Ένα σημείωμα για τα γενέθλια του Θεού

Ένα εξαιρετικό (όπως συνήθως άλλωστε) κείμενο του Χρίστου Χαραλαμπόπουλου στο sdna για το μεγάλο Ντιέγκο Μαραντόνα. Κι όπως πολύ εύστοχα σχολίασε ο φίλος Μανόλης Γρηγοράκης “αλήθεια είναι, ο Μαραντόνα δεν υπήρξε ποτέ πρότυπο για τα μικρά παιδιά της εποχής του. Υπήρξε κάτι παραπάνω: ο θεός τους”. Προσυπογράφω όπως και το κείμενο που ακολουθεί:

ntiego_marantona_mia_zoi_sto_risko_picsvideos_1

Mπορεί, σύμφωνα με την παλιά ρήση, πολλοί να μίσησαν το χρήμα αλλά την δόξα, δεν την μίσησε κανείς. Ίσως, γιατί κανείς από αυτούς που την λάτρεψαν δεν έζησε αρκετό καιρό μαζί της, για να διηγηθεί κατόπιν την εμπειρία του. Βέβαια, άλλα χαρακτηριστικά είχε η δόξα παλιότερα και άλλα έχει τώρα. Η δόξα του Αλκιβιάδη δεν είναι ίδια με την δόξα του Eminem. Η δόξα των παλιών εποχών, ταυτίζεται με την φήμη του σήμερα. Μία φήμη που απλώνεται, όσο μεγαλώνει ο χρόνος έκθεσης κάποιου στα media.

Η ρήση του Andy Warhol (στο  μέλλον όλοι θα είμαστε διάσημοι για δεκαπέντε λεπτά) εδώ και καιρό, έχει αρχίσει να γίνεται πραγματικότητα. Τα media στις μέρες μας έχουν γίνει τόσα πολλά, που ο κόσμος θυμίζει την αίθουσα με τους παραμορφωτικούς καθρέφτες, στο Λούνα Παρκ. Η εικόνα πολλαπλασιάζεται και όσο πολλαπλασιάζεται, τόσο παραμορφώνεται (όπως η εικόνα της Ρίτας Χέιγουορθ στην ταινία «η κυρία της Σαγκάης» που σκηνοθέτησε ο σύζυγός της Ορσον Ουέλς).Η παραμόρφωση, όμως, δεν γίνεται αντιληπτή ούτε στους θεατές ούτε στο είδωλο, που συχνά ζαλίζεται από την πολλαπλή του απεικόνιση και φθάνει να πιστέψει, πως ο πραγματικός του εαυτός είναι ένα από τα εκατοντάδες παραμορφωμένα είδωλα. Και αρχίζει να μιμείται μία παραμορφωμένη εικόνα. Ακολουθεί έτσι ένα δρόμο που οδηγεί από τον παράδεισο και την φήμη, στην μοναξιά και την κόλαση. Αυτό έπαθε και ο pimpe d’oro, το χρυσό παιδί του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

«Του λέγαμε συνεχώς, είσαι αστέρι, είσαι ο μεγαλύτερος, είσαι η κορυφή, είσαι Θεός και το πίστεψε. Ξεχάσαμε, όμως, να του πούμε το πιο σημαντικό. Είσαι άνθρωπος» παρατήρησε κάποτε ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής του παρελθόντος και πρώην γενικός διευθυντής της Ρεάλ Μαδρίτης, ο συμπατριώτης του Ντιέγκο, Χόρχε Βαλντάνο. Λένε πως όσο πιο ψηλά βρίσκεται κάποιος, τόσο πιο οδυνηρή είναι η πτώση του. Και ο Ντιέγκο Μαραντόνα, αν ήταν ποτέ Θεός, κατέβηκε αργά αργά στη γη και τους ανθρώπους, ακολουθώντας τα λευκά αχνάρια του διαβόλου, που στην περίπτωσή του λέγεται κοκαΐνη. «Η κοκαΐνη, είναι ένας τρόπος που έχει ο Θεός για να σου πει ότι βγάζεις πολλά χρήματα» υποστήριξε κάποτε ο ηθοποιός Ρόμπιν Γουίλιαμς σχολιάζοντας την μανία του Χόλλυγουντ με την άσπρη σκόνη, που αφθονεί στα πάρτι των διασήμων αστέρων που κατοικούν στην Μέκκα της 7ης τέχνης.

Ο Μαραντόνα, μετά το μουντιάλ του 1986,  είδε την φήμη του να εκτοξεύεται σε δυσθεώρητα ύψη. Από την Μπαρτσελόνα και την Ισπανία, μετακόμισε στην Ιταλία και στην Νάπολη και οδήγησε την ομάδα της, σε ένα άθλο που δεν είχε προηγούμενο. Η Νάπολη, η πρωτεύουσα του φτωχού ιταλικού νότου και πρωτεύουσα της Μαφίας κατέκτησε το πρωτάθλημα Ιταλίας που ήταν αποκλειστική υπόθεση του πλούσιου Βορρά. Οι φωτογραφίες του Μαραντόνα βρέθηκαν δίπλα στις εικόνες του Σαν Τζενάρο, του προστάτη της πόλης και ο Ντιέγκο άρχισε πλέον να πιστεύει ότι ήταν Θεός. Η φήμη έφερε και τα πολλά λεφτά που είχαν κρυμμένα μέσα τους την κοκαΐνη. Το μυστικό, όπως του έμαθαν οι παρέες της Μαφίας, για να αντέχεις την πίεση. Μία πίεση που είναι συνδεδεμένη με τις εικόνες των ανθρώπων που «πουλάνε». Και ο Μαραντόνα ήταν ο Μίδας του ποδοσφαίρου. Ότι άγγιζε γινόταν χρυσός. Και οι άνθρωποι που ήταν δίπλα του και γύρω του τον πίεζαν να αγγίζει τα πάντα, αποφεύγοντας να του αναφέρουν το τέλος που είχε ο μυθικός βασιλιάς, Μίδας.

