Ωδή στον Πάνο τον Καμμένο

Ο Πάνος Καμμένος είναι ο Υπουργός Άμυνας της χώρας μου. Και ο κυβερνητικός εταίρος από το 2015. Είναι δηλαδή σημαίνων παράγοντας της πολιτικής ζωής του τόπου.

kammenos ypourgos

Ο Πάνος Καμμένος είναι όλη του τη ζωή βουλευτής. Βασικά για μερικά χρόνια υπήρξε και μαθητής και φοιτητής πριν από αυτό, αλλά κυρίως είναι βουλευτής. Και Πρόεδρος κόμματος τη δεκαετία που διανύουμε.

Ο Πάνος Καμμένος είναι ο Πρόεδρος των Ανεξάρτων Ελλήνων. Ένα αντι-μνημονιακό κόμμα που κυβερνά με μνημόνιο και ένα δεξιό κόμμα, πατριωτικό που συγκυβερνά με τη ριζοσπαστική αριστερά.

Ο Πάνος Καμμένος έχει λοιδωρηθεί πολλές φορές στο παρελθόν. Άλλοτε γιατί άνοιγε την αγκαλιά του κόμματός του σε περσόνες με ιδιαιτερότητες όπως ο Ζουράρις και η Ραχήλ Μακρή ή σε σελέμπριτις εν αποστρατεία όπως ο Κουϊκ και η Κουντουρά. Άλλοτε πάλι γιατί κάνει διαφημίσεις α λα Jumbo με τρενάκια και σπασμένα χέρια. Συχνά τον κοροϊδεύουν για τους περίφημους “ψεκασμένους” αλλά και τις εκρηκτικές ομιλίες- καταγγελίες του στη Βουλή που συνήθως είναι κούφιες.

Για κάποιο λόγο ο κόσμος γενικά δεν τον έχει σε εκτίμηση και δεν του αποδίδει τη βαρύτητα που του αναλογεί.

Ο Πάνος Καμμένος και το κόμμα του σε όλες τις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις αναμενόταν να μείνουν εκτός Βουλής. Κι όμως, πάντα κατάφερνε και ήταν εκεί, παρών στις εξελίξεις. Και εταίρος κυβερνητικός δις! Και να επιβιώνει όταν η Κοινοβουλευτική Ομάδα του συρρικνωνόταν.

Ο Πάνος Καμμένος έχει λοιδωρηθεί και για δεκάδες tweets γεμάτα ψευτομαγκιά που αφορούσαν εθνικά θέματα και τελικά κουτσά- στραβά περνούσαν στο ντούκου.

Ο Πάνος Καμμένος έχει βέβαια φάει και τρελό κράξιμο για το αισθητικό κομμάτι. Είτε για τα κιλά του (κακώς), είτε για τα μαγιώ του (επίσης κακώς), είτε και τις στολές παραλλαγής που φοράει επισκεπτόμενος μονάδες στρατιωτικές ανά την Ελλάδα αλλά και σε πολλές ακόμα περιστάσεις.

kammenos_daxtyla

Ο Πάνος Καμμένος είναι ο εν ενεργεία Υπουργός που άνοιξε διάλογο και βρίστηκε με εξέδρα αντίπαλων οπαδών σε αγώνα πόλο, αποχωρώντας με χειρονομίες!

Και βέβαια ο Πάνος Καμμένος είναι ο Υπουργός Άμυνας που επισήμως έκανε δική του αυτόνομη πολιτική και προτάσεις για σοβαρά εθνικά θέματα, έξω από την κυβερνητική γραμμή. Και τελικά κατάφερε ο Υπουργός Εξωτερικών που τα έτρεχε να βρεθεί εκτός Κυβέρνησης. Έναν Υπουργό που ακόμα κι εγώ που τον αντιπαθούσα όσα χρόνια με θυμάμαι, αναγνωρίζω ως ένα από τους 2-3 το πολύ επιτυχημένους στην 3ετία ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Πάνος Καμμένος λοιπόν για τους περισσότερους είναι ένας γραφικός, δεξιός με κάποιες ακραίες θέσεις ενίοτε που χαζοχαίρεται στο Υπουργείο που του δώσανε και γενικώς δεν είναι να τον παίρνει κανείς στα σοβαρά. Όχι λοιπον, δεν είναι έτσι!

Ο Πάνος Καμμένος είναι όντως ένας σημαντικός παράγοντας της πολιτικής ζωής του τόπου. Είναι σε θέση να εκβιάσει τον Πρωθυπουργό και να αλλάξει αποφάσεις και πρόσωπα. Είναι σε θέση να επηρεάζει καταστάσεις σε κορυφαίο επίπεδο κι επομένως και τις ζωές όλων μας.

Είναι τόσο ισχυρός παράγοντας (ναι ο Πάνος Καμμένος) και ισχυρή επιρροή, που κάποιοι από εμάς που συνυπήρξαμε (με κάποιους από) τους νυν κυβερνώντες της πλευράς ΣΥΡΙΖΑ, να δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε τη μετάλλαξη τους αλλά και το γιατί σέρνονται πίσω του. Κάποιοι δε, όχι απλά συνυπάρχουν αλλά μαζί του σφιχταγγαλιασμένοι κάνουν παιχνίδι, ενίοτε και βρώμικο, βάζοντας στο στόχαστρο παλιούς “συντρόφους”.

Ο Πάνος Καμμένος συμπυκνώνει όλα όσα δε θέλω να βλέπω στην πολιτική ζωή. Βόλεμα, συμπεριφορά νεόπλουτου, θράσος, έλλειψη ευγένειας, κορώνες και λαϊκισμός, ημιμάθεια, βρώμικο παιχνίδι, ασέβεια, γόνος διορισμένος βουλευτής, ασυνέπεια και ψευτομαγκιές. Κι όμως, επιβιώνει δεκαετίες και συνήθως όχι απλά είναι μέσα στο παιχνίδι, αλλά έχει και ενεργό ρόλο.

Δε θα τα βάλω λοιπόν με τον Πάνο τον Καμμένο, όχι! Θα τα βάλω μαζί μου και μαζί σας που τόσα χρόνια τύπους όπως τον Καμμένο τους ανεχόμαστε, τους υποτιμούμε και τους αφήνουμε να παίζουν μπάλα όσο εμείς καθόμαστε στη γωνίτσα μας και κλαίμε τη μοίρα μας.

 

 

 

«Μπαίνουμε καθυστερήσεις για την #ΕπόμενηΜέρα! Θα παίξεις κέντρο και μπροστά, επιθετικά! ΜΠΟΡΟΥΜΕ ρε, πάμε!»

Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά του λέει η Ζωή, μπροστά μόνο! Κοιτάζει και δεξιά και αριστερά για να πάρει κόσμο τον διαβεβαιώνει ο Κυριάκος. Για να πάμε μπροστά λέει κι αυτός, αφού Μπορούμε (αυτό ο ΣΚΑΙ δεν το έλεγε; ή ο Ομπάμα, κάτι του θυμίζει)! Ο Αλέξης από καιρό κάνει παρέες με δεξιά (sic) και κεντροαριστερά. Με τα αριστερά έχει κόψει λίγο τις παρέες αλλά εντάξει, μεγάλωσε, ωρίμασε και άφησε τις τρέλες! Την #ΕπόμενηΜέρα θα είναι πολυσυλλεκτικός και εθνικός.

Τι έχει συμβεί αναρωτιέται; Τι συνωστισμός στο κέντρο και μπροστά είναι αυτός; Ακόμα και η ΝΔ, δεν έχει- λέει- πια ακροδεξιούς! Μύγα τους τσίμπησε όλους με το που τέλειωσε το καλοκαίρι; Ας κάνει κι ένα γρήγορο ψάξιμο στο google. Ρε μπας και ανακοίνωσαν εκλογές το Σαβ/κο και το έχασε βλέποντας μπάλα και τρέχοντας σε παιδικά πάρτυ;

Τι έπαθαν όλοι και βγάζουν μηνύματα και slogans; Και κυρίως τι έπαθαν όλοι και κλίνουν στο κέντρο; Αν είναι όλοι κεντρώοι, το ΠΑΣΟΚ (πως το λένε τώρα δε θυμάται, ΠΑΣΟΚ το ξέρει τόσα χρόνια) κι ο Λεβέντης τι είναι;

Θα χαρούν οι κεντρώοι της χώρας με τόσες επιλογές. Πάντα ήταν περισσότεροι άλλωστε, η πλειοψηφία που διαμόρφωνε το αποτέλεσμα. Αλλά αν δεν είσαι κεντρώος; Tότε είσαι για μπροστά κατευθείαν! Αλήθεια υπάρχει κάποιος που είναι για πίσω, στη θεωρία; Κι όταν λένε μπροστά, που ακριβώς; Πολλές απορίες αλλά που να τις λύσεις; Στην TV που ουρλιάζουν κομματόσκυλα και στρατευμένοι δημοσιογράφοι ή στο internet των fake news;

Μπροστά.jpg

Άραγε είναι ο μόνος που νιώθει κουρασμένος και μπερδεμένος; Είναι ο μόνος που του φαίνεται όλη αυτή η φάση ανούσια; Αν είναι κι άλλοι, που θα τους βρει; Και τα social media πια κανίβαλοι τα έχουν καταλάβει!

Τώρα που το σκέφτεται, μάλλον η μύγα που τους τσίμπησε όλους και μαζεύτηκαν ο ένας πάνω στον άλλο στο κέντρο λέγεται δημοσκόπηση. Και το μπροστά είναι αυτό το αφήγημα που λένε οι επικοινωνιολόγοι. Οι προπονητές τους είπαν «θα παίξεις κέντρο και μπροστά, επιθετικά, μπήκαμε στις καθυστερήσεις (για εκλογές)».

polychroniou11

Ακόμα και τα προεκλογικά συνθήματα και η στρατηγική κι αυτή copy paste πια. Στέρεψε η φαντασία στην εξουσία. Αν υπήρξε δηλαδή ποτέ κάτι τέτοιο…

12:30 πήγε η ώρα, πάει να κοιμηθεί. Αύριο ξημερώνει η #ΕπόμενηΜέρα και ΜΠΟΡΕΙ να πάει μπροστά στη δουλειά χωρίς να κοιτάει δεξιά και αριστερά. Τη δουλειά του και το σπίτι του, δεν είμαστε για πολλά. Νέα μέρα αύριο, αλλά ίδιες σκοτούρες, ίδιες φάτσες, ίδιες φωνές και καυγάδες. Βαρέθηκε.

Αποκλειστικό: To brief στον κειμενογράφο του Τσίπρα για το διάγγελμα στην Ιθάκη

Καταφέραμε και βρήκαμε (εννοείται μόνο εμείς) το post it με το brief στον κειμενογράφο του Τσίπρα για το διάγγελμα από Ιθάκη για το τέλος των μνημονίων. To παραθέτουμε αυτούσιο:

Τσίπρας διάγγελμα Ιθάκη

1. Όραμα και αισιοδοξία-κάτι πιασάρικο κ απλό (πχ Νεα Αρχή)
2. Ιθάκη,Οδύσσεια-μνημόνιο-συμβολισμοί
3. Με φρένο τα τσιτάτα-έμφαση στους συμβολισμούς
4. Μιά δόση μηνυματολογίας προ 2015 
5. Σύνδεση των άλλων με διαπλοκή
6. Όλοι μαζί δουλέψαμε
7. Εξαφανίζουμε Καμμένο

Μάθαμε επίσης πιο τραγούδι άκουγε ο κειμενογράφος όλο το βράδυ γράφοντας το διάγγελμα:

Επέτειος ενός ανούσιου δημοψηφίσματος

Τρία χρόνια και κάτι μέρες πριν όταν βγήκε η φήμη για το δημοψήφισμα, με θυμάμαι να βρίσκομαι σε καθεστώς πλήρους απορίας. Δημοψήφισμα γιατί; Ποιο το νόημα;

Θεωρούσα ότι εφόσον είναι Κυβέρνηση, μπορεί είτε να κάνει εκλογές ζητώντας εντολή ρήξης είτε να συνεχίσει και να ολοκληρώσει τη διαπραγμάτευση έχοντας μία κάποια συμφωνία (κι άρα συνέχιση του μνημονίου) και να κάνει εκλογές μετά.Το δημοψήφισμα δεν μπορούσα να καταλάβω τι θα προσέφερε. Το θεωρούσα ανούσιο.

Αυτό που τελικά έκανε ήταν να ρωτήσει μεν τη γνώμη μας, αλλά να προχωρήσει σαν να μην υπήρξε ποτέ αυτό το δημοψήφισμα. Δε θα κρίνω αν αυτό ήταν το καλύτερο για τη χώρα. Μένω στα γεγονότα.

ναι-όχι-δημοψήφισμα

Τελικά με το δημοψήφισμα πέτυχε (αν θεωρήσουμε ότι αυτό ήθελε) να πολώσει, να εκθέσει κάποιους (κανάλια, πολιτικούς αντιπάλους), να δείξει ότι το παλιό ο κόσμος το έχει σιχαθεί και να εντυπωσιάσει. Θεωρητικά πέτυχε να πάει και με μεγαλύτερη δύναμη στις διαπραγματεύσεις, αν και αυτό δε νιώθω ότι το κατάφερε στο πρακτικό μέρος.

