Ωδή στον Πάνο τον Καμμένο

Ο Πάνος Καμμένος είναι ο Υπουργός Άμυνας της χώρας μου. Και ο κυβερνητικός εταίρος από το 2015. Είναι δηλαδή σημαίνων παράγοντας της πολιτικής ζωής του τόπου.

kammenos ypourgos

Ο Πάνος Καμμένος είναι όλη του τη ζωή βουλευτής. Βασικά για μερικά χρόνια υπήρξε και μαθητής και φοιτητής πριν από αυτό, αλλά κυρίως είναι βουλευτής. Και Πρόεδρος κόμματος τη δεκαετία που διανύουμε.

Ο Πάνος Καμμένος είναι ο Πρόεδρος των Ανεξάρτων Ελλήνων. Ένα αντι-μνημονιακό κόμμα που κυβερνά με μνημόνιο και ένα δεξιό κόμμα, πατριωτικό που συγκυβερνά με τη ριζοσπαστική αριστερά.

Ο Πάνος Καμμένος έχει λοιδωρηθεί πολλές φορές στο παρελθόν. Άλλοτε γιατί άνοιγε την αγκαλιά του κόμματός του σε περσόνες με ιδιαιτερότητες όπως ο Ζουράρις και η Ραχήλ Μακρή ή σε σελέμπριτις εν αποστρατεία όπως ο Κουϊκ και η Κουντουρά. Άλλοτε πάλι γιατί κάνει διαφημίσεις α λα Jumbo με τρενάκια και σπασμένα χέρια. Συχνά τον κοροϊδεύουν για τους περίφημους “ψεκασμένους” αλλά και τις εκρηκτικές ομιλίες- καταγγελίες του στη Βουλή που συνήθως είναι κούφιες.

Για κάποιο λόγο ο κόσμος γενικά δεν τον έχει σε εκτίμηση και δεν του αποδίδει τη βαρύτητα που του αναλογεί.

Ο Πάνος Καμμένος και το κόμμα του σε όλες τις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις αναμενόταν να μείνουν εκτός Βουλής. Κι όμως, πάντα κατάφερνε και ήταν εκεί, παρών στις εξελίξεις. Και εταίρος κυβερνητικός δις! Και να επιβιώνει όταν η Κοινοβουλευτική Ομάδα του συρρικνωνόταν.

Ο Πάνος Καμμένος έχει λοιδωρηθεί και για δεκάδες tweets γεμάτα ψευτομαγκιά που αφορούσαν εθνικά θέματα και τελικά κουτσά- στραβά περνούσαν στο ντούκου.

Ο Πάνος Καμμένος έχει βέβαια φάει και τρελό κράξιμο για το αισθητικό κομμάτι. Είτε για τα κιλά του (κακώς), είτε για τα μαγιώ του (επίσης κακώς), είτε και τις στολές παραλλαγής που φοράει επισκεπτόμενος μονάδες στρατιωτικές ανά την Ελλάδα αλλά και σε πολλές ακόμα περιστάσεις.

kammenos_daxtyla

Ο Πάνος Καμμένος είναι ο εν ενεργεία Υπουργός που άνοιξε διάλογο και βρίστηκε με εξέδρα αντίπαλων οπαδών σε αγώνα πόλο, αποχωρώντας με χειρονομίες!

Και βέβαια ο Πάνος Καμμένος είναι ο Υπουργός Άμυνας που επισήμως έκανε δική του αυτόνομη πολιτική και προτάσεις για σοβαρά εθνικά θέματα, έξω από την κυβερνητική γραμμή. Και τελικά κατάφερε ο Υπουργός Εξωτερικών που τα έτρεχε να βρεθεί εκτός Κυβέρνησης. Έναν Υπουργό που ακόμα κι εγώ που τον αντιπαθούσα όσα χρόνια με θυμάμαι, αναγνωρίζω ως ένα από τους 2-3 το πολύ επιτυχημένους στην 3ετία ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Πάνος Καμμένος λοιπόν για τους περισσότερους είναι ένας γραφικός, δεξιός με κάποιες ακραίες θέσεις ενίοτε που χαζοχαίρεται στο Υπουργείο που του δώσανε και γενικώς δεν είναι να τον παίρνει κανείς στα σοβαρά. Όχι λοιπον, δεν είναι έτσι!

Ο Πάνος Καμμένος είναι όντως ένας σημαντικός παράγοντας της πολιτικής ζωής του τόπου. Είναι σε θέση να εκβιάσει τον Πρωθυπουργό και να αλλάξει αποφάσεις και πρόσωπα. Είναι σε θέση να επηρεάζει καταστάσεις σε κορυφαίο επίπεδο κι επομένως και τις ζωές όλων μας.

Είναι τόσο ισχυρός παράγοντας (ναι ο Πάνος Καμμένος) και ισχυρή επιρροή, που κάποιοι από εμάς που συνυπήρξαμε (με κάποιους από) τους νυν κυβερνώντες της πλευράς ΣΥΡΙΖΑ, να δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε τη μετάλλαξη τους αλλά και το γιατί σέρνονται πίσω του. Κάποιοι δε, όχι απλά συνυπάρχουν αλλά μαζί του σφιχταγγαλιασμένοι κάνουν παιχνίδι, ενίοτε και βρώμικο, βάζοντας στο στόχαστρο παλιούς “συντρόφους”.

