Ο ΟΦΗ γιαγέρνει, υπερήφανος και ανεξάρτητος!

Ένα πολύ ωραίο κείμενο του Κώστα Κεφαλογιάννη για τον ΟΦΗ:

Δεν υπάρχουν πιο ωραία μεσημέρια σε μια πόλη της περιφέρειας, από εκείνα τα ποδοσφαιρικά μεσημέρια όπου όλοι, στις καφετέριες, στα σουβλατζίδικα, στο δρόμο, από το πρωί μέχρι την ώρα του αγώνα έχουν την ίδια προσδοκία και την ίδια αγωνία στο βλέμμα. Ένα μεσημέρι όπως αυτό που έζησε το Ηράκλειο πριν το παιχνίδι με το Φωστήρα.

Ο Κρόνος, ο Πέρεθ και ο Ραούλ

Ο Χρίστος Χαραλαμπόπουλος μπορεί και γράφει για πραγματικό ποδόσφαιρο, για παιχνίδια εξουσίας και αθλητικό marketing και να περιγράφει πρόσωπα-μύθους όπως ο Ραουλ σε ένα κείμενο απλά, συμπυκνωμένα και σύντομα. Μ´αρέσει αυτό που κάνει και προσπαθώ να καταφέρω να το κάνω κι εγώ κάποια στιγμή αυτό σε αυτό το επίπεδο (πηγή sdna):

Πριν λίγο καιρό, ο Ραούλ έπαιξε το τελευταίο επίσημο παιχνίδι του με τον Κόσμος της Νέας Υόρκης.

Σε εκείνο το παιχνίδι, έφτιαξε ένα γκολ και βοήθησε, ουσιαστικά, την ομάδα του σε όλη την σεζόν για να κερδίσει τον τίτλο.

Ο Ραούλ, όπως πολλοί οι μεγάλοι σταρς της δεκαετίας του 60 και του 70 αποσύρθηκε από το παιχνίδι παίζοντας ποδόσφαιρο στις ΗΠΑ, εικοσιένα χρόνια μετά το πρώτο του παιχνίδι με έναν τεράστιο σύλλογο, όπως η Ρεάλ Μαδρίτης.

Ο Ραούλ είναι ένας γνήσιος madridista πέρα για πέρα. Αντιπροσωπεύει την φιλοσοφία και τον χαρακτήρα της Ρεάλ, όπως ακριβώς ο Τσάβι αντιπροσώπευε της Μπάρτσα.

Πρόκειται για μία φιλοσοφία που δεν είναι γραμμένη κάπου, όμως κάθε παίκτης που συνδέεται με την ομάδα, την γνωρίζει πολύ καλά. Είναι η φιλοσοφία της λευκής φανέλας του συλλόγου, εκεί που έχει εγγραφεί ο κανόνας του πρωταθλητισμού και της διάκρισης, του επαγγελματισμού και της ιστορίας του.

Ο Ραούλ, όταν έπαιζε στην Ρεάλ, είχε γίνει το μέτρο που μετρούσε το χαρακτήρα κάθε παίκτη και την επάρκεια κάθε παίκτη που φιλοδοξούσε να φορέσει την λευκή φανέλα.

Σητην Μαδρίτη, ψάχνουν τον Ραούλ σε κάθε παίκτη που βρίσκεται στις ακαδημίες του συλλόγου.

Ο Ραούλ είναι το πρότυπο με το οποίο θα έπρεπε να δουλεύει η ακαδημία της Ρεάλ.

ΡΑουλ

Όπου και αν πήγε μετά την Ρεάλ, αγαπήθηκε για το ήθος και τον επαγγελματισμό του. Αναγκάστηκε να φύγει από την Μαδρίτη γιατί ήρθε σε σύγκρουση με την ιεραρχία του συλλόγου, ιδιαίτερα με τον πρόεδρο Φλορεντίνο Πέρεθ.

Οι διαφορές τους ήταν ιδεολογικές.

Ο Πέρεθ ήθελε ένα σύλλογο που να πουλά φανέλες και να δυναμώνει το brand name του. Ο Ραούλ, ήθελε απλά να κερδίζει. Παρά το γεγονός ότι με τον Πέρεθ, η Ρεάλ, έγινε ο πλουσιότερος σύλλογος του κόσμου, βρίσκεται σε διαρκή αναζήτηση αυτού που ονομάζουμε «ψυχή» του συλλόγου.

Η διαρκής αναζήτηση ενός αγωνιστικού στυλ και η συνεχής εναλλαγή προπονητών είναι το πιο σοβαρό σύμπτωμα ενός συλλόγου που γίνεται παιχνίδι στα χέρια του μεγάλου του αντιπάλου, που έχει εξορισθεί από την κορυφή της Ευρώπης, που χάνει ένα παιχνίδι κυπέλλου γιατί χρησιμοποιεί τιμωρημένο ποδοσφαιριστή.

Λες και η Ρεάλ Μαδρίτης, είναι ένα ερασιτεχνικό σωματείο όπου όλα γίνονται στο πόδι και την τύχη.

Στην Μαδρίτη, ο Πέρεθ ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος που κατάπινε αμάσητο, ως τωρα, κάθε υποψήφιο διεκδικητή της εξουσίας του.

Ο Ραούλ, όμως, δεν είναι κάποιος τυχαίος. Και αυτό ο Πέρεθ το ξέρει. Και αν γνωρίζει τον μύθο του Κρόνου με τον Δία, θα πρέπει να ανησυχεί σοβαρά τώρα που ο Ραούλ κρέμασε τα παπούτσια του.