Οι ιστορίες συναλλαγών κι εκβιασμών ως μάθημα “αγωγής του πολίτη”

Τις τελευταίες μέρες έχουμε την ευκαιρία να ακούμε και να διαβάζουμε διάφορα (έστω διάσπαρτα και φιλτραρισμένα) για το πώς (χρόνια τώρα) συναλλάσσεται η δημοσιογραφία με την πολιτική (αλλά και την οικονομική-επιχειρηματική κοινότητα) και πως μοιράζεται το παιχνίδι. Είτε γίνεται σε εντελώς τοπικό επίπεδο με λυκοσυμμαχίες “παραγόντων” ανά περιοχή, πόλη και χωριό, είτε σε επίπεδο Β-Γ Εθνικής με Μαυρίκους είτε Α Εθνικής με Ψυχάρηδες το “παιχνίδι” και οι κανόνες είναι λίγο-πολύ ίδιοι. Και είναι διδακτικό για όλους μας και χρήσιμο να το κατανοήσουμε ως πολίτες. 
Ασφαλώς και δεν πέφτω από τα σύννεφα. Και ούτε έχω την ψευδαίσθηση ότι είναι ελληνικό φαινόμενο. Υπάρχει παντού και μάλιστα γίνεται σε Champions League επίπεδο.

Απλά θεωρώ όλο αυτό το ξεκατίνιασμα χρήσιμο να το παρατηρήσουμε ακόμα κι αν είναι ελεγχόμενα πολλά από όσα διαβάζουμε. Να το μελετήσουμε βάζοντας κι εμείς τα δικά μας- κριτικά- φίλτρα.

Υ.Γ: Τιμώ και σέβομαι απεριόριστα όσους δημοσιογράφους αλλά και πολιτικούς, επιχειρηματίες κλπ δεν μπαίνουν σε αυτό το παιχνιδάκι παρότι οι πιέσεις και οι πειρασμοί είναι μεγάλοι. Τους εκτιμώ “από όπου κι αν προέρχονται”. Κι όταν μπορω τους διαφημίζω (χωρίς να ντρέπομαι). Σας προτρέπω να κάνετε κι εσείς το ίδιο. Θα είναι καλό για εκείνους αλλά και για όλους μας αν σκεφτούμε μακροπρόθεσμα. 

«Έλα μωρέ, καλά είμαστε ακόμα». Αλήθεια;

Εδώ και χρόνια άκουγα τη φράση «οι νέοι μια χαρά περνάνε, με τον φραπέ στην καφετέρια όλη μέρα» και μου ανέβαινε η πίεση. Πέρα από το προφανές, το τσουβάλιασμα δηλαδή και την ισοπέδωση, πάντα πίστευα ότι έκρυβε από πίσω και ένα βαθύ κοινωνικό πρόβλημα. Ότι δηλαδή οι «μεγαλύτεροι» πίστευαν ότι όλα είναι καλώς καμωμένα κι ότι όλα πάνε καλά.

Πίστευα ότι μέσα στην κρίση αυτό θα έχει αλλάξει. Όντως έχει αλλάξει. Αλλά όχι προς το καλύτερο. Τώρα κυριαρχεί η φράση «μωρέ αντέχουν ακόμα οι έλληνες, καλά περνάνε, δε βλέπεις που είναι γεμάτες οι καφετέριες/οι ταβέρνες/το Mall…» και διάφορες ακόμα εκδοχές του ίδιου λίγο- πολύ νέου κλισέ. Βασικά (και συγνώμη για τους politically correct τύπους)για να το θέσω πιο σωστά της ίδιας μαλακίας.

Για να τελειώνει το αστειάκι, οι έλληνες δεν «περνάνε καλά». Και όσοι πίνουν καφέ ή τρώνε δεν σημαίνει ότι περνάνε καλά. Κι επιτέλους σταματήστε να ορίζετε το «περνάω καλά»  με το αν είναι γεμάτη μια καφετέρια. Με το αν κάποιοι καταφέρνουν να μη χρωστάνε στις τράπεζες και την εφορία.  Απλά δεν έχει έρθει ακόμα η σειρά τους να μπουν στην επόμενη πίστα αναξιοπρέπειας. Θέμα χρόνου είναι.

Δεν περνάμε καλά. Καθόλου καλά. Κάποιοι απλώς είναι σε πιο προχωρημένο στάδιο απελπισίας από άλλους.

499917-áðåëðéóßá

Κι επίσης εσύ που συνεχίζεις να το λες αυτό σταμάτα να κρίνεις επιφανειακά. Γιατί πίσω από το γέλιο σε μια καφετέρια δεν διακρίνεις την ανασφάλεια για τη δουλειά ή τον τρόμο της απόλυσης. Εκείνο το δύωρο στην καφετέρια, για τους περισσότερους είναι από απόδραση μέχρι ψυχανάλυση.

Γιατί πίσω από μια οικογένεια σε μια εξοχική ταβέρνα δεν διακρίνεις ότι είχε προηγηθεί οικογενειακό συμβούλιο και περικοπή άλλων εξόδων για να γίνει αυτή η γαμωεκδρομή μετά από τόσο καιρό κλεισούρας και πριν τρελαθούν ομαδικά! Δεν φαντάζεσαι καν τι τσακωμοί μπορεί να έγιναν και τι νεύρα να υπήρχαν πριν γίνει αυτή η βόλτα.

