Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει

Της Βασιλικής Σιούτη

Ανεξάρτητα από το εκλογικό αποτέλεσμα, ο πρωταγωνιστής της πολιτικής σκηνής αυτή την περίοδο, χωρίς καμία αμφιβολία, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτόν έχει ακουμπήσει η ελπίδα του κόσμου που τιμωρήθηκε με την πολιτική των μνημονίων και αυτόν φοβάται το σύστημα εξουσίας που επέβαλλε τις πολιτικές αυτές.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κερδίσει, τότε τίποτα δεν αλλάζει και θα συνεχιστεί η ίδια, οδυνηρή για τη μεσαία τάξη, τους μισθωτούς και τους άνεργους, πορεία. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει, όλα είναι ανοιχτά.

Το βασικό διακύβευμα αυτής της εκλογικής αναμέτρησης είναι αν θα συνεχιστεί αυτή η πολιτική φτωχοποίησης του ελληνικού λαού με τις αντιδραστικές και αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, η πολιτική που διασώζει μόνο τις τράπεζες, τη διαπλοκή και το πολιτικό σύστημα που δημιούργησε το πρόβλημα, ή θα μπει ένα φρένο, απαλλάσσοντας τα φτωχά και μεσαία στρώματα από τα δυσβάσταχτα βάρη και βάζοντας τέλος στην ασυλία των λίγων ισχυρών, αυτών που πραγματικά «μαζί τα φάγανε» με τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ.

Ο Αντώνης Σαμαράς και η παράταξη του στις προηγούμενες εκλογές έδωσαν πλήθος υποσχέσεων, άλλα όταν κυβέρνησαν, δεν τήρησαν καμία. Η αξιοπιστία τους κρίθηκε στη πράξη. Όσοι έχουν αδύνατη μνήμη, δεν έχουν παρά να ανατρέξουν στις δημόσιες προεκλογικές δεσμεύσεις του 2012.

Ο πρωθυπουργός έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι δεν αμφισβητεί στο ελάχιστο τους δανειστές, οι οποίοι εξίσου ξεκάθαρα υποστηρίζουν ότι δεν θα κάνουν πίσω και θα συνεχίσουν να απαιτούν κι άλλο «αίμα». Η αδυναμία του άλλωστε να εκλέξει πρόεδρο της Δημοκρατίας και η επίσπευση των εκλογών, δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της αποτυχίας του να παρουσιάσει ένα μικρό έστω επίτευγμα από τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές και την τρόικα. Πολλοί από τους βουλευτές με τους οποίους συζητούσε, εμφανίζονταν θετικοί να ψηφίσουν πρόεδρο της Δημοκρατίας (κανείς τους δεν ήθελε να χάσει την έδρα του) αρκεί να είχαν κάποιο άλλοθι. Αν ο πρωθυπουργός πετύχαινε κάτι, έστω με το χρέος, θα είχαν μία δικαιολογία για την παράταση ζωής που θα έδιναν σε αυτή την κυβέρνηση. Ο Αντώνης Σαμαράς όμως, δεν κατάφερε να παρουσιάσει την παραμικρή επιτυχία και οι βουλευτές διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να τον στηρίξουν χωρίς το άλλοθι αυτό, φοβούμενοι την αποδοκιμασία της εκλογικής βάσης.

Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που η κυβέρνηση άφησε στη μέση την τελευταία συνθηκολόγηση με την τρόικα και τους δανειστές, επιλέγοντας την επίσπευση των εκλογών, καθώς ήξεραν ότι τα μέτρα που τους ζητούσαν, σε αυτή τη συγκυρία, είτε δεν θα περνούσαν εύκολα ενόψει εκλογικής αναμέτρησης, είτε αν περνούσαν, θα έβλαπταν σοβαρά το κόμμα της Ν.Δ, όπως συνέβη με το ΠΑΣΟΚ, κι έτσι τα άφησαν να περιμένουν μετά τις εκλογές.

Όσοι πολίτες σήμερα δεν θέλουν τη συνέχιση αυτών των πολιτικών, στρέφονται κυρίως προς το ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις επιφυλάξεις που διατηρεί ένα μεγάλο τμήμα των ψηφοφόρων του.

Οπωσδήποτε κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταφέρει να βάλει τέλος σε αυτή την λαίλαπα -που κατ’ ευφημισμό αποκαλείται λιτότητα- και στην πολιτική των μνημονίων. Καμία βεβαιότητα δεν υπάρχει για αυτό, υπάρχει όμως η σιγουριά ότι με τους άλλους θα συνεχιστεί οπωσδήποτε.

Όταν εμφανίστηκε η κρίση κι έπρεπε να αντιμετωπιστεί, το βασικό ζήτημα ήταν ποιος θα την πλήρωνε. Οι λίγοι ισχυροί που τόσα χρόνια πλούτιζαν διογκώνοντας το χρέος; ή οι πολλοί που δεν πέρασαν ούτε έξω από το πάρτι; Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου μαζί με το σύστημα εξουσίας τότε αποφάσισαν να πληρώσουν οι πολλοί (για την ακρίβεια ούτε που τους πέρασε από το μυαλό κάτι άλλο), απόφαση που είχε ως συνέπεια την φτωχοποίηση του βασικού κορμού της ελληνικής κοινωνίας με την επιλογή της λεγόμενης εσωτερικής υποτίμησης.

