Στάση… Χριστούγεννα

Είμαστε μια ανάσα πια από τα Χριστούγεννα. Για πολλούς από εμάς- τυχερούς- ξεκινά μια έστω μικρή περίοδος διακοπών. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος όμως ότι φέτος θα κάνουμε πραγματικές διακοπές. Με διακοπή λειτουργίας και του μυαλού. Με ανάσες από την καθημερινή πίεση. Με ανέμελες στιγμές.

Δεν θέλω να γράψω άλλο ένα απαισιόδοξο και μίζερο κείμενο απολογισμού του έτους. Δεν πήγε καθόλου καλά. Ας μην το αναλύσουμε άλλο. Δεν ωφελεί. Ούτε κι έχει νόημα να μοιραστούμε τις δυσοίωνες προβλέψεις μας για το νέο έτος.

Φτάνουν Χριστούγεννα. Κι εύχομαι σε όλους μας να έχουμε ανάσες ανεμελιάς έστω και διάσπαρτες. Κι αν καταφέρουμε να δούμε και ενέσεις ανεμελιάς μέσα στο 2016 ακόμα καλύτερα. Πολλά δεν περιμένω, χαμηλά θα έχω τον πήχη.

Προς το παρόν δύο τραγουδάκια του Φοίβου που μου ταιριάζουν γάντι ειδικά τα φετινά Χριστούγεννα…

Επικίνδυνη αποστολή: στολισμός Χριστουγεννιάτικου δέντρου

Δεν έχετε στολίσει ακόμα το χριστουγεννιάτικο σας δέντρο μόνο και μόνο επειδή έχετε μωρό στο σπίτι; Μην ανησυχείτε, υπάρχει ελπίδα…

γράφει ο Χρίστος Σμπώκος

Εκ της διευθύνσεως του superdad.gr ενημερώθηκα ότι έχουν μαζευτεί εκατοντάδες (μπορεί και χιλιάδες αλλά κρατάμε χαμηλούς τόνους) γράμματα και e-mails για το Χριστουγεννιάτικο στολισμό. Παραθέτω ένα χαρακτηριστικό που δείχνει το άγχος και την απόγνωση των μπαμπάδων… «Αγαπητό superdad.gr, θέλουμε να στολίσουμε το σπίτι για Χριστούγεννα κι έχουμε μωρό 1,5 έτους. Πώς θα τα καταφέρουμε; Υπάρχει ελπίδα;» Φυσικά το superdad.gr δεν μπορεί να αφήσει τους συναδέλφους μόνους σε αυτή την κρίσιμη καμπή. Έχει έτοιμο manual, πάρτε τετράδια, μολύβια, μπλοκάκια κλπ και σημειώστε.

Tip-Sheet-Packing-e5d60c3d65014ec694fe2ee9e6511a32

Μπήκε ο Δεκέμβριος λοιπόν και πλησιάζουν τα Χριστούγεννα και τέθηκε σπίτι το θέμα στολισμός σπιτιού. Ως εδώ τίποτα το πρωτόγνωρο. Αμέσως όμως μετά συνειδητοποιείς ότι κάτι έχει αλλάξει φέτος σπίτι. Το παιδάκι περπατάει. Και αγγίζει. Και επεξεργάζεται. Και γενικώς το ψάχνει το σπίτι υπέρ-αναλυτικά. Τι κάνουμε συνάδελφε superdad; Πώς θα ισορροπήσουμε ανάμεσα στο στολισμένο σπίτι στο πνεύμα των Χριστουγέννων και στο φιλικό προς το περίεργο τυπάκι που οργώνει κάθε τετραγωνικό όλη την ημέρα; Αρχικά μένουμε ψύχραιμοι. Και προσπαθούμε να οργανωθούμε. Που θα μπει το δέντρο; Σε ένα σημείο που δεν θα είναι πέρασμα για το μικρό. Για αρχή λοιπόν στήνουμε το δέντρο για μερικές ώρες σκέτο. Να συνηθίσει την παρουσία του. Την επόμενη μέρα (δε βιαζόμαστε ακόμα ούτε του Αγίου Νικολάου δεν είναι…) βάζουμε και τα φωτάκια. Ελέγχουμε αν τον εντυπωσιάζει πολύ το ότι αναβοσβήνουν. Αν δούμε ότι τον παρα-ενδιαφέρει, τα αφήνουμε σταθερά. Και τον ξανά-αφήνουμε να συνηθίσει. Τσεκάρουμε ότι δεν έχει πρόσβαση στο καλώδιο και την πρίζα (κατά πάσα πιθανότητα θα ξεκινήσει από εκεί την εξερεύνηση του). Τις επόμενες μέρες (ιδανικά πριν της Αγίας Άννας, αφού πιάσαμε τους Αγίους) έχουμε προμηθευτεί στολίδια. Πιθανόν τα περσινά να μην κάνουν όλα. Απορρίπτονται όλα τα γυάλινα και ότι γενικώς σπάει. Μένουν όσα είναι ανθεκτικά. Προστίθενται πάνινα, μάλλινα κλπ στολίδια που φημίζονται για την ασφάλειά τους. Εναλλακτικά, είναι μεγάλη μόδα να ξέρεις σε σπίτια με παιδιά να μπαίνουν κουκλάκια και άλλα παιχνιδάκια του παιδιού. Μια χαρά λύση είναι και συμφέρει και οικονομικά. Και δεν τραβιέσαι και πολύ μακριά, ως το δωμάτιό του πας. Ευκαιρία να καθαρίσει και λίγο ο χώρος από τα 149 παιχνιδάκια που υπάρχουν και με τα οποία εννοείται δεν ασχολείται, προτιμά το τηλεκοντρόλ ή τα ντουλάπια με τις κατσαρόλες.