Γιατί πίσω από την κοπέλα που έχει ντυθεί καλά και έχει χτενιστεί για να βγει ένα ραντεβού δε βλέπεις ότι έχει αναβάλλει πολλούς μήνες την επίσκεψη στο γυναικολόγο της. Και πίσω από το παιδί που με το «ζελέ στο μαλλί» και τα μοντέρνα ρούχα που φορά για να εντυπωσιάσει την κοπέλα που συνοδεύει δεν ξέρεις ότι εκκρεμούν τρία σφραγίσματα αλλά εδώ και χρόνια ο οδοντίατρος είναι εκτός πλάνου. Ότι καλύπτει το ταμείο και αν.

Όχι φίλε, δεν περνάνε καλά οι έλληνες, γιατί κάποιοι έχουν ακόμα δουλειά. Γιατί ενώ έχουν δουλειά δεν μπορούν να έχουν και πετρέλαιο, «τσιγκουνεύονται» το ετήσιο τσεκ απ τους, δεν κάνουν μια στοιχειώδη συντήρηση στο αυτοκίνητο και στο σπίτι μέχρι να βγάλουν ένα πρόβλημα καθοριστικό, ξέρεις να μην παίρνει μπρος το αμάξι, να πέσει το μισό ταβάνι πάνω τους από την υγρασία κι άλλα τέτοια. Όλα τα υπόλοιπα, τα αυτονόητα στον κανονικό κόσμο και στην περίφημη Ευρώπη που διακαώς επιθυμούμε να μένουμε εδώ σε εμάς βρίσκονται στη λίστα με τις περιττές δαπάνες.

Ο νέος που πίνει ένα ποτό Παρασκευοσάββατο μην ξεγελιέσαι φίλε, δεν διασκεδάζει, ξεφεύγει για λίγη ώρα. Δουλεύει για τρία- τέσσερα κατοστάρικα (και του έκαναν και χάρη που τον πήραν λέει) και τα σχέδιά του φτάνουν ως το ποτό του Σαββάτου άντε και το γήπεδο της Κυριακής. Για όνειρα ή μακροπρόθεσμους στόχους ας μην το συζητάμε καν.

Και ξέρεις κάτι, δεν περνάει καθόλου καλά ο έλληνας γιατί για άλλη μία χρονιά σε κάθε πολυκατοικία θα γίνουν 4-5 Συνελεύσεις για το καλοριφέρ, άκρη δε θα βγει και θα καταλήξουν να μοιράζονται πάλι κουβέρτες μεταξύ τους για να «μην κάνουμε πάλι σπατάλες». Σπατάλη η θέρμανση και περνάς καλά; Για ξανασκέψου το!

Κυρίως όμως ξέρεις φίλε μου γιατί δεν είναι όλα καλά; Γιατί τρέχουμε όλη μέρα χωρίς τελικά να κάνουμε τίποτα. Δεν περιμένουμε τίποτα και δεν σχεδιάζουμε τίποτα. Δεν ελπίζουμε σε κάτι και δεν προβλέπουμε και να γίνει κάτι. Δεν ονειρευόμαστε αλλά προσπαθούμε να βγάλουμε κι αυτό το μήνα. Βασικά ούτε καν το μήνα, την εβδομάδα. Κάποιοι από εμάς ακόμα και τη μέρα! Και λίγο πολύ όλοι αναγκαζόμαστε να διαλέξουμε ποιες βασικές ανάγκες θα εξυπηρετήσουμε και ποιες όχι. Τόσο απλά είναι τα πράγματα. Και τόσο χάλια.

st88888888882-600x272

Και δεν θα μιλήσω για ασθενείς και δημόσια ή γενικότερα δωρεάν υγεία. Ούτε για παιδιά που πεινάνε στα σχολεία για να μην ακούσω πάλι την καραμέλα περί λαϊκισμού. Τη βαρέθηκα κι αυτή.

Πλέον ζούμε στην εποχή που προσπαθούν να μας πείσουν ότι «περνάει καλά» και είναι καλά όποιος έχει σπίτι, φαί και δουλειά. Όλα τα άλλα ξαφνικά μπήκαν στην κατηγορία «πολυτέλειες». Ε, όχι λοιπόν. Αυτή η κατηγορία ανθρώπων που για χρόνια εφαρμόζει το δόγμα «μακριά από τον κώλο μας κι όπου θέλει ας είναι» δεν θα επιβάλλει και σήμερα την ατζέντα της. Ούτε και θα εμφανίζει ένα παράλληλο σύμπαν. Ούτε και θα απολογηθούμε όσοι, από σπόντα, έχουμε ακόμα κάτι πέρα από το μαμ-κακά και νάνι. Και για το νάνι γράψτε άκυρο τώρα που το ξανασκέφτομαι, πόσοι από εμάς κοιμούνται κανονικά πια;

Όποιος αδυνατεί να κατανοήσει ότι η κλεψύδρα αδειάζει, ότι τελειώνουν τα ψέματα μαζί με τις τελευταίες οικονομίες του περίφημου έλληνα νοικοκυραίου ή εθελοτυφλεί ή νομίζει ότι θα καταφέρει εκείνος μόνο, κάπως, να τη βγάλει καθαρή. Αν νομίζει όμως ότι μια συνολική κατάρρευση μπορεί να περιλαμβάνει και διασωθέντες, μάλλον κοροϊδεύει τον εαυτό του.