Ήταν όλοι αυτοί επαρκείς λόγοι για να κάνει δημοψήφισμα; Όχι δεν ήταν.

Ήξερε ότι η συζήτηση δε θα γίνει επί του πραγματικού ερωτήματος αλλά επί διλημμάτων όπως ευρώ ή δραχμή, ΕΕ ή έξοδος και άλλα παρόμοια τα οποία δεν είχε καμία πρόθεση, όπως είναι πια πολύ φανερό, να πειράξει ή να αλλάξει. Άρα, γιατί;

Τελικά η ιστορία έδειξε ότι το δημοψήφισμα δεν άλλαξε τίποτα επί της ουσίας στην πορεία της χώρας (δεν αναφέρομαι στα παράπλευρα όπως τα capital controls κλπ). Η συμφωνία ήρθε, εκλογές έκανε και κέρδισε, το κόμμα το ξεκαθάρισε και προχωρά στην πεπατημένη της προ ΣΥΡΙΖΑ εποχής τόσο στην οικονομία όσο κυρίως στην νοοτροπία.

Σήμερα λοιπόν έχουμε επέτειο τριών ετών από το πιο ανούσιο δημοψήφισμα που έχει γίνει. Εκτός αν θεωρούμε ότι ήταν απαραίτητο για να περάσει ο ΣΥΡΙΖΑ από την εποχή του ρομαντισμού και της «μειοψηφίας» στην εποχή του κυνισμού και της εξουσίας. Ήταν ανάγκη όμως να επιλεγεί αυτός ο τρόπος για αυτή τη μετάβαση; Μήπως υπήρχε και μία πιο απλή λύση όπως για παράδειγμα ένα Συνέδριο κόμματος με αλήθειες;

Greek_2015_referendum_ballot_paper

Κι αν σκεφτούμε ότι σήμερα, τρία χρόνια μετά από αυτό το ηλεκτροσόκ, συνεχίζουμε να παρακολουθούμε το ίδιο έργο απλά με τους πρωταγωνιστές σε άλλους ρόλους (Τσίπρας/Μοσκοβισί αγκαζέ και ο Μητσοτάκης να λέει κάτι σαν go back Mr Μoscovici) το δημοψήφισμα αυτό φαντάζει πιο ανούσιο ακόμα…

Γιατί διάγγελμα λοιπόν; Και κυρίως γιατί τώρα;

Χθες ο Πρωθυπουργός προχώρησε σε διάγγελμα όπου εξήγγειλε παροχές. Πολλοί άσκησαν κριτική αφενός για τις παροχές («ψίχουλα», «τρικ επικοινωνιακό», «ψέματα», «προεκλογικό» κλπ) και αφετέρου γιατί έκανε ολόκληρο διάγγελμα για να τις ανακοινώσει.

Για το πρώτο σκέλος που αφορά στην κριτική για τις παροχές τα πράγματα είναι στο δικό μου το μυαλό ξεκάθαρα. Προφανώς και όταν μπορείς να κάνεις παροχές θα το αξιοποιήσεις επικοινωνιακά. Προφανώς και αποσπασματικά μέτρα προς συγκεκριμένες ομάδες δε λύνουν κανένα χρόνιο και βαθύ πρόβλημα ούτε ισορροπούν στο ελάχιστο την ζημιά που έχει υποστεί η κοινωνία. Προφανώς και αν είναι ψέματα θα έχει κοντά ποδάρια και θα γυρίσει μπούμερανγκ με μεγάλη ταχύτητα. Και προφανώς αν είναι προεκλογικό θα το καταλάβουμε πολύ σύντομα. Όμως όλα τα προηγούμενα δεν αναιρούν το γεγονός ότι είναι ο Πρωθυπουργός που εντός μνημονίων ανακοινώνει παροχές. Και βέβαια το ότι συνταξιούχοι των 600 ευρώ θα πάρουν άλλα τόσα ξαφνικά, ή και των 800 ευρώ που θα πάρουν 300, για όποιον ζει στον κόσμο μας κι όχι στο δικό του είναι σημαντικό νέο. Δεν πιάνω καν το θέμα των συνταξιούχων των 300 ευρώ… Πόσο μακριά θα τον πάει αυτή η βαλίτσα τον Τσίπρα και την Κυβέρνησή του είναι ένα άλλο θέμα.

Ως προς το δεύτερο σκέλος στο γιατί τα ανακοίνωσε τώρα και με διάγγελμα, υπάρχουν πολλές πιθανές εξηγήσεις και ακόμα περισσότερα σενάρια. Και εκεί κατά τη γνώμη μου βρίσκεται και το μεγάλο ενδιαφέρον για όποιον θέλει να διαβάζει πίσω από τις λέξεις αλλά και να βλέπει τη μεγάλη εικόνα.

Γιατί διάγγελμα λοιπόν; Γιατί καταγράφεται ως ο πρώτος Πρωθυπουργός που στη διάρκεια των μνημονίων δίνει παροχές ξεκάθαρα, επίσημα και με τσαμπουκά. Θέλει να δείξει ότι δε φοβάται τους «εταίρους» αλλά και να προκαλέσει τη μέγιστη δυνατή συζήτηση και προβολή. Σε μία ομιλία όπως αυτή του Σαββάτου για τον προϋπολογισμό θα «χανόταν» ανάμεσα σε μια σειρά από άλλα μηνύματα. Επιπλέον επειδή και η προσωπική του εικόνα έχει υποστεί μεγάλη φθορά, θεώρησε σκόπιμο να κάνει μια κίνηση ενδυνάμωσής της. Άλλωστε όπως όλα δείχνουν η μάχη στις επόμενες εκλογές θα είναι Τσίπρας vs Μητσοτάκης. Ή τουλάχιστον αυτό επιθυμεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό που σηκώνει όμως τη μεγαλύτερη συζήτηση και απαντάται περισσότερο με σενάρια παρά με βεβαιότητες είναι το γιατί τώρα. Δεν είναι μια μονολεκτική απάντηση τύπου «εκλογές». Είναι σύνθετη καθώς μέτρησαν πολλά και διαφορετικά πράγματα με διαφορετικά κοινά.

%cf%83%ce%ba%ce%b1%ce%ba%ce%b9%ce%ad%cf%81%ce%b1

1ο κοινό: Οι εταίροι μας

Μετά το Eurogroup και το καλό νέο για το χρέος αλλά και το κακό των εκκρεμοτήτων του κλεισίματος της αξιολόγησης ήθελε να στείλει ένα μήνυμα το οποίο περίπου συνοψίζεται στην εξής φράση: «Εφαρμόζω πιστά τη συμφωνία του Αυγούστου του 2015, ήδη έφερα τα πρώτα αποτελέσματα και περιμένω να την εφαρμόσετε κι εσείς». Επιπλέον περνά και το μήνυμα για σταμάτημα της λιτότητας ενώ βέβαια υπενθυμίζει το μεταναστευτικό και το βάρος που έχει επωμιστεί η Ελλάδα το οποίο είναι extra σε σχέση με τη συμφωνία του 2015 και επομένως απαιτεί και extra ανοχή και στήριξη από την Ευρώπη.