Ο Μαραντόνα ήταν ο πρώτος ο οποίος γεύθηκε την δόξα και την καταστροφή που μπορεί να προκαλέσει το star system. Άλλωστε, χάρη στον Ντιέγκο, το star system, ανακάλυψε το ποδόσφαιρο και από τότε άρχισε να παράγει εικόνες που «πουλάνε». Είδωλα που χαμογελούν αυτάρεσκα στους παραμορφωτικούς καθρέφτες των media, χωρίς πολλές φορές να υποψιάζονται το τέλος της ιστορίας, όπου δεν ζουν –πάντα- αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Η Εθνική Ομάδα ως “βιτρίνα” του ελληνικού ποδοσφαίρου

Ξαφνικά μου ήρθε η όρεξη να μιλήσω για μπάλα. Βασικά αυτή την όρεξη για μπάλα την έχω πάντα. Πρώτα και κυρίως να παίζω. Και μετά να μιλάω. Για μπάλα όμως και ποδόσφαιρο. Όχι για τα υπόλοιπα. Κι εδώ στην Ελλάδα μιλάμε κυρίως για τα υπόλοιπα. Και μιλάνε- ή έστω ακούγονται περισσότερο- εκείνοι που δεν γνωρίζουν και πολλά (βέβαια έχουν όλο το δικαίωμα).  Και κάπως έτσι έχουμε καταλήξει σε αυτό που ονομάζουμε σήμερα “ελληνικό ποδόσφαιρο”.

Τα σκεφτόμουν όλα αυτά με αφορμή την Εθνική ομάδα. Είχα γράψει στο παρελθόν ότι η Εθνική μας την περίοδο 2003-2014 δεν ήταν η βιτρίνα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ήταν ένα θαύμα, μια απροσδόκητη και εκτός πραγματικότητας επιτυχία. Εξηγήσιμη ασφαλώς. Και με συγκεκριμένους ανθρώπους στους οποίους οφείλεται. Η σημερινή Εθνική ομάδα είναι όντως η βιτρίνα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Και για να είμαι εντελώς σαφής, δε μιλώ τόσο για την ποιότητα του υλικού, των ελλήνων ποδοσφαιριστών. Σε όλες τις χώρες ανά 5ετία- 7ετία αλλάζει ο κορμός κι έχει αυξομειώσεις. Οι “καλές” εθνικές όμως διατηρούνται σε ένα minimoum επίπεδο έστω. Δε μας φταίει ότι “δεν έχουν προσωπικότητες όπως ο Ζαγοράκης κι ο Δέλλας”. Άλλα μας φταίνε. Και το ξέρουμε όλοι μας καλά.

Βλέποντας το ματς της εθνικής και παράλληλα τα άλλα αποτελέσματα, συνειδητοποίησα ότι η Πορτογαλία του Σάντος έκανε το απόλυτο. Με 1-0 στα πιο πολλά ματς. Ναι με 1-0. Πάει όμως στη Γαλλία. Κι εμείς λίγο πολύ έτσι δεν πηγαίναμε; Θυμήθηκα τη μουντιαλική γκρίνια μετά το ματς με την Κολομβία. “Που πάμε με Κατσουράνη” και “να μην παίξει στο επόμενο”. Και “τι τους θέλει τώρα αυτούς”. Και “γιατί παίζει τόσο αμυντικά” και άλλες ιστορίες ατελείωτης προπονητικής της εξέδρας και γκρίνιας.

???  *** GOAL ***

Με θυμάμαι να αντιμετωπίζομαι ως εξωγήινος όταν έλεγα ότι η Κολομβία είναι μια από τις καλές ομάδες, top επιπέδου και καλά έκανε και δεν μας έβγαλε μπροστά γιατί θα είχαμε θέμα. Το κατάλαβαν όλοι στη συνέχεια της διοργάνωσης. Θυμάμαι επίσης την απορία ή πιο σωστά την αποδοκιμασία στο βλέμμα όσων με άκουγαν να λέω ότι “δεν έχουμε καλύτερο του Κατσουράνη για το συγκεκριμένο ρόλο”. Ούτε και του Καραγκούνη. Κι ότι ο Γκέκας είναι χρήσιμος για ένα προπονητή. Κι ότι τέλοσπάντων έχουμε ένα προπονητή υψηλού επιπέδου που μας κρατάει σε υψηλό επίπεδο κόντρα στα βαρίδια του πραγματικού ποδοσφαίρου στη χώρα (τα οποία ήδη είχαν αρχίσει να τρυπώνουν στα αποδυτήρια).