Να τελειώνει λοιπόν το αστείο περί «ελλήνων που περνάνε καλά». Οι έλληνες, στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν περνάνε καθόλου καλά. Υποφέρουν και περιορίζονται στο να επιβιώνουν οριακά και με μεγάλο κόπο. Σίγουρα δε ζουν. Και φυσικά δεν ζουν καλά. Ας μάθουμε επιτέλους να κοιτάμε λίγο πέρα από τη μύτη μας και να εμβαθύνουμε στοιχειωδώς. Έχουμε βουτηχτεί μέσα στα σκατά και κάθε μέρα βυθιζόμαστε περισσότερο, ακόμα να βάλουμε μυαλό;

Πρώτες μετεκλογικές σκέψεις

Δεν είναι ακόμα ώρα να γίνουν σοβαρές αναλύσεις με ουσία για το χθεσινό εκλογικό αποτέλεσμα. Πρέπει να δούμε πώς διαμορφώθηκε τελικά αυτό το αποτέλεσμα. Γενικά πιστεύω ότι πρέπει κάθε φορά πρώτα να μελετήσουμε κοινωνικά και πολιτικά την ψήφο και μετά να ανοίξουμε το στοματάκι μας ή το blog-άκι μας και να πούμε την- κατά τα άλλα σεβαστή- αποψάρα μας.

ekloges

Αυτό που μπορεί να γίνει είναι να πούμε κάποια πρώτα σχόλια και παρατηρήσεις, περισσότερο επικοινωνιακού επιπέδου, έτσι για το καλό. Αυτό θα κάνω κι εγώ, επειδή ξέρω ότι πλήθος κόσμου περιμένει με κομμένη την ανάσα #not

Το αποτέλεσμα είναι μια προσωπική νίκη του Τσίπρα.  Διαφωνώ σε πολλά από όσα είπε κι έκανε ειδικά το τελευταίο δίμηνο αλλά πρέπει να το παραδεχτούμε, έχει χάρισμα. Ελπίζω από αύριο να το χρησιμοποιήσει επιτέλους και σε μη εκλογικές μάχες, πχ κυβερνώντας! Όχι τίποτα άλλο, αλλά είμαστε πια σε οριακό σημείο. Βασικά είμαστε πέρα από τα όριά μας.

Μεγάλοι χαμένοι οι δημοσκόποι. Δεν έπεσαν απλά έξω. Περιέγραφαν ένα εκλογικό αποτέλεσμα μιας άλλης χώρας. Τελείως αλλού. Και το ερώτημα είναι αν ο λαός κοροϊδεύει τους δημοσκόπους ή αυτοί το λαό. Ή μήπως όλα μαζί;

Πάντως, αν δεν είναι θέμα πρόθεσης αλλά θέμα ικανότητας, θα πρέπει να δουν τι πάει λάθος με τη μεθοδολογία και τα εργαλεία τους και να το πάνε από την αρχή το όλο θέμα.

Χαμένοι ως πρόσωπα πρώτα από όλα η Κωνσταντοπούλου και Θεοδωράκης. Δευτερευόντως ο Λαφαζάνης, ο Βαρουφάκης, ο Σαμαράς (η ήττα της ΝΔ έχει κυρίως τη δική του υπογραφή). Χαμένοι και οι μεγαλοδημοσιογράφοι- opinion makers. Πάλι έφαγαν πόρτα από τον κόσμο.

185343-kalovoli-300x210

Επίσης, παρατηρώντας τα χθεσινά τηλεοπτικά panels, σκεφτόμουν ότι τελικά όντως ο χαρακτήρας των ανθρώπων βγαίνει στα δύσκολα και στις ήττες (ισχύει κυρίως στον αθλητισμό και την πολιτική). Πόσο λοιπόν πολιτισμένο και “επιπεδάτο” είναι σε κάθε ήττα να μιλάνε προσβλητικά και υποτιμητικά για το λαό κυρίως και τους αντιπάλους τους γνωστοί- άγνωστοι δεινόσαυροι της πολιτικής;

Είναι καλή ιδέα νομίζω να καταλάβουν ότι δε φταίει ότι ο λαός που τους θεωρεί χειρότερους από τον Τσίπρα μετά από όλα όσα έγιναν το 7μηνο που μας πέρασε, ή που απείχε σχεδόν ο μισός πληθυσμός γιατί δε τους  θεωρεί λύση. Είναι κατά τη γνώμη τους που είναι βλαμμένος ο λαός. Σοβαρή πολιτική ανάλυση και κυρίως αυτοκριτική!

Μου δημιουργήθηκε και μια απορία χθες. Αυτός ο όρος να είναι και η ΝΔ στην επόμενη Κυβέρνηση σε τι εξυπηρετεί τους δύο (ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι) που το ζητάνε;  Να έχουμε αξιωματική αντιπολίτευση τους φασίστες; Τόσο μικροπολιτικά και μικροκομματικά συνεχίζουν να τα βλέπουν όλα παρά το ότι ο κόσμος εμφανώς δεν τους δείχνει εμπιστοσύνη; Και άλλη μια ερώτηση πάλι από τα panels. Η ερμηνεία ότι ο λαός έγινε πια μνημονιακός πώς προκύπτει; Ακόμα να καταλάβουμε ότι υπάρχουν άπειρα διαφορετικά σκεπτικά για την ψήφο σε κάθε κόμμα; Ως πότε η δημόσια συζήτηση και ανάλυση θα είναι τόσο επιφανειακή; Κι επίσης ως πότε θα συνεχίζουμε να ερμηνεύουμε τα πάντα με τον εύκολο αλλά εξωφρενικά ρηχό διαχωρισμό μνημονιακός- αντιμνημονιακός;

Γενικότερα αναμενόμενη απογοήτευση η 3η θέση της Χ.Α. Μη αναμενόμενες (για μένα) απογοητεύσεις η είσοδος των ΑΝΕΛ αλλά και του Λεβέντη. Καλά, το 5.5% του ΚΚΕ είναι πιο σταθερό και από το P=3.14

Tέλος και ένα παραπολιτικό σχόλιο (τα οποία σιχαίνομαι, αλλά για να ανεβάσω τα νούμερα του site): έχει μεγάλη σημασία η σύνθεση της Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και του Ποταμιού, για τις πιθανές πολιτικές εξελίξεις. Επίσης έχει σημασία και το εσωκομματικό ξεκαθάρισμα εντός ΠΑΣΟΚ (παλιοί vs νέοι).

