Είναι η διαχείριση της φτώχειας το μέλλον μας;

Τον τελευταίο καιρό νιώθω- και φαντάζομαι δεν είμαι ο μόνος- ότι η κινούμενη άμμος που ζούμε σαν κοινωνία έχει πια γίνει τσιμέντο. Κι εμείς είμαστε μέσα βυθισμένοι. Χωρίς διεξόδους και χαραμάδες. Ξεμείναμε μέσα κοινώς.

Νιώθω ότι η δημόσια συζήτηση, όση τέλοσπάντων δεν αφορά την παραπολιτική αλλά την πολιτική, μας δείχνει τα προσεχώς. Προδιαγράφει το μέλλον μας. Και το μέλλον του πολιτικού συστήματος κατ’ επέκταση. Και το μέλλον μας πολύ φοβάμαι ότι περιλαμβάνει μια αέναη ανακύκλωση φτώχειας και χαμηλών προσδοκιών. Σε αυτό το περιβάλλον, το πολιτικό μας σύστημα θα κληθεί να διαχειριστεί αυτή ακριβώς τη φτώχεια και την έλλειψη ελπίδας (για να μην το πω απελπισία και ακουστώ υπερβολικά απαισιόδοξος).

Δυστυχώς προσωπικά δε βλέπω από το τωρινό σύστημα εκείνον που θα το χειριστεί διαφορετικά. Που θα θελήσει να μας απεμπλέξει από όλο αυτό το ατελείωτο κυνηγητό της ουράς μας. Ίσως γιατί αυτό απαιτεί σχέδιο σοβαρό, ρήξεις πολύ δυναμικές και απόλυτη ειλικρίνεια. Και καλό στελεχιακό δυναμικό με νοοτροπίες έξω από όσες έχουμε τόσες δεκαετίες συνηθίσει να ανεχόμαστε ή και να υιοθετούμε ακόμα. Προς το παρόν καθόμαστε (κι αυτό από μόνο του είναι εντυπωσιακό στοιχείο που αξίζει μελέτης) και παρακολουθούμε προτάσεις και διαμάχες για το ποιος φόρος είναι καλύτερος- σε ένα λαό εξουθενωμένο φορολογικά- και για αυξήσεις στις τιμές των εισιτηρίων ΜΜΜ. Ή για κόψιμο 100 ευρώ από “προνομιούχους” των 900 για να μην κοπούν από τους μη προνομιούχους των 400 κι άλλες ιστορίες για αγρίους.

ΦΤΩΧΕΙΑ

Μια φράση λοιπόν που ξανάκουσα τυχαία ότι «η φτώχεια είναι η μπίζνα του μέλλοντος» μου θύμισε ένα ντοκιμαντερ που είχα δει πέρσι, το Poverty Inc. Στο ντοκιμαντέρ αυτό παρουσιάζεται η τεράστια βιομηχανία που έχει στηθεί γύρω από την προσφορά σε όσους υποφέρουν. Βασικά γύρω από τη διεθνή φιλανθρωπία. Από τις ενέργειες Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης (τύπου Tom’s), τους celebrities- πρεσβευτές τύπου Αντζελίνα Τζολί αλλά και τα δίκτυα trafficking και υιοθεσιών. Και το ερώτημα που έθετε ήταν αν όλο αυτό τελικά καταλήγει να ευνοεί αυτούς που την λαμβάνουν την βοήθεια ή αυτούς που την προσφέρουν. Σε ένα αντίστοιχο σημείο, με διαφορετικές παραμέτρους σε σχέση με τις χώρες του Τρίτου Κόσμου, βρισκόμαστε κι εμείς σήμερα. Κάποιοι μας βοηθάνε λίγο- λίγο να επιβιώσουμε. Μας βοηθούν όμως να ζήσουμε; Κι επίσης εμείς βοηθάμε τους εαυτούς μας να περάσουμε από την επιβίωση στη ζωή;

Είναι βασική μου πεποίθηση ότι ποτέ κανένας λαός, καμία κοινωνία, κανένα έθνος δεν ξεπέρασε τα προβλήματά του λαμβάνοντας μόνο εξωτερική βοήθεια, παρά μόνο στήνοντας καλύτερα τις δικές του υποδομές ανάπτυξης, εμπορίου, βιομηχανίας, πρωτογενούς τομέα, και σειράς άλλων πυλώνων.