Ο Πάνος Καμμένος συμπυκνώνει όλα όσα δε θέλω να βλέπω στην πολιτική ζωή. Βόλεμα, συμπεριφορά νεόπλουτου, θράσος, έλλειψη ευγένειας, κορώνες και λαϊκισμός, ημιμάθεια, βρώμικο παιχνίδι, ασέβεια, γόνος διορισμένος βουλευτής, ασυνέπεια και ψευτομαγκιές. Κι όμως, επιβιώνει δεκαετίες και συνήθως όχι απλά είναι μέσα στο παιχνίδι, αλλά έχει και ενεργό ρόλο.

Δε θα τα βάλω λοιπόν με τον Πάνο τον Καμμένο, όχι! Θα τα βάλω μαζί μου και μαζί σας που τόσα χρόνια τύπους όπως τον Καμμένο τους ανεχόμαστε, τους υποτιμούμε και τους αφήνουμε να παίζουν μπάλα όσο εμείς καθόμαστε στη γωνίτσα μας και κλαίμε τη μοίρα μας.

 

 

 

«Μπαίνουμε καθυστερήσεις για την #ΕπόμενηΜέρα! Θα παίξεις κέντρο και μπροστά, επιθετικά! ΜΠΟΡΟΥΜΕ ρε, πάμε!»

Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά του λέει η Ζωή, μπροστά μόνο! Κοιτάζει και δεξιά και αριστερά για να πάρει κόσμο τον διαβεβαιώνει ο Κυριάκος. Για να πάμε μπροστά λέει κι αυτός, αφού Μπορούμε (αυτό ο ΣΚΑΙ δεν το έλεγε; ή ο Ομπάμα, κάτι του θυμίζει)! Ο Αλέξης από καιρό κάνει παρέες με δεξιά (sic) και κεντροαριστερά. Με τα αριστερά έχει κόψει λίγο τις παρέες αλλά εντάξει, μεγάλωσε, ωρίμασε και άφησε τις τρέλες! Την #ΕπόμενηΜέρα θα είναι πολυσυλλεκτικός και εθνικός.

Τι έχει συμβεί αναρωτιέται; Τι συνωστισμός στο κέντρο και μπροστά είναι αυτός; Ακόμα και η ΝΔ, δεν έχει- λέει- πια ακροδεξιούς! Μύγα τους τσίμπησε όλους με το που τέλειωσε το καλοκαίρι; Ας κάνει κι ένα γρήγορο ψάξιμο στο google. Ρε μπας και ανακοίνωσαν εκλογές το Σαβ/κο και το έχασε βλέποντας μπάλα και τρέχοντας σε παιδικά πάρτυ;

Τι έπαθαν όλοι και βγάζουν μηνύματα και slogans; Και κυρίως τι έπαθαν όλοι και κλίνουν στο κέντρο; Αν είναι όλοι κεντρώοι, το ΠΑΣΟΚ (πως το λένε τώρα δε θυμάται, ΠΑΣΟΚ το ξέρει τόσα χρόνια) κι ο Λεβέντης τι είναι;

Θα χαρούν οι κεντρώοι της χώρας με τόσες επιλογές. Πάντα ήταν περισσότεροι άλλωστε, η πλειοψηφία που διαμόρφωνε το αποτέλεσμα. Αλλά αν δεν είσαι κεντρώος; Tότε είσαι για μπροστά κατευθείαν! Αλήθεια υπάρχει κάποιος που είναι για πίσω, στη θεωρία; Κι όταν λένε μπροστά, που ακριβώς; Πολλές απορίες αλλά που να τις λύσεις; Στην TV που ουρλιάζουν κομματόσκυλα και στρατευμένοι δημοσιογράφοι ή στο internet των fake news;

Μπροστά.jpg

Άραγε είναι ο μόνος που νιώθει κουρασμένος και μπερδεμένος; Είναι ο μόνος που του φαίνεται όλη αυτή η φάση ανούσια; Αν είναι κι άλλοι, που θα τους βρει; Και τα social media πια κανίβαλοι τα έχουν καταλάβει!

Τώρα που το σκέφτεται, μάλλον η μύγα που τους τσίμπησε όλους και μαζεύτηκαν ο ένας πάνω στον άλλο στο κέντρο λέγεται δημοσκόπηση. Και το μπροστά είναι αυτό το αφήγημα που λένε οι επικοινωνιολόγοι. Οι προπονητές τους είπαν «θα παίξεις κέντρο και μπροστά, επιθετικά, μπήκαμε στις καθυστερήσεις (για εκλογές)».

polychroniou11

Ακόμα και τα προεκλογικά συνθήματα και η στρατηγική κι αυτή copy paste πια. Στέρεψε η φαντασία στην εξουσία. Αν υπήρξε δηλαδή ποτέ κάτι τέτοιο…

12:30 πήγε η ώρα, πάει να κοιμηθεί. Αύριο ξημερώνει η #ΕπόμενηΜέρα και ΜΠΟΡΕΙ να πάει μπροστά στη δουλειά χωρίς να κοιτάει δεξιά και αριστερά. Τη δουλειά του και το σπίτι του, δεν είμαστε για πολλά. Νέα μέρα αύριο, αλλά ίδιες σκοτούρες, ίδιες φάτσες, ίδιες φωνές και καυγάδες. Βαρέθηκε.

