Είναι θέμα εμπιστοσύνης τελικά.

Μερικές σκέψεις σκόρπιες με αφορμή όλα όλα ζούμε…

1. Δε ξέρω τι θα απογίνει αλλά στον Τσίπρα και στον ΣΥΡΙΖΑ θα χρεώνουμε ότι έριξαν τις μάσκες της Ε.Ε. Καμια δημοκρατια και ενότητα στην τωρινή Ευρώπη. Οικονομική-αποικιοκρατική ολιγαρχία εχουμε. Και ηγεσίες σερβιτόρους συμφερόντων κι οχι πολιτικούς “παίκτες” με όραμα και μακροπρόθεσμη στρατηγική

2. Όποιος νομίζει ότι η φασαρία γίνεται για το ΦΠΑ, το άνοιγμα επαγγελμάτων και τον ΕΝΦΙΑ ή για κομματικούς λόγους της ελληνικής μας αποικίας και δε βλέπει ότι πια πρόκειται για “μεγαλο παιχνίδι” με παγκόσμια εμπλοκή όπου το δικό μας ζήτημα χρησιμοποιείται ως αφορμή, απλά εθελοτυφλεί. Ή δεν έχει συνηδειτοποιήσει τη σοβαρότητα της κατάστασης.

3. Αν νομίζουν κάποιοι οτι ακόμα και τώρα η συμβολή τους μπορεί να ειναι “συμφωνία να ναι κι ότι να ναι”, λυπάμαι αλλα δε βλέπουν ούτε με ορίζοντα τριμήνου. Είναι απείρως πιο πολύπλοκο. Το ίδιο ισχύει και για τους επαναστάτες άνευ σχεδίου και στη θεωρία.

4. Επίσης αν κάποιοι νομίζουν οτι το να πέσει ο Τσίπρας λύνει το πρόβλημα απλά έχουν χάσει κάθε δημοκρατικό τους ένστικτο, τους έχει υπερνικήσει η ανασφάλεια στην καλύτερη περίπτωση ή εχουν αποκτήσει ανοσία στη χειρότερη. Στηρίζοντας την εκλεγμένη Κυβερνηση στο συγκεκριμένο καθεστώς όχι πια πίεσης αλλά εξευτελισμού βάζεις υποθήκη για να στηριχτεί οποιαδήποτε Κυβέρνηση εκλεγεί στο μέλλον (η οποία μπορεί να είναι και αυτή που εσύ θα προτιμούσες).

5. Δια πυρός και σιδήρου αποκτήσαμε κάποιους “φίλους”. Ας τους αξιοποιήσουμε αλλά ας μην μπερδευόμαστε. Άλλο φιλία κι άλλο λυκοφιλία. Και καλό ειναι να αποδαιμονοποιησουμε το λεγόμενο plan b και να κάτσουμε να το σχεδιάσουμε στα σοβαρά ως εναλλακτικό σενάριο. Σε τελική ανάλυση η άλλη πλευρά το έχει ηδη κάνει, εμείς από κόμπλεξ θα κάνουμε ότι δεν υπάρχει καμία τέτοια πιθανότητα;

6. Ειλικρινά δε ξέρω τι είναι καλύτερο για τη χώρα αυτή την ώρα. Μεγάλωσα σε ένα φιλό-ευρωπαϊκό περιβάλλον και πάντα έβλεπα με θετικό τρόπο την ευρωπαική μας προοπτική και παρουσία. Είχα όμως μια άλλη Ευρώπη στο μυαλό μου. Από την άλλη δεν βλέπω μια χώρα σε έστω νορμάλ κατασταση που θα μπορούσε με δυσκολίες και προβλήματα μεν αλλά χωρις να πέσει σε κώμα εκτος ευρώ και Ε.Ε. Δυστυχώς είμαστε εξουθενωμένοι, με μια ημιθανή οικονομία και λαό πρόθυμο για ρηξη μεν, χωρις καμία ενημέρωση (πέρα απο τρομολαγνικά ή απολύτως απλουστευτικά σενάρια) για το πως γίνεται αυτό και τι επιπτώσεις εχει.