Όλα λίγο πολύ καταλήγουν στο γνωστό κινεζικό ρητό «μη μου δώσεις ένα ψάρι, μάθε με να ψαρεύω». Κι αν η επιθυμία των Κυβερνήσεων, των διεθνών οργανισμών, των επιχειρήσεων ακόμα και των μη κυβερνητικών οργανώσεων και των διασήμων stars είναι ειλικρινής, θα χρειαστεί ν’ ακούσουν και να κατανοήσουν πρώτα. Και αμέσως μετά να σπρώξουν τον αδύναμο να σχεδιάσει και να σταθεί στα πόδια του. Και βέβαια αντιστρόφως, ο αδύναμος θα πρέπει να ζητά αυτού του τύπου τη βοήθεια. Και ο ίδιος να βάζει τον εαυτό του σε αυτή τη διαδικασία. Να έχει και το  ελληνικό αρχαίο ρητό «Συν Αθηνά και χείρα κίνει».

ftoxeia

Ας μην κρυβόμαστε από τα αυτονόητα…

Δε μας φταίνε ούτε ότι την Κυριακή είναι κλειστά, ούτε λύνει το πρόβλημα η επέκταση (που έχει καταλήξει μονιμότητα) των εκπτώσεων και τον προσφορών. Το πρόβλημα της “αγοράς” είναι ένα, απλό και ξεκάθαρο. Ο κόσμος, οι άνθρωποι που χρόνια συντηρούσαν αυτή την αγορά (προφανώς οι μεσαίοι, μικροί κλπ) έχουν πληγεί τόσο, που δεν μπορούν να σκεφτούν καν τη λέξη “ψώνια”! Τα χρήματα δε φτάνουν ούτε για τα βασικά αγαθά, δεν βγαίνουν καν οι υποχρεώσεις. Όσα κι αν σκαρφιστούν ως λύσεις προσπαθώντας να αποφύγουν την πραγματική αιτία ΔΕΝ πρόκειται να αποδώσουν! Είμαι βέβαιος ότι δεν είναι ούτε χαζοί, ούτε αφελείς να νομίζουν ότι έτσι, με προσφορές, Κυριακές και ωράρια λάστιχα θα σωθεί η αγορά. Ο κόσμος δεν ψωνίζει γιατί δεν έχει χρήμα, όχι χρόνο.  Οι καμπάνες χτυπούν κάθε μέρα αλλά προφανώς τα αυτιά και τα μάτια είναι κλειστά.  Οι παρωπίδες τους  δείχνουν ένα δρόμο μόνο… Ως πότε όμως θα δοκιμάζονται οι αντοχές όλων μας;

Ακολουθεί ένα ενδιαφέρον σχετικό άρθρο από το οποίο πήρα και την αφορμή. Περιέχει μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία που αποδεικνύουν τα αυτονόητα!

Ούτε στις εκπτώσεις ψωνίζουν πλέον οι Έλληνες

Ημερομηνία: 28/02/2013 16:35

Ο χαμηλότερος τζίρος των τελευταίων ετών καταγράφηκε στις φετινές χειμερινές εκπτώσεις, σύμφωνα με τα στοιχεία της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου. Σε σχέση με πέρυσι, η αγοραστική δύναμη ήταν μειωμένη κατά 32% – κατά μέσο όρο – σε 80 πόλεις της Ελλάδας. Επτά στους δέκα εμπόρους δηλώνουν ότι θα συνεχίσουν τις χαμηλές τιμές για ακόμη 15 μέρες, έστω κι αν οι εκπτώσεις λήγουν σήμερα. Με βάση τα παραπάνω δεδομένα και καταγράφοντας συνεχώς νέα λουκέτα στο κέντρο και την περιφέρεια, η ΕΣΕΕ κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για το μέλλον της εγχώριας αγοράς.