#κοινή_λογική_και ουσία_ΤΕΛΟΣ;

Αυτές τις ημέρες όσοι ρίχνετε καμιά ματιά στα Media και τα social media θα έχετε δει ότι το θέμα μας είναι “Μνημόνια τέλος“.

Το θέμα μπήκε στην ατζέντα από το ΣΥΡΙΖΑ και παίζει με αυτή την οπτική. Επομένως για ακόμα μία φορά διαπιστώνουμε ότι σε σχέση με τη ΝΔ συνεχίζει να έχει εκείνος τη μπάλα, πράγμα αρκετά προβληματικό για την αντιπολίτευση μετά από τόσο πολλά μέτωπα και αρκετές γκέλες. Αλλά είναι φανερό ότι η ΝΔ αδυνατεί να στήσει αφήγημα και αρχίσει να λέει την ιστορία της. Άγεται φέρεται πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τα διάφορα βαρίδια μέσα στο κόμμα αλλά και στα Media που αυτά ξέρουν, αυτά κάνουν, κολλημένα σε νοοτροπίες και τακτικές παλαιοκομματικές.

Φυσικά κι ο ΣΥΡΙΖΑ παλαιοκομματική (α λα ΠΑΣΟΚ) στρατηγική και μεθόδους έχει. Αλλά έχει πάρει χαμπάρι ότι τις εκλογές τις κερδίζει το storytelling και το αφήγημα το θετικό. Και το ψάχνει. Βέβαια με τέτοια απόκλιση από την ιδεολογική του αφετηρία αλλά και την έλλειψη παραγωγικής πολιτικής πολύ μακριά δε μπορεί να πάει...

Κι έτσι κάθεται μια χώρα και αναλύει, τσακώνεται και γενικά αναλώνεται γύρω από μία ακόμα υποκριτική και ανούσια συζήτηση. Μνημόνιο τέλος λοιπόν; Τυπικά ναι. Πρακτικά προφανώς κι όχι. Οι όροι και η εποπτεία θα κάνουν παρέα σε εμάς και τα παιδιά μας, για χρόνια ακόμα. Οι μεν μας λένε ότι βγαίνουμε από το μνημόνιο και όλα θα αλλάξουν, χωρίς να μας παρουσιάζουν όμως τίποτα συγκεκριμένο για την αλλαγή αυτή. Οι δε λυσσάνε ότι δε βγήκαμε από το μνημόνιο κι ότι όλα χάλια είναι ακόμα, αλλά κάποια ιδέα και παραγωγική πρόταση για το πώς δε θα είναι χάλια δε σταυρώνουν.

Κοντολογίς, συνεχίζουμε με παραπολιτική και επικοινωνία να κυνηγάμε την ουρά μας με όμορφες ατάκες και hashtags στα Social Media. Δεν ξέρω για το μνημόνιο αλλά σίγουρα από την ουσία και την κοινή λογική έχουμε βγει από καιρό.

11-06-16-605x352

Γιατί διάγγελμα λοιπόν; Και κυρίως γιατί τώρα;

Χθες ο Πρωθυπουργός προχώρησε σε διάγγελμα όπου εξήγγειλε παροχές. Πολλοί άσκησαν κριτική αφενός για τις παροχές («ψίχουλα», «τρικ επικοινωνιακό», «ψέματα», «προεκλογικό» κλπ) και αφετέρου γιατί έκανε ολόκληρο διάγγελμα για να τις ανακοινώσει.

Για το πρώτο σκέλος που αφορά στην κριτική για τις παροχές τα πράγματα είναι στο δικό μου το μυαλό ξεκάθαρα. Προφανώς και όταν μπορείς να κάνεις παροχές θα το αξιοποιήσεις επικοινωνιακά. Προφανώς και αποσπασματικά μέτρα προς συγκεκριμένες ομάδες δε λύνουν κανένα χρόνιο και βαθύ πρόβλημα ούτε ισορροπούν στο ελάχιστο την ζημιά που έχει υποστεί η κοινωνία. Προφανώς και αν είναι ψέματα θα έχει κοντά ποδάρια και θα γυρίσει μπούμερανγκ με μεγάλη ταχύτητα. Και προφανώς αν είναι προεκλογικό θα το καταλάβουμε πολύ σύντομα. Όμως όλα τα προηγούμενα δεν αναιρούν το γεγονός ότι είναι ο Πρωθυπουργός που εντός μνημονίων ανακοινώνει παροχές. Και βέβαια το ότι συνταξιούχοι των 600 ευρώ θα πάρουν άλλα τόσα ξαφνικά, ή και των 800 ευρώ που θα πάρουν 300, για όποιον ζει στον κόσμο μας κι όχι στο δικό του είναι σημαντικό νέο. Δεν πιάνω καν το θέμα των συνταξιούχων των 300 ευρώ… Πόσο μακριά θα τον πάει αυτή η βαλίτσα τον Τσίπρα και την Κυβέρνησή του είναι ένα άλλο θέμα.

Ως προς το δεύτερο σκέλος στο γιατί τα ανακοίνωσε τώρα και με διάγγελμα, υπάρχουν πολλές πιθανές εξηγήσεις και ακόμα περισσότερα σενάρια. Και εκεί κατά τη γνώμη μου βρίσκεται και το μεγάλο ενδιαφέρον για όποιον θέλει να διαβάζει πίσω από τις λέξεις αλλά και να βλέπει τη μεγάλη εικόνα.

