Περί συμφωνίας κι άλλες ιστορίες…

Βρέθηκε στα χέρια μου το κείμενο αυτό του Αδ. Γιαννίκου. Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον και είπα να το μοιραστώ κι εδώ:

Η συμφωνία είχε κλείσει τρεις Δευτέρες πριν. Αλλά, κάποιοι σκέφτηκαν, αφού καταφέραμε να περάσουμε μνημόνιο, δεν ρίχνουμε και την κυβέρνηση τώρα που γυρίζει; Μέσα σε τέσσερις μέρες, πήγαν όλοι οι Μένουμε Ευρώπη στις Βρυξέλλες να παραδώσουν το επίσημο αίτημα των παραγωγικών φορέων για αλλαγή κυβέρνησης, ο Τόμσεν πήρε κόκκινο μαρκαδόρο και άρχισε να σβήνει, ο γερά-Γερούν είπε take it or leave it, o Γιούνκερ ένιωσε προδωμένος και ο Τσίπρας κατέφυγε στο τελευταίο του χαρτί, το δημοψήφισμα. Το σχέδιο αποσταθεροποίησης προχώρησε μέσω ΕΚΤ και κλειστές τράπεζες.

Μέχρι την περασμένη Τρίτη φάνηκε ότι θα επικρατήσει. Μεσάνυχτα Τρίτης προς Τετάρτη πάρθηκε η μεγάλη απόφαση για αντεπίθεση και η μπλόφα μετατράπηκε σε λαβή. Το πραξικόπημα ανατράπηκε από το ίδιο του το βάρος. Το χαρτί Τσίπρα παίχτηκε τέλεια. Ανεξάρτητα από τις κομματικές ζυμώσεις, σε επίπεδο κοινωνίας το «Όχι» απελευθέρωσε συνειδήσεις και συσσωρευμένη οργή και εξελίχθηκε σε ταξική ψήφο που στο τέλος δεν μπορούσε παρά να λειτουργήσει ως ψήφος εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση. Στην ουσία το δημοψήφισμα απέτρεψε το πραξικόπημα της διαπλοκής εργολάβων και μιντιαρχών.

Από την καραμπόλα, βγήκαν κερδισμένοι οι γαλλοϊταλοί, (η Γερμανία θα αναζητήσει σε άλλα πεδία, πχ ουκρανικό, τραπεζική ενοποίηση, την αυτονόμησή της από τις ΗΠΑ), έληξε το σενάριο της αριστερής παρένθεσης και στον ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισαν ότι έχουν μέλλον μόνο ως catch-all party γύρω από τον Τσίπρα σε ένα New Deal που θα ξεκινάει από κάτω και θα επιχειρεί να πάει όσο γίνεται πιο ψηλά. Το μνημόνιο ήταν ανέκαθεν η πρόφαση του αστικού κόσμου να παγιώσει τα τετελεσμένα των ταξικών προτεραιοτήτων του εκσυγχρονισμού. Το νέο μνημόνιο θα αποτελέσει την πρόφαση της αριστεράς να επιβάλλει τους δικούς της συσχετισμούς ισχύος και να προετοιμάσει την οικονομία για την αναπόφευκτη διάλυση του ευρώ εντός δεκαετίας. Με πέντε χρόνια καθυστέρηση, το παιχνίδι θα παιχτεί στο εσωτερικό -όπως ήταν εξ αρχής το διακύβευμα, και όχι Greece vs Germany αλά Monty Python.

Στο παιχνίδι αυτό η κυβέρνηση μπαίνει λαβωμένη αλλά το παλαιοκομματικό κατεστημένο μπαίνει διαλυμένο, έχοντας παίξει τα ρέστα του στην 30η Ιουνίου. Η επιβίωση της κυβέρνησης θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο θα αποκόψει την εγχώρια διαπλοκή από την ευρωτροφοδοσία των θεσμών. Σ’ αυτό θα συνδράμει η αναζήτηση νέων συμμαχιών εντός και εκτός Ευρώπης, όχι με όρους κατευνασμού αλλά στρατηγικών και μετρήσιμων στόχων.