2ο κοινό: Η αντιπολίτευση

Εδώ και μήνες η ΝΔ ζητά επίμονα εκλογές. Η υπόλοιπη αντιπολίτευση είτε αναλώνεται σε εμφυλίους (κεντροαριστερά) είτε μένει στα γνωστά (ΚΚΕ, ΛΑΕ κλπ). Ο Τσίπρας δεν ενοχλείται καθόλου από την υπόνοια και την υποψία για εκλογές. Θέλει η ΝΔ να συνεχίσει σε αυτό το άγονο και παντελώς ανούσιο για τον κόσμο παιχνιδάκι του «ζητάμε εκλογές άμεσα» και να αναλώνεται σε προεκλογικές ασκήσεις ετοιμότητας. Τον διευκολύνει να τους έχει «στην τσίτα» και να περιορίζονται σε μια τέτοια τύπου αντιπολίτευση. Και το εντυπωσιακό είναι ότι η ΝΔ παίζει αυτό το παιχνιδάκι με μεγάλη χαρά. Είτε δεν ξέρουν να κάνουν κάτι διαφορετικό, είτε δεν ενδιαφέρονται πιστοί ακόμα μια φορά στη θεωρία του ώριμου φρούτου που λατρεύουν τα ελληνικά πολιτικό κόμματα είτε δεν το αντιλαμβάνονται. Για χαζούς πάντως προσωπικά δεν τους έχω… Γενικά όμως έχω ξαναγράψει ότι μου φαίνονται αντιπολιτευτικά και τακτικά «άμπαλοι»

3ο κοινό: Το εσωτερικό του κοινό (Κοινοβουλευτική ομάδα, κόμμα, μέλη κλπ)

Το εσωτερικό κοινό του ΣΥΡΙΖΑ έχει πιεστεί πολύ. Και είχε ανάγκη μια ένεση ψυχολογική και ένα επιχείρημα για να πάει να κάνει γιορτές στις περιφέρειες του. Επίσης είχε ανάγκη κι από ένα τυράκι ενόψει ψήφισης προϋπολογισμού και άλλων μέτρων πιθανόν από το νέο χρόνο. Δίνει μια ανάσα (προφανώς μικρής διάρκειας) λοιπόν.

4ο κοινό: Τα ΜΜΕ- Η λεγόμενη κοινή γνώμη

Είναι εμφανές από τη μέρα που επέλεξε ότι ήθελε το επόμενο τριήμερο να παίξει αυτό το θέμα. Να μονοπωλήσει την ατζέντα. Να προλάβει τις εφημερίδες του Σαββατοκύριακου (οι μόνες που ακόμα αγοράζονται σε σχετικά μαζικό αριθμό) και να επισκιάσει διάφορες γκάφες της προηγούμενης εβδομάδας (Καμμένους, Καστελόριζα, κλπ) αλλά και τη συζήτηση για τον προϋπολογισμό η οποία ξεκινά πια με την παραδοχή ότι «το πλεόνασμα πάει σε αυτούς που έχουν ανάγκη. Το αποδείξαμε», η οποία του δίνει και ένα προβάδισμα για την μάχη αυτή. Την οποία θα παρακολουθήσουν αναλυτικά σαφώς λιγότεροι από ότι το χθεσινό σύντομο και ξεκάθαρο σε μήνυμα διάγγελμα.

Παράλληλα με το διάγγελμα αυτό ελπίζει ότι οι τελευταίες δημοσκοπήσεις του έτους θα εμφανίσουν φρενάρισμα της κατηφόρας και θα φέρουν αλλαγή κλίματος. Όχι αναστροφή προφανώς αλλά αλλαγή.

5ο κοινό: Οι ωφελούμενοι

Κερδισμένοι από τις χθεσινές εξαγγελίες είναι οι συνταξιούχοι και οι νησιώτες. Πρόκειται για δύο ομάδες όπου ο ΣΥΡΙΖΑ είχε χάσει τα ερείσματά του. Με τους συνταξιούχους υπήρξε και το θέμα της καταστολής που στοίχισε πέρα από όλα τα άλλα. Για τους δε νησιώτες είναι προφανές ότι η κατάσταση στις τοπικές κοινωνίες είναι δύσκολη και είδαμε πρόσφατα διάφορα επεισόδια αλλά και σοβαρές ελλείψεις στις υποδομές.

%cf%83%cf%85%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%be%ce%b9%ce%bf%cf%8d%cf%87%ce%bf%ce%b9

Επομένως επιχειρεί η Κυβέρνηση με μια θετική κίνηση να ξαναχτίσει γέφυρες και να χρυσώσει το χάπι, στο πλαίσιο του «είναι δύσκολα, αλλά κάνουμε ότι μπορούμε καλύτερο».

Συμπέρασμα

Εν κατακλείδι μπορούμε να πούμε ότι είναι μια κίνηση που επιδιώκει να αλλάξει κλίμα και ατζέντα αλλά και να περάσει μηνύματα ως προς τη διαπραγμάτευση. Αν από όλα αυτά έπρεπε να ποντάρω σε κάτι είναι ότι δεν πάει για εκλογές άμεσα. Αλλά θέλει να πιστεύουμε- και κυρίως η αντιπολίτευση- ότι μπορεί και να πάει. Η εικόνα που έχω είναι ότι έχει στο μυαλό του ο Τσίπρας και η ομάδα του δύο σενάρια, ένα με εκλογές ως το Πάσχα κι ένα χωρίς εκλογές άμεσα. Και τα δουλεύει παράλληλα επικοινωνιακά. Προτεραιότητά του πάντως δείχνει να είναι το 2ο σενάριο.

Υπάρχει και μια ακόμα ερμηνεία από πολλούς ότι πιθανόν καλλιεργεί το έδαφος για μια ρήξη μιας και για τον επόμενο 1,5 μήνα δε θα κλείσει η αξιολόγηση και δημιουργείται ένα κενό. Είναι ένα σενάριο που οδηγεί κατ’ επέκταση σε “ηρωική έξοδο”. Παρότι έχει αποδειχθεί απρόβλεπτος, ρισκάρω την εκτίμηση ότι δεν πάει σε ρήξη. Επιδιώκει την “επιτυχία” και με αυτή να πάει σε εκλογές.