Γιατί διάγγελμα λοιπόν; Γιατί καταγράφεται ως ο πρώτος Πρωθυπουργός που στη διάρκεια των μνημονίων δίνει παροχές ξεκάθαρα, επίσημα και με τσαμπουκά. Θέλει να δείξει ότι δε φοβάται τους «εταίρους» αλλά και να προκαλέσει τη μέγιστη δυνατή συζήτηση και προβολή. Σε μία ομιλία όπως αυτή του Σαββάτου για τον προϋπολογισμό θα «χανόταν» ανάμεσα σε μια σειρά από άλλα μηνύματα. Επιπλέον επειδή και η προσωπική του εικόνα έχει υποστεί μεγάλη φθορά, θεώρησε σκόπιμο να κάνει μια κίνηση ενδυνάμωσής της. Άλλωστε όπως όλα δείχνουν η μάχη στις επόμενες εκλογές θα είναι Τσίπρας vs Μητσοτάκης. Ή τουλάχιστον αυτό επιθυμεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό που σηκώνει όμως τη μεγαλύτερη συζήτηση και απαντάται περισσότερο με σενάρια παρά με βεβαιότητες είναι το γιατί τώρα. Δεν είναι μια μονολεκτική απάντηση τύπου «εκλογές». Είναι σύνθετη καθώς μέτρησαν πολλά και διαφορετικά πράγματα με διαφορετικά κοινά.

%cf%83%ce%ba%ce%b1%ce%ba%ce%b9%ce%ad%cf%81%ce%b1

1ο κοινό: Οι εταίροι μας

Μετά το Eurogroup και το καλό νέο για το χρέος αλλά και το κακό των εκκρεμοτήτων του κλεισίματος της αξιολόγησης ήθελε να στείλει ένα μήνυμα το οποίο περίπου συνοψίζεται στην εξής φράση: «Εφαρμόζω πιστά τη συμφωνία του Αυγούστου του 2015, ήδη έφερα τα πρώτα αποτελέσματα και περιμένω να την εφαρμόσετε κι εσείς». Επιπλέον περνά και το μήνυμα για σταμάτημα της λιτότητας ενώ βέβαια υπενθυμίζει το μεταναστευτικό και το βάρος που έχει επωμιστεί η Ελλάδα το οποίο είναι extra σε σχέση με τη συμφωνία του 2015 και επομένως απαιτεί και extra ανοχή και στήριξη από την Ευρώπη.

2ο κοινό: Η αντιπολίτευση

Εδώ και μήνες η ΝΔ ζητά επίμονα εκλογές. Η υπόλοιπη αντιπολίτευση είτε αναλώνεται σε εμφυλίους (κεντροαριστερά) είτε μένει στα γνωστά (ΚΚΕ, ΛΑΕ κλπ). Ο Τσίπρας δεν ενοχλείται καθόλου από την υπόνοια και την υποψία για εκλογές. Θέλει η ΝΔ να συνεχίσει σε αυτό το άγονο και παντελώς ανούσιο για τον κόσμο παιχνιδάκι του «ζητάμε εκλογές άμεσα» και να αναλώνεται σε προεκλογικές ασκήσεις ετοιμότητας. Τον διευκολύνει να τους έχει «στην τσίτα» και να περιορίζονται σε μια τέτοια τύπου αντιπολίτευση. Και το εντυπωσιακό είναι ότι η ΝΔ παίζει αυτό το παιχνιδάκι με μεγάλη χαρά. Είτε δεν ξέρουν να κάνουν κάτι διαφορετικό, είτε δεν ενδιαφέρονται πιστοί ακόμα μια φορά στη θεωρία του ώριμου φρούτου που λατρεύουν τα ελληνικά πολιτικό κόμματα είτε δεν το αντιλαμβάνονται. Για χαζούς πάντως προσωπικά δεν τους έχω… Γενικά όμως έχω ξαναγράψει ότι μου φαίνονται αντιπολιτευτικά και τακτικά «άμπαλοι»

3ο κοινό: Το εσωτερικό του κοινό (Κοινοβουλευτική ομάδα, κόμμα, μέλη κλπ)

Το εσωτερικό κοινό του ΣΥΡΙΖΑ έχει πιεστεί πολύ. Και είχε ανάγκη μια ένεση ψυχολογική και ένα επιχείρημα για να πάει να κάνει γιορτές στις περιφέρειες του. Επίσης είχε ανάγκη κι από ένα τυράκι ενόψει ψήφισης προϋπολογισμού και άλλων μέτρων πιθανόν από το νέο χρόνο. Δίνει μια ανάσα (προφανώς μικρής διάρκειας) λοιπόν.

4ο κοινό: Τα ΜΜΕ- Η λεγόμενη κοινή γνώμη

Είναι εμφανές από τη μέρα που επέλεξε ότι ήθελε το επόμενο τριήμερο να παίξει αυτό το θέμα. Να μονοπωλήσει την ατζέντα. Να προλάβει τις εφημερίδες του Σαββατοκύριακου (οι μόνες που ακόμα αγοράζονται σε σχετικά μαζικό αριθμό) και να επισκιάσει διάφορες γκάφες της προηγούμενης εβδομάδας (Καμμένους, Καστελόριζα, κλπ) αλλά και τη συζήτηση για τον προϋπολογισμό η οποία ξεκινά πια με την παραδοχή ότι «το πλεόνασμα πάει σε αυτούς που έχουν ανάγκη. Το αποδείξαμε», η οποία του δίνει και ένα προβάδισμα για την μάχη αυτή. Την οποία θα παρακολουθήσουν αναλυτικά σαφώς λιγότεροι από ότι το χθεσινό σύντομο και ξεκάθαρο σε μήνυμα διάγγελμα.

