Και λίγο mapping δεν κάνει κακό!

Θεωρώ πολύ σημαντικό πέρα από τις δικές σου δυνάμεις και τις τακτικές σου να ξέρεις πολύ καλά και τον αντίπαλο (ή το συνεργάτη ή γενικά κάθε εμπλεκόμενο) για να έχεις μια συνολική στρατηγική.

Πάντα λοιπόν σε μια στρατηγική είναι απαραίτητο να υπάρχει διαρκές mapping. Να έχεις εικόνα των υπολοίπων πλευρών. Να ξέρεις ποιος λέει τι, πόσο βαρύτητα έχει ο λόγος του και πόσο επηρεάζει εσωτερικά. Να ξέρεις επίσης πώς λειτουργεί ο κάθε άλλος οργανισμός. Με άλλα λόγια απλά, να μην κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια.

Είναι νόμος αυτό στην Επικοινωνία. Είναι επίσης νόμος και στην Πολιτική. Είναι νόμος και στο ποδόσφαιρο ακόμα. Αξίωμα.

Scan-140290006

Εκπλήσσομαι λοιπόν πως ακόμα και σήμερα ελάχιστοι αντίπαλοι, ή τέλος πάντων εμπλεκόμενοι, έχουν κάτσει να μελετήσουν το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Τα ΜΜΕ, τα πολιτικά κόμματα είχαν το χρόνο από το 2012 να το κάνουν και να είναι πιο έτοιμοι σήμερα. Δυστυχώς από όσα διαβάζω σε sites, εφημερίδες, social media αλλά κι όσα ακούω στις καθημερινές συζητήσεις με ανθρώπους που έχουν άποψη και πολιτική κατάρτιση, αυτό δε συμβαίνει.

Καθημερινά διαπιστώνω- μιας και τυχαίνει να τη γνωρίζω και να τη μελετώ από χρόνια- ότι δεν υπάρχει καθαρή εικόνα για την ανθρωπογεωγραφία του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε για τον τρόπο που είναι δομημένος και τον τρόπο που λειτουργεί. Έχουν αρκεστεί στην εικόνα που πολύ πρόχειρα και βιαστικά έχει σχηματιστεί κυρίως το 2012 όπου έγινε η απότομη εκτίναξή του σε ποσοστά.

ypourgeia

Αυτό πάντως που προς το παρόν συμβαίνει είναι μια θολούρα, αρκετές λάθος ερμηνείες λόγω έλλειψης γνώσεων επί του θέματος και άρα πολύ φασαρία χωρίς ουσία τελικά. Και αυτό είναι κακό για όλους. Και για το ΣΥΡΙΖΑ ακόμα.

Είναι απαραίτητο στην πολιτική το mapping. Όπως ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να ξέρει εσωτερικά καλά και τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ αλλά και τα ΜΜΕ. Οφείλει να ξέρει καλά και το εσωτερικό της Κυβέρνησης της Μέρκελ, της ΕΚΤ, του ΔΝΤ όλων με όσους καλείται να διαπραγματευτεί και να αλληλεπιδράσει.

Επομένως, ταπεινή μου άποψη είναι ότι θα κάνει πολύ καλό λίγο scouting που λέμε στο ποδόσφαιρο. Λίγο «κατασκοπεία» με την καλή έννοια. Με μια φράση θα βοηθήσει τους πάντες αν γίνει μια πιο αναλυτική και χωρίς παρωπίδες και προσωπικά φίλτρα «μελέτη του αντιπάλου». Χαρτογράφηση. Κάθε «αντιπάλου». Αλλά και κάθε «φίλου». Μόνο καλό θα κάνει!

Ξημέρωσε κανονικά Δευτέρα λοιπόν. Kαι τώρα;

Ο ήλιος λοιπόν κανονικά 7.34 βγήκε. Οι τράπεζες είναι στη θέση τους, ο αστεροειδής δεν μας πείραξε και χαρτί υγείας έχουμε μπόλικο ακόμα. Επομένως έχει έρθει η ώρα να δούμε που βρισκόμαστε, να γίνει ένα πρώτο ταμείο.

ξημέρωμα

Θα προσπαθήσω να μαζέψω τις σκέψεις μου (και τη νύστα μου) και να κάτσω να γράψω ένα μικρό απολογισμό, λίγες ώρες μετά το αποτέλεσμα.

Προφανώς και χαίρομαι για τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Ειδικά όταν θυμάμαι ότι πριν 12-13 χρόνια ξενυχτούσαμε για να δούμε αν θα πιάσουμε το 3%! Και χθες ξενυχτήσαμε για την 151η έδρα! Και διασκεδάζω πολύ με τους γλείφτες που ήδη έπιασαν δουλειά ! Χαμός από φίλους του ΣΥΡΙΖΑ ήδη σε πάνελ και sites, τα σάλια παίζει και μας πνίξουν! Μόνο ο SKAI μένει πιστός, να τα λέμε όλα! Να τους θυμόμαστε όμως όλους αυτούς γιατί σύντομα θα έρθουν να “φιλήσουν” με το δηλητήριό τους τον ΣΥΡΙΖΑ, ας έχουν γνώση οι φύλακες! Προσωπικά, αυτούς τους γλείφτες και τα παράσιτα τους θεωρώ το μεγαλύτερο κίνδυνο για τη νέα Κυβέρνηση.

Βέβαια πέρα από τη χαρά έχω και προβληματισμούς. Τι επιλογές έχει με 149 βουλευτές ο ΣΥΡΙΖΑ;

Να συνεργαστεί με Μπόμπολα και το new entry της διαπλοκής; Με τους γραφικούς και εντελώς αταίριαστους ΑΝΕΛ; Να πάει σε εκλογές; Αυτό το “τρίλημμα” έβαλε η κάλπη στον ΣΥΡΙΖΑ. ; Ένα κακό, πολύ κακό τριλημμα.

Προσωπικά δε θέλω ούτε το 1ο ούτε το 2ο. Το 3ο δε ξέρω αν το αντέχει η χώρα από την άλλη. Η επιλογή “ανοχής” ίσως διατηρεί ιδεολογική καθαρότητα. αλλά καθιστά τον ΣΥΡΙΖΑ όμηρο όλων. Πόσο μακριά να πας έτσι. Από την πρώτη μέρα στα πολύ βαθιά λοιπόν!

Μένει να δούμε πώς θα το διαχειριστεί η ηγεσία του (μιας και συλλογικές διαδικασίες δεν προλαβαίνουν να γίνουν). Ο χρόνος πιέζει και πρέπει άμεσα να κάνει Κυβέρνηση και να βρει και Πρόεδρο Δημοκρατίας.