Σε κάθε περίπτωση, το χρόνο των εκλογών στην πραγματικότητα τον αποφασίζουν οι αποφάσεις των “εταίρων” μας. Εκείνοι με τις κινήσεις και τις αποφάσεις τους τελικά αποφασίζουν αν θα δώσουν χρόνο σε μία Κυβέρνηση ή αν θα την οδηγήσουν σε ασφυξία.

…για όσα δεν έκανα, για όσα δεν είπα, για όσα δεν μπόρεσα να αποτρέψω, του Θοδωρή Κόλλια

Παραθέτω ένα κείμενο του Θ. Κόλλια τον οποίο εκτιμώ και σέβομαι. Κι το οποίο πιστεύω ότι λέει χρήσιμες αλήθειες:

Είναι παράδοξο να αποχωρείς από ένα κόμμα στις ιδεολογικές αρχές και το πρόγραμμα του οποίου παραμένεις πιστός. Είναι λυπηρό να αποχωρείς από το κόμμα του οποίου υπήρξες ιδρυτικό μέλος. Αλλά το κόμμα αυτό έχει ακυρωθεί. Οι συλλογικές του αποφάσεις και διακηρύξεις ξεχάστηκαν, τα πολιτικά του όργανα καλούνται απλά να επικυρώσουν αποφάσεις που έχουν ληφθεί από άλλα κέντρα και τα μέλη του δεν έχουν την δυνατότητα παρέμβασης ούτε σε ένα συνέδριο. Συνέδριο που αποφασίστηκε, που εξαγγέλθηκε, αλλά δεν θα γίνει ποτέ.

Ένα κόμμα πρότυπο για όλη την ευρωπαϊκή αριστερά, ένα κόμμα ριζοσπαστικό, σήμερα αδυνατεί να υπερασπιστεί τον γραμματέα, τα στελέχη και τα μέλη του. Το κόμμα που έκανε την αριστερά κυβέρνηση, είναι σήμερα υποχρεωμένο να ακούει μέλος της κυβέρνησης να μιλά για την «αριστερά του τίποτα» και να συκοφαντεί την νεολαία του, χωρίς να μπορεί να αντιδράσει.

Το δίπολο «κόμμα αριστερό, ριζοσπαστικό και ακυρωμένο» από τη μία μεριά, «κυβέρνηση μνημονιακή» από την άλλη, μπορεί να βολεύει και να χωρά τους οπαδούς της τέχνης του εφικτού, αλλά όχι εμένα.

Δεν με χωρά το ξόδεμα της μεγαλύτερης κοινοβουλευτικής νίκης της αριστεράς σε όλη την Ευρώπη, μόλις μέσα σε έξι μήνες. Ούτε το ξόδεμα του 62% ΟΧΙ του ελληνικού λαού – κόντρα σε ένα τεράστιο πολιτικό, μιντιακό και τραπεζικό πραξικόπημα – μόλις σε μία ώρα. Δεν με χωρά ο αταξικός-ουδέτερος λόγος, η υιοθέτηση της επιχειρηματολογίας και της φρασεολογίας των προηγούμενων, η τήρηση των γραφών του μνημονίου. Ούτε ως τακτική κίνηση, ούτε ως αποτέλεσμα εκβιασμών, ούτε ως στρατηγική επιλογή.

Είμαι στην αριστερά πάνω από τρεις δεκαετίες. Τα τελευταία οκτώ χρόνια υπήρξα συνεργάτης του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Επέλεξα αυτά τα τελευταία χρόνια να μην τοποθετούμαι δημόσια. Στις 20 Φλεβάρη διατύπωσα τις ενστάσεις μου και τις επιφυλάξεις μου. Στα μέσα του καλοκαιριού, δήλωσα ότι το νέο πολιτικό σχέδιο της κυβέρνησης με βρίσκει αντίθετο και υπέβαλλα γραπτώς την παραίτησή μου από την Γενική Γραμματεία του Πρωθυπουργού. Ανέλαβα την προσωπική και πολιτική ευθύνη που μου αναλογεί, για όσα δεν έκανα, για όσα δεν είπα, για όσα δεν μπόρεσα να αποτρέψω.

Μετά από την προκήρυξη των εκλογών, δεν έχω άλλη επιλογή από τη δημόσια έκφραση της πολιτικής διαφωνίας μου. Η προκήρυξη των εκλογών δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μία κίνηση εκκαθάρισης της Κοινοβουλευτικής μας Ομάδας και του κόμματος. Δεν είναι τίποτα άλλο παρά η κατασκευή του απαραίτητου εσωτερικού εχθρού. Δεν είναι τίποτε άλλο, παρά το τελευταίο κεφάλαιο του σεναρίου διάσπασης του κόμματος. Σενάριο που άκουγα ένα χρόνο τώρα από τους πολιτικούς διακινητές της βίαιης ωρίμανσης, της διαχείρισης και της κυβερνησιμότητας, αλλά δεν πίστευα ότι θα το δω να υλοποιείται. Διανθισμένο μάλιστα από απαράδεκτες και χυδαίες προσωπικές επιθέσεις, αδιανόητους χαρακτηρισμούς και συκοφαντίες εις βάρος συντρόφων και συντροφισσών που πορεύομαι μαζί τους δεκαετίες.

Ναι. Ζούμε στιγμές κρίσιμες και ιστορικές. Και πάλι την τελευταία λέξη και σφραγίδα θα βάλει ο ελληνικός λαός. Ο καθένας και η καθεμιά, απλά επιλέγουν με ποιου κειμένου τις λέξεις θα ταυτιστούν.

Αποχωρώ από το κόμμα. Πολιτικά θα στηρίξω, με όσες δυνάμεις μου έχουν απομείνει, τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που παραμένουν πιστοί και πιστές στον ΣΥΡΙΖΑ των μελών και των κινημάτων, στις συλλογικές αποφάσεις, το πρόγραμμα και την εκλογική διακήρυξη του.

Πηγή: http://rednotebook.gr/2015/08/gia-osa-den-ekana-gia-osa-den-ipa-gia-osa-den-boresa-na-apotrepso-tou-thodori-kollia/#.VeEMfGqtPGA.facebook

Είναι θέμα εμπιστοσύνης τελικά.