Η συμφωνία που προτείνεται ειναι αφόρητη. Κι εχει αποικιακούς όρους. Εμπεριέχει και μεταρρυθμίσεις που όντως έχουν νόημα. Αλλά χάνονται μέσα στην ασφυξία που προκαλούν τα υπόλοιπα.
Η μη συμφωνία δυστυχώς δεν εχει προετοιμαστεί και μας βρίσκει περιπου σε κώμα σαν χώρα. Δεν εχω πειστεί οτι ΑΜΕΣΑ θα μας δώσει λύση στις παρούσες συνθήκες.

Σπάνια εχω υπάρξει τόσο αναποφάσιστος. Όσες φορές μου έχει συμβεί επέλεξα να “ακούσω” κάποιον που να εμπιστεύομαι τόσο σε γνώσεις όσο και σε προθέσεις. Το θέμα ειναι ποιόν εμπιστεύεσαι τελικά. Πχ δεν εμπιστεύομαι τους πρώην. Ούτε τους εταίρους, τη σημερινή ευρωπαϊκή ηγεσία. Ούτε όσους δε μου δείχνουν το σχέδιο τους. Ούτε αλλαζόνες και θορυβώδεις τύπους όπως ο Βαρουφάκης. Ενστικτωδώς λοιπόν θα περιμένω να ακούσω τι προτείνει ο Τσακαλώτος, ο οποίος ειναι πολύ κοντά στα…”γούστα” μου ως οικονομολόγος κι ως ανθρωπος και κοσμοθεωρία. Και για τελευταία φορά θα περιμένω να δω τι θα μας προτείνει και πως θα κινηθεί ο Τσίπρας που ελπίζω οτι έχει μάθει μετά από ένα 6μηνο με παθήματα, αφέλεια, διστακτικότητα και σπασμωδικές κινήσεις. Έτσι για χάρη της παλιάς “καλής” νεανικής μας εποχής, οτν είμασταν λίγοι και “μη κυβερνητικοί”.

IMG_0706.JPG

Περί συμφωνίας κι άλλες ιστορίες…

Βρέθηκε στα χέρια μου το κείμενο αυτό του Αδ. Γιαννίκου. Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον και είπα να το μοιραστώ κι εδώ:

Η συμφωνία είχε κλείσει τρεις Δευτέρες πριν. Αλλά, κάποιοι σκέφτηκαν, αφού καταφέραμε να περάσουμε μνημόνιο, δεν ρίχνουμε και την κυβέρνηση τώρα που γυρίζει; Μέσα σε τέσσερις μέρες, πήγαν όλοι οι Μένουμε Ευρώπη στις Βρυξέλλες να παραδώσουν το επίσημο αίτημα των παραγωγικών φορέων για αλλαγή κυβέρνησης, ο Τόμσεν πήρε κόκκινο μαρκαδόρο και άρχισε να σβήνει, ο γερά-Γερούν είπε take it or leave it, o Γιούνκερ ένιωσε προδωμένος και ο Τσίπρας κατέφυγε στο τελευταίο του χαρτί, το δημοψήφισμα. Το σχέδιο αποσταθεροποίησης προχώρησε μέσω ΕΚΤ και κλειστές τράπεζες.

Μέχρι την περασμένη Τρίτη φάνηκε ότι θα επικρατήσει. Μεσάνυχτα Τρίτης προς Τετάρτη πάρθηκε η μεγάλη απόφαση για αντεπίθεση και η μπλόφα μετατράπηκε σε λαβή. Το πραξικόπημα ανατράπηκε από το ίδιο του το βάρος. Το χαρτί Τσίπρα παίχτηκε τέλεια. Ανεξάρτητα από τις κομματικές ζυμώσεις, σε επίπεδο κοινωνίας το «Όχι» απελευθέρωσε συνειδήσεις και συσσωρευμένη οργή και εξελίχθηκε σε ταξική ψήφο που στο τέλος δεν μπορούσε παρά να λειτουργήσει ως ψήφος εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση. Στην ουσία το δημοψήφισμα απέτρεψε το πραξικόπημα της διαπλοκής εργολάβων και μιντιαρχών.