Ο χθεσινός θρίαμβος στο ευρωκοινοβούλιο μπορεί να αποτελέσει μπούσουλα, αλλά το τελικό αποτέλεσμα θα κριθεί σ’ αυτό που λέγεται «εθνικά θέματα». Εξάλλου, το δημοψήφισμα προκηρύχθηκε επί τη βάσει κρίσιμου εθνικού ζητήματος. Η επιβίωση της κυβέρνησης δεν ταυτίζεται a priori με την επιβίωση των λαϊκών τάξεων. Για να ταυτιστούν αυτά τα δύο, απαιτείται η εξεύρεση ισοδύναμων που θα περιορίσουν τις συνέπειες του νέου μνημονίου στα χαμηλά στρώματα, αναπροσδιορίζοντας με τα νέα δεδομένα της οικονομίας ποιος είναι φτωχός, ποιος μεσαίος και ποιος πλούσιος.

Ο μισός πληθυσμός ζει στα όρια της φτώχειας και βάλλεται διαρκώς από τον ανορθολογισμό των στερεοτύπων που έχει μαγειρέψει η ΛΜΑΤ με τα υλικά του λάιφσταϊλ. Η κατάρρευση του μιντιακού κατεστημένου από μόνη της δεν φτάνει. Το «όλοι ίδιοι είναι» καραδοκεί και, φυσικά, ο αντίλογος δεν χαρίζεται, αποδεικνύεται με πράξεις. Από τα πεπτραγμένα και τις παραλείψεις των πέντε μηνών μπορούν να βγουν πολλά συμπεράσματα.

Ο χαβαλές στα κάγκελα και ο διανοουμενίστικος ελιτισμός δεν γίνεται πλέον αποδεκτός, μόνο η σκληρή δουλειά και οι μετρημένες κουβέντες θα προσθέσουν πολιτικό κεφάλαιο στην ήπια σοσιαλδημοκρατία που επιτρέπει το καθεστώς ημιχρεοκοπίας. Επείγει το ξεσκαρτάρισμα μέσα στις τράπεζες και στα ΜΜΕ. Η κυβέρνηση έχει από πάνω της ένα μεγεθυντικό φακό με ζουμ 61,31%. Ό,τι κάνει -καλό ή κακό- θα αποκτά αυτομάτως πολλαπλάσιες διαστάσεις.

πηγή: https://www.facebook.com/adam.giannikos/posts/10101702641315565

Μερικές πρώτες σκέψεις για τη συμφωνία Κυβέρνησης-“εταίρων”

Μιας και δεν έχω ουσιαστικά πρόσβαση στο Ίντερνετ (ως θετικό το λέω) ενημερώθηκα από φίλους ενώ κατάφερα να διαβάσω το κείμενο της συμφωνίας μόνο. Κατάλαβα τρία πράγματα:
1. Πρώτη φορά η Ελλάδα το πάλεψε.-

2. Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε υποχωρήσεις αλλά πήρε και πράγματα. Θα ήθελα πολυ περισσότερα. Ιδεολογικά δεν είμαι ευχαριστημένος. Αλλά δεν ισοπεδώνω. Οσοι ήθελαν να πάμε σε οριστική ρήξη με χαρά θα ακούσω το σχέδιο για μετάβαση στη δραχμή υπό αυτές τις συνθήκες (όχι του ΚΚΕ την εκδοχή αυτή την ξέρω ήδη και δε με έχει πείσει). Αν είναι πειστικό είμαι έτοιμος να μπω στον πειρασμό. Αλλά ακόμα δεν έχω πειστεί.

3. Η πολιτική βούληση του ΣΥΡΙΖΑ να μεταρρυθμίσει την Ελλάδα και να την αλλάξει δομικά θα τα κρίνει όλα. Και την επιτυχία ή αποτυχία του και το μέλλον της χώρας. Χρέος μας να πιέσουμε να αλλάξουν (σχεδόν) όλα προς όφελος του λαού αυτη τη φορά. Τα σημαντικά και δύσκολα εντός Ελλάδας τώρα αρχίζουν.

Πάντως θεωρώ τη Δευτέρα ως εξίσου σημαντική, να μελετήσουμε τη λίστα δεσμεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ, να δούμε αν θα γίνουν όλα αποδεκτά ώστε να ξέρουμε ακριβώς ποιά είναι η εικόνα. Ως τότε ακόμα υποθέτουμε απλά πια έχοντας μια αρχική βάση.