Φαντάζομαι σήμερα δεν έχει καν νόημα να πω “σας τα έλεγα”. Μη λέμε τα αυταπόδεικτα. Το θαύμα του EURO 2004 και των μεγάλων διοργανώσεων και των παρά ένα πέναλτι 8 του Μουντιάλ δεν ήταν προϊόν της καλής δουλειάς στο ποδόσφαιρό μας. Ήταν προϊόν της απομόνωσης της Εθνικής από όλο το υπόλοιπο ποδοσφαιρικό οικοσύστημα. Σήμερα η Εθνική έχει ενταχθεί σε αυτό το οικοσύστημα. Κι αυτό ΑΚΡΙΒΩΣ είναι το πρόβλημα.

Άρα την λύση την ξέρουμε (και) σε αυτό τον τομέα. Πάλι είναι θέμα βούλησης. Ή πιο σωστά είναι θέμα μη βούλησης. Ξα μας* λέμε στην Κρήτη!

Προς το παρόν με τσ’ υγείες μας (που επίσης λέμε στην Κρήτη) και περαστικά μας!

*Ξα μας= Στην εξουσία μας (στην κρίση μας, στο χέρι μας σε ελεύθερη μετάφραση)

Πότε θα κάμει Κυριακή…

Ο Λευτέρης Κουγιουμουτζής που υπογράφει το κείμενο στο sdna.gr είναι ουσιαστικά συνομήλικος και συμπατριώτης. Στο κείμενό του σα να είδα τα παιδικά μου χρόνια. Και στον επίλογο τις σημερινές μου σκέψεις ακριβώς.

Κάθε που ερχόταν η Μεγαλοβδομάδα, όταν ήμουνα μικρότερος βαριόμουνα απίστευτα. Ναι, ήταν ευχάριστο που κλείνανε τα σχολεία.

Δε λέω, καλές οι βόλτες με τα ποδήλατα, ο ελεύθερος χρόνος, οι έρωτες και οι παρέες μέσα στα πρώτα χαμόγελα της Άνοιξης. Πεντανόστιμα τα πασχαλινά εδέσματα και το αρνάκι που θυσιαζόταν κάθε χρόνο για να γιορτάσω εγώ την Ανάσταση. Διασκεδαστικό το τσούγκρισμα των αβγών, μυσταγωγικό το κουβάλημα του Αγίου Φωτός στο σπίτι. Πώρωση το να μαζεύω ξύλα και ξερούς θάμνους με τους φίλους μου για να κάψουμε μεγαλύτερο Ιούδα από τις άλλες γειτονιές. Τι να το κάνεις, όμως; Τη Μεγάλη Εβδομάδα, αδερφέ μου, δεν είχε ποδόσφαιρο!

Τίποτα δε μπορούσε ν’ αντισταθμίσει αυτή τη συμφορά. Όχι απλά δεν είχε πρωτάθλημα, αλλά σταματούσε και λίγο πριν την κορύφωσή του! Εκείνα τα χρόνια, στο γύρισμα της δεκαετίας του ’80 προς ’90, δεν υπήρχαν μπαράζ και το πρωτάθλημα τράβαγε μέχρι τέλη Μαΐου. Συνήθως, μάλιστα, δεν είχε ξεκαθαρίσει ακόμα ο πρωταθλητής. Αλλά ακόμα κι αν κάποια ομάδα ήταν το μεγάλο φαβορί για τον τίτλο, όλο και κάποιο ευρωπαϊκό εισιτήριο ή μια θέση υποβιβασμού θα παιζόταν. Ποιος μπορούσε να περιμένει; Για ποιο λόγο αυτή η αδιανόητη διακοπή;

0

Τις Κυριακές τα μεσημέρια τις πέρναγα συνήθως ακούγοντας Κώστα Μότση, Λευτέρη Σαρελλάκο και ΕΡΑ 4. Κι αν πηγαίναμε καμιά οικογενειακή εκδρομή σε τίποτα όρη και λαγκάδια, κόλλαγα τ’ αυτί μου στο ραδιόφωνο προσπαθώντας να τους εντοπίσω κάπου στα Μεσαία. Καναδυό παιχνίδια μετέδιδε τότε η τηλεόραση, τα υπόλοιπα όλα διεξάγονταν την ίδια ώρα. Ακόμα θυμάμαι τους εκφωνητές: Στο ΟΑΚΑ ο Χρήστος Κοντός, στη Θεσσαλονίκη ο Βασίλης Αναστασιάδης, στη Νέα Φιλαδέλφεια ο Μιλτιάδης Παναγιωτόπουλος, στο Ηράκλειο ο Δημήτρης Καρυωτάκης, στην Πάτρα ο Βασίλης Γεωργίου. Τώρα θα την περνάγαμε με το Χριστός Ανέστη;

Κι όταν μεγάλωσα λιγάκι, κάθε Κυριακή στο γήπεδο. Πνιγόμουν στα οικογενειακά αναστάσιμα τραπέζια μέσα στα καλά μου ρούχαž ήθελα να τα πετάξω και να πάω με τους φίλους μου στο πέταλο, να τραγουδήσουμε κανένα σύνθημα και να πικάρουμε τους αντιπάλους. Στο πέταλο να δεις μυσταγωγία και θρησκευτικότητα, χορωδιακά άσματα και ύμνους. Κι αν είχαμε και φιλοξενούμενους στην απέναντι κερκίδα, τύφλα να ‘χε η κόντρα δεξιού κι αριστερού ψάλτη.