Ακολούθως βάζεις τα στολίδια στο δέντρο (οκ, όχι εσύ συνάδελφε μπαμπά, η μαμά προφανώς, ας μην παριστάνουμε ότι μας αφήνει κιόλας να στολίσουμε σύμφωνα με το δικό μας γούστο). Και είναι έτοιμο. Το παιδάκι στα επόμενα 14’’ θα είναι από κάτω. Το μαλώνουμε. Φεύγει. Σε περίπου 28’’ επιστρέφει. Το ξαναμαλώνουμε. Ξαναφεύγει. Θα επιστρέψει πολλές φορές. Κράτα τη σθεναρή σου στάση. Κατά πάσα πιθανότητα κάποια στιγμή (πριν του Αγίου Βασιλείου) θα έχει συνηθίσει και θα έχει βαρεθεί να προσπαθεί. Ως τότε ίσως να υπάρχουν μερικές απώλειες. Στο πρόγραμμα είναι. Το κλειδί είναι να μην απελπιζόμαστε. Να έχουμε πίστη στο πλάνο μας. Οκ και να κάνουμε και καμιά επίκληση στα θεία, εξάλλου χρονοδιάγραμμα με Αγίους έχουμε φτιάξει, θα καταμετρηθεί…

Πηγή : http://www.superdad.gr [ http://www.superdad.gr/simmaxoi/epikindyni-apostoli-stolismos-xristougenniatikou-dentrou/ ]

Οι αναμνήσεις ως φορτιστής “μπαταρίας” κι ως κληρονομιά!

(Kείμενο μου για το www.theopinionmakers.wordpress.com)

Αισίως,φτάσμαε 18 μέρες πριν τα Χριστούγεννα. Σιγά σιγά όλοι στολίζουν τα μαγαζιά, τα σπίτια τους και μπαίνουν σε εορτασικό mode. Αλήθεια όμως, είναι τόσο εύκολο να μπεις σε τέτοιο mode;

Από παιδάκι η περίοδος των Χριστουγέννων ήταν η αγαπημένη μου. Σε σχέση με το πιο “εκκλησιαστικό” Πάσχα, αυτές οι δέκα μέρες μεταξύ Χριστουγέννων και Φώτων έμοιαζαν ατελείωτη γιορτή, με βόλτες, με κάλαντα, με ωραία γλυκά και μυρωδιές στο σπίτι. Σίγουρα έπαιζε ρόλο και ότι ήταν η γιορτή μου η ονομαστική.

Χθες λοιπόν, όταν βγήκε απόφαση στην οικογενειακή εστία για το στόλισμα του δέντρου σπίτι, κατάλαβα, ότι φέτο δεν το νιώθω αυτό. Όχι ακόμα τουλάχιστον. Θα μου πεις, τόσα γίνονται, πολύς κόσμος θα είναι όπως κι εσύ παγωμένος. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Όμως καιρό τώρα έχω επίσης συνειδητοποιήσει ότι μοναδικό αντίδοτο και τρόπος αντίστασης είναι να διατηρήσεις μέσα σου μια σπίθα αισιοδοξίας, όσο δύσκολο κι αν είναι.

Αποφάσισα λοιπόν να ανάψω κι εγώ τη δική μου σπίθα. Ο ασφαλέστερος τρόπος ήταν η αναδρομή στα παιδικά μου χρόνια. Στο σπίτι το πατρικό στην Κρήτη. Τα κάλαντα με τον αδερφό μου, την ξαδέρφη και τον γείτονα μας, ήταν καθαρά, ομαδική η προσπάθεια! Ξυπνούσαμε από τις 7 να ετοιμάσουμε το κουτί από τα χαρτομάντηλα (το ταμείο μας), τα τρίγωνα, την μελόντικα (δεν παίζαμε είχαμε ποικιλία!) και να ξεκινήσουμε πρωί πρωί να προλάβουμε να πάμε σε όλους. Και με βροχή και κρύα, ο ποδαρόδρομος ήταν στο πρόγραμμα. Θυμάμαι την εικόνα, κατάκοποι, απόγευμα πια να ξαπλώνουμε στο χαλί κάτω από το δέντρο και να μετράμε τα “κέρδη” μας! Όλοι είχαμε προαποφασίσει που θα τα “επενδύσουμε”.