Προσθέτω στην κριτική που σωστά ασκείται και το οτι είναι καιρός να καταλάβουμε όλοι γιατι πολλοί από εμάς λέγαμε λάθος να μπαίνει δίλημμα μνημόνιο-αντί μνημόνιο κι όχι περισσότερο ταξικά ζητήματα αλλά και “(δια)φθοράς” (παλιό (διε)φθαρμένο vs νέου πχ)

Υ.Γ ευτυχώς ο ΣΥΡΙΖΑ εχει μάθει να αντιπολιτευεται τον εαυτό του γιατί στους δεξιοφιλελεΠΑΣΟΚοΝουΔοΓΑΠ από τη χαρά τους που δεν έγινε το θαύμα να τα πάρει όλα ο ΣΥΡΙΖΑ θα τους αλλάζουμε πάνες το επόμενο 4μηνο.

Εννοείται δεν αναφέρω τίποτα για ΠΑΣΟΚοΝουΔουφιλελέ και λοιπούς. Δεν αξίζει.

Αυτά και καλό μας (υπόλοιπο) τριήμερο!
Ακολουθεί ένα screenshot άποψης που βρήκα ενδιαφέρουσα.

IMG_0432.PNG

Μήπως να μάθούμε τη συμφωνία (οτ-αν υπάρξει) πρώτα;

Επειδή είναι ατέρμονη η συζήτηση και δεν έχουμε ουσιαστικά βάση έως το νωρίτερο τη Δευτέρα (που και γι αυτό δεν είμαι βέβαιος εγώ ακούγοντας τις δύο πλευρές), θα σημειώσω ως τώρα ως σκέψεις μου τονίζοντας την απέχθειά μου στο διαχωρισμό μαύρο-άσπρο, τα εξής:

275681-Ì-Á

• Καλό είναι να περιμένουμε τη Δευτέρα και να διαβάσουμε με προσοχή τι ακριβώς συμφώνησαν (αν συμφώνησαν). Λίγες μέρες είναι, ας κάνουμε υπομονή να δούμε την τελική συμφωνία για να κρίνουμε στα σοβαρά. Αλλά να τη μελετήσουμε πρώτα καλά (όχι α λα Χρυσοχοίδης).

• Οι δύο πλευρές (ηγεσία ΕΕ και Ελλάδα) μπήκαν σε διαπραγμάτευση ο καθένας με “σκληρές και απόλυτες θέσεις”. Πράγμα σύνηθες στις κανονικές διαπραγματεύσεις (όχι αυτές της τελευταίας 5ετιας, τις κανονικές ξαναλέω). Προφανώς το ιδανικό για την κάθε πλευρά είναι να πετύχουν ΟΛΑ όσα προτείνουν. Αυτό είναι σαφές.

• Η Ελλάδα μπήκε ως αουτσάιντερ και πιο αδύναμη εκ των δύο πλευρών φαντάζομαι το συμφωνούμε αυτό όλοι.

• Θεωρώ ότι σκόπιμα η Ελλάδα δεν πήγε με νούμερα και ισοδύναμα γιατί πολύ απλά αυτό θα σήμαινε εξαρχής αποδοχή του πλαισίου και προσπάθεια για αλλαγές σε πολύ επιμέρους. Κοινώς ποδοσφαιρικά μιλώντας σα να είχε μπει στο γήπεδο για το Χ κι όχι για τη νίκη. Και αυτό θα μείωνε τη διαπραγματευτική της δύναμη. Οι ξένοι θέλουν συζήτηση με αριθμούς γι αυτόν ακριβώς το λόγο.

• Προσωπικά εκτιμώ ότι αν υπάρξει συμβιβασμός το καλύτερο που έχει να κάνει ο Τσίπρας είναι να γυρίσει και να εξηγήσει καθαρά και ξάστερα τι πέτυχε. Να πει «ζήτησα 1,2,3,4,5 και κέρδισα 1,2». Να πει επίσης ότι προχωρά κανονικά στην μεταρρύθμιση του κράτους και να παραδεχτεί απλά ότι «ήθελα να πετύχω πολύ περισσότερα αλλά αυτά κατάφερα», θυμίζοντας παράλληλα ότι «ήμουν κι ο πρώτος που πραγματικά πάλεψα».