Α, για το φαινόμενο αποχή, τα γράφω ξεχωριστά μιας και το θεωρώ το πιο σημαντικό εδώ.

Ανοιχτά τηλεγραφήματα αντί απολογισμού εβδομάδας

Αγαπητή Κυβέρνηση: Αν ισχύει ότι η συμφωνία με τους «εταίρους» δεν θα πάει στη Βουλή είναι το ΠΙΟ μεγάλο φάουλ ως τώρα για την Κυβέρνηση. Μιλημένα, ξηγημένα! Επίσης επειδή υποψιαζόμαστε (εμείς οι πολύ παλιοί του 2,8% πριν καν το 4%) μια δειλία για τις Σκουριές και το ποδόσφαιρο. Κι ότι τα μασάμε λίγο για Ελληνικό και ΟΠΑΠ. Κι επειδή μόνο με τις κινήσεις του Ξυδάκη δε σώζεται η παγωμάρα της εβδομάδας ενώ αν προσθέσουμε και Πάκη- ΠτΔ κι Αμυγδαλέζα, βαρυστομαχιάζουμε, έχει έρθει η ώρα για λίγο πιο κριτική στήριξη.
Όχι τίποτα άλλο αλλά αν δεν έρθουν οι ρήξεις στο εσωτερικό της χώρας θα έλθουν κοινωνικές εκρήξεις και θα χαθεί η ευκαιρία της Αριστεράς και η διάθεση στήριξης της Κυβέρνησης από τον λαό. Και μετά το χάσαμε το παιχνίδι!

Αγαπητέ ΥπΟικ: Ο κόσμος θέλει όντως αξιοπρέπεια. Αξιοπρέπεια όμως σημαίνει δουλειά, να μπορώ να καλύψω τις βασικές ανάγκες μου και να έχω πρόσβαση στα δημόσια αγαθά. Επίσης μπορώ να χω αξιοπρέπεια χωρίς να έχω δουλειά ή λεφτά. Αλλά δε σημαίνει ότι αυτό αρκεί ή αυτό μόνο με καλύπτει από μια Κυβέρνηση ειδικά Αριστεράς. Α! Κι αν μπορείτε λίγο να αλλάξουμε την αναλογία λόγια vs έργα γιατί αρχίζει να γέρνει επικίνδυνα προς τη φλυαρία. Αυτά.

Αγαπητέ Υπουργέ Αθλητισμού: Το βασικό πρόβλημα στο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι η διαφθορά κι όχι η βία, αυτή είναι ένα από τα “παιδιά” της διαφθοράς. Οπότε ας το δούμε έτσι εξαρχής το θέμα, να γίνει μια ολική ρήξη με ξήλωμα και χτίσιμο από την αρχή. Για ημίμετρα μας κάλυπταν και οι προηγούμενοι.

διαφθορά

Αγαπητοί «σκληροτράχηλοι» των ρήξεων και ξαφνικοί δραχμολάγνοι: Nα έχετε στο μυαλό σας ότι και στη δραχμή να πούμε ότι πάμε κι εκεί σχέδιο και διαπραγμάτευση απαιτείται. Περιμένουμε όλοι με ενδιαφέρον ένα σχέδιο πάνω σε αυτό για να μπορούμε να το αξιολογήσουμε. Αν είναι δε και καλό θα μπορεί επιτέλους η Κυβέρνηση να χρησιμοποιήσει το πιο δυνατό (αλλά απενεργοποιημένο αναγκαστικά ως τώρα) διαπραγματευτικό της χαρτί, το Grexit. Αλλιώς τα λέμε έτσι για το τζέρτζελο!

Γιατί με πάγωσε η επιλογή Παυλόπουλου

O Προκόπης Παυλόπουλος είναι μια καλή κίνηση στη σκακιέρα την πολιτική που δυσκολεύει πολύ (έως και τελειώνει) τον Σαμαρά.

Επίσης είναι μια κίνηση για να δείξει ο Τσίπρας ότι δεν είναι «αιχμάλωτος» του εσωτερικού του ΣΥΡΙΖΑ.
Άντε να δεχτώ ότι είναι μια κίνηση που μπορείς να επιχειρηματολογήσεις υπέρ της επειδή το 2008 όταν όλοι έπεσαν να φάνε ζωντανό το ΣΥΡΙΖΑ και τη νεολαία στο δρόμο, δεν συμφώνησε και επέλεξε να μην επιτεθεί.
Ως εκεί καλά. Υπάρχουν όμως και μεγάλα και σημαντικά αρνητικά.

Με την παρουσία του «ξεπλένεται» μια περίοδος προ-μνημονίου, επί Καραμανλή όπου έγιναν όργια αντίστοιχα της εποχής ΠΑΣΟΚ (όλων των εποχών ΠΑΣΟΚ). Είχε ενεργό συμμετοχή σε θέματα προσλήψεων και πολλά ακόμα που χρίζουν μεγάλης έρευνας. Επίσης όπως και να το κάνουμε ήταν ο Υπουργός Προστασία Πολίτη όταν σκοτώθηκε ο Γρηγορόπουλος.