Μερικές σκέψεις σκόρπιες με αφορμή όλα όλα ζούμε…

1. Δε ξέρω τι θα απογίνει αλλά στον Τσίπρα και στον ΣΥΡΙΖΑ θα χρεώνουμε ότι έριξαν τις μάσκες της Ε.Ε. Καμια δημοκρατια και ενότητα στην τωρινή Ευρώπη. Οικονομική-αποικιοκρατική ολιγαρχία εχουμε. Και ηγεσίες σερβιτόρους συμφερόντων κι οχι πολιτικούς “παίκτες” με όραμα και μακροπρόθεσμη στρατηγική

2. Όποιος νομίζει ότι η φασαρία γίνεται για το ΦΠΑ, το άνοιγμα επαγγελμάτων και τον ΕΝΦΙΑ ή για κομματικούς λόγους της ελληνικής μας αποικίας και δε βλέπει ότι πια πρόκειται για “μεγαλο παιχνίδι” με παγκόσμια εμπλοκή όπου το δικό μας ζήτημα χρησιμοποιείται ως αφορμή, απλά εθελοτυφλεί. Ή δεν έχει συνηδειτοποιήσει τη σοβαρότητα της κατάστασης.

3. Αν νομίζουν κάποιοι οτι ακόμα και τώρα η συμβολή τους μπορεί να ειναι “συμφωνία να ναι κι ότι να ναι”, λυπάμαι αλλα δε βλέπουν ούτε με ορίζοντα τριμήνου. Είναι απείρως πιο πολύπλοκο. Το ίδιο ισχύει και για τους επαναστάτες άνευ σχεδίου και στη θεωρία.

4. Επίσης αν κάποιοι νομίζουν οτι το να πέσει ο Τσίπρας λύνει το πρόβλημα απλά έχουν χάσει κάθε δημοκρατικό τους ένστικτο, τους έχει υπερνικήσει η ανασφάλεια στην καλύτερη περίπτωση ή εχουν αποκτήσει ανοσία στη χειρότερη. Στηρίζοντας την εκλεγμένη Κυβερνηση στο συγκεκριμένο καθεστώς όχι πια πίεσης αλλά εξευτελισμού βάζεις υποθήκη για να στηριχτεί οποιαδήποτε Κυβέρνηση εκλεγεί στο μέλλον (η οποία μπορεί να είναι και αυτή που εσύ θα προτιμούσες).

5. Δια πυρός και σιδήρου αποκτήσαμε κάποιους “φίλους”. Ας τους αξιοποιήσουμε αλλά ας μην μπερδευόμαστε. Άλλο φιλία κι άλλο λυκοφιλία. Και καλό ειναι να αποδαιμονοποιησουμε το λεγόμενο plan b και να κάτσουμε να το σχεδιάσουμε στα σοβαρά ως εναλλακτικό σενάριο. Σε τελική ανάλυση η άλλη πλευρά το έχει ηδη κάνει, εμείς από κόμπλεξ θα κάνουμε ότι δεν υπάρχει καμία τέτοια πιθανότητα;

6. Ειλικρινά δε ξέρω τι είναι καλύτερο για τη χώρα αυτή την ώρα. Μεγάλωσα σε ένα φιλό-ευρωπαϊκό περιβάλλον και πάντα έβλεπα με θετικό τρόπο την ευρωπαική μας προοπτική και παρουσία. Είχα όμως μια άλλη Ευρώπη στο μυαλό μου. Από την άλλη δεν βλέπω μια χώρα σε έστω νορμάλ κατασταση που θα μπορούσε με δυσκολίες και προβλήματα μεν αλλά χωρις να πέσει σε κώμα εκτος ευρώ και Ε.Ε. Δυστυχώς είμαστε εξουθενωμένοι, με μια ημιθανή οικονομία και λαό πρόθυμο για ρηξη μεν, χωρις καμία ενημέρωση (πέρα απο τρομολαγνικά ή απολύτως απλουστευτικά σενάρια) για το πως γίνεται αυτό και τι επιπτώσεις εχει.

Η συμφωνία που προτείνεται ειναι αφόρητη. Κι εχει αποικιακούς όρους. Εμπεριέχει και μεταρρυθμίσεις που όντως έχουν νόημα. Αλλά χάνονται μέσα στην ασφυξία που προκαλούν τα υπόλοιπα.
Η μη συμφωνία δυστυχώς δεν εχει προετοιμαστεί και μας βρίσκει περιπου σε κώμα σαν χώρα. Δεν εχω πειστεί οτι ΑΜΕΣΑ θα μας δώσει λύση στις παρούσες συνθήκες.

Σπάνια εχω υπάρξει τόσο αναποφάσιστος. Όσες φορές μου έχει συμβεί επέλεξα να “ακούσω” κάποιον που να εμπιστεύομαι τόσο σε γνώσεις όσο και σε προθέσεις. Το θέμα ειναι ποιόν εμπιστεύεσαι τελικά. Πχ δεν εμπιστεύομαι τους πρώην. Ούτε τους εταίρους, τη σημερινή ευρωπαϊκή ηγεσία. Ούτε όσους δε μου δείχνουν το σχέδιο τους. Ούτε αλλαζόνες και θορυβώδεις τύπους όπως ο Βαρουφάκης. Ενστικτωδώς λοιπόν θα περιμένω να ακούσω τι προτείνει ο Τσακαλώτος, ο οποίος ειναι πολύ κοντά στα…”γούστα” μου ως οικονομολόγος κι ως ανθρωπος και κοσμοθεωρία. Και για τελευταία φορά θα περιμένω να δω τι θα μας προτείνει και πως θα κινηθεί ο Τσίπρας που ελπίζω οτι έχει μάθει μετά από ένα 6μηνο με παθήματα, αφέλεια, διστακτικότητα και σπασμωδικές κινήσεις. Έτσι για χάρη της παλιάς “καλής” νεανικής μας εποχής, οτν είμασταν λίγοι και “μη κυβερνητικοί”.

IMG_0706.JPG

Γιατί με πάγωσε η επιλογή Παυλόπουλου

O Προκόπης Παυλόπουλος είναι μια καλή κίνηση στη σκακιέρα την πολιτική που δυσκολεύει πολύ (έως και τελειώνει) τον Σαμαρά.

Επίσης είναι μια κίνηση για να δείξει ο Τσίπρας ότι δεν είναι «αιχμάλωτος» του εσωτερικού του ΣΥΡΙΖΑ.
Άντε να δεχτώ ότι είναι μια κίνηση που μπορείς να επιχειρηματολογήσεις υπέρ της επειδή το 2008 όταν όλοι έπεσαν να φάνε ζωντανό το ΣΥΡΙΖΑ και τη νεολαία στο δρόμο, δεν συμφώνησε και επέλεξε να μην επιτεθεί.
Ως εκεί καλά. Υπάρχουν όμως και μεγάλα και σημαντικά αρνητικά.

Με την παρουσία του «ξεπλένεται» μια περίοδος προ-μνημονίου, επί Καραμανλή όπου έγιναν όργια αντίστοιχα της εποχής ΠΑΣΟΚ (όλων των εποχών ΠΑΣΟΚ). Είχε ενεργό συμμετοχή σε θέματα προσλήψεων και πολλά ακόμα που χρίζουν μεγάλης έρευνας. Επίσης όπως και να το κάνουμε ήταν ο Υπουργός Προστασία Πολίτη όταν σκοτώθηκε ο Γρηγορόπουλος.