• Δε με ενδιαφέρει αν θα μετονομάσουν πράγματα. Με ενδιαφέρει να εξηγήσουν τις πραγματικές αλλαγές ώστε να τις καταλάβει ο οποιοσδήποτε. Μία αλλαγή θα πετύχουν; Αυτή τη μία. Δέκα; Αυτές τις δέκα. Όλα τα άλλα είναι επικοινωνιακό περιτύλιγμα που στην πραγματική ζωή λίγη αξία έχει.

• Την εξ αριστερών κριτική στο ΣΥΡΙΖΑ την κατανοώ απόλυτα με βάση τις πρώτες πληροφορίες. Θέλαμε όλοι περισσότερα. Βασικά θέλαμε ΟΛΑ όσα αρχικά ζητήσαμε. Φαντάζομαι ότι κάποιοι από εμάς θα κατανοούν ότι δεν ήταν πολύ εύκολα να πετύχει αυτό το «όλα». Προφανώς ορισμένοι που μόνο έξοδο από το Ευρώ αναγνωρίζουν σαν λύση, και κάθε άλλο ενδεχόμενο συνιστά κατ’αυτούς υποχώρηση, είναι απόλυτα δυσαρεστημένοι. Και δεκτό. Άποψή τους σεβαστή. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως μιλά εξαρχής για ευρώ.

• Δεν μπορώ να καταλάβω η εκ δεξιών τι θέλει να πει και γιατί κάνει τόση φασαρία. Ακόμα κ αν ισχύει το 70-30 προφανώς είναι καλύτερο από το 100-0 νομίζω. Το πνεύμα μου είναι δηλαδή ότι οι εκ δεξιών – του ΣΥΡΙΖΑ- που κυβέρνησαν (όλοι αντιμνημονιακοί στην αφετηρία τους) πέτυχαν 0%, αυτό το δεδομένο έχουμε ως τώρα. Άρα και λίγα να είναι τα κέρδη, είναι κέρδη. Ενώ για πολλούς από εμάς που θα θέλαμε περισσότερο κατανοώ γιατί υπάρχει προβληματισμός.

• Επίσης αν τελικά ισχύει το 70-30 ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να παίξει μεγάλη μπάλα σε θέματα δομικών μεταρρυθμίσεων κράτους κ διαφθοράς για να επιβιώσει και να πετύχει. Να προχωρήσει σε αλλαγές δίκαιες στο κράτος, στη φορολογία, να δημιουργήσει πραγματικό κοινωνικό κράτος, να αποκαταστήσει ή καλύτερα να δημιουργήσει ένα πραγματικό αίσθημα δικαίου στην κοινωνία, αποκαθιστώντας αδικίες και δημιουργώντας ένα νέο κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο. Δεν είναι εύκολο καθόλου. Αλλά γι αυτό έγινε Κυβέρνηση πάνω από όλα.

• Με βάση πάντα τις πληροφορίες, πόσοι έχουμε καταλάβει τι (φαίνεται να) κερδίζει στο «παζάρι» ο ΣΥΡΙΖΑ; Δείχνει να κερδίζει λοιπόν χρόνο, ρευστότητα (το μεγάλο άγχος πολλών), την αναγνώριση ως βασικής μεταρρύθμισης την αναδιανομή των φόρων και την πάταξη της φοροδιαφυγής (με διεθνή συνεργασία ελπίζω), μικρότερο πρωτογενές ως υποχρέωση, παύει να υπάρχει εποπτεία και επιτήρηση αλλά απευθείας αποφάσεις με τις ηγεσίες των τριών πιστωτών- θεσμών (ΔΝΤ, ΕΕ και ΕΚΤ) και το χρέος να είναι στο τραπέζι συνολικά για ευρωπαϊκή ρύθμιση εντός του 2015.

• Επίσης για να είμαστε εξηγημένοι τελική συμφωνία θα έχουμε καλό φθινόπωρο. Αυτό της Δευτέρας ή τέλος πάντων του Φεβρουαρίου είναι μεταβατική συμφωνία. Με ότι αυτό σημαίνει.

Και κάτι άσχετο, δηλώνω χαρούμενος που στη χθεσινή συνέντευξη τύπου (που την έβλεπε όλη η υφήλιος) την χώρα εκπροσωπούσαν ένας 40χρονος (Τσίπρας), ένας 38χρονος (Παππάς) και ένας 34χρονος (Σακελλαρίδης).
Αυτά τα «ολίγα»!