 Όπως προκύπτει από τα αποτελέσματα της έρευνας που πραγματοποιείται, κάθε χρόνο, με το Ινστιτούτο Εμπορίου και Υπηρεσιών (ΙΝΕΜΥ) και χάρη στη συμβολή των Εμπορικών Συλλόγων, σε όλη την Ελλάδα, το 80% των ερωτώμενων επιχειρηματιών δηλώνει ότι οι πωλήσεις ήταν μειωμένες σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του 2012, ενώ, όσον αφορά την εμπορική κίνηση σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, οι απαντήσεις ποικίλουν, με το 27% να δηλώνει πτώση της τάξης του 21- 30% και ένα 20% μείωση πωλήσεων μεγαλύτερη του 41%.
Είναι σαφές, κατά τον πρόεδρο της ΕΣΕΕ, Βασίλη Κορκίδη, ότι οι χειμερινές εκπτώσεις αφήνουν το εμπόριο σε χειμερία νάρκη, αφού για την πλειονότητα των εμπόρων τα οφέλη από την εκπτωτική περίοδο απείχαν αρκετά από τα αναμενόμενα.«Οι Έλληνες έμποροι αποχαιρετούν τις εκπτώσεις λέγοντας «καλό μήνα» στις προσφορές», τονίζει, προσθέτοντας ότι: «Η εγχώρια αγορά παλεύει να διαχειριστεί τις φορο-πιέσεις, τα μειωμένα εισοδήματα των καταναλωτών και το γενικό αρνητικό κλίμα. Οι φετινές χειμερινές εκπτώσεις δείχνουν ότι το πρόβλημα της αγοράς δεν μπορεί να λυθεί με μεγαλόστομες διακηρύξεις, αλλά αντίθετα με ουσιαστικές παρεμβάσεις που αντιστοιχούν στις ανάγκες των Μμε εμπορικών επιχειρήσεων».Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι η μέση απόδειξη μία τυπική ημέρα των εκπτώσεων, σύμφωνα με τις απαντήσεις των επιχειρήσεων, κυμάνθηκε στα 44,3 ευρώ, αρκετά χαμηλότερα από το προηγούμενο έτος και σχεδόν 50% κάτω από τη μέση τιμή απόδειξης το 2011, ενώ και η μέση επισκεψιμότητα πελατών ήταν μειωμένη κατά 42% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος. Σε ό,τι αφορά το ύψος των εκπτώσεων το ποσοστό, όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, κυμάνθηκε σε υψηλά επίπεδα (21-40%). Επίσης, ένα πολύ υψηλό ποσοστό (47%) των ερωτώμενων πραγματοποίησε εκπτώσεις 41%-50% και άνω. Οι 7 στους 10 εμπόρους υποδεικνύουν ως καλύτερη περίοδο των χειμερινών εκπτώσεων το διάστημα από 15/1 έως 31/1 και το 27% την περίοδο από 1/2 έως 15/2.Συμπεραίνεται κατά συνέπεια ότι για το διάστημα των εκπτώσεων που ακολούθησε μέχρι το τέλος του Φεβρουαρίου η αγοραστική κίνηση στα εμπορικά καταστήματα ήταν πολύ μειωμένη.Η πλειονότητα των εμπόρων (66%) αναφέρει ότι πρόκειται να πραγματοποιήσει εκπτωτικές ενέργειες μέσα στο επόμενο δεκαπενθήμερο. Στη συγκεκριμένη ερώτηση πολλοί είναι οι ερωτώμενοι που επισήμαναν ότι οι εκπτωτικές ενέργειες θα συνεχιστούν καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Ωστόσο, πάνω από τους μισούς, δηλαδή το 54% του δείγματος, αξιολογούν αρνητικά την πολιτική προσφορών ορισμένων εμπορικών καταστημάτων πριν την περίοδο των επίσημων εκπτώσεων. Θετικά βλέπει τέτοιου είδους ενέργειες το 22% των ερωτώμενων και ένα σημαντικό τμήμα (24%) δήλωσε ότι δεν τις αξιολογεί ούτε θετικά αλλά ούτε και αρνητικά.

Τέλος, το 83% των εμπόρων παρατήρησε «έντονα» και «πολύ έντονα» το φαινόμενο των λουκέτων εμπορικών επιχειρήσεων έως την τελευταία μέρα του προηγούμενου χρόνου ενώ κατά τη διάρκεια των εκπτώσεων δεν παρατηρείται το φαινόμενο με την ίδια ένταση.

Πηγή: http://left.gr/news/oyte-stis-ekptoseis-psonizoyn-pleon-oi-ellines#sthash.VP8rgH0P.dpuf