Κορυφαίος τραπεζικός παράγοντας εκείνη την περίοδο, ο οποίος είχε εξοργιστεί με τις αντιδράσεις που είχαν ξεσπάσει ενάντια στο μνημόνιο, παραδέχονταν με κυνισμό ότι αυτό θα άφηνε πίσω του «νεκρούς». «Σίγουρα θα την πληρώσουν κάποιοι πιο αδύναμοι» ομολογούσε, αλλά δικαιολογούσε την υποστήριξη του σε αυτό επειδή «θα σωθούν κάποιοι πιο ισχυροί, οι οποίοι αργότερα θα μπορέσουν να ξαναχτίσουν τη χώρα». «Χωρίς το μνημόνιο θα καταστραφούμε όλοι» ισχυριζόταν.

Προφανώς όλοι αυτοί που αποτελούν το σύστημα εξουσίας στην Ελλάδα και κατάφεραν να διασώσουν τους εαυτούς τους, δεν καίγονται από ανυπομονησία πότε θα σωθούν και οι υπόλοιποι. Το ίδιο συμβαίνει και με τους δανειστές που τα έχουν βρει μαζί τους και μόνο υποκριτικά πότε πότε κάνουν κάποια δήλωση ότι τα βάρη δεν κατανέμονται δίκαια και ότι η κυβέρνηση δεν κυνηγά τη φοροδιαφυγή.

Οι δανειστές πιστεύουν ότι ο ελληνικός λαός αντέχει κι άλλα βάρη. Ο μόνος τρόπος για να καταλάβουν πως δεν αντέχει, είναι να τους στείλει ένα ηχηρό μήνυμα που θα λέει «μέχρι εδώ». Και το μήνυμα αυτό θα το λάβουν μόνο με μια μαζική καταψήφιση των φιλομνημονιακών κομμάτων και υπερψήφιση των αντιμνημονιακών, όπου τον ηγετικό ρόλο έχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Σε κάθε άλλη περίπτωση, το μήνυμα που θα λάβουν είναι ότι μπορούν να συνεχίσουν την πολιτική του μαστίγιου.

Αυτή τη στιγμή ένα μεγάλο τμήμα του συστήματος εξουσίας τρέμει πραγματικά το ΣΥΡΙΖΑ κι ένα άλλο προσπαθεί να τον προσεγγίσει. Επειδή δεν έχουν πειστεί ακόμα για τις διαθέσεις του, αυτό που φοβούνται είναι μήπως επιχειρήσει πραγματικά να υλοποιήσει το πρόγραμμά του, σε περίπτωση που καταφέρει να σχηματίσει κυβέρνηση.

Τους ακριβώς αντίθετους φόβους εκφράζει μεγάλο μέρος όσων τον στηρίζουν, καθώς παραμένουν καχύποπτοι για το αν θα τηρήσει τις δεσμεύσεις του.

Σε αυτήν την περίπτωση τα πράγματα θα ξεκαθαρίσουν πολύ γρήγορα και αν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ φανεί ασυνεπής, θα έχει πολύ μεγάλη δυσκολία να σταθεί. Κρίσιμο ρόλο εδώ θα μπορούσαν να έχουν οι ίδιοι οι πολίτες που θα τον στηρίξουν.

Όταν το 2010 πολύς κόσμος, και κυρίως η προδομένη βάση του ΠΑΣΟΚ, επιχείρησαν να παρέμβουν πολιτικά με την παρουσία τους έξω από τη Βουλή, η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου τους έπνιξε στα χημικά κι επέδειξε μία πρωτοφανή αγριότητα. Αυτό, σε συνδυασμό με την έλλειψη ηγεσίας του ad hoc κινήματος, αποθάρρυνε τον κόσμο και υποχώρησε. Αυτή τη φορά όμως, στην περίπτωση μιας κυβέρνησης που έρχεται για να εκφράσει τα λαϊκά συμφέροντα και την αντίθεσή της στην επιβαλλόμενη πολιτική, ο ελληνικός λαός θα μπορούσε και μάλλον είναι απαραίτητο, να επιβάλλει τη συμμετοχή του. Μια και αυτή τη φορά, λογικά δεν θα πρέπει να συναντήσει τα ίδια εμπόδια. Κι εδώ όμως η απάντηση εξαρτάται από το τι θα κάνει και σε εκείνη την περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά αυτό μένει να το δούμε, αν φυσικά ο ελληνικός λαός το αποφασίσει.

Στην πραγματικότητα αυτό που έχουμε να επιλέξουμε σε αυτές τις εκλογές είναι αν θα προτιμήσουμε τη σιγουριά της εξαθλίωσης ή το ρίσκο της ανατροπής. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κερδίσει, είναι βέβαιο ότι θα συνεχιστεί η ίδια πολιτική που θα φέρει κι άλλη φτώχεια. Αλλά αν κερδίσει, όλα είναι ανοιχτά κι αυτό είναι μια ελπίδα.

Φασισμός και κλειδαρότρυπα

Της Ευγενίας Λουπάκη

Οι έγκριτοι κοινωνικοί επιστήμονες που αναλύουν το φαινόμενο της ανόδου του νεοφασισμού στη χώρα μας, παρακαλούνται να λάβουν υπόψη τους και τα ακόλουθα:

Το 1987, κάποιος πούλησε σ’ έναν “δημοσιογράφο” γυμνές φωτογραφίες της Δήμητρας Λιάνη, τραβηγμένες σε κάποια παραλία, πολύ πριν αποκτήσει σχέση με τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Ο “δημοσιογράφος” αυτός πήγε να τις πουλήσει με τη σειρά του στον Α. Βουδούρη, εκδότη του Ελεύθερου Τύπου και επειδή αυτός φοβήθηκε, τις διοχέτευσε σε σκανδαλοθηρικό γερμανικό περιοδικό. Μόλις το περιοδικό τις δημοσίευσε, ο ίδιος που του τις είχε πασσάρει, παρουσίαζε τον “διεθνή διασυρμό” της χώρας μας, στο περιθωριακό κανάλι που είχε, ξεφυλλίζοντας το περιοδικό.