Στα υπόλοιπα, μερικά σχόλια, ανάκατα έτσι όπως μου έρχονται μετά από μια κουραστική νύχτα.

Τα καλά νέα ότι για άλλη μια φορά στην Κρήτη η Χρυσή Αυγή παίρνει το χαμηλότερο ποσοστό στη χώρα. Τα Ανώγεια κρατάνε… Μηδέν Χρυσή Αυγή. Αλλά το φαινόμενο υπάρχει, οι φασίστες είναι εδώ και πήραν την 3η θέση και ένα σεβαστό ποσοστό. Είναι πια σαφές σε όλους ελπίζω ότι ο φασισμός δεν εξαφανίζεται με επικοινωνιακές προφυλακίσεις. Παιδεία, καταπολέμηση φτώχειας κι υγιές πολιτικό σύστημα είναι τα φάρμακα. Και μία από τις απαιτήσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι να τον «φαρμακώσει» το φασισμό.

Τι δείχνει να έφταιξε για τη μη αυτοδυναμία; Δεν πήγαν οι ετεροδημότες από μεγάλα αστικά κέντρα στην επαρχία να ψηφίσουν. Απείχαν κυρίως οι νεότεροι. Και βέβαια πιθανόν οι 100.000 18αρηδες που δεν ψήφισαν (έργο Ντινόπουλου) ίσως να την έδιναν την 151η έδρα. Και ίσως την 3ή θέση στο Ποτάμι αντί στην Χρυσή Αυγή.

Ως προς τη σύνθεση της νέας Βουλής σε πρόσωπα, δεν έχω ακόμα εικόνα. Οι πρώτες ενδείξεις δεν είναι καλές, τουλάχιστον ως προς τη σύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ. Ο μηχανισμός κάποιων αμετανόητων ΠΑΣΟΚων καλά κρατεί. Η λατρεία του κόσμου σε «φίρμες» επίσης. Όσο για τον περίπατο Μακρή, Τζάκρη και Παραστατίδη, τι να πω, δυστυχώς δε με εκπλήσσει.

Στρατηγική επικοινωνία και εκλογές 2015. Δύο ξένοι ή μήπως όχι;

Ημέρα περισυλλογής ειναι το κλισέ της ημέρας. Ευκαιρία να κάνουμε εμείς της επικοινωνίας ένα μίνι ταμείο για όσα είδαμε κι όσα δεν είδαμε.

Πρώτα από όλα πρέπει να έχουμε για όλους μερικά δεδομένα. Οι εκλογές έγιναν γρήγορα και το διάστημα της προεκλογικής επικοινωνίας ήταν πολύ μικρό και για τα κόμματα και περισσότερο για τα πρόσωπα. Επιπλέον λεφτά πολλά δεν υπήρχαν. Κι αν υπήρχαν καλό ήταν να μην πολυφανούν… Τέλος σε κάθε στρατηγική δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το κοινό-στόχος δεν ειναι ίδιο.

Έχουμε λοιπόν και λέμε:

ΝΔ

Εδώ η στρατηγική άλλαξε 2-3 φορές προφανώς με βάση τις δημοσκοπήσεις αλλά και τη μη αποτελεσματικότητα της. Αρχικά είχαμε φόβο α λα 2012. Δεν τράβηξε. Μετά είχαμε το “όσα λέει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ανέφικτα”. Που και πάλι δεν τράβηξε. Και καταλήξαμε στο “Πατρις-Θρησκεία-Οικογένεια” (για να ελεγχθούν οι διαρροές απευθείας προς ΣΥΡΙΖΑ) και στο δίλημμα Σαμαράς-Τσίπρας όπου ο νυν Πρωθυπουργός είχε προβάδισμα 8-10%. Χθες οι τελευταίες μετρήσεις τους έδιναν ισοπαλία… Δεν πήγε καλά η ομάδα.

https://m.youtube.com/watch?v=gGMrc2Xz02s

ΣΥΡΙΖΑ

Μάλλον ο νικητής της επικοινωνιακής μάχης. Επέλεξε αισιοδοξία και ελπίδα. Μηνύματα που να αφορούν τα πολλά διαφορετικά κοινά-στόχους του και αισθητική μοντέρνα και με φρεσκάδα. Και έξυπνες με σωστή δόση χιούμορ τηλεοπτικές εμφανίσεις. Δούλεψε και πολύ το παραδοσιακό πόρτα-πόρτα, γειτονιά-γειτονιά, το οποίο ακόμα μετράει.Γενικά βασικός στόχος είναι να αποφύγει κάποιο αυτογκόλ στον κεντρικό προεκλογικό σχεδιασμό και το κατάφερε. Σε μια περίοδο χωρίς σοβαρό επικοινωνιακό ανταγωνισμό δε δυσκολεύτηκε ειναι η αλήθεια…

https://m.youtube.com/watch?v=3TyF_tEID-o

Χρυσή Αυγή

Δούλεψε όπως μπορούσε. Κυρίως με YouTube και παραδοσιακούς τρόπους. Το ότι πέρασε απαρατήρητη πιθανόν να μην τους έχει κάνει κακό, σε μια συγκυρία που μόνο αρνητικά νέα θα μπορούσαν να παράγουν….

Ποτάμι

Περίμενα κάτι καλύτερο μιας και ειναι κόμμα με βάση κυρίως επικοινωνιακή και πολύ λιγότερο πολιτική. Στηρίχτηκε στον Θεοδωράκη και σε μια δυναμική digital καμπάνια. Έχω την αίσθηση ότι δεν διέπρεψε. Μερικά spots μάλιστα με καφάσια και κάποια tweets έγιναν βορρά σε μεγαλο τρολάρισμα. Υπήρξε ένα πρωτότυπο και με χιούμορ βιντεάκι υποψηφίου από την Πάτρα, που πάντως ήταν ατομική καθαρά πρωτοβουλία. Έχω την υποψία οτι η επικοινωνιακή στρατηγική ακολούθησε ένα γενικό ξεφούσκωμα όσο περνούσαν οι μέρες.

https://m.youtube.com/watch?v=u9RZ1nLwvLM

ΠΑΣΟΚ

Μετρημένα πράγματα. Πολύ προσεκτικά. Έπαιξε με τη λέξη ευθύνη και την πιθανή ανάγκη για κυβέρνηση συνεργασίας. Πλασαρίστηκε ως χρήσιμο πασπαρτού. Και έδωσε μια μάχη να μην αιμοραγησει πολύ λόγω ΓΑΠ. Πιθανόν πέτυχε να έχει μια αξιοπρεπή παρουσία και ισως ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα.