Παράλληλα με το διάγγελμα αυτό ελπίζει ότι οι τελευταίες δημοσκοπήσεις του έτους θα εμφανίσουν φρενάρισμα της κατηφόρας και θα φέρουν αλλαγή κλίματος. Όχι αναστροφή προφανώς αλλά αλλαγή.

5ο κοινό: Οι ωφελούμενοι

Κερδισμένοι από τις χθεσινές εξαγγελίες είναι οι συνταξιούχοι και οι νησιώτες. Πρόκειται για δύο ομάδες όπου ο ΣΥΡΙΖΑ είχε χάσει τα ερείσματά του. Με τους συνταξιούχους υπήρξε και το θέμα της καταστολής που στοίχισε πέρα από όλα τα άλλα. Για τους δε νησιώτες είναι προφανές ότι η κατάσταση στις τοπικές κοινωνίες είναι δύσκολη και είδαμε πρόσφατα διάφορα επεισόδια αλλά και σοβαρές ελλείψεις στις υποδομές.

%cf%83%cf%85%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%be%ce%b9%ce%bf%cf%8d%cf%87%ce%bf%ce%b9

Επομένως επιχειρεί η Κυβέρνηση με μια θετική κίνηση να ξαναχτίσει γέφυρες και να χρυσώσει το χάπι, στο πλαίσιο του «είναι δύσκολα, αλλά κάνουμε ότι μπορούμε καλύτερο».

Συμπέρασμα

Εν κατακλείδι μπορούμε να πούμε ότι είναι μια κίνηση που επιδιώκει να αλλάξει κλίμα και ατζέντα αλλά και να περάσει μηνύματα ως προς τη διαπραγμάτευση. Αν από όλα αυτά έπρεπε να ποντάρω σε κάτι είναι ότι δεν πάει για εκλογές άμεσα. Αλλά θέλει να πιστεύουμε- και κυρίως η αντιπολίτευση- ότι μπορεί και να πάει. Η εικόνα που έχω είναι ότι έχει στο μυαλό του ο Τσίπρας και η ομάδα του δύο σενάρια, ένα με εκλογές ως το Πάσχα κι ένα χωρίς εκλογές άμεσα. Και τα δουλεύει παράλληλα επικοινωνιακά. Προτεραιότητά του πάντως δείχνει να είναι το 2ο σενάριο.

Υπάρχει και μια ακόμα ερμηνεία από πολλούς ότι πιθανόν καλλιεργεί το έδαφος για μια ρήξη μιας και για τον επόμενο 1,5 μήνα δε θα κλείσει η αξιολόγηση και δημιουργείται ένα κενό. Είναι ένα σενάριο που οδηγεί κατ’ επέκταση σε “ηρωική έξοδο”. Παρότι έχει αποδειχθεί απρόβλεπτος, ρισκάρω την εκτίμηση ότι δεν πάει σε ρήξη. Επιδιώκει την “επιτυχία” και με αυτή να πάει σε εκλογές.

Σε κάθε περίπτωση, το χρόνο των εκλογών στην πραγματικότητα τον αποφασίζουν οι αποφάσεις των “εταίρων” μας. Εκείνοι με τις κινήσεις και τις αποφάσεις τους τελικά αποφασίζουν αν θα δώσουν χρόνο σε μία Κυβέρνηση ή αν θα την οδηγήσουν σε ασφυξία.

To παρατήσαμε ή είμαστε ακόμα εδώ;

Διάβασα ένα άρθρο στην Εφημερίδα των Συντακτών του Τάσου Κορωνάκη πριν λίγες μέρες με αφορμή το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, όπου μεταξύ άλλων ανέφερε ότι «το πραγματικό ερώτημα για αρκετούς πια δεν είναι τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τι κάνουμε όσοι αμφισβητούμε τη σημερινή πορεία». Δε νομίζω ότι μπορώ να συμφωνήσω περισσότερο με την παραπάνω φράση.

Από το 2015, για να μην πω ελαφρώς από το 2014, πολλοί είχαμε επισημάνει διάφορα σημάδια που διαρκώς πλήθαιναν και μας προετοίμαζαν για την προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ, αργά ή γρήγορα, βιαίως ή οικειοθελώς. Η προσαρμογή αυτή είναι πια μπροστά μας, τη βλέπουμε καθαρά και δεν έχει νομίζω κάποιο νόημα ένα ακόμα κείμενο που θα την περιγράφει. Ναι, υπάρχει ένα μέρος εντός ΣΥΡΙΖΑ που είτε από αγωνία να μην διαψευστούν οι κόποι ετών, είτε από αφέλεια, είτε από στρουθοκαμηλισμό είτε και από λιγότερο ευγενή κίνητρα (κάνουν ότι) δεν το βλέπουν. Πιάνονται από αποσπασματικές και μεμονωμένες ενέργειες κάποιων- που κι εγώ βλέπω ότι πασχίζουν και το παλεύουν (ας μην μπούμε σε ονοματολογία, τους ξέρουμε λίγο- πολύ όλοι)- ή από επικοινωνιακές κορώνες άνευ ουσίας όμως. Είναι άσκοπο να κάνουμε άλλη μία ανάλυση για όλο αυτό.

