

Whether writing a fiction or nonfiction digital story, students need to research, explore or learn about the topic in order to create a base of information on which the story will be built. During this process, students learn both about validating information and information bias as they delve deeper into a topic.

At this stage, organization is very important. I often use mind-mapping to help students keep track of information. Outlines, index cards, and online note-taking tools all work as well. If students can organize their information digitally, then it makes the next steps much easier.

Resources

  1. Write/Script

When you are trying to write, there is nothing worse than a blank sheet of paper. That’s why I strongly encourage the 2 pre-writing steps above. If students have a proposal, with a little bit of editing, it can become the introduction. If students research and explored a topic well, the body of the script should fall into place like a jigsaw puzzle. The pieces are already there, students just need to make them fit.

This is also the time where literary decisions come into play. Ask students to determine whether they will use first, second or third person. Challenge them to expand word choices. Give them an opportunity to break out a dictionary or thesaurus. I once worked with high school social studies teachers who had the students write a full essay or research paper before turning it into a script. They told me that when they were done with the project, the students should be “experts” on the topic. It depends all on your goal and your students.

Resources

  1. Storyboard/Plan

Good stories start with a good script, but they don’t end there. This is where we transition into visual media literacies. George Lucas once said, “If people aren’t taught the language of sound and images, shouldn’t they be considered as illiterate as if they left college without being able to read or write?” Storyboarding is the first step towards understanding sound and images. It is the plan or blueprint that will guide decision making about images, video and sound. Simple storyboards will just have room for images/video and the script. More advanced ones might even include room for transitions, and background music.

Resources

  1. Gather and Create Images, Audio and Video

This is the “stuff” that makes magic happen and writing come alive. Using their storyboard as a guide, students will gather – or create – images, audio and video. Everything they choose will impact and set the tone for their digital story. Introduce concepts such as visual hierarchy, tone, and illustration. This is also a great time to talk about Copyright, Fair Use, and Creative Commons. Students should use this time to record themselves reading their scripts. I have often noticed that students rewrite their scripts as they record. Through this step in the process, they become acutely aware of mistakes and poor word choices.

Resources

  1. Put It All Together

This is where the magic happens – where students discover if their storyboard needs tweaking and if they have enough “stuff” to create their masterpiece. You will see students revisit and revise their storyboard. I love this stage. This is usually when students are so engrossed in their work that they don’t leave when the bell rings, or they come back at lunch or after-school to work on the project. They will find ways to push the technology and tools beyond your expectations – blending images, creating unique transitions between video clips, incorporating music or sound effects. I also use this stage to provide students with a rubric so they understand what is necessary for a completed project as well as how to push themselves beyond the expectations.

Resources

Rubrics

  1. Share

Sharing online has become deeply embedded in our culture, so as educators, we might as well embrace it. Review your school or district’s Acceptable Use Policy (AUP) and then look for a way to share your students’ stories with a broader audience. Knowing that other people might see their work often raises student motivation to make it the best possible work that they can do.

Resources

  1. Reflection and Feedback

Too often in education, we do not teach or allow time for reflection and feedback. What did I learn? What do I know about myself that I did not know before? How can I do better next time?

Students need to be taught how to reflect on their own work and give feedback to others that is both constructive and valuable. Blogs, wikis discussion boards, and student response systems or polling tools can all be used to help students at this stage.

Resources

Beyond Traditional Assessment

Schools across the country are embracing digital storytelling as an amazing tool for students to communicate their personal understanding of a topic. Digital stories create a bridge across content areas and provide opportunities for students to break free from print literacies to add deeper dimension to their work. It is critical that schools embraces digital storytelling and video creation as skills our students must learn in order to successfully communicate in the 21st century. This is a “Gutenberg” moment where communication and storytelling have changed so drastically that it “shakes-up” our cultural, social, and academic norms. Digital stories provide us with information that knowledge has been shared and understood. They allow us to ask our students:  ”What is the story? What is your story.”

source: http://samanthamorra.com/2013/06/05/edudemic-article-on-digital-storytelling/ 

Περί storytelling το quote!

Προσπαθώ εσχάτως να μελετήσω λίγο περισσότερο τέχνη του storytelling. Που όσο προχωράμε κι αυτό αλλάζει μορφή. Βέβαια η δύναμη των λέξεων δε χάνεται. Αλλά ανεβαίνει η δύναμη της εικόνας κι όχι μόνο.

Ένας από τους προσωπικούς στόχους μου φέτος είναι να βελτιώσω 2-3 πράγματα στην επαγγελματική και προσωπική μου προσωπικότητα. Και ένα καλό update στο storytelling που πάντα με συνάρπαζε είναι μια καλή αρχή. Μου το έβαλε στο μυαλό ο φίλος Δημήτρης Κ. που ως κειμενογράφος ποιότητας ψάχνεται πολύ και είναι καλή πηγή σχετικής ενημέρωσης.

Χαζευόντας λοιπόν και μαζεύοντας υλικό πέτυχα το παρακάτω και είπα να το μοιραστώ…

IMG_0466.PNG

Πηγή: http://www.slideshare.net/mobile/anemosnaftilos/storytelling-journalism