ΚΚΕ

Το κλασσικό, παραδοσιακό ΚΚΕ. Καρμπόν παρουσία, δοκιμασμένη. Μου έκανε εντύπωση η βεβαιότητα που ανακοίνωσε την αυτοδυναμία ΣΥΡΙΖΑ. Κατά κάποιο τρόπο την ευχήθηκε. Για δικούς του λόγους φυσικά (να μην πιεστεί για συνεργασία ή σε 2ες εκλογές και να χρεωθεί εξ ολόκληρου πιθανή αποτυχία η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ).

ΑΝ.ΕΛ

Η καμπάνια που επάξια κέρδισε το περισσότερο τρολάρισμα. Τους πείραξε λέτε; Εγω λέω ότι έτσι όλοι είδαμε έστω μια φορά τα spots τους. Επίσης η βγαλμένη από τα JUMBO καμπάνια μήπως τελικά είχε καλή στόχευση; Ή να το πω αλλιώς ποιό είναι το κοινό των ΑΝ.ΕΛ; Πόσο διαφέρει από των JUMBO; Έχω την αίσθηση ότι αν τελικά καταφέρει και μπει στη Βουλή παρά το τρολάρισμα αλλα και τις γραφικές κινήσεις και την κακή διαχείριση της υπόθεσης Χαϊκάλη θα οφείλεται στην καλή στόχευση στα πολυ πολύ συγκεκριμένα κοινά στα οποία απευθύνεται. Οι χιουμορίστες, κουλτουριαλρηδες, ψαγμένοι, βαθιά πολιτικοποιημένοι και λοιποί δε θα τον ψήφιζαν ούτως ή άλλως.

https://m.youtube.com/watch?v=C7uys7GSLDY

ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ

Δεν ειχε χρόνο. Λίγα πράγματα πρόλαβε να κάνει. Στηρίχθηκε στο brand name Παπανδρέου και στο πιστό κοινό του. Εκεί ελπίζει. Το ερώτημα ειναι αν φτάνει για να πιασει το 3%. Δεν προβλήθηκε πολύ αλλά δεν το βλέπω για κακό αυτό. Στα social media χάρη και στην σχέση του ΓΑΠ με ομάδα με μεγάλη δραστηριότητα εκεί ειχε μια αξιοπρεπέστερη και πιο διακριτή παρουσία. Το κοινό του όμως ειναι στα social media;

Σε μερικές ώρες θα δούμε όλα αυτά πως θα καθρεπτιστούν στην κάλπη. Σε τελική ανάλυση People have the power!

https://m.youtube.com/watch?v=pPR-HyGj2d0

IMG_0395.JPG

Σταύρωσον αυτούς… με την καλή την έννοια.

Ο σταυρός μας είναι όπλο. Έτσι ενημερώνουμε το πολιτικό προσωπικό με ποιά πρόσωπα θέλουμε να τρέξει το μαγαζί που λέγεται είτε Βουλή είτε Κυβέρνηση είτε αντιπολίτευση. Είχα “υποσχεθεί” ότι θα προτείνω κάποια πρόσωπα (για όσους προφανώς τους ενδιαφέρει η ταπεινή μου άποψη). Και εκτός ΣΥΡΙΖΑ και εντός.

Ξεκινάω με τους πρώτους.

Η Μαρία Λυδάκη (Ηράκλειο,ΝΔ) είναι οικογένεια, την εκτιμώ και την προτείνω για το ήθος και γιατί δεν προέρχεται από πολιτικό τζάκι.
Στο Ηράκλειο επίσης σέβομαι και εκτιμώ το δημοσιογράφο Μανόλη Δανδουλάκη που κατεβαίνει συνεργαζόμενος με το ΚΚΕ.
Στην Α Αθήνας με το ΠΑΣΟΚ ο διαδικτυακός φίλος και συχνός, ενδιαφέροντας και πολιτισμένος συνομιλητής Σωτήρης Κατσέλος.
Επίσης Α Αθήνας αλλά με το Κίνημα (του ΓΑΠ) ο Παναγιώτης Παπαχατζής, επίσης twitterας από τους παλιούς και συνάδελφος σε πιο digital στυλ αυτός.
Τελευταίο άφησα ένα πραγματικό φίλο που με εξέπληξε με την επιλογή του αλλά όπως και να χει τον αγαπάμε το Φωτάν (Φώτης Περσιμιτζής-Ηλεία-Τελεία). Με όλους τους παραπάνω διαφωνούμε σε πολλά αλλά εκτιμώ την άποψη και την προσωπικότητά τους.

Δεύτερη δόση προτάσεων, αυτοδύναμα ΣΥΡΙΖΑική αυτή. Σημειώνουμε λοιπόν με μεγάλα και καθαρά γράμματα…
Ξεκινάω με τη γενιά των 30κάτι.
Γιάννης Μπουρνούς στο Νομό Λέσβου κατευθείαν από την Ευρώπη και το ΚΕΑ.
Στην Α Αθήνας δυνατό δίδυμο φορ ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης και ο Νάσος Ηλιόπουλος.
Στη Λευκάδα η Δάφνη Σφέτσα.
Στη Β Αθηνών o Ανδρέας Καρίτζης με το δυνατό μυαλό του.
Και από ελαφρώς μεγαλύτερους αλλά με ίδια φρεσκάδα ο υποψηφιούλης της Β Αθηνών με τον πολιτικό λόγο του γούστου μου Γιώργος Κυρίτσης
!
Στην ίδια περιοχή κι Ευκλείδης Τσακαλώτος, πολύτιμος για την οικονομική μάχη που έρχεται.
Υπάρχουν αρκετοί ακόμα αλλά τους αφήνω να σας τους προτείνουν άλλοι!

Α! Και πολύ προσοχή σε όσους ΔΕ σταυρώνουμε

Πρώτη φορά Αριστερά. Και από αύριο;

Πρώτη φορά λοιπόν Αριστερά. Το καταλαβαίνουμε όλοι, το συναισθανόμαστε κάνοντας μια βόλτα ή μιλώντας με γνωστούς, συναδέλφους και φίλους. Ωραία, πολύ ευχάριστο για όσους πιστεύαμε σε αυτή για χρόνια. Πάμε όμως και παρακάτω.
Τι σημαίνει αυτό;

σκίτσο
Δεν θα κουράσω με περιγραφές της σημερινής Ελλάδας. Χώρα που σε βασικά αγαθά όπως υγεία, παιδεία, ρεύμα, θέρμανση και φαγητό δεν έχουν πρόσβαση όλοι οι πολίτες της, έχει σοβαρό πρόβλημα. Ακόμα περισσότερο όταν οι πολλοί είναι εκείνοι που δεν έχουν πρόσβαση.

