Ευχές αλλά και στόχοι για το 2013!

Στο κατώφλι του νέου χρόνου έχουμε μια ευκαιρία να ευχηθούμε αλλά και να επιδιώξουμε πράγματα βάζοντάς τα και ως στόχους πέρα από ευχές.

Εύχομαι λοιπόν να χουμε την υγεία μας και να κοιτάμε να μαστε της πρόνοιας κι όχι μόνο της θεραπείας.

Εύχομαι να μαστε χαμογελαστοί και αισιόδοξοι, κοιτώντας με άλλο μάτι μικροχαρές της ζωής και κάνοντάς τις “βενζίνη” για πιο ευχάριστα και αισιόδοξα σενάρια…

Εύχομαι να μαστε αλληλέγγυοι, να έχουμε ανθρωπιά (κι όχι φιλανθρωπια απλά κι εύκολα), με λόγια μα κυρίως με έργα, να νοιαζόμαστε πραγματικά και να υπολογίζουμε αυτόν που είναι αδύναμος, το γείτονά μας, γενικά τον συνάνθρωπο.

Εύχομαι να μαστε δημιουργικοί, να χουμε όσο γίνεται δυνατότητα για εργασία και να προσπαθούμε να είναι εργασία σε ανθρώπινες συνθήκες. Και να βάζουμε το λιθαράκι μας όλο και περισσότεροι να δουλεύουν, μακριά από νοοτροπίες “να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα” που τόσο μας διχάζουν.

Εύχομαι να μαστε όλοι πολίτες, σκεπτόμενοι, με κρίση και με κριτήρια, να στηρίξουμε φρέσκα μυαλά, φρέσκες νοοτροπίες, με προτεραιότητα το κοινό καλό. Να συμμετέχουμε εμείς οι ίδιοι και πρώτα από όλα ξεκινώντας απτον εαυτό μας να μην υιοθετούμε πρακτικές που δε θέλουμε να μας συμβούν. Να δώσουμε χώρο σε καλά και καθαρά πνεύματα και…βλέμματα.

Εύχομαι τέλος να μαστε καλοί ακροατές και λιγότερο “πρόθυμοι” ομιλητές, θα μας βοηθήσει πολύ,αρκεί να ακούμε πολλές αλλά και διαφορετικές απόψεις!

Καλή χρονιά!

20121231-134218.jpg

Να βοηθήσουμε κι εμείς για να ναι το 2013 καλύτερο!

Η Πρωτοχρονιά για πολλούς είναι μια ευκαιρία απολογισμού. Αποτελεί ευκαιρία ανασκόπησης, αναδρομής και αποτίμησης. Προσωπικά, από χρόνια για διάφορους λόγους, επιλέγω τον Αύγουστο γι αυτή τη διαδικασία. Αν και φέτο λέω να κάνω μια εξαίρεση.

Ομολογώ το πρώτο 11μηνο του 2012, μου άφηνε κυρίως αρνητικές σκέψεις. Ήταν και για μένα χρονιά δοκιμασίας, ανεργίας, οικονομικής δυσκολίας, πίεσης, δυσάρεστων νέων στο περιβάλλον μου και προφανώς μια κακή χρονιά για την κοινωνία συνολικά.

Το έβλεπα στα μάτια των δικών μου, αλλά και στο σκοτεινό βλέμμα του γείτονα, του παππού στη στάση του λεωφορείου, του φίλου στις (αισθητά μειωμένες) βόλτες. Ένιωθα την πίεση και την υπερένταση, στην οδήγηση, στο μετρό, ακόμα και στις απλές καθημερινές συναλλαγές και διαδικασίες. Πολλά τα νεύρα…

Είδα εικόνες που με σημάδεψαν και με πίκραναν, ΑΜεΑ σε διαδήλωση να απωθούνται βίαια, νεοάστεγο γείτονα να ντρέπεται να με κοιτάξει όταν του δωσα κάτι ελάχιστο και να ξεσπάει σε κλάματα όταν απομακρύνθηκα πια. Τον παππού στο μίνι μάρκετ να “παζαρεύει” με τα εγγόνια του το παγωτό, με βλέμμα απόγνωσης. Τον μετανάστη έξω από τον ξενώνα των Γιατρών του Κόσμου, να επιμένει ότι τα κατάγματα και οι μελανιές δεν ήταν από επίθεση Χρυσαυγιτών αλλά επειδή “έπεσε”!