Στα πολύ αρνητικά της επιλογής του ασφαλώς η παρουσία του στην περίφημη εκπομπή με την επίθεση Κασιδιάρη σε Δούρου και Κανέλλη. Κακά τα ψέματα η πρώτη εικόνα που μας έρχεται στο μυαλό όταν ακούμε το όνομά του είναι η απάθειά του εκείνη τη στιγμή.

Τέλος είναι πολιτικό πρόσωπο που με συνέπεια αυτά τα χρόνια υποστήριξε τις μνημονιακές Κυβερνήσεις και πολιτικές.
Η σούμα λοιπόν βγαίνει αρνητική για το συγκεκριμένο πρόσωπο και ομολογώ ότι πάγωσα στο άκουσμά του. Θα μου πείτε διακοσμητικός ο ρόλος του Προέδρου της Δημοκρατίας. Όντως έτσι είναι. Αλλά κακά τα ψέματα οι συμβολισμοί στην πολιτική ειδικά σε θεσμικό επίπεδο έχουν τη δική τους βαρύτητα.

Επίσης στα αρνητικά ότι με το συγκεκριμένο υποψήφιο κανείς δεν έδωσε σημασία στα αρκετά σημαντικά (και θετικά κατ εμέ) που ανακοίνωσε σήμερα ο Τσίπρας ως επόμενα βήματα.

Φάγαμε ένα γκολ λοιπόν. Αυτογκόλ. Συνεχίζουμε μπας και κερδίσουμε το ματς στο τέλος. Ακόμα είμαστε στα πρώτα λεπτά εξάλλου.

Περί διαπραγμάτευσης το ανάγνωσμα.

Διάβασα το παρακάτω πολύ ενδιαφέρον post του φίλου Φώτη Παλαμιώτη. Είναι μια καλή και ψύχραιμη ανάλυση με την οποια συμφωνώ κατά βάση. Ακολουθεί λοιπόν παρακάτω:

Επειδή διαφωνώ με πολλά από όσα ακούω και διαβάζω, η μεγάλη εικόνα κατά την άποψή μου έχει ως εξής:

1. Το διακύβευμα δεν είναι οικονομικό με την στενή έννοια (ακόμη και με 4,5% ελληνικό πλεόνασμα οι δανειστές θα εισέπρατταν ψίχουλα), αλλά πολιτικό. Αφορά σε ένα παράδειγμα που οικοδομείται στην Ευρώπη και διεθνώς, καθώς και στην ηγεμονία της Γερμανίας εντός της ΕΕ.

2. Κάθε διαπραγμάτευση ξεκινάει με αταλάντευτη επιμονή του κάθε παίκτη στο αρχικό πλάνο, άρα με ασυμφωνία. Αν από τόσο νωρίς – χωρίς αντιπαράθεση διαρκείας – προέκυπτε συμφωνία, δεν θα είχαμε διαπραγμάτευση, αλλά προσχώρηση ενός παίκτη στις θέσεις του άλλου.

3. Το αρχικό (άρα και επιθυμητό) πλάνο δεν αποσύρεται, αν δεν δοκιμαστεί μέχρι τέλους. Στη βάση του πλάνου διεξάγεται πόλεμος φθοράς του αντιπάλου για να αδυνατίσει η θέση του. Αυτό ακριβώς κάνει τώρα η Γερμανία. Θα δοκιμάσει την ψυχολογία του ελληνικού λαού (συνεπώς την ίδια τη λαϊκή εντολή προς την διαπραγματεύτρια Κυβέρνηση), θα προσπαθήσει να ασκήσει πιέσεις προς τις τράπεζες, το Χρηματιστήριο, και να ενισχύσει τις αντιφάσεις στο στρατόπεδό μας. Πρόκειται για πόλεμο φθοράς. Ενισχύοντας τη λαϊκή εντολή προς την Κυβέρνηση (π.χ. με τις διαδηλώσεις) υπερασπιζόμαστε εαυτόν από τον πόλεμο φθοράς. Εν προκειμένω ο πόλεμος φθοράς που μας διεξάγεται δεν συνεπάγεται κάποια πραγματικά μεγάλη απειλή. Δεν απειλούμαστε με οικονομική κατάρρευση.

4. Καμία πλευρά δεν πρόκειται να παρουσιάσει από τώρα plan b. Τα αρχικά πλάνα δεν έχουν δοκιμαστεί ακόμη. Όποιος παρουσίαζε τώρα plan b θα απέσυρε την επιθυμητή κατ’ αυτόν λύση από τη διαπραγμάτευση. Για αυτό το λόγο η όλη ρητορεία/πίεση για το “plan b” του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απλώς εσφαλμένη. Είναι επικίνδυνη. ΤΩΡΑ ξεκινάει να παίζεται το plan a.

5. Η είσοδος ενός παίκτη αρνησικυρίας με εντελώς διαφορετική βούληση σε ένα φόρουμ, μοιραία θα δημιουργήσει μετατοπίσεις και ενδεχομένως θα επιδράσει την στάση και άλλων παικτών. Αυτή είναι η μηχανική με την οποία λειτουργούν τα φόρα, δεδομένου ότι κανείς δεν θέλει/μπορεί να εγκαταλείψει το φόρουμ ή να εκδιώξει τον αντίπαλό του από αυτό.