Η ελπίδα του λαού στρέφεται στην Αριστερά και στο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό είναι ξεκάθαρο. Κι ας μη γελιόμαστε, είναι ένα καταφύγιο επιβίωσης η στροφή αυτή. Δεν είναι κάποιο ξαφνικό ιδεολογικό ρεύμα που τους φέρνει. Τους φέρνει η ανάγκη. Ας μην έχουμε αυταπάτες ότι ο κόσμος έχει πειστεί απόλυτα από την Αριστερά. Κι ασφαλώς δεν έχει μελετήσει, κατανοήσει και προσαρμοστεί στις αξίες και κυρίως στον τρόπο σκέψης και δράσης της. Δίνει μια ευκαιρία. Και τη δίνει χωρίς υπομονή και πίστωση χρόνου, όπως κάποτε γινόταν. Τη δίνει για άμεση δράση. Όχι επειδή μεροληπτεί, απλά επειδή ο λαός είναι πέρα από τα όρια του πια.
Για όλα αυτά κι ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να πει αλήθειες. Kαι να τις κάνει πράξεις. Να υλοποιήσει δηλαδή τις απλές και σαφείς δεσμεύσεις του για την άμεση αντιμετώπιση των πιεστικών αναγκών επιβίωσης των νοικοκυριών που υποφέρουν. Δεν υπάρχει πίστωση χρόνου, από την πρώτη μέρα πρέπει να ξεκινήσει να υλοποιεί. Ο απλός κόσμος ζητά μια ανατροπή καθαρή και απλή αλλά άμεσα ορατή. Δεν έχει την δυνατότητα να περιμένει. Δεν το επιτρέπει η ίδια η ζωή. Κι αν η Αριστερά αποδειχθεί ασυνεπής, θα αντιμετωπίσει πολλαπλάσια οργή και σκληρή αποκαθήλωση.

Κι αυτό θα συμβεί γιατί όσοι πολίτες σήμερα δεν αντέχουν και απορρίπτουν όλους και όλα όσα μας έφτασαν στη σημερινή εξαθλίωση, στρέφονται κυρίως προς το ΣΥΡΙΖΑ, με επιφυλάξεις που οφείλονται είτε στην κακή προϊστορία των κομμάτων που κυβέρνησαν είτε και στην μη εμπειρία Αριστερής διακυβέρνησης. Κοινώς δεν γνωρίζουν για την Αριστερά, δοκιμάζουν πρώτη φορά, χωρίς πολλοί από αυτούς να είναι καν φορείς των βασικών αξιών και θέσεων της. Το κάνουν γιατί είναι η μοναδική εναλλακτική επιλογή τους. Στην πραγματικότητα αυτό που θα έχει επιλέξει ο κόσμος είναι το ρίσκο της ανατροπής από τη σιγουριά της εξαθλίωσης.

Για να μιλήσουμε τελείως πρακτικά λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να κινηθεί άμεσα. Να ανακουφίσει άμεσα ζητήματα ανθρωπιστικής κρίσης και να δώσει αξιοπρέπεια. Να διαπραγματευτεί σκληρά με τους έξω και με ανοιχτά χαρτιά για τους πολίτες. Με απόλυτη ειλικρίνεια και εναρμονισμένος με τη λαϊκή βούληση. Να βάλει άμεσα μπροστά τομές στο πολιτικό σύστημα και μεταρρυθμίσεις ριζοσπαστικές στη δημόσια διοίκηση. Να αποκαταστήσει το αίσθημα δικαιοσύνης και την εμπιστοσύνη στους δημοκρατικούς θεσμούς. Και φυσικά να αποδώσει δικαιοσύνη. Φορολογική δικαιοσύνη, απόδοση πολιτικών ευθυνών, αναδιανομή του πλούτου. Και να βάλει τα θεμέλια για την δημιουργία ενός νέου παραγωγικού μοντέλου όχι πια πλαστών επιδοτήσεων και κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας αλλά ουσίας.

Κι ένα επιπλέον χρέος που έχει ο ΣΥΡΙΖΑ, αν θέλει να έρθει για να μείνει και να αλλάξει τα πράγματα είναι να ξεριζώσει νοοτροπίες δεκαετιών. Τη νοοτροπία ανάθεσης στα κοινά. Τη νοοτροπία των πελατειακών σχέσεων. Τη νοοτροπία του ατομισμού. Αν τα καταφέρει, θα γράψει ιστορία. Αν δεν τα καταφέρει και κυρίως αν δεν παλέψει να τα καταφέρει θα τον γράψει πολύ σύντομα η ιστορία. Ως μια παρένθεση σύντομη.

Κείμενό μου για το porca.gr

Εσείς ποντάρατε;

Από την προηγούμενη εβδομάδα επιχείρησα μια πρώτη εκτίμηση για το εκλογικό αποτέλεσμα. Μαζί με μια δική μου ανάλυση για τη στρατηγική κάθε κόμματος.

Όσο πλησιάζουν οι εκλογές διαπιστώνω ότι τελικά «άσσοι στο μανίκι» και «λαγοί από το καπέλο» δεν βγήκαν από κανένα. Άλλος γιατί δεν ήθελε να ρισκάρει αφού πηγαίνει καλά, άλλος γιατί δεν ήθελε να ρισκάρει μη κάνει χειρότερα τα πράγματα. Κι άλλος γιατί απλά δεν είχε κανένα κόλπο ή έκπληξη να εμφανίσει.

Γενικά η συγκεκριμένη προεκλογική περίοδος δεν εντυπωσίασε κανένα με την δημιουργικότητά της ή την πρωτοτυπία της. Μάλλον βαρετή θα την έλεγε κανείς. Περισσότερο άξιζε να παρακολουθείς τον τρόπο που αντιμετώπιζαν τα ΜΜΕ τα κόμματα και να προσπαθείς να μη ζαλιστείς από τις κωλοτούμπες και τις ξαφνικές αλλαγές και επιθέσεις φιλίας τους.

