Είναι η διαχείριση της φτώχειας το μέλλον μας;

Τον τελευταίο καιρό νιώθω- και φαντάζομαι δεν είμαι ο μόνος- ότι η κινούμενη άμμος που ζούμε σαν κοινωνία έχει πια γίνει τσιμέντο. Κι εμείς είμαστε μέσα βυθισμένοι. Χωρίς διεξόδους και χαραμάδες. Ξεμείναμε μέσα κοινώς.

Νιώθω ότι η δημόσια συζήτηση, όση τέλοσπάντων δεν αφορά την παραπολιτική αλλά την πολιτική, μας δείχνει τα προσεχώς. Προδιαγράφει το μέλλον μας. Και το μέλλον του πολιτικού συστήματος κατ’ επέκταση. Και το μέλλον μας πολύ φοβάμαι ότι περιλαμβάνει μια αέναη ανακύκλωση φτώχειας και χαμηλών προσδοκιών. Σε αυτό το περιβάλλον, το πολιτικό μας σύστημα θα κληθεί να διαχειριστεί αυτή ακριβώς τη φτώχεια και την έλλειψη ελπίδας (για να μην το πω απελπισία και ακουστώ υπερβολικά απαισιόδοξος).

Δυστυχώς προσωπικά δε βλέπω από το τωρινό σύστημα εκείνον που θα το χειριστεί διαφορετικά. Που θα θελήσει να μας απεμπλέξει από όλο αυτό το ατελείωτο κυνηγητό της ουράς μας. Ίσως γιατί αυτό απαιτεί σχέδιο σοβαρό, ρήξεις πολύ δυναμικές και απόλυτη ειλικρίνεια. Και καλό στελεχιακό δυναμικό με νοοτροπίες έξω από όσες έχουμε τόσες δεκαετίες συνηθίσει να ανεχόμαστε ή και να υιοθετούμε ακόμα. Προς το παρόν καθόμαστε (κι αυτό από μόνο του είναι εντυπωσιακό στοιχείο που αξίζει μελέτης) και παρακολουθούμε προτάσεις και διαμάχες για το ποιος φόρος είναι καλύτερος- σε ένα λαό εξουθενωμένο φορολογικά- και για αυξήσεις στις τιμές των εισιτηρίων ΜΜΜ. Ή για κόψιμο 100 ευρώ από “προνομιούχους” των 900 για να μην κοπούν από τους μη προνομιούχους των 400 κι άλλες ιστορίες για αγρίους.

ΦΤΩΧΕΙΑ

Μια φράση λοιπόν που ξανάκουσα τυχαία ότι «η φτώχεια είναι η μπίζνα του μέλλοντος» μου θύμισε ένα ντοκιμαντερ που είχα δει πέρσι, το Poverty Inc. Στο ντοκιμαντέρ αυτό παρουσιάζεται η τεράστια βιομηχανία που έχει στηθεί γύρω από την προσφορά σε όσους υποφέρουν. Βασικά γύρω από τη διεθνή φιλανθρωπία. Από τις ενέργειες Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης (τύπου Tom’s), τους celebrities- πρεσβευτές τύπου Αντζελίνα Τζολί αλλά και τα δίκτυα trafficking και υιοθεσιών. Και το ερώτημα που έθετε ήταν αν όλο αυτό τελικά καταλήγει να ευνοεί αυτούς που την λαμβάνουν την βοήθεια ή αυτούς που την προσφέρουν. Σε ένα αντίστοιχο σημείο, με διαφορετικές παραμέτρους σε σχέση με τις χώρες του Τρίτου Κόσμου, βρισκόμαστε κι εμείς σήμερα. Κάποιοι μας βοηθάνε λίγο- λίγο να επιβιώσουμε. Μας βοηθούν όμως να ζήσουμε; Κι επίσης εμείς βοηθάμε τους εαυτούς μας να περάσουμε από την επιβίωση στη ζωή;

Είναι βασική μου πεποίθηση ότι ποτέ κανένας λαός, καμία κοινωνία, κανένα έθνος δεν ξεπέρασε τα προβλήματά του λαμβάνοντας μόνο εξωτερική βοήθεια, παρά μόνο στήνοντας καλύτερα τις δικές του υποδομές ανάπτυξης, εμπορίου, βιομηχανίας, πρωτογενούς τομέα, και σειράς άλλων πυλώνων.