Στα πολύ αρνητικά της επιλογής του ασφαλώς η παρουσία του στην περίφημη εκπομπή με την επίθεση Κασιδιάρη σε Δούρου και Κανέλλη. Κακά τα ψέματα η πρώτη εικόνα που μας έρχεται στο μυαλό όταν ακούμε το όνομά του είναι η απάθειά του εκείνη τη στιγμή.

Τέλος είναι πολιτικό πρόσωπο που με συνέπεια αυτά τα χρόνια υποστήριξε τις μνημονιακές Κυβερνήσεις και πολιτικές.
Η σούμα λοιπόν βγαίνει αρνητική για το συγκεκριμένο πρόσωπο και ομολογώ ότι πάγωσα στο άκουσμά του. Θα μου πείτε διακοσμητικός ο ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας. Όντως έτσι είναι. Αλλά κακά τα ψέματα οι συμβολισμοί στην πολιτική ειδικά σε θεσμικό επίπεδο έχουν τη δική τους βαρύτητα.

Επίσης στα αρνητικά ότι με το συγκεκριμένο υποψήφιο κανείς δεν έδωσε σημασία στα αρκετά σημαντικά (και θετικά κατ εμέ) που ανακοίνωσε σήμερα ο Τσίπρας ως επόμενα βήματα.

Φάγαμε ένα γκολ λοιπόν. Αυτογκόλ. Συνεχίζουμε μπας και κερδίσουμε το ματς στο τέλος. Ακόμα είμαστε στα πρώτα λεπτά εξάλλου.

Άρθρο Τσίπρα στην Handelsblatt: Η αλήθεια που κάποιοι σας έκρυψαν για την Ελλάδα

–> Επικοινωνιακά τη θεωρώ πολύ καλή κίνηση τόσο για τα κοινά-στόχους του εξωτερικού όσο και για το εσωτερικό κοινό (κυρίως το “αγχωμένο”). Κειμενογραφικά θεωρώ ότι έχει γίνει πολύ καλή δουλειά. Αυτά, διαβάστε την όλη παρακάτω:

Ανοιχτή επιστολή στους Γερμανούς αναγνώστες

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΑΣ ΕΚΡΥΨΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Αγαπητοί αναγνώστες της Χάντλεσμπλαντ, γνωρίζω εκ των προτέρων ότι οι περισσότεροι από εσάς θα έχουν ήδη σχηματίσει άποψη για το τι θα διαβάσουν σε τούτο το άρθρο. Σας καλώ, ωστόσο, να το διαβάσετε χωρίς προκαταλήψεις. Οι προκαταλήψεις δεν ήταν ποτέ καλός σύμβουλος, πόσο δε μάλλον σε μια περίοδο όπου η οικονομική κρίση τις ενισχύει, εκτρέφοντας την μισαλλοδοξία, τον εθνικισμό, τον σκοταδισμό, την ίδια την βία.

Με τη σημερινή μου ανοιχτή επιστολή επιθυμώ να σας καταθέσω μια διαφορετική αφήγηση από όσα γνωρίζετε, για όσα έγιναν για την Ελλάδα από το 2010 και μετά. Και κυρίως επιθυμώ να καταθέσω με ειλικρίνεια αυτό που προτείνει και επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ, αν στις 26 του Γενάρη είναι η εκλεγμένη κυβέρνηση των Ελλήνων.

Το 2010 το ελληνικό κράτος έπαψε να μπορεί να εξυπηρετεί το χρέος του. Δυστυχώς η επίσημη Ευρώπη αποφάσισε να προσποιηθεί ότι αυτό το πρόβλημα μπορούσε να ξεπεραστεί με το μεγαλύτερο δάνειο στην ανθρώπινη ιστορία υπό τον όρο δημοσιονομικών μέτρων που, με μαθηματική ακρίβεια, θα συρρίκνωναν το εθνικό εισόδημα από το οποίο θα έπρεπε να αποπληρωθούν τόσο τα νέα όσο και τα παλαιότερα δάνεια. Ένα πρόβλημα χρεοκοπίας αντιμετωπίστηκε σαν να ήταν πρόβλημα ρευστότητας. Υιοθετήθηκε, με άλλα λόγια, η νοοτροπία του κακού τραπεζίτη ο οποίος, αντί να παραδεχθεί ότι δάνειο που παρείχε σε πτωχευμένη εταιρεία «έσκασε», την δανείζει κι άλλα ποσά προσποιούμενος ότι τα παλαιά δάνεια παραμένουν εξυπηρετούμενα και επεκτείνονοντας την χρεοκοπία στο διηνεκές.

Δεν χρειαζόταν παρά κοινός νους για να δει κανείς ότι η εφαρμογή του δόγματος «extend and pretend» («επέκτεινε και προσποιήσου») στην περίπτωση της χώρας μου θα κατέληγε σε τραγωδία. Ότι αντί για την σταθεροποίηση της Ελλάδας έστηνε μια αυτοτροφοδοτούμενη κρίση που υπονομεύει τα θεμέλια της Ενωμένης Ευρώπης. Το κόμμα μας, και εγώ ο ίδιος, διαφωνήσαμε με την δανειακή συμφωνία του Μαίου του 2010 όχι γιατί η Γερμανία και οι λοιποί εταίροι μας δεν μας έδωσαν αρκετά χρήματα αλλά γιατί μας δώσατε πολύ περισσότερα χρήματα απ’ ότι έπρεπε, κι απ’ ότι είχαμε δικαίωμα να δεχθούμε. Χρήματα τα οποία ούτε θα βοηθούσαν τον ελληνικό λαό, καθώς έπεσαν στην μαύρη τρύπα του χρέους, ούτε και θα σταματούσαν την συνεχή διόγκωση του δημόσιου χρέους το οποίο οι εταίροι μας θα αναγκάζονταν να μετακυλίουν στο διηνεκές με μεγάλο κόστος για τους πολίτες τους.

Και αυτή την αλήθεια την ήξεραν καλά οι Γερμανικές κυβερνήσεις και δε σας την φανέρωσαν ποτέ.