Εκπλήξεις λοιπόν δεν είχαμε ούτε σε στρατηγικές ούτε και σε επικοινωνιακή παρουσία. Τι είχαμε; Ανάλυση επί αναλύσεων ουσιαστικά ενός θέματος, της οικονομίας. Και σπουδάσαμε όλοι ξανά την τέχνη της δημοσκόπησης. Βασικά, το κουράσαμε όλοι μαζί με τις δημοσκοπήσεις.
Τι θα μείνει από αυτή την προεκλογική περίοδο; Τίποτα. Ήταν μικρή σε διάρκεια και χωρίς καθόλου φαντασία. Οι προβλέψιμες συλλήψεις τρομοκρατών, οι προβλέψιμες κινήσεις ανησυχίας των τραπεζών, οι προβλέψιμες δηλώσεις και διαρροές. Όλα προβλέψιμα. Οπότε το ερώτημα που μου έχει καρφωθεί είναι μήπως η έκπληξη γίνει τελικά την τελευταία μέρα; Στην κάλπη;

Kαι τι έκπληξη μπορεί να είναι αυτή; Να είναι η αυτοδυναμία με άνεση του ΣΥΡΙΖΑ; Να είναι το να μείνει εκτός Βουλής το ΠΑΣΟΚ; Να είναι η ένα πολύ υψηλό ποσοστό της Χρυσής Αυγής; Να είναι το ξεπέταγμα κάποιου από τα «Άλλα κόμματα»; Ή μήπως θα περιοριστούν οι εκπλήξεις στην σταυροδοσία;

Αν έπρεπε να ποντάρω σε κάτι θα πόνταρα στο πρώτο και το τελευταίο.

Δηλαδή:

1) αυτοδυναμία και εκπλήξεις σε πρόσωπα. Βασικά δεν είναι απλά ποντάρισμα, είναι και ευχή. Αφενός γιατί θεωρώ ότι εφόσον ο λαός δώσει για πρώτη (και τελευταία;) φορά ευκαιρία στην Αριστερά να κυβερνήσει, θέλω να τη δώσει γενναιόδωρα και ολόκληρη την ευκαιρία. Δε θα υπάρξει δεύτερη, τουλάχιστον ας μην είναι κουτσή.

Και ελπίζω να γίνουν και σαρωτικές αλλαγές στα πρόσωπα που θα προτιμηθούν. Να αερίσουμε λίγο τη Βουλή ρε παιδί μου. Να αλλάξουν οι μούρες στα παράθυρα!

Για να μην υπεκφεύγω λοιπόν το τελικό προγνωστικό μου λέει, ΣΥΡΙΖΑ νικητής και αυτοδύναμος, Χρυσή Αυγή τρίτο κόμμα και το Κίνημα εντός Βουλής. Ο Καμμένος εκτός. Το παίζω παρολί χωρίς συστήματα και μεταβλητές. Αντρικά!

Kείμενό μου που πρωτοδημοσιεύτηκε στο porca.gr

Ούτε βήμα πίσω

Μιλώντας με πολλούς ανθρώπους στις γειτονιές του κέντρου της Αθήνας αποκόμισα μέχρι στιγμής δύο συμπεράσματα:

Ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Χριστόφορου Βερναρνδάκη. Δώστε βάση προς το τέλος που είναι το ζουμί!

Το πρώτο, δεν υπάρχει πλέον φόβος για την πολιτική αλλαγή. Όχι γιατί οι άνθρωποι δεν είναι επιφυλακτικοί ή δεν φοβούνται κιόλας, αλλά γιατί πλέον δεν έχουν να χάσουν τίποτα. Βρισκόμαστε διαρκώς μπροστά σε ανθρώπους που έχουν ξεπεράσει τα όρια της αντοχής τους. Μια μαζική απελπισία απλώνεται στις λαϊκές γειτονιές του κέντρου, μια απελπισία που δείχνει ότι θα έχει δύο βασικές εκφράσεις. Την ψήφο στον ΣΥΡΙΖΑ από τη μια, την αδιαφορία ή την παραίτηση από την άλλη (πιθανόν στη στάση αυτή να υποκρύβεται και μια συμπάθεια στην Χρυσή Αυγή).

Το δεύτερο, ίσως και το σημαντικότερο συμπέρασμα, είναι ότι η μαζική όπως διαφαίνεται ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ των λαϊκών στρωμάτων, βιώνεται ως ύστατη πράξη διάσωσης, το τελευταίο καταφύγιο ελπίδας. Ο λαός μετακινείται μαζικά στην αριστερά όχι γιατί έχει πειστεί απόλυτα από αυτήν ούτε γιατί έχει οργανωθεί σε αυτήν και ενστερνιστεί τον τρόπο που σκέφτεται και δρα. Περιμένει από αυτήν και ιδίως από τη νέα Κυβέρνηση ένας τέλος σε αυτήν την πολιτική και μια βαθιά αναπνοή. «Θα σας δοκιμάσουμε» είναι η φράση που ακούγεται συνεχώς και έχει κανείς την αίσθηση ότι είναι μια ανάμικτη σχέση ελπίδας και απειλής.

Λοιπόν, και εμείς πρέπει να είμαστε σαφείς. Ούτε βήμα πίσω από τις απλές και κατανοητές δεσμεύσεις μας στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Ούτε βήμα πίσω από τις απλές και σαφείς δεσμεύσεις μας για την άμεση αντιμετώπιση των οξυμένων κοινωνικών και οικονομικών ζητημάτων των λαϊκών νοικοκυριών. «Θα κόψουμε το λαιμό μας», αλλά αυτά πρέπει από την πρώτη κυριολεκτικά ημέρα να τα εφαρμόσουμε. Ο απλός κόσμος ζητά μια ανατροπή καθαρή, απλή, εφικτή, ορατή, άμεση. Δεν ζητά μαξιμαλισμούς. Γι’αυτό και θα είναι απίστευτα σκληρός απέναντί μας αν εμείς δεν φανούμε συνεπείς. Οι «περίοδοι χάριτος» υπήρξαν πάντοτε μια έκφραση της αστικής πολιτικής ανάθεσης, σε ένα περιβάλλον που ο λαός «ανέχεται» και ο «εκπρόσωπος» διαχειρίζεται. Στην περίπτωσή μας τα πράγματα είναι διαφορετικά, ακριβώς γιατί όλα αλλάζουν και μαζί τους και οι σχέσεις εκπροσώπησης. Δεν θα έχουμε καμία ανοχή, κανένα περιθώριο διάψευσης των ελπίδων του απλού κόσμου, όχι χρονικά, αλλά ουσιαστικά, στο επίπεδο της εφαρμοσμένης πολιτικής.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει απλά την ευκαιρία να φέρει την αριστερά στην κυβέρνηση. Εχει μια ιστορική ευκαιρία να αλλάξει το υπόδειγμα της πολιτικής αντιπροσώπευσης. Να βρει νέες γνώσεις στη γεφύρωση της αντίφασης «ανάθεση – ενεργοποίηση» και να εφαρμόσει μια νέα δυναμική σχέση πολιτικής δράσης. Αλλά ας ξεκινήσουμε από τα απλά: μεγάλη νίκη την ερχόμενη Κυριακή, άμεση αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κρίσης στα λαϊκά νοικοκυριά τη μεθεπόμενη Δευτέρα. Και από την Τρίτη τα υπόλοιπα…..