Αργότερα, ο “δημοσιογράφος” αυτός, έγραψε και βιβλίο με τίτλο “Η Λιάνη στηρίζει την Αλλαγή”, με εξώφυλλο μία απ’ αυτές τις φωτογραφίες, την πιο σκανδαλιστική. Πρόκειται για τον Γιώργο Καρατζαφέρη, μετέπειτα πρόεδρο του ΛΑΟΣ, που έγινε πολιτικός της κεντρικής σκηνής και κυβερνητικός εταίρος, με την αμέριστη συνδρομή των τηλεοπτικών καναλιών, που στελέχη του έγιναν υπουργοί της ΝΔ και της συγκυβέρνησης και που νεκραναστήθηκε πρόσφατα για να ξαναστηρίξει την εθνική προσπάθεια.

Το 1995, η Αυριανή, η εφημερίδα “που γκρέμισε τον καραμανλισμό” στρίβει διά του συμφέροντος και δημοσιεύει ολοσέλιδη στο πρωτοσέλιδο μία απ’ αυτές τις παλιές φωτογραφίες της Δήμητρας Λιάνη, συν άλλες 21, που ακόμα και σήμερα κυκλοφορούν με αμείωτη “επιτυχία” στο διαδίκτυο.

Τίτλος “Αυτή μας κυβερνά”.

Η Αυριανή, το μακρύ χέρι της επίσημης πασοκικής προπαγάνδας, είχε επιτεθεί χυδαία στον Μάνο Χατζιδάκι και στο πλευρό της είχαν ταχθεί κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όπως ο Πάγκαλος, είχε, λίγο πριν τις εκλογές του 1985, φωτογραφία του Κ. Μητσοτάκη με γερμανική στολή ως συνεργάτη υποτίθεται των ναζί (φωτογραφία που της είχε προμηθεύσει ανώτατο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ), είχε διασπείρει φήμες για ομοφυλοφιλία του Κ. Καραμανλή (του Εθνάρχη, βεβαίως, βεβαίως), είχε ανακαλύψει κότερο του Φλωράκη και είχε συκοφαντήσει με κάθε τρόπο την Αριστερά.

Ο καθημερινός φασισμός είχε μπει στη ζωή μας και πουλούσε συχνά περισσότερα φύλλα κι από τα ΝΕΑ. Σήμερα, στηρίζει τον Σαμαρά…

Το 1997 ένας 47χρονος πατέρας από το Αίγιο, αυτοκτονεί λίγα λεπτά πριν από την μετάδοση της τηλεοπτικής εκπομπής του ΑΝΤΕΝΝΑ, “Κεντρί”. Η δαιμόνια ρεπόρτερ και παρουσιάστρια επρόκειτο να βγάλει στον αέρα την καταγγελία ότι βίαζε την δωδεκάχρονη κόρη του. Εκ των υστέρων ο ιατροδικαστής που εξέτασε το παιδί, δεν διαπίστωσε κάτι τέτοιο. Αλλά η κυρία ήθελε επιτυχία. Και την απέκτησε. Ονομάζεται Νατάσα Ράγιου, πολιτεύεται χρόνια με τη ΝΔ και ήταν τώρα υποψήφια ευρωβουλευτής.

Κορυφαίοι του είδους είναι βέβαια οι δύο “δημοσιογράφοι” και “εκδότες” που κάνανε διαφημιστικό για την εφημερίδα τους, στη μπανιέρα. δυο-δυο. Και που μετά γίνανε μαλλια κουβάρια και έφυγε ο Τριανταφυλλόπουλος, αυτός ο αγνός Δον Κιχώτης της δημοσιογραφίας και είπε ότι θα δώσει τα λεφτά που πήρε για να φύγει, στην ΕΣΗΕΑ, για τους χειμαζομένους του κλάδου (βρε τί πάω και θυμάμαι).

Αυτός ο ευπατρίδης της είδησης, που εξόντωσε τον Στέφανο Κορκολή, διαπομπεύοντάς τον, με τη δημοσιοποίηση ενός προσωπικού βίντεο, που καμμία παρανομία δεν συνιστούσε. Αυτός που υπέκλεψε και παρουσίαζε σε συνέχειες το προσωπικό ημερολόγιο του Μιχάλη Ασλάνη (αυτοκτόνησε κι αυτός).

Κι ο άλλος, ο Θέμος Αναστασιάδης ο διαβόητος “κομιστής”, ενός άλλου ιδιωτικού βίντεο που οδήγησε έναν ακόμη άνθρωπο, τον Δ. Ζαχόπουλο, σε απόπειρα αυτοκτονίας.

Αυτοί οι τύποι, δεν ζουν απλώς ανάμεσά μας. Εξακολουθούν να παίζουν ρόλο. Στην ενημέρωση, στην ψυχαγωγία, στην πολιτική. Γαργαλώντας το πρόθυμο “κοινό”, χαμηλά στην κοιλιά, εκεί που έχει χρόνια να συμβεί ο,τιδήποτε ενδιαφέρον, κάνουν αυτοί περιουσίες και οι Ναζί οπαδούς.