6. Περί της “απομόνωσης της χώρας” – Σημαντικό: Οι δημόσιες τοποθετήσεις των παικτών δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην την επιθυμία τους, αλλά προκύπτουν με βάση τη θέση τόσο αυτών, όσο και των υπολοίπων στο παίγνιο. Πχ: Αν η χώρα Α θεωρεί ότι οι ελληνικές θέσεις είναι προς το συμφέρον της, αλλά εκτιμά ότι αυτή τη στιγμή δεν πρόκειται να γίνουν δεκτές, ενώ μία φιλοελληνική τοποθέτηση στη δοσμένη στιγμή θα την φέρει σε ρήξη με το διευθυντήριο της Ένωσης, δε θα προβεί σε δήλωση στήριξης. Όχι ακόμα. Θα περιμένει να ωριμάσουν οι διεργασίες. Με άλλα λόγια, είναι εξαιρετικά νωρίς για να εκδηλωθούν δημόσια οι διεργασίες που σίγουρα έχουν ξεκινήσει. Οι δημόσιες τοποθετήσεις των εταίρων απηχούν μία συγκεκριμένη ηγεμονία που δεν έχει τρωθεί. Δεν απηχούν απομόνωση.
Η Γερμανία είναι αποφασισμένη να τραβήξει το παιχνίδι μέχρι μακρυά, καθώς διακυβεύεται η ηγεμονία της. Είμαστε όμως τόσο σίγουροι ότι οι υπόλοιποι εταίροι είναι το ίδιο αποφασισμένοι; Τους συμφέρει άραγε μία σύγκρουση, η οποία μέχρι στιγμής δεν έχει συμβεί; Θα κρατήσουν την ίδια τοποθέτηση όταν τα πράγματα θα φτάσουν στο παρά πέντε της σύγκρουσης; Ο συσχετισμός λοιπόν δεν μπορεί να θεωρηθεί αμετάβλητος.

7. Είναι λάθος να προεξοφλείται από τώρα η έκβαση ενός τόσο δύσκολου παιγνίου. Δεν βρισκόμαστε στο τέλος της σκακιστικής παρτίδας, αλλά στο άνοιγμα. Και τα ανοίγματα σε μία παρτίδα επαγγελματικού σκάκι δεν κρίνονται με βάση ένα μελλοντικό ΜΑΤ, το οποίο είναι αδύνατον να προβλεφθεί από την αρχή. Κρίνονται με βάση το κατά πόσο αξιοποιούνται σωστά τα κομμάτια. Καμία επαγγελματική παρτίδα δεν έχει τελειώσει με ναπολεόντειο στην 3η κίνηση.
Το άνοιγμα της Κυβέρνησης είναι εξαιρετικό, και ως άνοιγμα πρέπει να αξιολογείται.

8. Ο Σουν Ζου έλεγε ότι στον πόλεμο πρέπει να αφήνεις πάντα μία διέξοδο διαφυγής στον αντίπαλο, ειδάλλως θα έχεις το μειονέκτημα ότι θα σε πολεμήσει μέχρι τέλους. Στην περίπτωσή μας, το σημαντικό είναι να αντιληφθούμε ότι ΔΕΝ έχουμε διέξοδο διαφυγής: αν υποχωρήσουμε, τα μέχρι τώρα μνημόνια θα αποδειχτούν light μπροστά σε όσα θα ακολουθήσουν. Αν το καταλάβουμε αυτό, τότε θα έχουμε αχρηστεύσει τον πόλεμο φθοράς που μας διεξάγουν, ο οποίος αφορά στην αποδυνάμωση της λαϊκής εντολής μέσω του εκφοβισμού.

9. Η έκβαση, όποια και αν είναι αυτή, θα προκύψει εντός της ΕΕ. Κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει ασφαλώς οικονομικές εξελίξεις, ούτε και να διαχειριστεί τις επιπτώσεις ενός grexit. Τα περί εξόδου δεν ετέθηκαν ως πραγματική απειλή από τους εταίρους, απλώς διακινούνται χάριν του πολέμου φθοράς κατά της Ελλάδας. Το διακύβευμα είναι οι όροι της ούτως ή άλλως δεδομένης παραμονής μας στην ευρωζώνη. Ξαναγυρνάμε λοιπόν στο υπό 2: προφανώς και οι Γερμανοί παρουσιάζονται ανυποχώρητοι. Αν δεν το έκαναν, θα ήταν ανορθολογικοί παίκτες και θα είχαν αυτοακυρωθεί. Όσοι τρομάζουν από όσα γίνονται μέχρι στιγμής, σκέφτονται απλουστευτικά και κάνουν λάθος.
Με δυο λόγια: είμαστε μόλις στην αρχή, είναι εξαιρετικά νωρίς για να προεξοφλήσουμε την έκβαση του πράγματος και όσα λέγονται περί plan b, απομόνωσης, αδιεξόδου κτλ είναι εσφαλμένα και απλουστευτικά. Η μέχρι τώρα πορεία δεν πρέπει να μας εκπλήσσει καθόλου!

Η Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έχει κάνει ένα εξαιρετικό άνοιγμα που και πιέσεις στους αντιπάλους ασκεί, και θα οδηγήσει μεσοπρόθεσμα σε μετατοπίσεις (η σημασία των οποίων μέλλει να φανεί) και ισχυροποιεί τη δημοτικότητά της.

Οπότε, stay calm and fight with pride and joy!

πηγή:

Γυναίκες…

Πότιζα χθες τα λουλούδια στο μπαλκόνι (όσα δεν ξέρανε το χιόνι) και άθελά μου άκουγα το ζευγάρι δίπλα να καυγαδίζει. Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο, άνεργος ο άντρας, εργαζόμενη αλλά χαμηλόμισθη μάνα η γυναίκα, έχουν πολλά προβλήματα άρα και τριβές.