πηγή: http://www.vernardakis.gr/article.php?id=598#.VLvxSO_Zrqo.facebook

Σταύρωσον αυτούς!

Μεγάλη μάχη λοιπόν η προεκλογική. Και οι εκλογές όπως ίσως να έχετε ακούσει είναι «οι κρισιμότερες μετά τη Μεταπολίτευση»! «Η αγωνία κορυφώνεται» και σε λίγες μέρες «μιλά ο παντοδύναμος λαός»! (και κάπως έτσι γεμίζεις τρεις σειρές πρόλογο μόνο με βαρετές κοινοτυπίες).

Τα περίφημα «διλήμματα» έχουν τεθεί και εμείς καλούμαστε να μελετήσουμε και να αποφασίσουμε σαν σωστοί πολίτες (σε ένα ιδανικό κόσμο). Στο δικό μου το μυαλό, έχουμε να αποφασίσουμε για δύο, διαφορετικά πράγματα που προφανώς συνδέονται.

Ποιο ψηφοδέλτιο θα βάλω στο φάκελο και στην κάλπη κατ’ επέκταση. Αλλά και ποιόν θα σταυρώσω στο ψηφοδέλτιο. Η λογική λέει ότι τα αποφασίζεις με αυτή τη σειρά. Πρώτα κόμμα και μετά πρόσωπο. Ναι, το ξέρω υπάρχει και η θεωρία του «ψηφίζω πρόσωπο» για την οποία όμως προσωπικά ποτέ δεν ψήθηκα. Ίσως έχει περισσότερη βάση σε δημοτικές εκλογές.
Γιατί λοιπόν πρώτα κόμμα;

Γιατί καλούμαστε αυτή τη στιγμή να αποφασίσουμε με ποια πολιτική πρόταση θα πορευτούμε. Με ποιο ιδεολογικό και προγραμματικό προσανατολισμό. Το ξέρω ότι πολλοί από εσάς θα μου πείτε, πιστεύεις ακόμα σε ιδεολογίες. Ναι πιστεύω. Όλοι μας έχουμε μια συγκεκριμένη θεώρηση- αντιμετώπιση για τα πράγματα κι επομένως τα «διαβάζουμε» και τα αντιμετωπίζουμε με διαφορετικό τρόπο. Κι αυτό ισχύει και στην πολιτική. Σας φαίνεται βαρύγδουπο το ιδεολογία; ΟΚ, πείτε το κατεύθυνση. Μην κολλήσουμε εκεί γιατί είναι μια άλλη, πολύ μεγάλη και ενδιαφέρουσα συζήτηση αιώνων.

Πάμε παρακάτω λοιπόν.

Μελετάμε τα επιχειρήματα, τις θέσεις, την ιδεολογική αφετηρία κάθε κόμματος, την προϋπηρεσία του αλλά και το πρόγραμμά του (αν έχει) και καταλήγουμε ποιο είναι πιο κοντά στα πιστεύω μας. Προφανώς με προσωπικό φίλτρο και με συναίσθημα εκτός των άλλων. Αποκλείεται να βρούμε το ιδανικό, πάμε στο πλησιέστερο. Ωραία ως εδώ!

Και φτάνει η ώρα του σταυρού. Εξίσου κρίσιμη απόφαση. Η σύνθεση του Κοινοβουλίου έχει τεράστια σημασία, ειδικά στην Βουλή που πλησιάζει.

Η σύνθεση που θα κατέβει ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σημασία γιατί θα κυβερνά. Θα έχει μέσα νέους με φρέσκα μυαλά; Θα έχει μέσα πρώην ΠΑΣΟΚ με ότι αυτό συνεπάγεται για το πόσο βαρίδια θα είναι στις ρήξεις που προαναγγέλλει; Θα έχει μέσα fans της δραχμής, του ευρώ; Θα έχει μέσα όλες τις κοινωνικές τάξεις; Θα ενθαρρύνει ο κόσμος τις διευρύνσεις ή θα δηλώσει με το σταυρό του ότι μερικές συμμαχίες δεν είναι ενδιαφέρουσες;

Έχει σημασία και η σύνθεση της ΝΔ όμως. Θα κάνει αντιπολίτευση με κεντροδεξιό λόγο ή με κορώνες για ανεβοκατεβάσματα εικόνων; Ποιοι απερχόμενοι Υπουργοί τα πήγαν καλύτερα και επιβραβεύονται; Εδώ θα έχουμε ανανέωση (σε μυαλά κυρίως);

New Image

Και στα υπόλοιπα κόμματα αν πάμε, βρίσκουμε σοβαρούς λόγους να μελετήσουμε το σταυρό μας. Το Ποτάμι θα στελεχωθεί από πολιτικούς εκτός πολιτικής όπως έλεγε στο ξεκίνημα ή από τους πολιτικούς εντός πολιτικής που παντρεύτηκε λίγο πριν τις εκλογές; Το ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε από εξάρτηση σε πρόσωπα και νοοτροπίες ή ως κεντροαριστερή επιλογή γενικώς, ήτοι νέα πρόσωπα; Το Κίνημα θα στελεχωθεί από τους περίφημους 30αρηδες και 40αρηδες των διάφορων σχηματισμών που προετοίμασαν το έδαφος για να δημιουργηθεί ή από τα hardcore στελέχη που δήλωσαν πιστά στο brand Παπανδρέου;

H σύνθεση των Κοινοβουλευτικών ομάδων για αυτά τα κόμματα έχει μεγάλη σημασία και για την πορεία της χώρας και για το δικό τους το μέλλον.

Αντιθέτως λιγότερη σημασία ίσως έχει ο σταυρός στο ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ, μιας και ότι κάνει, το κάνει συντεταγμένα και ομαδικά. Απλά ίσως έχει αξία να δούμε αν κάποια μυαλά με δυναμικό και βαθύ σε πολιτική ανάλυση λόγο θα πάρουν χρίσμα, ανεβάζοντας την ποιότητα των συζητήσεων ή όχι. Λίγη σημασία έχει και το ρόστερ των ΑΝ.ΕΛ. Είναι ένα κόμμα που ούτως ή άλλως δεν εμφανίζει συνοχή. Και που ούτως ή άλλως ακολουθεί τις εμπνεύσεις του Προέδρου του. Αλλά θα έχει ενδιαφέρον να δούμε ποιοι θα αντικαταστήσουν τα στελέχη που αποχώρησαν.