Ναι, τότε υπήρχαν και φιλοξενούμενοι οπαδοί χωρίς απαραίτητα να καταλήξει κάποιος μαχαιρωμένος στο νοσοκομείο. Δεν ήταν αθώα τα πράγματα, και βία υπήρχε και επεισόδια γίνονταν. Και τότε μεγαλοπαράγοντες λυμαίνονταν τις ομάδες και το ποδόσφαιρο, και τότε οι παρεμβάσεις στην ΕΠΟ και οι καθοδηγούμενοι διαιτητές ήταν στην ημερήσια διάταξη. Δεν εξωραΐζω την εποχή μέσα από το φίλτρο της παιδικής αθωότητας. Από την άλλη, όμως, ήταν άγνωστα τα ραντεβού θανάτου. Το γήπεδο είχε, ακόμα, παιδιά και ήταν γεμάτο κόσμο. Και απέναντι στον κόσμο αυτόν υπήρχε περισσότερος σεβασμός, κρατούνταν έστω κάποια προσχήματα.

Άλλωστε, ο πρωταθλητής δεν ήταν γνωστός από το ξεκίνημα της χρονιάς. Μπόρεσαν και μεγαλούργησαν κι άλλες ομάδες όπως η Λάρισα, ο ΟΦΗ, ο Ηρακλής, ο Πανιώνιος, ο Άρης. Δεν ήταν όλοι μαριονέτες του ενός και παντοκράτορα. Στο επίκεντρο ήταν ακόμα το ίδιο το ποδόσφαιρο. Άλλωστε στην Ελλάδα βλέπαμε ωραίο ποδόσφαιρο -κι αυτό το γράφω με πάσα βεβαιότητα συγκρίνοντας με το σήμερα. Κι ο αθλητικός τύπος, ακόμα κι ο χρωματισμένος, είχε επίπεδο και κρίση. Δεν ήταν εκτροφείο ανεγκέφαλων στρατών.

Τώρα που μεγάλωσα, την περιμένω πώς και πώς τη Μεγαλοβδομάδα. Κι αν την επόμενη Κυριακή δεν έχει πρωτάθλημα, ούτε που θα το προσέξω. Κι όμως, δεν είναι λίγα τα κυριακάτικα απογεύματα που σαν κάτι να μου λείπει, που τρώγομαι με τα ρούχα μου, που τα βήματά μου υποσυνείδητα με οδηγούνε στην εξώπορτα και σε δρόμους παλιούς και γνώριμους, που υπάρχουνε ακόμα. Δυστυχώς δεν οδηγούν, πια, πουθενά…

Ανοιχτά τηλεγραφήματα αντί απολογισμού εβδομάδας

Αγαπητή Κυβέρνηση: Αν ισχύει ότι η συμφωνία με τους «εταίρους» δεν θα πάει στη Βουλή είναι το ΠΙΟ μεγάλο φάουλ ως τώρα για την Κυβέρνηση. Μιλημένα, ξηγημένα! Επίσης επειδή υποψιαζόμαστε (εμείς οι πολύ παλιοί του 2,8% πριν καν το 4%) μια δειλία για τις Σκουριές και το ποδόσφαιρο. Κι ότι τα μασάμε λίγο για Ελληνικό και ΟΠΑΠ. Κι επειδή μόνο με τις κινήσεις του Ξυδάκη δε σώζεται η παγωμάρα της εβδομάδας ενώ αν προσθέσουμε και Πάκη- ΠτΔ κι Αμυγδαλέζα, βαρυστομαχιάζουμε, έχει έρθει η ώρα για λίγο πιο κριτική στήριξη.
Όχι τίποτα άλλο αλλά αν δεν έρθουν οι ρήξεις στο εσωτερικό της χώρας θα έλθουν κοινωνικές εκρήξεις και θα χαθεί η ευκαιρία της Αριστεράς και η διάθεση στήριξης της Κυβέρνησης από τον λαό. Και μετά το χάσαμε το παιχνίδι!

Αγαπητέ ΥπΟικ: Ο κόσμος θέλει όντως αξιοπρέπεια. Αξιοπρέπεια όμως σημαίνει δουλειά, να μπορώ να καλύψω τις βασικές ανάγκες μου και να έχω πρόσβαση στα δημόσια αγαθά. Επίσης μπορώ να χω αξιοπρέπεια χωρίς να έχω δουλειά ή λεφτά. Αλλά δε σημαίνει ότι αυτό αρκεί ή αυτό μόνο με καλύπτει από μια Κυβέρνηση ειδικά Αριστεράς. Α! Κι αν μπορείτε λίγο να αλλάξουμε την αναλογία λόγια vs έργα γιατί αρχίζει να γέρνει επικίνδυνα προς τη φλυαρία. Αυτά.

Αγαπητέ Υπουργέ Αθλητισμού: Το βασικό πρόβλημα στο ελληνικό ποδόσφαιρο είναι η διαφθορά κι όχι η βία, αυτή είναι ένα από τα “παιδιά” της διαφθοράς. Οπότε ας το δούμε έτσι εξαρχής το θέμα, να γίνει μια ολική ρήξη με ξήλωμα και χτίσιμο από την αρχή. Για ημίμετρα μας κάλυπταν και οι προηγούμενοι.

διαφθορά

Αγαπητοί «σκληροτράχηλοι» των ρήξεων και ξαφνικοί δραχμολάγνοι: Nα έχετε στο μυαλό σας ότι και στη δραχμή να πούμε ότι πάμε κι εκεί σχέδιο και διαπραγμάτευση απαιτείται. Περιμένουμε όλοι με ενδιαφέρον ένα σχέδιο πάνω σε αυτό για να μπορούμε να το αξιολογήσουμε. Αν είναι δε και καλό θα μπορεί επιτέλους η Κυβέρνηση να χρησιμοποιήσει το πιο δυνατό (αλλά απενεργοποιημένο αναγκαστικά ως τώρα) διαπραγματευτικό της χαρτί, το Grexit. Αλλιώς τα λέμε έτσι για το τζέρτζελο!