Έλεγαν λοιπόν ότι με 500 ευρώ ενοίκιο και ένα σπίτι με τόσες ζημιές και τόσο αυξημένα κοινόχρηστα και τον ιδιοκτήτη να μη συμμετέχει σε τίποτα και να τους βαραίνουν όλες οι φθορές δεν αντέχουν. Ότι δεν πάει άλλο τέλος πάντων.

Η γυναίκα του το ξεκαθάρισε. Πάρε τηλέφωνο να ζητήσεις μείωση. Ο άντρας είπε ότι θα πάρει να μιλήσει με το σπιτονοικοκύρη και αν δε γίνει τίποτα ίσως θα πρέπει να σκεφτούν φύγουν από το σπίτι να πάνε κάπου αλλού.

Έβαλαν όμως κάτω κόστη μετακόμισης, το ότι το σπίτι είναι δίπλα στο Μετρό και κοντά στο σχολείο των παιδιών και μετάνιωσαν. Δεν μας παίρνει να φύγουμε από το σπίτι, ας κατεβάσουμε το ενοίκιο και να πειστεί να συμμετέχει επιτέλους στις διάφορες φθορές (υγρασία, βάψιμο, χαλασμένο θερμοσίφωνο και καζανάκι).

Παίρνει λοιπόν τηλέφωνο ο γείτονας και το ξεκαθαρίζει 250 ευρώ ενοίκιο το πολύ. Και να φτιάξεις όλες τις ζημιές. Ο ιδιοκτήτης του είπε «δε γίνονται αυτά» αλλά πάρε με σε 10 λεπτά να το συζητήσω με τη γυναίκα μου.

Μισή ώρα αργότερα ξανατηλεφωνεί ο γείτονας (πλέον είχα ποτίσει κι απλά έπαιζα μπάλα με το μικρό) και τον ρωτάει τι απέγινε κι αν το σκέφτηκε. Ο ιδιοκτήτης (είχε ανοιχτή ακρόαση για να ακούει και η γυναίκα οπότε άκουγα κι εγώ) του λέει από 500 μπορώ να στο πάω 450 και να κανονίσουμε και το βάψιμο της πολυκατοικίας.

Ο γείτονας όμως το πάλεψε. «50 ευρώ μείωση ενώ είμαι άνεργος 15 μήνες; Τόσα χρόνια μένω εδώ γνωριζόμαστε καλά. Συν ότι αν φύγω άντε να βρεις να το νοικιάσεις. Κάντο έστω 350 και δες κι εκείνες τις υγρασίες που σου είπα. Θα σε πάρω σε λίγο να το σκεφτείτε με τη γυναίκα σου».

Για να μην τα πολυλογώ τα βρήκανε στα 400 και βάψιμο-υγρασίες θα τα κάνει ο ιδιοκτήτης. Το καζανάκι και το θερμοσίφωνο θα τα φτιάξουν μόνοι τους οι γείτονες. Ευτυχώς σκέφτηκα και πήγα να μπω μέσα (είχα ξεπαγιάσει λόγω περιέργειας).

Μπαίνοντας μέσα όμως άκουσα πάλι φασαρία. Γκρίνιαζε η γυναίκα του ότι «δεν κατάφερες και πολλά», αν είναι έτσι «καλύτερα να φεύγαμε να πάμε σε άλλο».

Δε βγάζεις άκρη με τις γυναίκες ρε φίλε! Δε συμβιβάζονται ποτέ!

Υ.Γ: Η ιστορία είναι φανταστική και αλληγορική και δεν έχει καμία σχέση με αληθινά πρόσωπα και καταστάσεις. ΟΚ, όχι και καμία…

Μήπως να μάθούμε τη συμφωνία (οτ-αν υπάρξει) πρώτα;

Επειδή είναι ατέρμονη η συζήτηση και δεν έχουμε ουσιαστικά βάση έως το νωρίτερο τη Δευτέρα (που και γι αυτό δεν είμαι βέβαιος εγώ ακούγοντας τις δύο πλευρές), θα σημειώσω ως τώρα ως σκέψεις μου τονίζοντας την απέχθειά μου στο διαχωρισμό μαύρο-άσπρο, τα εξής:

275681-Ì-Á

• Καλό είναι να περιμένουμε τη Δευτέρα και να διαβάσουμε με προσοχή τι ακριβώς συμφώνησαν (αν συμφώνησαν). Λίγες μέρες είναι, ας κάνουμε υπομονή να δούμε την τελική συμφωνία για να κρίνουμε στα σοβαρά. Αλλά να τη μελετήσουμε πρώτα καλά (όχι α λα Χρυσοχοίδης).

• Οι δύο πλευρές (ηγεσία ΕΕ και Ελλάδα) μπήκαν σε διαπραγμάτευση ο καθένας με “σκληρές και απόλυτες θέσεις”. Πράγμα σύνηθες στις κανονικές διαπραγματεύσεις (όχι αυτές της τελευταίας 5ετιας, τις κανονικές ξαναλέω). Προφανώς το ιδανικό για την κάθε πλευρά είναι να πετύχουν ΟΛΑ όσα προτείνουν. Αυτό είναι σαφές.

• Η Ελλάδα μπήκε ως αουτσάιντερ και πιο αδύναμη εκ των δύο πλευρών φαντάζομαι το συμφωνούμε αυτό όλοι.