Καμία σημασία πάλι δεν έχει ο σταυρός στο ψηφοδέλτιο της Χρυσής Αυγής. Δεν χρειάζεται καν να εξηγήσω το γιατί.

Συνεπώς, πέρα από την απόφασή μας με ποια πολιτική πρόταση θα προχωρήσει η χώρα θα πρέπει να ενημερώσουμε το πολιτικό μας προσωπικό και με τι τύπους ανθρώπων θέλουμε να δουλέψει το μαγαζί. Ποιοι θα προτείνουν, ποιοι θα ελέγχουν και με τι συσχετισμούς.

Εκτός από τις εσωτερικές για τα κόμματα ισορροπίες αλλά και τον τρόπο δουλειάς μας, ο σταυρός που θα επιλέξουμε θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον και για την αισθητική μας σαν κοινωνία.

Καλό βόλι λοιπόν συν- έλληνες! (εννοείται και ΔΙΑΔΩΣΤΕ)!!! (Τα θαυμΑστικά στο ΔΕΙΑΔΟΣΤΑΙ)

Kείμενό μου για το porca.gr (http://www.porca.gr/home/ta-koina/item/411-stayroson-aftoys-deiadostai.html)

Eθνική Ομάδα: το όπιο του λαού

Κόμματα (παλιά, νέα, υπό εξαφάνιση ή χορηγούμενα), κανάλια και δημοσκόποι απ’ όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση το 2012, επαναφέρουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα την καραμέλα της εθνικής συνεννόησης, της κυβέρνησης εθνικής ενότητας και της κυβέρνησης ειδικού σκοπού. Κοινός παρονομαστής είναι να μην είναι μόνοι τους οι ΣΥΡΙΖΑίοι να αλωνίζουν, αλλά αντίθετα να εκπροσωπείται και το παλιό πολιτικό σύστημα και οι ελίτ που το στηρίζουν.

Ένας άλλος όρος, την πατρότητα του οποίου έχει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Α’, κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, είναι και η “εθνική ομάδα” που μας θυμίζει εποχές εθνικής παλιγγενεσίας Euro 2004 και έχει θετικό φορτίο στα αυτιά του μέσου έλληνα. Την ιδέα υιοθέτησε και ο Σταύρος Θεοδωράκης που έχει επίσης δηλώσει μπαλαντέρ για όλες τις κυβερνήσεις. Για να υπάρχει εθνική ομάδα πρέπει όλοι να κλωτσάνε προς την ίδια κατεύθυνση τη μπάλα. Τι να κάνουμε, όμως, που στην κατεύθυνση δεν υπάρχει συμφωνία και η διαφωνία είναι βαθύτατη, πολιτική και στρατηγική.

To κόνσεπτ είναι να μαζευτούμε όλοι ήσυχα, ήρεμα και μονιασμένα να συζητήσουμε για το καλό της χώρας, λες και το καλό της χώρας είναι μονομπλόκ, λες και ο άνεργος έχει τα ίδια συμφέροντα με τον εφοπλιστή ή ο τοκογλύφος με τον άνθρωπο που του πάει τη βέρα του επειδή δεν έχει μαντήλι να κλάψει. Τι τους ενοποιεί όλους αυτούς, το “ελληνικό αίμα”, το “ελληνικό dna”, ή το ότι είναι “χριστιανοί ορθόδοξοι”;

Καλούν τον ΣΥΡΙΖΑ να βάλει μυαλό, να ωριμάσει, να συνέλθει, να αποβάλει το -φτου κακά!- κομμουνιστικό παρελθόν με το οποίο έφτασε ως εδώ, για να γίνει ένα κόμμα σαν όλα τα άλλα, “κανονικό”, που θα επιδείξει σοβαρότητα και σύνεση για να ζήσουμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα… Κι εκεί είναι το κλειδί, “κι αυτοί καλύτερα”.

Τα 5 χρόνια των Μνημονίων, ενώ η ανεργία ξεπέρασε το 25% και πάνω από 4 στους 10 έλληνες βρίσκονται στο όριο της φτώχειας και κάτω από αυτό, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, 505 Έλληνες το 2013 -εν μέσω κρίσης- είχαν περιουσιακά στοιχεία ίσα με το 30% του ελληνικού ΑΕΠ. Μάλιστα, μέσα σε έναν χρόνο η περιουσία τους αυξήθηκε σε αξία ίση με το 4,7% του ελληνικού ΑΕΠ. Για το 2014, οι δισεκατομμυριούχοι στην Ελλάδα αυξήθηκαν κατά δύο από το 2013, με αύξηση της συνολικής τους περιουσίας κατά 12,5%.*

Κι αυτοί καλύτερα λοιπόν. Μάλιστα, η εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους εις βάρος του κοινωνικού συνόλου, βαφτίζεται από την -κατευθυνόμενη- κοινή γνώμη ως “συνετή στάση”. Όταν όμως ο ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των άλλων, των φτωχών, βαφτίζεται “μονομερής ενέργεια που θα μας βγάλει από το ευρώ”.

Κοντά σ’ αυτήν την ομάδα των υπερπλουσίων υπάρχει κι ένα στρώμα μερικών χιλιάδων ανθρώπων, μεγαλογιατρών, μεγαλοδικηγόρων, μεγαλοδημοσιογράφων, στελεχών τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων, που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο κατορθώνουν να μην πληρώνουν φόρους ή να πληρώνουν πολύ λιγότερους από αυτούς που τους αναλογούν σύμφωνα με το δίκιο αλλά και με την συνταγματική επιταγή. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι αρκετά ευκατάστατοι ώστε η συμμετοχή τους, ακόμα και αυξημένη, στα δημόσια βάρη δεν θα επέφερε σημαντική αρνητική μεταβολή στον τρόπο της ζωής τους. Δεν κινδυνεύουν να μείνουν άστεγοι, με κρύα σπίτια, ή ανασφάλιστοι, ή να μείνουν τα παιδιά τους χωρίς φροντιστήρια.