 

πηγή http://stokokkino.gr/article/9259/Fasismos-kai-kleidarotruparn

Ωραία. Και μετά;

Του Άγγελου Τσέκερη στην Αυγή (https://www.avgi.gr/article/2899231/oraia-kai-meta- )

Στις εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε μια καθαρή νίκη με τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες. Κέρδισε τη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας και πάλεψε στα ίσια για τον Δήμο της Αθήνας. Με το σπαθί του κέρδισε άλλη μία Περιφέρεια, και πάρα πολλούς δήμους στη Β’ Αθηνών και σε ολόκληρη την Ελλάδα. Αυτό που δεν κατάφερε, είναι να πετύχει ένα ποσοστό ανατροπής στις περιφερειακές εκλογές.

Από την πλευρά της, η κυβέρνηση πέτυχε δύο από τους στόχους της. Να χάσει με διαφορά θεωρητικά αναστρέψιμη και να αποφύγει την εκλογική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ. Με αυτά τα δεδομένα, και με τη βοήθεια των εξαιρετικά φιλικών καναλιών, κατάφερε να διαχειριστεί αξιοπρεπώς την ήττα της.

Από τον Μάιο του 2012, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επταπλασιάσει την εκλογική του δύναμη και δείχνει να τη σταθεροποιεί. Το 28% είναι άθλος, αλλά δεν συγκροτεί όρους καθαρής κοινωνικής πλειοψηφίας. Για να πετύχει τους στόχους του, είναι υποχρεωμένος να κάνει ένα δεύτερο ποσοτικό άλμα και αυτό μπορεί να το καταφέρει μόνο αντιμετωπίζοντας τις υποκειμενικές του αδυναμίες και βελτιώνοντας τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά. Και μιλώντας για υποκειμενικές αδυναμίες, ο ΣΥΡΙΖΑ ξέρει πολύ καλά τι ακριβώς πρέπει να διορθώσει. Το πρόβλημα είναι ότι για να το κάνει πρέπει να διαταράξει τις πολύπλοκες εσωτερικές του ισορροπίες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται ενιαία ηγετική ομάδα, που να μπορεί να συνθέτει διαφορετικές απόψεις. Επίσης χρειάζεται όργανα και λειτουργίες σε όλα τα επίπεδα που να είναι σε θέση να παράγουν πολιτική. Η αμφιθεατροποίηση της Κεντρικής Επιτροπής, τα υδροκέφαλα ενδιάμεσα όργανα «για να χωρέσουν όλοι», η Πολιτική Γραμματεία για να ζυμωνόμαστε, τα διάφορα μυστήρια κέντρα που ξεφυτρώνουν από ‘δω και από εκεί, δύσκολα ανταποκρίνονται στην σημερινή ανάγκη, που είναι η οικοδόμηση στέρεων σχέσεων με την κοινωνία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να χτυπήσει τον παραγοντισμό, το προπατορικό αμάρτημα που τον συνοδεύει από την ίδρυσή του και το οποίο αποτελεί θέμα ταμπού – απαγορεύεται να μιλάμε γι’ αυτό. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να σέβεται όλες τις απόψεις, δεν γίνεται όμως να υλοποιήσει όλες τις ατομικές φιλοδοξίες. Και η αλήθεια είναι ότι με προκάλυμμα τις τάσεις, οι οποίες πρόθυμα προσφέρουν το franchising στον οποιοδήποτε, διάφοροι περίεργοι κινούνται και συγκρούονται σε όλα τα επίπεδα, με επίδικο τις ατομικές τους επιδιώξεις. Αυτός ο αχαλίνωτος φιλελεύθερος μικροαστισμός, μεταμφιεσμένος σε «πολυτασικότητα», εκδηλώθηκε μεγαλοπρεπέστατα στις δημοτικές εκλογές και δοκίμασε τα νεύρα και τις αντοχές πολλών τοπικών οργανώσεων. Αν θέλει να προχωρήσει στην επόμενη πίστα, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να επανασυνδέσει την έννοια του μέλους και αυτήν του στελέχους με την έννοια της κομματικότητας και του αυτοσεβασμού.

Τέλος, χρειάζεται εξωστρέφεια και νέο κινηματικό προσανατολισμό. Η πολιτική κατάσταση δεν μπορεί να ανατραπεί περιμένοντας τις επόμενες εκλογές. Για να ηττηθεί κοινοβουλευτικά η πολιτική της λιτότητας, πρέπει προηγουμένως να ηττηθεί στην κοινωνία. Εκεί όπου το συνδικαλιστικό κίνημα είναι σήμερα εξοργιστικά ανύπαρκτο, το κίνημα των πλατειών αποτελεί ιστορία και οι μόνοι που κάτι παλεύουν είναι αυτοί που πετιούνται στον δρόμο. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να περιμένει την επανεμφάνιση των Αγανακτισμένων σαν φυσικό φαινόμενο ούτε να τρέχει παντού με τις σημαίες και τις εφημερίδες του σαν γκρουπούσκουλο. Η αποστολή του είναι να δουλέψει ηγεμονικά για τη δημιουργία ενός ενωτικού κοινωνικού κινήματος με παλλαϊκά χαρακτηριστικά. Για να το καταφέρει όμως, πρέπει να σχεδιάσει στρατηγική. Επίσης, πρέπει να βγάλει τις δυνάμεις του από την αδράνεια και να τους δώσει στόχους και δουλειά να κάνουν.