Πέθανε. Θα αναστηθεί;

Παρακάτω κάνω μία σύντομη ανάλυση του “τις πταίει;” Γιατί έφτασε η ομάδα μου, ο ΟΦΗ, εδώ που έφτασε, ποιος ευθύνεται κ.τλ. Αλλά πάνω απ’ όλα παρακινώ για κάτι πολύ σημαντικό: Μόνο αν βρεθείς στον πάτο, μπορείς να ανέβεις. Καιρός για τον ΟΦΗ μας, να ξεκολλήσει. Απ’ όλα τα σκουλήκια και τις νοοτροπίες που τον κρατάνε φυλακισμένο.
Στα σοβαρά, συμφωνούμε υποθέτω ότι ο θάνατος είναι μια δυσάρεστη εξέλιξη. Θάνατος με θάνατο βέβαια διαφέρει. Ο τρόπος έχει τη σημασία του. Και για αυτό θέλω να γράψω. Για τον τρόπο που πεθαίνει ένας άνθρωπος, ένα κράτος, μία ομάδα. Γιατί ότι ο θάνατος θα έρθει, είναι σίγουρος. Το πώς θα έρθει, ε, αυτό είναι στο χέρι σου.

Ο ΟΦΗ λοιπόν που λέτε, εδώ και χρόνια ψυχορραγεί. Στη φετινή σεζόν όμως έχουμε δει μαζεμένα όλα όσα βλέπαμε την προηγούμενη 12ετία (χοντρικά). Χρέη, μαφιόζους, στοιχηματζήδες, προσφυγές από όλα τα μέρη του κόσμου, προσωπικότητες όπως ο Γκατούζο να χάνουν τη μπάλα, αφανείς ιδιοκτήτες, αφαιρέσεις βαθμών, επενδυτές με κελεμπίες, επενδυτές επιπέδου Αμπράμοβιτς που κολλάνε σε μερικά χιλιάρικα, παίκτες να φεύγουν όποτε τους έρθει και άλλες πολλές ιστορίες για αγρίους.

Δε θα καταπιαστώ καθόλου με την περίοδο Θόδωρα Βαρδινογιάννη. Καλές αγωνιστικά εποχές και μια στοιχειώδη αυτονομία ή τελοσπάντων αξιοπρέπεια στα διοικητικά. Από το 1997 και μετά και κυρίως από το 2000 και μετά άρχισε η κάτω βόλτα. Να ξεκαθαρίσω ότι δεν αναφέρομαι καθόλου στο αγωνιστικό κομμάτι. Καλές και κακές χρονιές υπήρξαν. Πραγματικά δε με αφορούν σαν οπαδό.

Αρχικά στην περίοδο των διαχειριστών Βαρδινογιάννη που ισχυρίζονταν ότι είναι ιδιοκτήτες είδαμε ανθρώπους όπως ο Φανούρης Βατσινάς να κάνουν το κομμάτι τους (και το πούρο τους) καταστρέφοντας την αξιοπρέπεια της ομάδας. Παίκτες να πηδάνε από το πούλμαν πριν μπουν παίξουν με τον ΠΑΟ, παίκτες να παίζουν στοίχημα κάρτες και γκολ και κόρνερ κι ότι άλλο μπορούσαν μέσα στη μούρη μας, παίκτες να πηγαίνουν αντάλλαγμα για μεταγραφές του ΠΑΟ (του Βύντρα τη μεταγραφή ρε φίλε…). Παιχνίδια να τα παίζουμε ή να μην τα παίζουμε ανάλογα την συμπεριφορά της αντίπαλης ομάδας κόντρα στον ΠΑΟ, ακαδημίες που ήταν καμάρι μας να αγνοούνται και ταλέντα να ξεχνιούνται (κυριολεκτικά) δανεικοί σε ομάδες για να εξυπηρετεί η ομάδα σαν στοκ γραφείων μάνατζερ με τους οποίους έπρεπε ο ΠΑΟ να διατηρεί καλές διπλωματικές σχέσεις. Αναξιοπρέπεια, αηδία και ξεφτίλα.

Η ομάδα ήταν να πέσει μια φορά, αλλά την έσωσαν οι οπαδοί της στο περίφημο ματς με το Λεβαδειακό (έτσι για να τη σπάσουν στον Ολυμπιακό του Κόκκαλη που φρόντιζε για τον υποβιβασμό). Ήταν να ξαναπέσει αλλά τη γλύτωσε γιατί μπούκαραν μέσα οι Αρειανοί και έριξαν την ομάδα τους. Κάποια στιγμή ήταν για να πέσει για τρίτη φορά και την έσπρωξαν οι ίδιοι οι οπαδοί, ως κίνηση απελπισίας για την ανεξαρτησία από την οικογένεια Βαρδινογιάννη που για χρόνια ζητούσαν.