Όλα λίγο πολύ καταλήγουν στο γνωστό κινεζικό ρητό «μη μου δώσεις ένα ψάρι, μάθε με να ψαρεύω». Κι αν η επιθυμία των Κυβερνήσεων, των διεθνών οργανισμών, των επιχειρήσεων ακόμα και των μη κυβερνητικών οργανώσεων και των διασήμων stars είναι ειλικρινής, θα χρειαστεί ν’ ακούσουν και να κατανοήσουν πρώτα. Και αμέσως μετά να σπρώξουν τον αδύναμο να σχεδιάσει και να σταθεί στα πόδια του. Και βέβαια αντιστρόφως, ο αδύναμος θα πρέπει να ζητά αυτού του τύπου τη βοήθεια. Και ο ίδιος να βάζει τον εαυτό του σε αυτή τη διαδικασία. Να έχει και το  ελληνικό αρχαίο ρητό «Συν Αθηνά και χείρα κίνει».

ftoxeia

Η ευρωζώνη και οι καθημερινοί Ελληνες έχουν κοινό συμφέρον να κόψουν τα δεσμά μεταξύ διαπλεκόμενων και κράτους».

“Το ελληνικό δράμα δεν θα έχει αίσιο τέλος”

 

Έχοντας δανειστεί εκατοντάδες δισ. ευρώ η Ελλάδα, η οποία δεν εκλαμβάνεται πλέον ως απειλή για την ενότητα της ευρωζώνης, παλεύει μέσα στη μιζέρια της, αναφέρουν σε άρθρο τους οι FT με τίτλο «Το ελληνικό δράμα δεν θα έχει αίσιο τέλος»

Δεν θα έπρεπε να είναι όμως έτσι, σύμφωνα με το συντάκτη του άρθρου, ο οποίος εκτιμά ότι η περίπτωση της Ελλάδας έχει δώσει ένα πολύτιμο μάθημα παρά τις διαφορές της σε σχέση με άλλες προβληματικές χώρες.
Επίσης, γίνεται αναφορά στην τελευταία έκθεση του ΔΝΤ (δημοσιοποιήθηκε τη Δευτέρα) στην οποία υπάρχουν αχτίδες αισιοδοξίας για τη χώρα, ενώ παράλληλα σημειώνεται πως το πρόγραμμα που έχει υιοθετηθεί στην Ελλάδα έχει αρχίσει να επιτυγχάνει ορισμένους από τους στόχους του.
“Το κόστος όμως είναι καταστροφικό” αναφέρεται χαρακτηριστικά, ενώ σημειώνεται πως το κόστος σε κοινωνικό επίπεδο δεν είναι μετρήσιμο και οι επιπτώσεις του θα αποκαλυφθούν τα επόμενα χρόνια.