Αν το ζητούμενο είναι ένα νέο άνοιγμα στην κοινωνία, ας θυμόμαστε ότι τα ανοίγματα δεν γίνονται από την καρέκλα ούτε και με άτακτες επιθέσεις προς τον λαό αλαλάζοντας. Αυτό που περιμένει η κοινωνία, είναι να κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ τον σεβασμό και την εκτίμησή της. Τότε θα έχει κερδίσει και την εμπιστοσύνη της.

 

Γιατί το να δηλώνεις “κάτι” είναι πρόβλημα κι όχι προαπαιτούμενο;

blank-wooden-sign-vector-in_smallΣτο πλαίσιο της προσπάθειας να γνωρίσω και να μάθω πράγματα για Το Ποτάμι, διάβασα μια συνέντευξη του επικεφαλής της καμπάνιας του, Νικόλα Γιατρομανωλάκη που απαντά σε πολλά και διάφορα. Είχα την ελπίδα να μπορέσω να βρω το ιδεολογικό στίγμα πίσω από τη θολούρα των πολύ γενικών και πολύ στρογγυλεμένων πρώτων θέσεων που έχει εκφράσει.

Λέει λοιπόν στη συνέντευξη αυτή ο campaign manager: “μακάρι να μπορούσα να μου κολλήσω ένα post-it που να λέει πάνω δεξιός ή αριστερός, να το κουβαλάω και να νιώθω καλά μαζί του, στη λογική τού «πίστευε και μη ερεύνα”.

Και λέω κι εγώ με το φτωχό μου το μυαλό ότι ελπίζω να ξέρει και να δέχεται ότι μπορεί κάποιος να δηλώνει αριστερός και να έχει εντελώς κόντρα λογική στο “πίστευε και μη ερεύνα”. Βασικά να δηλώνει αριστερός επειδή ακριβώς διαφωνεί με το “πίστευε” και θεωρεί αξίωμα το “ερεύνα”. Ελπίζω να μην το θέλουν μονοπώλιο!

Πέρα από αυτό, αυτό που βλέπω είναι μια επικριτική διάθεση απέναντι σε όσους δηλώνουν “κάτι”. Και η απορία μου είναι γιατί είναι κακό να δηλώνεις κάτι. Να δηλώνεις αριστερός ή δεξιός ή φιλελεύθερος. Να δηλώνεις Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός ή ΟΦΗ; Να δηλώνεις gay, straigth ή bi. Να δηλώνεις χριστιανός, άθεος ή βουδιστής; Ίσα ίσα που έτσι ξέρει και ο άλλος εξαρχής με ποιόν έχει να κάνει, σε αντίθεση με το να μένεις κρυμμένος.

Φυσικά μια ετικέτα δεν αρκεί να σε κάνει όντως αριστερό ή δεξιό για παράδειγμα. Από αυτό που κρίνεσαι λοιπόν είναι από τη συνέπεια των λόγων και των έργων σου απέναντι σε αυτό που εξαρχής έχεις δηλώσει. Και το ΠΑΣΟΚ, για σοσιαλισμό ξεκίνησε. Επομένως από την πορεία μας κρινόμαστε όλοι και τα πεπραγμένα μας. Πάντα όμως σε σχέση με το τι δηλώσαμε. Αν εξαρχής επιμένουμε να μη δηλώνουμε τίποτα, πώς ακριβώς θα κριθούμε;

Για παράδειγμα, για να μιλάω για τα του “οίκου μου”, αν δηλώνεις αριστερός και στην πράξη ευνοείς συμφέροντα, τότε φίλε μου, κρίνεσαι και βγαίνεις φάουλ. Αν δηλώνεις αριστερός αλλά διστάζεις να νομιμοποιήσεις το γάμο των gay, ή να διαχωρίσεις Εκκλησία και Κράτος, τότε κακώς δηλώνεις αριστερός.

Από την άλλη, αν δεν έχω τη σαφή σου θέση και το ξεκάθαρο στίγμα σου, πώς να ξέρω τι να περιμένω από εσενα; Με τι κριτήριο και βάση θα σε κρίνω; Και μη μου πει κανείς με βάση το “καλό της χώρας”, γιατί σε πάρα πολλά θέματα, αν όχι όλα, το “καλό της χώρας” έχει 100 διαφορετικούς ορισμούς. Για παράδειγμα γύρω από το θέμα των gay ή το μεταναστευτικό ή ακόμα ακόμα και το φορολογικό, ποιός ορίζει το “καλό της χώρας”;

Επομένως ωραία τα “διαφορετικά”, ωραία τα καινοτόμα αλλά αυτά αφορούν μόνο την επικοινωνία και την προσέγγιση. Και γω θέλω να χτιστεί κάτι νέο. Θέλω η χώρα να αλλάξει ριζικά. Και ριζοσπαστικά. Προς ποιά κατεύθυνση όμως;  Στην τύχη; Με ποιό σχέδιο και ιδεολογικό κορμό; Με τακτική “βλέποντας και κάνοντας”; Επί της ουσίας, όλοι όσοι δηλώνουμε ότι επιθυμούμε να αλλάξει αυτό που συμβαίνει και δεν μας ικανοποιεί, καλούμαστε να κατέβουμε στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, των συμμαχιών (που αρέσουν πολύ τελευταία) και πάνω από όλα της κοινωνίας και των πολιτών με ΠΛΑΝΟ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ. Το οποίο είναι καλό να υποστηρίζεται από ένα πλάνο επικοινωνίας ναι. Το αντίστροφο δεν μπορεί να γίνει ποτέ.