Και έγινε η πολυπόθητη μέρα ανεξαρτησίας. Το restart που ο κόσμος περίμενε. Και συσπειρώθηκαν όλοι γύρω από την ομάδα. Στη Β Εθνική το γήπεδο γέμιζε. Εξάλλου ο κόσμος το είχε ξεκαθαρίσει, αν έρθει η ανεξαρτησία «θα είμαι εκεί, σε όποια κι αν παίζεις εθνική». Και ήταν. Και διαρκείας. Και εκδρομές. Και να πιέζει. Την πρώτη χρονιά η τότε στα ντουζένια της παράγκα Μπέου και φίλων δεν τον άφησε. Τους έφτασε όμως μέχρι το τελευταίο μπαράζ, του τελευταίου ματς, στο τελευταίο λεπτό και τους ανάγκασε να εκτεθούν και να το κάνουν απροκάλυπτα. Την επόμενη χρονιά τα κατάφερε. Χάρη στην πίεση του κόσμου (που έφτασε στον εκφοβισμό και στην ανάμειξη των πρώτων μεγαλομαφιόζων εγχώριας παραγωγής) και στη μαγκιά ομάδας και κόσμου στα μπαράζ του Ιουλίου (!). Όμως η ασθένεια είχε μπει στην ομάδα. Πολιτικάντηδες, παράγοντες χωρίς μεράκι αλλά με προσωπικά κίνητρα και παράγοντες πρώην είδωλα που αποδείχθηκαν ακατάλληλοι σε ρόλο εκτός γηπέδου είχαν ήδη αρχίσει να κάνουν κακό. Κακοδιαχείριση (ίσως και κάτι παραπάνω) και χρέος που μεγάλωνε.

Και ήρθε η Α Εθνική ξανά. Και έβαλε πάλι πλάτη ο κόσμος. Να αγοράζει διαρκείας. Να αγοράζει μετοχές (και μετοχές να μη βλέπει). Να αγοράζει κουπόνια. Να κάνει εκδρομές. Και να βλέπει παίκτες με μεγάλα ονόματα και συμβόλαια να έρχονται αλλά ούτε ένα πιτσιρικά. Να βλέπει μετά τους παίκτες να φεύγουν και να έρχονται άλλοι. Δώδεκα και δεκαπέντε μεταγραφές σε κάθε περίοδο. Και ονοματάρες (ενίοτε και βετεράνοι). Όλοι από ένα-δύο γραφεία μανατζαραίων. Με τις νίκες αποκοιμιόταν ο κόσμος και δεν έβλεπε το χρέος που μεγάλωνε, την ομάδα που δεν έβγαζε παίκτες, τις ακαδημίες που ήταν υπό διάλυση. Δεν έβλεπε καν τα παράξενα αποτελέσματα και την αψυχολόγητη αγωνιστική συμπεριφορά σε κάποια ματς της ομάδας.

Είχαμε και ένα νέο πρόεδρο με μέντορα τον αδερφό του ιδρυτή της καλύτερης παράγκας που είδε ποτέ το ελληνικό ποδόσφαιρο, επικοινωνιακό με προσβάσεις καλές στα τοπικά ΜΜΕ. Αποκοιμήθηκε ο κόσμος κι άλλο. Και να τα καμπανάκια από Ασίες και Ευρώπες για το στοίχημα. Καμία αντίδραση. Και να τα καμπανάκια για σχέσεις με τον νέο αυτοκράτορα του ελληνικού ποδοσφαίρου και πατριώτη μας Β. Μαρινάκη. Καμία αντίδραση. Και να τα καμπανάκια με ενημερότητες και απειλές για τιμωρίες που «οι εχθροί του ΟΦΗ» μας απειλούν. Καμία αντίδραση. Το ανοσοποιητικό σύστημα του ασθενή ΟΦΗ, είχε πια εξαντληθεί. Είχε συνηθίσει. Δεν είχε παρά ελάχιστα αντισώματα αξιοπρέπειας και καθαρότητας.

Η ομάδα λειτουργούσε σε καθεστώς πλήρους αδιαφάνειας. Από τη μέρα που έπεσε δεν είχαμε νέα. Ποιος είναι ο ιδιοκτήτης. Ποιος βάζει λεφτά. Ποιος βγάζει λεφτά. Ποιος έχει μετοχές. Που είναι οι μετοχές που προ-αγόρασε ο κόσμος. Ποιος φέρνει παίκτες. Ποιος διαλέγει παίκτες. Ποιος λειτουργεί τις ακαδημίες. Τι δουλειά έχουν διάφοροι αφανείς και εμφανείς παράγοντες (με το γνωστό μαφιόζικο look) στον πάγκο, τα αποδυτήρια, τα επίσημα στην εξέδρα. Πλήρες σκοτάδι. Κι όποιος ρωτούσε, ήταν ή γραφικός ή απλά «δεν είναι ώρα, κάτσε να σωθεί η ομάδα και θα τα δούμε όλα». Δεν τα είδαμε ποτέ. Και φέτος πλέον τα έχουμε δει όλα μαζεμένα και σε γερές δόσεις για να το εμπεδώσουμε.

Ο θάνατος λοιπόν έρχεται σε δόσεις. Λίγο κάθε μέρα. Αργά και βασανιστικά. Αν και η αλήθεια είναι ότι τους τελευταίους μήνες έχουν πυκνώσει τα συμπτώματα. Η ομάδα μένει στη ζωή με μηχανική υποστήριξη. Σε κώμα βαθύ. Και την κρατάνε στη ζωή ουσιαστικά εκείνοι που την μόλυναν. Για να προλάβουν να κρύψουν τις ευθύνες τους. Να σώσουν τον εαυτό τους. Άλλωστε γι αυτό μπήκαν στην ομάδα εξαρχής. Για τον εαυτό τους.