• Θεωρώ ότι σκόπιμα η Ελλάδα δεν πήγε με νούμερα και ισοδύναμα γιατί πολύ απλά αυτό θα σήμαινε εξαρχής αποδοχή του πλαισίου και προσπάθεια για αλλαγές σε πολύ επιμέρους. Κοινώς ποδοσφαιρικά μιλώντας σα να είχε μπει στο γήπεδο για το Χ κι όχι για τη νίκη. Και αυτό θα μείωνε τη διαπραγματευτική της δύναμη. Οι ξένοι θέλουν συζήτηση με αριθμούς γι αυτόν ακριβώς το λόγο.

• Προσωπικά εκτιμώ ότι αν υπάρξει συμβιβασμός το καλύτερο που έχει να κάνει ο Τσίπρας είναι να γυρίσει και να εξηγήσει καθαρά και ξάστερα τι πέτυχε. Να πει «ζήτησα 1,2,3,4,5 και κέρδισα 1,2». Να πει επίσης ότι προχωρά κανονικά στην μεταρρύθμιση του κράτους και να παραδεχτεί απλά ότι «ήθελα να πετύχω πολύ περισσότερα αλλά αυτά κατάφερα», θυμίζοντας παράλληλα ότι «ήμουν κι ο πρώτος που πραγματικά πάλεψα».

• Δε με ενδιαφέρει αν θα μετονομάσουν πράγματα. Με ενδιαφέρει να εξηγήσουν τις πραγματικές αλλαγές ώστε να τις καταλάβει ο οποιοσδήποτε. Μία αλλαγή θα πετύχουν; Αυτή τη μία. Δέκα; Αυτές τις δέκα. Όλα τα άλλα είναι επικοινωνιακό περιτύλιγμα που στην πραγματική ζωή λίγη αξία έχει.

• Την εξ αριστερών κριτική στο ΣΥΡΙΖΑ την κατανοώ απόλυτα με βάση τις πρώτες πληροφορίες. Θέλαμε όλοι περισσότερα. Βασικά θέλαμε ΟΛΑ όσα αρχικά ζητήσαμε. Φαντάζομαι ότι κάποιοι από εμάς θα κατανοούν ότι δεν ήταν πολύ εύκολα να πετύχει αυτό το «όλα». Προφανώς ορισμένοι που μόνο έξοδο από το Ευρώ αναγνωρίζουν σαν λύση, και κάθε άλλο ενδεχόμενο συνιστά κατ’αυτούς υποχώρηση, είναι απόλυτα δυσαρεστημένοι. Και δεκτό. Άποψή τους σεβαστή. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως μιλά εξαρχής για ευρώ.

• Δεν μπορώ να καταλάβω η εκ δεξιών τι θέλει να πει και γιατί κάνει τόση φασαρία. Ακόμα κ αν ισχύει το 70-30 προφανώς είναι καλύτερο από το 100-0 νομίζω. Το πνεύμα μου είναι δηλαδή ότι οι εκ δεξιών – του ΣΥΡΙΖΑ- που κυβέρνησαν (όλοι αντιμνημονιακοί στην αφετηρία τους) πέτυχαν 0%, αυτό το δεδομένο έχουμε ως τώρα. Άρα και λίγα να είναι τα κέρδη, είναι κέρδη. Ενώ για πολλούς από εμάς που θα θέλαμε περισσότερο κατανοώ γιατί υπάρχει προβληματισμός.

• Επίσης αν τελικά ισχύει το 70-30 ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να παίξει μεγάλη μπάλα σε θέματα δομικών μεταρρυθμίσεων κράτους κ διαφθοράς για να επιβιώσει και να πετύχει. Να προχωρήσει σε αλλαγές δίκαιες στο κράτος, στη φορολογία, να δημιουργήσει πραγματικό κοινωνικό κράτος, να αποκαταστήσει ή καλύτερα να δημιουργήσει ένα πραγματικό αίσθημα δικαίου στην κοινωνία, αποκαθιστώντας αδικίες και δημιουργώντας ένα νέο κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο. Δεν είναι εύκολο καθόλου. Αλλά γι αυτό έγινε Κυβέρνηση πάνω από όλα.

• Με βάση πάντα τις πληροφορίες, πόσοι έχουμε καταλάβει τι (φαίνεται να) κερδίζει στο «παζάρι» ο ΣΥΡΙΖΑ; Δείχνει να κερδίζει λοιπόν χρόνο, ρευστότητα (το μεγάλο άγχος πολλών), την αναγνώριση ως βασικής μεταρρύθμισης την αναδιανομή των φόρων και την πάταξη της φοροδιαφυγής (με διεθνή συνεργασία ελπίζω), μικρότερο πρωτογενές ως υποχρέωση, παύει να υπάρχει εποπτεία και επιτήρηση αλλά απευθείας αποφάσεις με τις ηγεσίες των τριών πιστωτών- θεσμών (ΔΝΤ, ΕΕ και ΕΚΤ) και το χρέος να είναι στο τραπέζι συνολικά για ευρωπαϊκή ρύθμιση εντός του 2015.

• Επίσης για να είμαστε εξηγημένοι τελική συμφωνία θα έχουμε καλό φθινόπωρο. Αυτό της Δευτέρας ή τέλος πάντων του Φεβρουαρίου είναι μεταβατική συμφωνία. Με ότι αυτό σημαίνει.

Και κάτι άσχετο, δηλώνω χαρούμενος που στη χθεσινή συνέντευξη τύπου (που την έβλεπε όλη η υφήλιος) την χώρα εκπροσωπούσαν ένας 40χρονος (Τσίπρας), ένας 38χρονος (Παππάς) και ένας 34χρονος (Σακελλαρίδης).
Αυτά τα «ολίγα»!