Απορίες προς συμπολίτες

Διαβάζουμε αυτές τις μέρες, δημοσκοπήσεις και απόψεις περί “δυναμικού ρεύματος” προς “Το Ποτάμι” και δημοσκοπικά ποσοστά που το φέρνουν μέσα στη πρώτη 4αδα- 5αδα. Αν παραμερίσουμε το γεγονός ότι είναι δημοσκοπήσεις κι όχι γεγονότα αλλά και το ότι μέρος των ΜΜΕ πολύ θα χαρούν αν πάει καλά αυτό το εγχείρημα, μου δημιουργείτε μια πιο απλή αλλά πραγματικά μεγάλη απορία.

Αγαπητέ συμπολίτη που δηλώνεις πιθανός ψηφοφόρος, θέλω να μάθω τι είναι αυτό που σε έψησε. Ειλικρινά καταλαβαίνω όσους θα μου πουν ότι “το βλέπω θετικά ως κάτι νέο και περιμένω να δω πως θα πάει”. Αλλά να έχουν ήδη πειστεί; Ιδεολογικό πρόσημο δεν μας έδωσε ακόμα. Θέσεις πέρα από γενικόλογες απόψεις ΕΝΟΣ ατόμου δεν έχουμε δει. Ούτε τα βασικά στελέχη. Υπάρχουν 30 υπογραφές ανθρώπων που γενικά κυκλοφορούσαν αρκετά στο protagon και που επίσης δεν έχουν κάποιο ξεκάθαρο ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα. Επομένως πώς δηλώνεις φίλε συμπολίτη ότι θα το ψήφιζες;

Κατανοώ ότι θες κάτι νέο. Ότι σε έχει κουράσει η κατάσταση. Αλλά θα αρκεστείς να καταπιείς τόσο εύκολα κάτι που σου πασάρουν με τόση χαρά ως νέο και καινοτόμο, χωρίς καν να του εφαρμόσεις τα βασικά φίλτρα; Χωρίς καν να κάνεις τον κόπο να ρωτήσεις, να μελετήσεις και να μάθεις τι καπνό φουμάρει; Δηλαδή το ότι ένας τηλεσταρ, με ενδιαφέρουσες θέσεις (το δέχομαι για την ανάγκη της συζήτησης) αλλά τελείως ανοργάνωτες και θολές, ετοίμασε μόνος με την παρέα του ένα κόμμα σου αρκεί;

Δεν βαρέθηκες να είσαι απλός παρατηρητής και στην καλύτερη περίπτωση σχολιαστής του καφενείου ή του καναπέ; Μπορείς να διανοηθείς ότι θα προκύψει κάτι νέο, καινοτόμο και συνάμα αξιόλογο, μέσα από θολούρα, τοποθετήσεις “στο περίπου”, one man shows και σπρώξιμο από τα ΜΜΕ που τόσα χρόνια, δεν μπορεί, έχεις καταλάβει τι ρόλο βαράνε; Μπορείς να διανοηθείς ότι το νέο που θα έρθει να αλλάξει τα πράγματα, μπορεί να έχει προκύψει χωρίς την συμμετοχή των πολιτών και της κοινωνίας; Ειλικρινά δεν βαρέθηκες να σου φοράνε “ηγέτες” και “σταρ” και να πρέπει να τους δέχεσαι;

Πολλές φορές έχω γράψει και εδώ ότι η υποκρισία είναι εθνικό μας σπορ. Και ότι όσο κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους μένοντας στην ασφάλεια του παρατηρητή (που καθόλου ασφάλεια δεν έχει, αλλά τέλοσπάντων) αλλά και στην αφέλεια του ανυποψίαστου, του αιφνιδιασμένου που μέρα παρά μέρα κάνει ελεύθερες πτώσεις από σύννεφα, δεν έχουμε καμία τύχη. Ίσως έχουμε λίγη τύχη αν αρχίσουμε να κάνουμε επιθετικές ερωτήσεις στον εαυτό μας κι όταν αποφασίσουμε να του απαντήσουμε σοβαρά, εμπεριστατωμένα και κατόπιν μελέτης. Ως τότε απλά θα χάνουμε χρόνο και θα πασάρουμε την ευθύνη και τα διάφορα μπαλάκια ο ένας στον άλλο.

Τα retweets της εβδομάδας… Κουράγιο και φτάνει τριήμερο!