Και κάθεται ο κόσμος και κλαίει το μακαρίτη προκαταβολικά. Αλλά δεν τολμά να βάλει κανείς το χέρι του και να τραβήξει το καλώδιο. Κι έτσι περιφέρεται το κουφάρι της ομάδας σε όλη την Ελλάδα, μαζεύει 4αρες, κάνει τζίρους στα στοιχηματζίδικα και οριακά συμπληρώνει 11αδα. Και τον γλεντάνε και διάφοροι νεκρόφιλοι κι από πάνω κάνοντας το κομμάτι τους.

Ναι λοιπόν είναι άσχημο πράγμα ο θάνατος. Και χειρότερο πράγμα ο αργός και βασανιστικός θάνατος. Ακόμα χειρότερο όμως είναι η δολοφονία. Γι αυτό λοιπόν ήρθε η ώρα να τραβήξουμε το καλώδιο να τελειώσει το μαρτύριο. Και στη Γ, χωρίς χρέη κι αφού ξεφορτωθούμε πρώτα όλο το συνονθύλευμα μαφιόζων, επικίνδυνων, «παραγόντων» και πολιτικάντηδων να αρχίσουμε να ελπίζουμε στην ανάσταση.

Ας το πάρουμε απόφαση και να το πάμε από την αρχή. Καθαρά όμως τώρα. Όχι όπως το προηγούμενο restart. Κι όσο πάρει. Δεν είναι ντροπή να αργήσεις να επανέλθεις. Είναι ντροπή όμως και ανέντιμο να ανέχεσαι την ξεφτίλα.

Κείμενό μου στο Porca.gr

Επαγγελματίας ποδοσφαιριστής: Είναι όλα τόσο (χαζό)χαρούμενα όσο οι περισσότεροι νομίζουν;

194958

Διεθνή έρευνα οργάνωσε η Παγκόσμια Ομοσπονδία Ποδοσφαιριστών, FIFPro, με θέμα «Ψυχικές Ασθένειες στο Επαγγελματικό Ποδοσφαιρικό».

Η έρευνα οργανώθηκε από τον υπεύθυνο της Ιατρικής Επιτροπής της FIFPro Δόκτορα Βίνσεντ Γκούτερμπαργκ, με τη συμμετοχή 300 εν ενεργεία και μη ενεργεία επαγγελματιών ποδοσφαιριστών από την Ολλανδία, τη Σκωτία, την Ιρλανδία, τις ΗΠΑ, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία.
Τα ευρήματα αποκάλυψαν εκτεταμένα παραδείγματα ποδοσφαιριστών που είχαν την εμπειρία συμπτωμάτων κατάθλιψης και άγχους, ανάμεσα σε άλλα θέματα ψυχικής υγείας. Με τα δεδομένα που υπάρχουν πλέον, είναι δυνατό να δημιουργηθεί μία επιστημονική βάση δεδομένων με πληροφορίες για ένα άκρως ευαίσθητο ζήτημα, που συχνά αφήνει τα θύματα του να ζουν στο σκοτάδι.
Σύμφωνα με την έρευνα, στην οποία έλαβαν μέρος ποδοσφαιριστές από την Ολλανδία μέχρι τη Νέα Ζηλανδία, ο νούμερο 1 εχθρός είναι η κατάθλιψη. Ένας στους τέσσερις τύπους που κλωτσούν μπάλα επαγγελματικά υποφέρει από αυτήν την ύπουλη ασθένεια και -μάλλον επακόλουθα- ένα 20% ψάχνει καταφύγιο στο αλκοόλ, καταναλώνοντας ποσότητες που απέχουν από το social drinking.
Το μικρότερο από τα προβλήματα των ενεργεία ποδοσφαιριστών είναι η χαμηλή αυτοεκτίμηση. Ίσως δεν έχουν όλοι την έπαρση ενός Ιμπραΐμοβιτς, αλλά ακόμη κι έτσι, μόλις ένα 3% παραδέχθηκε κάτι τέτοιο.
Τα αποτελέσματα δείχνουν πως οι ποδοσφαιριστές –αντίθετα από ό,τι πιστεύει ο πολύς κόσμος- δεν ζουν πάντα μια ξένοιαστη ζωή και συχνά προσπαθούν να ξεφύγουν από τα όποια προβλήματά τους μέσω των ίδιων δρόμων με τον «νορμάλ» πληθυσμό…

Εκεί που τα πράγματα γίνονται χειρότερα, είναι μετά το τέλος της καριέρας τους. Αυτό βέβαια είναι λογικό αφού οι ποδοσφαιριστές καλούνται να βρουν ένα διαφορετικό τρόπο ζωής μετά από μια 15ετία ή και παραπάνω που είχε κυλήσει με ένα συγκεκριμένο μοτίβο.