Greek drama lacks a happy ending

Με αυτόν τον τίτλο οι Financial Times ασχολούνται για μία ακόμη φορά με την Ελλάδα λέγοντας ότι «το Ελληνικό πρόβλημα δεν θα έχει καλό τέλος» κατηγορώντας πρωτίστως τους πολιτικούς και τις επιλογές τους που δημιούργησαν περισσότερο πόνο στους πολίτες.
Επίσης κατηγορεί και τους πολιτικούς σχετικά εμ το θέμα της μη αξιοκρατικής φορολόγησης λέγοντας πως «δεν ευθύνονται μόνο οι υπερβολικά μεγάλες περικοπές για τα δεινά των αθώων Ελλήνων, αλλά και η επιλογή να προστατευτούν οι προνομιούχοι και να μεταφερθεί το βάρος στους πιο αδύναμους ώμους».
Η Ελλάδα πήρε δάνεια εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ από τους γείτονές της χωρίς να αντιμετωπίζεται πια ως απειλή για την ακεραιότητα της Ευρωζώνης και παρόλα αυτά συνεχίζει να ζει το μαρτύριό της μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας συνεχίζει το άρθρο
Αχτίδα αισιοδοξίας από την έκθεση του ΔΝΤ
«Τα πράγματα δεν θα έπρεπε να είναι έτσι, μόνο και μόνο γιατί η εμπειρία της Ελλάδας μας διδάσκει πολύτιμα μαθήματα, παρά τις διαφορές από τις άλλες χώρες που αντιμετωπίζουν προβλήματα. Η τελευταία έκθεση του ΔΝΤ για το πρόγραμμα προσαρμογής που δημοσιεύτηκε τη Δευτέρα, εμφανίζει κάποιες αχτίδες αισιοδοξίας εν μέσω των δεινών και των συνεχών διαψεύσεων».
Και για να εξηγήσει το αισιόδοξο της έκθεσης ο συντάκτης του άρθρου αναφέρει: «Το πρόγραμμα επιτυγχάνει κάποιους από τους οικονομικούς στόχους: το πρωτογενές δημοσιονομικό ισοζύγιο έχει βελτιωθεί κατά 10% του εθνικού προϊόντος, μια από τις μεγαλύτερες προσαρμογές της ιστορίας σε καιρό ειρήνης. Αντίστοιχη βελτίωση έχει σημειώσει και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Το ΔΝΤ πιστεύει ότι η Ελλάδα έχει κλείσει τα δύο τρίτα από το κενό ανταγωνιστικότητας που δημιουργήθηκε μετά την είσοδο στο ευρώ. Οι τράπεζες ανακεφαλαιοποιούνται, κάτι που μπορεί να δώσει τέλος στην πιστωτική ασφυξία».
Το κοινωνικό κόστος είναι ανυπολόγιστο
Και συνεχίζει: «Ωστόσο το τίμημα είναι τεράστιο. Το ΑΕΠ έχει υποχωρήσει περισσότερο από 20%. Το κόστος ανά μονάδα εργασίας έχει βελτιωθεί μέσω των περικοπών στους μισθούς – κατ’ επέκταση και στο επίπεδο ζωής – και όχι μέσω της αύξησης της παραγωγικότητας. Το κοινωνικό κόστος είναι ανυπολόγιστο και οι συνέπειες θα είναι μακροχρόνιες.
Δεν υπήρχε τρόπος να συνεχίσει η Ελλάδα να καταναλώνει πέρα από τις δυνάμεις της. Όπως σημειώνει το ΔΝΤ, χωρίς τα μισητά δάνεια διάσωσης, η προσαρμογή θα ήταν ακόμα πιο ριζική – περισσότερες απότομες περικοπές ή το χάος μιας ανεξέλεγκτης εξόδου από το ευρώ.
Το εξαιρετικά δυσχερές σημείο εκκίνησης, όμως, δεν απέκλειε ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Η Eυρωζώνη θα μπορούσε να είχε αποδεχτεί νωρίτερα ένα μεγαλύτερο κούρεμα στον ιδιωτικό τομέα. Και οι επιλογές της Αθήνας δημιούργησαν περισσότερο πόνο από ότι χρειαζόταν.
Προστατεύονται οι προνομιούχοι
Οπότε δεν ευθύνονται μόνο οι υπερβολικά μεγάλες περικοπές για τα δεινά των αθώων Ελλήνων, αλλά και η επιλογή να προστατευτούν οι προνομιούχοι και να μεταφερθεί το βάρος στους πιο αδύναμους ώμους.
Αν υπάρχει κάποιο θετικό σημείο, είναι ότι η Ελλάδα έχει πολλές ευκαιρίες για ανάπτυξη. Αλλά χωρίς μια βαθύτερη πολιτική αναμόρφωση, θα παραμείνουν ανεκμετάλλευτες και θα χρειαστούν, όπως προειδοποιεί το ΔΝΤ, συνεχείς επιμηκύνσεις των δανείων της Ελλάδας, με ευνοϊκότερους όρους από αυτούς της αγοράς. Η ευρωζώνη και οι καθημερινοί Ελληνες έχουν κοινό συμφέρον να κόψουν τα δεσμά μεταξύ διαπλεκόμενων και κράτους».
πηγή http://www.thepressproject.gr/article/42692/FT-To-elliniko-drama-den-tha-exei-aisio-telos