H γνωστή ανασκόπηση της εβδομάδας μέσα από το σχολιασμό στο twitter… Καλό μας τριήμερο (όσο γίνεται)!
@hawkeye79 Να θυμηθουμε εδω και τον @ThanosDimadis που δικαιωθηκε (με κοστος την απωλεια της εργασιας του) σχετικα με τις δοσεις του δανειου
@adiasistos Συνώνυμα της ευρωπαικής πορείας είναι ο Δένδιας και το χαράτσι.
@karameros Η ιστορία με Κεφαλογιάννη για Κασιδιάρη δεν έγινε τυχαία αλλά με στόχο τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής
@AggelikiSarri Ήρθε το χαράτσι στην ανιψιά μου για το σπίτι της Barbie…
@trixotoulis  Βγηκε ροζ καπνος απ´το Βατικανο κι ολοι οι καρδιναλιοι αναφωνησαν: “Μύκονοοοοοος”
@adiasistos ΣΚΛΗΡΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ RT @tppfeed: ΔΗΜΑΡ: Διαφωνεί με την παράταση του χαρατσιού μέσω ΔΕΗ
@Kartesios Ο Χριστοφοράκος έφυγε ντυμένος αθώος, ο Κυριακίδης ντυμένος παπάς, ο Σαμαράς μένει ντυμένος πρωθυπουργός.. Τρελό καρναβάλι για πάντα.
@eddie_kappa Αθωώθηκαν οι ιερόδουλες. Μη ρωτάτε για το αν θα αποζημιωθούν για τη διαπόμπευση.Προέχει η ασφάλεια των νοικοκυραίων.Τα άλλα είναι πολυτέλεια
@LSaklabanis Σωθήκαμε! Μακάρι να κερδίσει τις εκλογές! pic.twitter.com/PSWvdrLcf1
@giopso Ο μπουμπούκος και το βορίδι εκφράζουν πολύ μεγαλύτερο μέρος κατοίκων της μπανανίας απ’ αυτό που φαντάζεστε. Πονάει αλλά αυτή είναι η αλήθεια
@mgrigorakis Φωταγωγήθηκε ο Πλατανιάς για το 40ο πρωτάθλημα του Ολυμπιακού.
@Antidrasex θες ρεκορ ε; RT @alepouda: οποιος εχει “φαει” δακρυγονο απο την ελληνικη αστυνομια να κανει RT

Τα retweets της εβδομάδας.

 
Η καθιερωμένη ανασκόπηση- σχολιασμός της εβδομάδας μέσα  από το προσωπικό μου φίλτρο, τα retweets της δικής μου επιλογής… Καλό μας Σαββατοκύριακο. Μετά έρχονται 3μερα, κουράγιο!
@adiasistos  Απέναντι σε αδίστακτες 15χρονες μαθήτριες δεν πας με ΜΑΤ και ΕΚΑΜ. Πας με τανκς, αεροπλάνα και τόμαχωκ. Ξυπνήστε στη κυβέρνηση #skouries
@Ypatia1   Χθες ψηφίστηκε ο νόμος για ευνοϊκότερη μεταχείρηση των εξαρτημένων ατόμων και σήμερα 132 χρήστες ναρκωτικών μεταφέρθηκαν στην Αμυγδαλέζα.
@thesspirit  Μετανάστες ✔ Εκδιδόμενες ✔ Τοξικομανείς ✔ Αριστεροί ✔ Εσύ ❒
@Diogenisoskilos  Χημικά ρίξαν τα ΜΑΤ στο σχολείο της Ιερισσού. Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση προχωράει κανονικά #Skouries
@tinton__  όχι άλλο πλιάτσικα! @NickolasSpirida Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα θα ξαναπέταγα τον Άδωνη στη θάλασσα….
@miltostr  Τώρα δηλαδή που χρυσαυγίτης θέλει σαπούνια τους μετανάστες, εγώ πρέπει να πέσω από τα σύννεφα; Να προσποιηθώ ότι πέφτω; Τι να κάνω; #Mpeee
@doleross  Ποινικές διώξεις για ανακριβή πόθεν έσχες άσκησε η Εισ/λία Εφετών σε Π. Δούκα (κακούργημα) κ σε Παπαντωνίου κ Βουλγαράκη (πλημ/μα) #rbnews
@ki_arali Ξεκινά μέσα στο β´ τρίμηνο του ’13 η διαδικασία πώλησης ΕΥΔΑΠ,ΕΛΠΕ,ΕΛΤΑ,ΤΡΑΙΝΟΣΕ, μεγάλα λιμάνια, ανακοίνωσε το ΤΑΙΠΕΔ.
@arkoudos Δεν έχει φίλους ρε το φίδι. Και την ουρά του θα δαγκώσει. Όποιος νομίζει οτι “το ελέγχει” είναι γελασμένος -ελέγχεται ρε το τυφλό μίσος; #xa
@radiobubblenews  “Ο κύριος Πρόεδρος/ El Senior Presidente” το ντοκιμαντερ του #Exandas @gavgero για τον Chavez http://bit.ly/13DQJko  #rbnews
@cSbokos Ανεξαρτήτως ιδεολογικής προσέγγισης,ας αναγνωρίσουμε ότι έφυγε μια ισχυρή προσωπικότητα της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας. Δεν κάνει κακό…
@Katselos Η αδυναμία του να αναγνωρίσεις μια μεγάλη μορφή της ιστορίας, λόγω των όποιων ιδεολογικών σου κολλημάτων, δεν σε κάνει ανώτερο άνθρωπο…
@p_l_1 Στο #IKEA προσφέρουν τις τάρτες με χαρτί υγείας.


@ManosNiflis 8 χρόνια φυλάκιση για τον Τσοχατζόπουλο, 520.000ευρώ πρόστιμο,δήμευση του σπιτιού στην Αρεοπαγίτου και 4 χρόνια στέρηση πολ. δικαιωμάτων
@anastassio1968 Εσύ με το μηχανάκι που πας απ’το πεζοδρόμιο.πάτα και καμιά κόρνα να κατέβω στο οδόστρωμα,παραλίγο να σε χτυπήσω..