Ο Χρόνης Μίσσιος έγραψε κάποτε ότι «δεν μιλώ για τις ταλαιπωρίες μας. Η μεγάλη δυστυχία είναι που μας άφησαν χωρίς προοπτική, χωρίς μύθο, χωρίς ιδεολογία, χωρίς ελπίδα. Μ’ έναν άδειο ουρανό πάνω απ’ τα κεφάλια μας, να σέρνουμε το καρότσι της ζωής μας». Εκεί ακριβώς βρισκόμαστε σήμερα. Και το ερώτημα που τίθεται είναι, που θα πάει αυτό το… καρότσι;

Είναι η κατάθλιψη και η απογοήτευση λύση; Προφανώς και όχι. Υπάρχει κάποιος που θα έρθει να μας πάρει από το χεράκι να μας «σώσει»; Το συγκεκριμένο έχει απαντηθεί κατά συρροή. Όχι, Μεσσίας δεν υπάρχει. Ούτε εν λευκώ εξουσιοδοτήσεις. Άρα η ενεργοποίηση μας αποτελεί μονόδρομο. Είναι ώρα για μια νέα μάχη. Αρχικά ενάντια στην παραίτηση. Και στη συνέχεια για ένα μέλλον που να αξίζει να το περιμένεις.  «Όταν συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να αλλάξω το σύστημα, άρχισα να αγωνίζομαι να μην με αλλάξει αυτό.
Αγωνίζομαι να μείνω άνθρωπος. Και αυτό είναι η κορυφαία πολιτική μάχη. Να μπορείς να αποφύγεις τη βαρβαρότητα αυτής της εποχής. Να μπορείς να παραμείνεις άνθρωπος με τρυφερότητα. Με το δικό σου βλέμμα»
έλεγε (και πάλι) ο Χρόνης Μίσσιος.

Ενεργοποίηση και μάχη όμως προς τα πού; Με τι σχέδιο και όραμα; Και με ποια εργαλεία; Δεν έχω έτοιμη απάντηση. Ούτε και θεωρώ ότι υπάρχει κάποιος που έχει έτοιμο το σχέδιο και μας το κρύβει. Για να βρεθούν απαντήσεις, πρώτα πρέπει να τεθούν ερωτήσεις. Σωστές και με ουσία. Και μετά να γίνει συζήτηση, έξω από το σημερινό πόλεμο της ατάκας. Όσο παλεύουμε να απαντήσουμε σε σλόγκαν με σλόγκαν για θέματα πολύπλοκα και με βάθος το μόνο που θα καταφέρνουμε να κάνουμε είναι φασαρία. Και να θολώνουμε κι άλλο, τα ήδη θολωμένα νερά και μυαλά του κόσμου. Χρειαζόμαστε κανονική συζήτηση, με επιχειρήματα και προτάσεις. Και κυρίως με αρχή, μέση και τέλος. Όχι μια ακόμα θεωρητική ανάλυση που θα λειτουργήσει τελικά ως ψυχανάλυση και μόνο. Στο τέλος όλο αυτό πρέπει να καταλήγει σε σχέδιο. Σε πρόταση καλά δομημένη και πειστική.

Σήμερα ζούμε στον αστερισμό της ΤΙΝΑ. There is no alternative μας λένε οι «εταίροι» μας στην Ε.Ε αλλά και οι Η.Π.Α. Το υπονοεί και η Ρωσία αλλά «ντρέπεται» να μας το πει κατάμουτρα. There is no alternative μας λένε κι εδώ οι πολιτικές ηγεσίες των «κομμάτων εξουσίας». Η αντιδικία ανάμεσά τους αφορά στο ποιός μπορεί να εφαρμόσει τη μόνη λύση καλύτερα, ηπιότερα, με μεγαλύτερη διαφάνεια, φιλολαϊκότερα κλπ. Δε φτάνει όμως που δεν πείθουν ότι αυτή η Μόνη Λύση δεν οδηγεί κάπου, ολοένα και περισσότερο μοιάζουν μεταξύ τους. Χρησιμοποιούν ίδια εργαλεία, ίδιες φράσεις και συνθήματα και ίδιες μεθόδους παραμονής στην εξουσία.

Στην καθημερινότητά μας, ίσως δεν το καταλαβαίνουμε όταν συμβαίνει, η ΤΙΝΑ είναι κυρίαρχη. Μην απεργήσεις ή μην διεκδικήσεις τα δεδουλευμένα, ή τα αυτονόητα δικαιώματά σου γιατί αλλιώς έρχεται η ανεργία. Μη μιλάς για τα προβλήματά σου γιατί άλλοι έχουν μεγαλύτερα. Μην ζητάς περισσότερα, να χαίρεσαι για όσα (ακόμα) σου δίνονται. Δεν υπάρχει άλλη λύση, γύρω μας παντού μονόδρομοι και “ΤΙΝΕS”.