Θυμήθηκα το μαγαζί με τα παιχνίδια του θείου μου, που όλη την εορταστική περίοδο βοηθούσαν οι γονείς, άρα κι εμείς ως παιδιά. Πόσος κόσμος έμπαινε κι έβγαινε, τις πλάκες με τους πελάτες, τα ξαναμέννα πρόσωπα των παιδιών που έμπαιναν για να διαλέξουν, τους γονείς πολύ πιο ευάλωτους στο “χατήρι”  από ότι σήμερα που βγαίνει ακόμα πιο δύσκολα ο μήνας. Δεν ξεχνάω τις σοβαρές αρμοδιότητές μου να φέρνω νέο χαρτί περιτυλίγματος, να κολλάω το αυτοκολλητάκι μόλις είχε φτιαχτεί η συσκευασία και τη δική μου πινελιά “σας ευχαριστούμε” με χαμόγελο της Crest! Όλα αυτά πριν να έρθει το Jumbo και να κλείσει ο θείος το μαγαζί.

Το χριστουγεννιάτικο τραπέζι στο σπίτι, με τις μυρωδιές από την παραμονή κιόλας να μας παίρνουν τη μύτη και τα…αυτιά. Ξέρετε εμείς στην Κρήτη λέμε “ακούω τη μυρωδιά”! Το μενού ίδιο, όλοι το ξέραμε από πριν, με το γουρουνόπουλο στο φούρνο, το μοσχαράκι με το ρύζι, την σπανακόπιτα και την τούρτα σοκολάτα μετά μαζί με τα μελομακάρονα. Κουραμπιέδες είχε αλλά από παιδί στο μυαλό μου έχαναν τη μάχη με τα μελομακάρονα! Και μετά κουβεντούλα, ρακές και ουισκάκι μερικοι. Την Πρωτοχρονιά και χαρτάκι, τριανταμία να παίζουμε όλοι, μικροί, γονείς, γιαγιάδες. Πολύ πλάκα, λίγα λεφτά στο ποντάρισμα και οι γνωστές ζαβολιές προς όφελος των μικρών…

Αργότερα μεγαλώνοντας είχαμε και τα ξενύχτια με τους φίλους ως το πρωί. Ποτάκι, γέλια, ενίοτε και φλερτ και με το φως της μέρας πια, σουβλάκι στην πλατεία. Και την Πρωτοχρονιά, μπουγάτσα, κερί στον Αγιο Τίτο και ποδαρικό στο σπίτι, αρκεί να βρίσκαμε εύκολα το δεξί πόδι! Ακόμα θυμάμαι το εικονάκι που μας έχωνε η μάνα μου, το χάρτινο, στο σακάκι ή το μπουφάν για να γίνει σωστά το ποδαρικό!

Και κερασάκι στην τούρτα, η γιορτή του Αγίου Ιωάννη, “πολιούχου” του σπιτιού μας. Κόσμος από το πρωί με πεσκέσια από το χωριό, αρνάκι, τυράκι, μανταρίνια, πορτοκάλια, χόρτα, απάκι, λουκάνικο, κρασί, ρακή ασφαλώς. Τα πάντα. Το τηλέφωνο να χτυπάει ασταμάτητα, παραζάλη αλλά τόσο ευχάριστη.  Κουραστικά αλλά τελικά ευχάριστα όλα αυτά όταν το σκέφτεσαι.

Τα σκέφτομαι όλα αυτά και φορτίζω τις μπαταρίες του μυαλού και κυρίως της ψυχής. Σκέφτομαι πόσο σημαντικό ρόλο έχω πια να τα προσφέρω ως “κληρονομιά” με τη σειρά μου στα παιδιά μου. Δεν έχει καμία σημασία αν θα ναι λιγότερα τα παιχνίδια, μειωμένο το μενού ή οι ποσότητες ή πιο μετρημένα τα πεσκέσια! Αυτά που μένουν είναι οι εικόνες, οι μυρωδιές, η αίσθηση που σου αφήνουν όταν κάνεις αυτή την αναδρομή. Και είναι μια σπίθα ικανή να σε ζεστάνει, να σε ξεπαγώσει, να μπορέσεις να προσφέρεις κι εσύ αναμνήσεις Χριστουγεννιάτικες στα παιδιά σου.

Χ.Σ

πηγή: http://theopinionmakers.wordpress.com/2012/12/07/%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%BD%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%89%CF%82-%CF%86%CE%BF%CF%81%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82-%CE%BC%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B1%CF%82/