Δε θα ξεχάσω την απέλπισία μου όλη τη χρονιά σε συζητήσεις με φίλους και γνωστούς που περιστρέφονταν γύρω από το δόγμα “να ψοφήσει η κατσίκα του διπλανού”. Το άγχος μου να τους αποδείξω ότι το “διαίρει και βασίλευε” μας έχει δηλητηριάσει το μυαλό, ο περίφημος κοινωνικός αυτοματισμός που μας βάζει να τσακωνόμαστε μεταξύ μας, χάνοντας πολύτιμο χρόνο και δυνάμεις.

Δε θα ξεχάσω την ευκολία που κάποιοι έστρωσαν χαλί στην ακροδεξιά, μιλώντας για δύο άκρα. Ούτε και τον πανικό που επικράτησε στα κεντικά ΜΜΕ στο διάστημα των δύο εκλογών, όπου με το άγχος να κορυφώνεται, κάθε πρόσχημα πήγε περίπατο. Δε θα ξεχάσω και την στενοχώρια μου, ένα αίσθημα πικρίας που ένιωσα τη Δευτέρα στις 18 Ιουνίου, όταν κατάλαβα ότι ο ελληνικός λαός φοβήθηκε. Μια γλυκόπικρη πάντως γεύση όσο σκεφτόμουν ότι ο χώρος μου από 5% βρέθηκε στο 27% με ότι αυτό συνεπάγεται.

Δε θα ξεχάσω ποτέ και την επιδημία αυτοκτονιών! Αυτή την τόσο δυσάρεστη είδηση που κινδυνεύαμε να μας γίνει συνήθεια. Θα μου μείνει στο μυαλό και η προσπάθεια κάποιων να ταυτίσουν τις σχετικές αναφορές με λαϊκισμό…

Είναι πολλά τα αρνητικά, οι εικόνες και οι αισθήσεις που κρατάω με αρνητικό πρόσημο από το 2012. Είμαι βέβαιος ότι πολλές από αυτές θα τις θυμάμαι για χρόνια. Θα τις αποθηκεύσω εν γνώση μου, αποτελούν ΚΑΙ μάθημα. Υπήρχαν όμως και θετικά που οφείλω και να τα ξεθάψω και να τα κρατήσω, είναι πολύτιμα για το μέλλον στοιχεία.

Είδα ανθρωπιά. Είδα γείτονες να βοηθάνε το διπλανό τους. Ανθρώπους με λίγα να στηρίζουν ανθρώπους με καθόλου. Χτίστηκαν κινήματα αλληλεγγύης, δομές στήριξης των συνανθρώπων μας. Έγιναν σημαντικά βήματα για μια πιο ανθρώπινη κοινωνία.

Είδα όμως και ιδέες και φορείς νοοτροπιών, όπως τα κόμματα του παλαιού δικομματισμού αλλά και τα δεκανίκια τους να καταποντίζονται, να πανηγυριζουν για ποσοστά που άλλες εποχές θα αποτελούσαν ταπεινωτικές ήττες. Είδα “αιώνιους” βουλευτές και στελέχη να αφανίζονται από την ψήφο του κόσμου. Κυρίως όμως είδα κόσμο να στρέφεται αλλού, να ψάχνει να ακούσει και να δοκιμάσει μια άλλη άποψη για τη ζωή, την κοινωνία και την πολιτική.

Αυτά όλα μου δίνουν ελπίδα ότι θα ρθει η ανατροπή. Η αλλαγή ξεκινάει από τους εαυτούς μας. Ένιωσα ότι οι λέξεις ανθρωπιά και αλληλεγγύη είναι ακόμα σημαντικές για πολύ κόσμο, στα λόγια αλλά και στα έργα. Μένει να το δείξει η πορεία.

Το τέλος του 2012 μου έδωσε και μια μεγάλη χαρά σε προσωπικό επίπεδο, βάζοντάς με σε τροχιά πατρότητας και κάνοντάς με να νιώθω ακόμα πιο μεγάλη πίστη ότι μπορεί να χτιστεί κάτι νέο, κάτι διαφορετικό και υγιές. Το οφείλουμε στους εαυτούς μας και στις επόμενες γενιές.

Ξέρω ότι δε γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Κι ότι θα ζήσουμε κι άλλες δυσκολίες, εικόνες σαν αυτές που μας σημάδεψαν το 2012 και πίκρες. Είναι όμως τόσο σημαντικό να κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα στο μυαλό αλλά και στις πρακτικές μας!

Καλώς να ορίσει λοιπόν το νέο έτος κι αντι να το υποδεχτούμε και να το “προικίσουμε” με ευχές, ας το κάνουμε με αποφάσεις, πράξεις και προσπάθεια για κάτι όντως καλύτερο!

20121229-181451.jpg