there-is-no-alternative-aitec

Και στην Αριστερά όμως ζούμε την δική μας ΤΙΝΑ. «Αν πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα έρθει πάλι ο Μητσοτάκης» λένε οι νυν Κυβερνητικοί παραμένοντες εκβιαστικά. Την ίδια ώρα που ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς προτείνει το πρόγραμμα του 2014. Κερδίζει τη συναισθηματική μάχη της «συνέπειας στις αρχικές μας θέσεις» αλλά χάνει τη μάχη με την πραγματικότητα. Σύντροφοι η Αριστερά το 2015 ητ-τή-θη-κε.  Με βαρύ και σκληρό τρόπο. Και ένας από τους λόγους της ήττας, ήταν οι λάθος υπολογισμοί της. Και η ανετοιμότητά της σε πολλά σημεία. Και πρόκειται για ήττα πρωτίστως πολιτική και ιδεολογική. Ο Σ. Ζίζεκ γράφει σχετικά «Η μεταστροφή του «όχι» στο δημοψήφισμα σε «ναι» στις Βρυξέλλες ήταν ένα σοκ, μια συντριπτική οδυνηρή καταστροφή. Ακριβέστερα, ήταν μια αποκάλυψη και με τις δύο έννοιες του όρου: τη συνήθη, της καταστροφής, και την αρχική, την κυριολεκτική, της φανέρωσης, της κοινοποίησης –το βασικό σημείο ανταγωνισμού, το αδιέξοδο, σαφώς αποκαλύφθηκε. Πολλοί, όμως, αριστεροί αρθρογράφοι και σχολιαστές (του Γιούργκεν Χάμπερμας συμπεριλαμβανομένου) ερμήνευσαν λανθασμένα τη σύγκρουση μεταξύ της ΕΕ και της Ελλάδας, ως σύγκρουση μεταξύ τεχνοκρατικής αντίληψης και πολιτικής. Η μεταχείριση της ΕΕ προς την Ελλάδα ήταν πολιτική στην πιο καθαρή εκδοχή της, πολιτική τόσο που αντίκειται ακόμη και στο οικονομικό συμφέρον. Άλλωστε το ΔΝΤ, ο σαφής εκπρόσωπος του ψυχρού οικονομικού ορθολογισμού, χαρακτήρισε το σχέδιο διάσωσης ως ανεφάρμοστο».

Χάσαμε λοιπόν τη μάχη. Το ερώτημα είναι αν παρατάμε και τον πόλεμο. Θα καθόμαστε σαν παιδάκια να κλαίμε πάνω από το πεσμένο στο πάτωμα γάλα, ή θα επανέλθουμε; Ειλικρινά, μας βαρέθηκα έτσι μίζερους να κοιτάμε στη γωνίτσα μας. To παρόν κείμενο δεν έχει στόχο να καταθέσει πρόταση. Αυτό είναι κάτι σύνθετο και απαιτεί σύνθεση ιδεών και προτάσεων. Στόχο έχει να θέσει το πρώτο από τα σημαντικά ερωτήματα που θα διαμορφώσουν την πρόταση. Την εναλλακτική στο «κίνημα της ΤΙΝΑ» που σήμερα κυριαρχεί. Και είναι ένα απλό αλλά πολύ επιτακτικό ερώτημα. Το παρατήσαμε ή είμαστε ακόμα εδώ;

ΣΥΡΙΖΑ σε διπολική διαταραχη

Στο δικό μου το φτωχό μυαλό ένα κόμμα δεν πρέπει να ταυτίζεται με την Κυβέρνηση. Αυτό είναι το υγιές.

Ασφαλώς είναι μια άλλη συζήτηση έως που μπορεί να φτάνει η ανοχή του κόμματος σε μια κυβερνητική πολιτική και σε πρακτικές που ουδέποτε συζητήθηκαν στο κόμμα και δεν προέκυψαν μέσα από συζήτηση. Ο καθένας το απαντάει για τον εαυτό του αυτό.

Όπως και να χει αυτή η διπολική δισταραχή που παρατηρούμε στο ΣΥΡΙΖΑ είναι αναμενόμενη για ένα κόμμα που έχασε τον προσανατολισμό του, η ηγετική ομάδα έκανε μια τεράστια στροφή που προκάλεσε ίλιγγο στο κόμμα, το οποιό (το κομμάτι που συνεχίζει έστω) παραπατάει, αλλού πατάει κι αλλού βρίσκεται. Και δεν είμαι απλά αμήχανο αλλά εκτός ουσιαστικής λειτουργίας.

IMG_0939.JPG

Κυβέρνηση ναι. «Νέα» όμως;

Χθες το βράδυ λοιπόν, λίγο πριν μας πάρει ο ύπνος, όσους είχαμε την ατυχία να έχουμε ανοιχτή την τηλεόραση μας χτύπησε ένας κεραυνός «ανανέωσης, φρεσκάδας  και αριστεροσύνης» #not.

H κυρία Γεροβασίλη μας διάβασε τη σύνθεση της νέας Κυβέρνησης. Η αλήθεια είναι ότι Κυβέρνηση σίγουρα μας ανακοίνωσε, νέα πάλι δεν ξέρω αν τη λες.

966σιν

Ουσιαστικά είναι ένας ανασχηματισμός. Προς το καλύτερο θα ήλπιζε κανείς μετά τις εκλογές. Λάθος νομίζαμε. Ή μάλλον κακώς ελπίζαμε.

Θα μου πείτε πάλι γκρινιάζεις και πάλι κάνεις «αντιπολίτευση» και «με τίποτα δεν είσαι ευχαριστημένος» και σε τελική ανάλυση, 7 μονάδες διαφορά κέρδισε, μεγάλος θριαμβευτής είναι, θα κάνει ότι θέλει τώρα.