Ύπάρχει μονάδα μέτρησης της σημασίας της ανθρώπινης ζωής;

Είναι κάποιες ώρες που νομίζω πως ζω σε άλλη χώρα με αυτή που διαβάζω ή βλέπω στα Media. Ευτυχώς τα social media μου επιβεβαιώνουν ότι δε ζω εγώ κάπου αλλού…

Υπό μία έννοια, μπορείς να πεις ότι ζεις καταστάσεις σουρεαλισμού και να κάνεις λίγο χιούμορ και πολλή σάτιρα. Το κακό είναι ότι όλα αυτά μας αφορούν κι επηρεάζουν τις ζωές μας.  Τα σκεφτόμουν ξανά όλα αυτά διαβάζοντας την επικαιρότητα της εβδομάδας που διανύουμε.

Ισόβια στον Παπαγεωργόπουλο, χαμός στις ειδήσεις, αναλύσεις επί αναλύσεων, θυμηθήκαμε και τη δήλωση Σαμαρά προ μηνών για το πόσο έντιμος και παραγωγικός δήμαρχος ήταν και συζήτηση να γίνεται. Είμαι εγώ ο παράξενος που στην όλη υπόθεση με “καίει” τι θα απογίνει με τα χρήματα που υπεξαιρέθηκαν (κι είναι των δημοτών ή και κρατικά) πρώτα από όλα; Γιατί απάντηση σε αυτό το ερώτημα, δεν υπάρχει. Οι αναλύσεις στα κανάλια δεν τον έχουν αγγίξει αυτό.

Παράλληλα διαβάζει κανείς τα περί του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ. 100.000 άνθρωποι, συνάνθρωποί μας, συμμετείχαν λέει στις διαδικασίες για επιλογή συνέδρων. Φοβερό σαν νούμερο μου φαίνεται. Ακούς και τις ομιλίες του Βενιζέλου κι αν δεν ξέρεις, σκέφτεσαι “να ένα νέο κόμμα, που βγαίνει μπροστά για να αλλάξει τα κακώς κείμενα που τόσα χρόνια μας έφεραν εδώ”. Παραλογισμός! Οι ίδιοι θα διορθώσουν τον εαυτό τους, αλλά αθωώνοντας τον παράλληλα! Πόσο θέλει ο άνθρωπος να τα χάσει…

Ακούς περισπούδαστες αναλύσεις “μεταρρυθμιστών” που ζητούν μικρό κράτος. Και προτείνουν απολύσεις. Στους ήδη 1,5 εκατ. ανέργους να προσθέσουμε μερικούς ακόμα. Στους ήδη ανήμπορους καταναλωτικά πολίτες που αδυνατούν να στηρίξουν την οικονομία, να προσθέσουμε μερικούς ακόμα. Δεν ακούμε όμως, ούτε και βλέπουμε καμιά επιμονή για αλλαγές στο δημόσιο που ΔΕΝ θα περιλαμβάνουν απολύσεις και μειώσεις. Για παράδειγμα την ηλεκτρονική του θωράκιση στις υπηρεσίες προς τον πολίτη. Για παράδειγμα, η θεώρηση των βιβλιαρίων ΙΚΑ, που γίνεται στα καταστήματα, γιατί δεν μπορεί εύκολα να γίνεται ηλεκτρονικά κι αυτόματα; Αφού πας εκεί, ελέγχει στον υπολογιστή τα ένσημα σου και στο επικυρώνει. Κι ο γιατρός ηλεκτρονικά δηλώνει την επίσκεψη.

Κοινώς να πως μπορεί να εξοικονομηθεί χρόνος τόσο για τους πολίτες όσο για τους εργαζόμενους και να κινείται το όλο σύστημα ταχύτερα χωρίς να διώξεις κανένα, χωρίς να εξοργίσεις τον κόσμο και χωρίς να δίνεις την εικόνα μιας χώρας υπό κατάρρευση στα πάντα.

Σήμερα επίσης, διάβασα για περικοπές στις δαπάνες του ΕΟΠΥΥ. Από τι ακριβώς θα ξανακόψουν; Σκοπεύουν να μας αφήσουν χωρίς καθόλου παροχές υγείας; Γιατί εκεί οδεύουμε. Έχουν καταλάβει πόσο κοστίζει η ιδιωτική υγεία και πόσο ο μέσος πολίτης αδυνατεί να εξυπηρετήσει το πρώτο και κύριο αγαθό, την υγεία του; Είναι δυνατόν να συνεχίζουν να μας αντιμετωπίζουν σαν αριθμούς και δαπάνες; Αλήθεια δεν μπορώ να το διανοηθώ, δεν έχουν εκείνοι ζήσει προβλήματα υγείας; Ή είναι τόσο σίγουροι ότι πάντα θα μπορούν να τα επιλύουν εκείνοι ιδιωτικά κι αδιαφορούν για εμάς τους υπόλοιπους;

73365_319790778121247_1008855803_n

Πολλές απορίες θα μου πείτε, λίγες απαντήσεις. Σωστά! Ακριβώς εκεί είναι το πρόβλημα. Δεν έχουν μάθει ούτε και προτίθενται να λογοδοτούν. Αντιλαμβάνονται διαφορετικά την πυραμίδα της δημοκρατίας. Από πάνω προς τα κάτω. Κι εκεί είναι το θεμελιώδες λάθος τους. Η ρίζα του κακού είναι ότι κάποιοι σε αυτή τη ζωή θεωρούν κάποιες ανθρώπινες ζωές ως λιγότερο σημαντικές. Τόσο κυνικοί, χρόνια τώρα.