Από την καραμπόλα, βγήκαν κερδισμένοι οι γαλλοϊταλοί, (η Γερμανία θα αναζητήσει σε άλλα πεδία, πχ ουκρανικό, τραπεζική ενοποίηση, την αυτονόμησή της από τις ΗΠΑ), έληξε το σενάριο της αριστερής παρένθεσης και στον ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισαν ότι έχουν μέλλον μόνο ως catch-all party γύρω από τον Τσίπρα σε ένα New Deal που θα ξεκινάει από κάτω και θα επιχειρεί να πάει όσο γίνεται πιο ψηλά. Το μνημόνιο ήταν ανέκαθεν η πρόφαση του αστικού κόσμου να παγιώσει τα τετελεσμένα των ταξικών προτεραιοτήτων του εκσυγχρονισμού. Το νέο μνημόνιο θα αποτελέσει την πρόφαση της αριστεράς να επιβάλλει τους δικούς της συσχετισμούς ισχύος και να προετοιμάσει την οικονομία για την αναπόφευκτη διάλυση του ευρώ εντός δεκαετίας. Με πέντε χρόνια καθυστέρηση, το παιχνίδι θα παιχτεί στο εσωτερικό -όπως ήταν εξ αρχής το διακύβευμα, και όχι Greece vs Germany αλά Monty Python.

Στο παιχνίδι αυτό η κυβέρνηση μπαίνει λαβωμένη αλλά το παλαιοκομματικό κατεστημένο μπαίνει διαλυμένο, έχοντας παίξει τα ρέστα του στην 30η Ιουνίου. Η επιβίωση της κυβέρνησης θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο θα αποκόψει την εγχώρια διαπλοκή από την ευρωτροφοδοσία των θεσμών. Σ’ αυτό θα συνδράμει η αναζήτηση νέων συμμαχιών εντός και εκτός Ευρώπης, όχι με όρους κατευνασμού αλλά στρατηγικών και μετρήσιμων στόχων.

Ο χθεσινός θρίαμβος στο ευρωκοινοβούλιο μπορεί να αποτελέσει μπούσουλα, αλλά το τελικό αποτέλεσμα θα κριθεί σ’ αυτό που λέγεται «εθνικά θέματα». Εξάλλου, το δημοψήφισμα προκηρύχθηκε επί τη βάσει κρίσιμου εθνικού ζητήματος. Η επιβίωση της κυβέρνησης δεν ταυτίζεται a priori με την επιβίωση των λαϊκών τάξεων. Για να ταυτιστούν αυτά τα δύο, απαιτείται η εξεύρεση ισοδύναμων που θα περιορίσουν τις συνέπειες του νέου μνημονίου στα χαμηλά στρώματα, αναπροσδιορίζοντας με τα νέα δεδομένα της οικονομίας ποιος είναι φτωχός, ποιος μεσαίος και ποιος πλούσιος.

Ο μισός πληθυσμός ζει στα όρια της φτώχειας και βάλλεται διαρκώς από τον ανορθολογισμό των στερεοτύπων που έχει μαγειρέψει η ΛΜΑΤ με τα υλικά του λάιφσταϊλ. Η κατάρρευση του μιντιακού κατεστημένου από μόνη της δεν φτάνει. Το «όλοι ίδιοι είναι» καραδοκεί και, φυσικά, ο αντίλογος δεν χαρίζεται, αποδεικνύεται με πράξεις. Από τα πεπτραγμένα και τις παραλείψεις των πέντε μηνών μπορούν να βγουν πολλά συμπεράσματα.

Ο χαβαλές στα κάγκελα και ο διανοουμενίστικος ελιτισμός δεν γίνεται πλέον αποδεκτός, μόνο η σκληρή δουλειά και οι μετρημένες κουβέντες θα προσθέσουν πολιτικό κεφάλαιο στην ήπια σοσιαλδημοκρατία που επιτρέπει το καθεστώς ημιχρεοκοπίας. Επείγει το ξεσκαρτάρισμα μέσα στις τράπεζες και στα ΜΜΕ. Η κυβέρνηση έχει από πάνω της ένα μεγεθυντικό φακό με ζουμ 61,31%. Ό,τι κάνει -καλό ή κακό- θα αποκτά αυτομάτως πολλαπλάσιες διαστάσεις.

πηγή: https://www.facebook.com/adam.giannikos/posts/10101702641315565