Πράγματι, δεν πέρασε ένας χρόνος και, από το 2011, οι προβλέψεις μας επαληθεύτηκαν. Ο συνδυασμός τεράστιων νέων δανείων και σκληρών περικοπών όχι μόνο απέτυχε να δαμάσει το χρέος αλλά παράλληλα τιμώρησε τους πιο αδύναμους συμπολίτες μου, μετατρέποντας μετρημένους ανθρώπους με δουλειές και σπίτια σε άστεγους ανέργους που έχασαν, πάνω από όλα, την αξιοπρέπειά τους. Η κατάρρευση των εισοδημάτων οδήγησε στην χρεοκοπία χιλιάδες επιχειρήσεις αυξάνοντας έτσι την ολιγοπωλιακή ισχύ των εταιρειών που επιβίωσαν. Έτσι, οι τιμές μειώνονταν λιγότερο απ’ ότι τα εισοδήματα ενώ τα χρέη, ιδιωτικά και δημόσια, αυξάνονταν. Μέσα σε αυτό το σκηνικό, όπου το έλλειμμα ελπίδας ξεπέρασε όλα τα άλλα ελλείμματα, δεν πέρασε πολύς καιρός πριν εκκολαφθεί το «αυγό του φιδιού» – οι νεοναζί που άρχισαν να περιπολούν τις γειτονιές σπέρνοντας το μίσος.

Παρά την οφθαλμοφανή αποτυχία της, η λογική της «προσποίησης και επέκτασης» εφαρμόζεται συστηματικά και σήμερα. Η δεύτερη δανειακή συμφωνία, του 2012, φόρτωσε κι άλλο ένα τεράστιο ποσό χρέους στους ισχνούς ώμους του ελληνικού κράτους, «κούρεψε» τα ασφαλιστικά ταμεία, έδωσε νέο έναυσμα στην ύφεση, και χρηματοδοτεί μια νέα κλεπτοκρατία με τα δανεικά των εταίρων μας.

Σοβαροί σχολιαστές μιλούσαν τον τελευταίο καιρό για σταθεροποίηση, ακόμα και ανάπτυξη, της χώρας μου «αποδεικνύοντας» έτσι ότι οι εφαρμοζόμενες πολιτικές τελικά απέδωσαν. Καμία σοβαρή ανάλυση δεν υποστηρίζει αυτή την εικονική «πραγματικότητα». Η πρόσφατη αύξηση του πραγματικού εθνικού εισοδήματος κατά 0,7% σηματοδοτεί όχι το τέλος της ύφεσης αλλά την συνέχισή της, καθώς επετεύχθη σε περίοδο πληθωρισμού ίσου με -1,8% – το οποίο σημαίνει ότι, σε ευρώ, το εθνικό εισόδημα συνέχισε να μειώνεται (απλά μειώνεται λιγότερο απ’ ότι οι μέσες τιμές) την ώρα που τα χρέη αυξάνονται. Αυτή η προσπάθεια επιστράτευσης των «Greek Statistic», για να φανεί ότι η πολιτική της τρόικας αποδίδει στην Ελλάδα, είναι προσβλητική για όλους τους ευρωπαίους που δικαιούνται επί τέλους την αλήθεια.

Και η αλήθεια είναι πως το δημόσιο χρέος της Ελλάδας δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί όσο η ελληνική κοινωνική οικονομία τελεί υπό καθεστώς συνεχούς δημοσιονομικού εικονικού πνιγμού (fiscal waterboarding). Η εμμονή σε αυτές τις αδιέξοδες, μισανθρωπικές πολιτικές, στην άρνηση της απλής αριθμητικής, κοστίζει στον γερμανό φορολογούμενο πολλά, την ώρα που καταδικάζει έναν περήφανο λαό στην αναξιοπρέπεια. Και το χειρότερο: Με αυτό τον τρόπο οι έλληνες στρέφονται εναντίον των γερμανών, οι γερμανοί εναντίον των ελλήνων, και η ιδέα μιας δημοκρατικής Ενωμένης Ευρώπης πλήττεται βάναυσα.

Η Γερμανία, και ιδίως ο σκληρά εργαζόμενος γερμανός φορολογούμενος, δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Το αντίθετο ισχύει. Στόχος μας δεν είναι η σύγκρουση με τους εταίρους μας. Στόχος μας δεν είναι περισσότερα δάνεια ή το δικαίωμα σε νέα ελλείμματα. Στόχος μας είναι η σταθεροποίηση, οι πρωτογενώς ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί και, βεβαίως, να σταματήσει η αφαίμαξη των φορολογούμενων που προκαλεί τέσσερα χρόνια τώρα μια μη εφαρμόσιμη δανειακή συμφωνία τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Γερμανία. Θα απαιτήσουμε το τέλος του δόγματος «επέκτεινε και προσποιήσου» όχι εναντίον των γερμανών πολιτών αλλά προς όφελος όλων μας.

Γνωρίζω αγαπητοί αναγνώστες ότι πίσω από τις απαιτήσεις για «πιστή εφαρμογή των συμφωνηθέντων» κρύβεται η αγωνία ότι «αν αφήσουμε τους έλληνες να κάνουν ό,τι θέλουν θα κάνουν πάλι τα ίδια». Κατανοώ αυτή την αγωνία. Όμως δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που έστησε το καθεστώς της διαπλοκής και της κλεπτοκρατίας στην πατρίδα μου, η οποία τώρα δήθεν κόπτεται για τήρηση των «συμφωνηθέντων» και για μεταρρυθμίσεις, εφόσον βέβαια αυτές δεν την αγγίζουν καθόλου, όπως συνέβη τα τέσσερα τελευταία χρόνια με τις μεταρρυθμίσεις της τρόικα και της κυβέρνησης Σαμαρά . Εμείς είμαστε έτοιμοι να συγκρουστούμε με αυτό το καθεστώς προκειμένου να προωθήσουμε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις στη λειτουργία του κράτους, στη δημόσια διοίκηση για διαφάνεια, αξιοκρατία, φορολογική δικαιοσύνη, πάταξη του μαύρου χρήματος. Αυτές τις μεταρρυθμίσεις θα θέσουμε στην κρίση των πολιτών μας στις επερχόμενες εκλογές.

Στόχος μας είναι, στο πλαίσιο της Ευρωζώνης, μια Νέα Συμφωνία για όλη την Ευρωζώνη εντός της οποίας να μπορεί και ο δικός μας λαός να αναπνεύσει, να δημιουργήσει, να ζει με αξιοπρέπεια. Με χρέος κοινωνικά βιώσιμο. Με χρηματοδότηση της ανάπτυξης, που είναι η μόνη διέξοδος από τη κρίση σε αντίθεση με την αποτυχημένη συνταγή της λιτότητας που ανακυκλώνει την ύφεση. Με ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής. Με περισσότερη Αλληλεγγύη και Δημοκρατία.

Στις 25 Ιανουαρίου στην Ελλάδα, γεννιέται μια ευκαιρία για την Ευρώπη. Ας μην την χάσουμε.

Πηγή: http://www.avgi.gr/article/5212119/al-tsipras-stin-handelsblatt-i-alitheia-pou-kapoioi-sas-krupsane-gia-tin-ellada