Το εθνικό συμφέρον λοιπόν δεν είναι εθνικό. Τόσα χρόνια ο Σαμαράς και πριν από αυτόν ο Παπαδήμος και πριν από αυτόν ο ΓΑΠ, στο όνομα του εθνικού συμφέροντος λεηλάτησαν στοχευμένα όλους όσοι δεν ανήκουν στις παραπάνω κατηγορίες, δηλαδή τους φτωχούς και μικρομεσαίους. Φρόντισαν, μάλιστα, να τους πείσουν ότι αυτοί ευθύνονται για την κρίση και ότι πληρώνουν δίκαια τα σπασμένα. Βασικό επιχείρημα το τζιπ που πήρε ο αγρότης από την επιδότηση και το επίδομα πλυσίματος χεριών του δημοσίου υπαλλήλου το οποίο προφανώς παραχωρήθηκε από κάποιον συριζαίο υπουργό, τη θητεία του οποίου δεν πήραμε χαμπάρι. Για όσα δεν φταίνε οι Έλληνες φτωχοί, ξέρετε, φταίνε οι ξένοι φτωχοί, οι Αλβανοί, οι Πακιστανοί, οι εργάτες στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας, αυτοί που σκάβανε για τους Ολυμπιακούς αγώνες, οι πωλητές πειρατικών cd κ.λπ. κ.λπ…

Όλες αυτές οι θυσίες, ξέρετε, έγιναν “για την πατρίδα”. Πατρίδα όμως χωρίς ανθρώπους δεν υπάρχει. Επίσης, όλοι αυτοί οι υπερπατριώτες δεν έχουν κανένα πρόβλημα να την πουλάνε κοψοχρονιά σε Έλληνες και ξένους, αλλά κυρίως στους κολλητούς τους.

Για όλους αυτούς τους λόγους, εθνική ομάδα δεν μπορεί να υπάρξει με τον τρόπο με τον οποίο περιγράφεται από τους αντιπάλους του ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε οι διαπραγματεύσεις και η πολιτική γίνονται με βάση πολιτικά σχέδια και ταξικές μεροληψίες και όχι από “αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα”. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σαφής: η διαπραγμάτευση θα γίνει από αυτούς που μπορούν να εξασφαλίσουν ότι την κρίση θα πληρώσουν οι πλούσιοι και όχι οι φτωχοί.

*Σύμφωνα με την έκθεση Wealth- X της Ubs και Wealth-X & UBS Billionaire Census 2014

** Η Αναστασία Γιάμαλη είναι δημοσιογράφος στην «Αυγή».

Πηγή: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.politiki&id=38870

Σκέψεις ενός μπαμπά εν μέσω προεκλογικής περιόδου

Διανύουμε λοιπόν μία ακόμα προεκλογική περίοδο. Όπως όλες μέχρι τώρα, είναι η «κρισιμότερη των τελευταίων ετών» και όλοι περιμένουν την ετυμηγορία του «παντοδύναμου, σοφού ελληνικού λαού». Μαζί τους κι εμείς…

γράφει ο Χρίστος Σμπώκος

Σκεφτόμουν λοιπόν, εμείς οι μπαμπάδες (και εσείς οι μαμάδες που κρυφοκοιτάτε το superdad) πώς αντιμετωπίζουμε τέτοιες προεκλογικές περιόδους και γενικά την πολιτική σε σχέση με τα παιδιά μας; Τα βάζουμε στη διαδικασία να ενημερωθούν και να συζητήσουν; Τους αφήνουμε απέξω για να μη «δηλητηριάζονται»; Και όταν λέω πολιτική, το εννοώ με την αληθινή της έννοια, της συμμετοχής στα κοινά γενικότερα.

Θα μου πείτε, μήπως βιάζεσαι με 17 μηνών παιδί; Όντως βιάζομαι, αλλά έχω αυτό το άγχος της προληπτικής μελέτης! Καταρχήν είναι προφανές ότι όλοι οι πολίτες κι επομένως και οι μπαμπάδες δεν έχουν την ίδια σχέση με την πολιτική. Άλλοι είναι ενεργοί πολίτες και πολιτικοποιημένοι και συζητούν πολύ για τα διάφορα σχετικά θέματα. Άλλοι είναι πιο αδιάφοροι και ενημερώνονται για τα πολύ βασικά. Άλλοι πάλι είναι απλά αδιάφοροι και νιώθουν ότι δεν τους αφορά. Κανείς δεν είναι «καλός» ή «κακός» μπαμπάς. Το καλός ή κακός πολίτης είναι άλλο εντελώς θέμα. Καθένας ασχολείται όσο επιθυμεί, στο κάτω κάτω έχουμε δημοκρατία.

Τι κάνουμε λοιπόν; Φαντάζομαι ότι κάθε παιδί στο σπίτι λαμβάνει διάφορες προσλαμβάνουσες. Ένα σπίτι με πολιτικοποιημένο περιβάλλον θα του προσφέρει περισσότερα ερεθίσματα για συζήτηση. Όταν θα αρχίσουν οι ερωτήσεις όμως; Παριστάνεις τον αντικειμενικό (δεν υπάρχει τέτοια κατηγορία, όλοι έχουμε το προσωπικό μας φίλτρο, λιγότερο ή περισσότερο έντονο); Κάνεις προπαγάνδα – πλύση εγκεφάλου;

Νομίζω ότι κι εδώ κάπου στη μέση είναι η αλήθεια. Οφείλεις να του απαντήσεις σοβαρά και κυρίως με ηρεμία και ψυχραιμία. Δε χρειάζεται να δημιουργήσουμε μια ακόμα γενιά χουλιγκάνων της πολιτικής (ούτε και των γηπέδων). Αλλά το βασικότερο που έχεις να κάνεις φίλε superdad πιστεύω ότι είναι να του δώσεις την ευκαιρία όχι να ζητά τις απαντήσεις από εσένα, αλλά να μάθει που να τις ψάχνει και πώς να τις κρίνει. Σε αυτό το search πρέπει να βοηθήσεις. Και παράλληλα θα κερδίσεις κι εσύ ψάχνοντας μαζί. Είναι win-win σενάριο που λένε και στα επιχειρηματικά πλάνα.

Ένας ψαγμένος πιτσιρικάς, θα είναι σίγουρα ένας πολύτιμός πολίτης μελλοντικά για την κοινωνία. Και ένας μπαμπάς που ψάχνεται και δεν παριστάνει τον ξερόλα, είναι ένας χρήσιμος πολίτης προς το παρόν. Λένε ότι τα μυαλά είναι σαν τα αλεξίπτωτα, λειτουργούν καλύτερα ανοιχτά. Αυτό νομίζω και είναι η απάντηση στο αρχικό ερώτημα περί παιδιού και πολιτικής (με την πραγματική της έννοια)…

Πηγή : http://www.superdad.gr [ http://www.superdad.gr/simmaxoi/skepseis-enos-mpampa-en-mesw-proeklogikis-periodou/ ]