Πρώτον ναι γκρινιάζω και δεν είμαι ευχαριστημένος. Δεύτερον, το «θα κάνει ότι θέλει ο ηγέτης» δεν το αποδέχτηκα ποτέ. Και το θεωρώ ασύμβατη νοοτροπία για ένα κόμμα αριστερό. Και για ένα κόμμα σύγχρονο. Πολύ περισσότερο για ένα κόμμα σύγχρονο και αριστερό.

Δεν υπάρχει τίποτα να μου άρεσε; Υπάρχει. Η παρουσία και πάλι του Παρασκευόπουλου στο Δικαιοσύνης. Η παρουσία του Μουζάλα στο Μεταναστευτικής Πολιτικής. Οι παρουσίες του Βερναρδάκη και του Ξυδάκη. Εκτιμώ επίσης τις κυρίες Αναγνωστοπούλου και Αντωνοπούλου και τον Τρύφωνα Αλεξιάδη. Και βέβαια χαίρομαι γιατί στο Υπουργείο που «κανείς δεν ήθελε να πάει» και όπου τεράστια συμφέροντα κυβερνούν στην ουσία για χρόνια πάει ένα δίδυμο Κρητών με ήθος, εντιμότητα και αριστερή γνήσια (έως και ρομαντική) οπτική, ο Ανδρέας Ξάνθος (του έχω αδυναμία και σαν στυλ, με τους χαμηλούς τόνους του και την μεθοδικότητά του) και ο Παύλος Πολάκης (εντελώς αντίθετος χαρακτήρας του Ξάνθου, άρα χρήσιμος για να αλληλοσυμπληρώνονται), γιατροί του ΕΣΥ και οι δύο μάλιστα. Και κάπου εκεί τα καλά νέα σταματούν. Άντε να βάλω στα καλά την απώλεια Πανούση.

Μετά όμως έρχονται οι «κεραμίδες» που λέμε και στο χωριό μου.

Από άποψη προσώπων καταρχήν. Ακούς Φίλης στο Παιδείας και λες «πλάκα μου κάνουν». Ε, δεν κάνουν! Πέρα από την ουσία, τι συμβολισμό ακριβώς έχει αυτή η κίνηση; Ακούς και ντουέτο στο Εσωτερικών Κουρουμπλή- Μπαλάφα και καταλαβαίνεις ότι το «σύγχρονο, αξιοκρατικό δημόσιο» είναι ουτοπία. Στη συνέχεια έρχεται και νέο χτύπημα. Τζάκρη! Στο Βιομηχανίας. Τι να πρωτοσχολιάσεις. Μόνο σαν χτύπημα στο μεγάλο βιομηχανικό κεφάλαιο μπορείς να το θεωρήσεις και να γελάσεις. Πικρά! Ακούς και στη συνέχεια Τσακαλώτος παραμένει. Ωραία λες. Αλλά λίγα δευτερόλεπτα μετά ακούς ότι του έχουν βάλει και τσεκαδόρο τον Χουλιαράκη. Σου φεύγει το χαμόγελο σε χρόνο dt. Δε σταματά όμως το σερί. Σε ενημερώνουν ότι στα αγροτικά θέματα θα έχει κομβικό ρόλο ο Μπόλαρης. Ο Μπόλαρης ρε φίλε!

Κι έχεις και το τσούρμο των ΑΝΕΛ, όπου σου λένε ότι μη γκρινιάζεις γλύτωσες Χαϊκάλη και Νικολόπουλο. Και λούζεσαι Πάνο και Δημήτρη Καμμένο.

Διαβάζοντας δε πιο προσεκτικά, διαπιστώνεις με έκπληξη ότι λείπει ο Νικολούδης. Μετά από 7 μήνες διακυβέρνησης και 25 μέρες προεκλογικής περιόδου με σημαία τον πόλεμο στην διαπλοκή και τη διαφθορά, εξαφανίζεις το βασικό πρόσωπο που είχε αναλάβει να κάνει αυτή τη δουλειά;

Αλλά ας μην το περιορίζουμε στα πρόσωπα. Πάντα είμαι των ομάδων κι όχι των προσώπων. Η αναλογία 40 άντρες και 7 γυναίκες ικανοποιεί από μία «αριστερή» και προοδευτική Κυβέρνηση. Το γεγονός ότι το «νέο», το άνοιγμα στην κοινωνία γίνεται με πρόσωπα από το παλαιό, κακό ΠΑΣΟΚ και από κάτι τύπους όπως ο Παπαγγελόπουλος είναι λογικό και πειστικό; Έτσι ξεμπερδεύουμε με το παλιό;

Επίσης Κυβέρνηση της Αριστεράς (δις) με ευέλικτο σχήμα 47 ατόμων; Και Υπουργείο που έχει στην ίδια πρόταση «Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων»;  Αχταρμάς η έρευνα και η θρησκεία ακόμα, το έτος 2015, με αριστερούς εδώ και 9 μήνες στο τιμόνι;

Και τέλος, πώς ακριβώς «κερδίζουμε το μέλλον» χωρίς να έχουμε νέους μέσα; Πού είναι η φρεσκάδα; Πού είναι οι νέοι άνθρωποι; Κι εκείνοι που υπήρχαν (βασικά ο εξής ένας, ο Σακελλαρίδης) έμειναν εκτός. Σύντροφοι καταλαβαίνω τη χαρά του εκλογικού αποτελέσματος και την αυτοπεποίθηση αλλά μήπως, λέω μήπως, δεν είναι στραβός ο γυαλός;