Στους παλαίμαχους το ποσοστό της κατάθλιψης εκτινάσσεται στο 39%… Είναι η πρώτη φορά μετά από καιρό που καλούνται να ζήσουν χωρίς τη ρουτίνα των προπονήσεων ή τον ενθουσιασμό των αγώνων με συνέπεια να εκδηλώνουν συχνά άγχος, ανησυχία, δυσκολίες στον ύπνο και ένα σωρό παρόμοια συμπτώματα που τους εμποδίζουν την προσπάθεια εξεύρεσης ενός νέου τρόπου ζωής.
Εκεί που η κατάσταση γίνεται πραγματικά απελπιστική για τους ποδοσφαιριστές, είναι όταν ένας τραυματισμός έρχεται να τους βγάλει εντελώς από το παιχνίδι και σημαίνει παράλληλα και το τέλος της καριέρας τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις, όταν δηλαδή το αντίο δεν έρχεται οικειοθελώς, τα πράγματα ζορίζουν και οι επιπτώσεις στην ψυχική τους υγεία σχεδόν ανυπολόγιστες.
Για πολλά χρόνια τα φώτα έπεφταν πάνω στους μυϊκούς τραυματισμούς και τα κατάγματα ενός ποδοσφαιριστή κι επακόλουθα το χρόνο που θα χρειάζονταν προκειμένου να επιστρέψουν στα γήπεδα. Αυτή όμως, είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Η άλλη, η αθέατη παρέμενε ταμπού, ίσως επειδή κανείς δεν τολμούσε να διαλύσει τη στερεοτυπική «μάτσο» εικόνα ενός άτρωτου από οτιδήποτε ανθρώπου, η οποία γινόταν πιο θαμπή μόνο στο άκουσμα της αυτοκτονίας κάποιου μέχρι την προηγούμενη μέρα ειδώλου, όπως για παράδειγμα, του Ρόμπερτ Ένκε πριν κάποια χρόνια.
Ο Δρ Γκούτεμπαργκ είπε ότι η έρευνα αποκαλύπτει «κάποιες σκοτεινές πλευρές» που αφορούν την προσπάθεια να φθάσει ένα άτομο στο επίπεδο να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής με πλήρη απασχόληση.
Αυτή η διαδικασία εξυπηρετεί επίσης ώστε να υπάρχει σημείο αναφοράς για την βελτίωση της συνολικής υγείας των ποδοσφαιριστών, σε όλα τα στάδια της καριέρας τους, ειδικά όταν αρχίζει για αυτούς η ζωή μετά από το ποδόσφαιρο.
«Η προσοχή που δίδεται στην υγεία των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών από τα όργανα του ποδοσφαίρου και τους συλλόγους, πρωταρχικά, αφορά τα συμβάντα τραυματισμών, αλλά, αυτό δεν αρκεί, καθώς, προκειμένου να είναι υγιής ένας ποδοσφαιριστής, δεν αρκεί να μην έχει χτυπήσει, αλλά, χρειάζεται επίσης να είναι ψυχικά και κοινωνικά σε καλή κατάσταση, βραχυπρόθεσμα αλλά και μακροπρόθεσμα. Η FIFPro αναλαμβάνει, σε παγκόσμια κλίμακα, την ευθύνη να επιμορφώσει και να υποστηρίξει τους ποδοσφαιριστές καθώς τους ενθαρρύνει ώστε να βγουν στο προσκήνιο, βγάζοντας από πάνω τους το στίγμα της σύνδεσης με τις ψυχικές ασθένειες στο ποδόσφαιρο», είπε συμπερασματικά ο Δρ Γκούτεμπαργκ.

Αναλογιζόμενοι την έλλειψη γνώσης για τις ψυχικές ασθένειες και υπολογίζοντας την ύπαρξη ορισμένων φυσικών και ψυχολογικών παραγόντων που δημιουργούν στρες κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος της καριέρας στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, η FIFPro και 6 Εθνικοί Σύνδεσμοι-μέλη της, υποστήριξαν αυτή τη διεθνή επιστημονική έρευνα ώστε να συγκεντρώσουν στοιχεία για τις ψυχικές ασθένειες των ποδοσφαιριστών.
Στην έρευνα, συμπεριλήφθηκαν παράγοντες που συσχετίζονται με τις ψυχικές ασθένειες. Όπως είναι η καταπίεση, η εξάντληση, η κατάθλιψη, το άγχος, η χαμηλή αυτοεκτίμηση αλλά και συμπεριφορές που έχουν σχέση με την κατανάλωση αλκοόλ, τη διατροφή και το κάπνισμα. Προκειμένου να αξιολογηθούν αυτοί οι παράγοντες, χρησιμοποιήθηκαν αξιολογημένα ερωτηματολόγια.
Από τους ποδοσφαιριστές αναφέρθηκαν ορισμένοι φυσικοί και ψυχολογικοί δείκτες που αναλύθηκαν στην έρευνα, όπως είναι οι τραυματισμοί που υποχρεώνουν σε απουσία μεγαλύτερη από 4 εβδομάδες, εγχειρήσεις, απώλειες συγγενικών προσώπων και συμπεριφορές που έχουν σχέση με την υποστήριξη από προπονητή και συμπαίκτες και τη συνύπαρξη μαζί τους.
Με τις πληροφορίες που παρέχονται από μία έρευνα σαν και αυτή, η FIFPro επιδιώκει να κατανοήσει τα προβλήματα ψυχικής υγείας που είναι δυνατό να παρουσιασθούν στη διάρκεια της καριέρας ενός ποδοσφαιριστή ή και μετά από αυτή.

Η FIFPro και οι Σύνδεσμοι-μέλη του μπορούν, πλέον, να εξελίξουν και να προσαρμόσουν στρατηγικές, προκειμένου να προστατέψουν και να προωθήσουν την υγεία των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών.

Πηγές:

http://www.newsbomb.gr/sports/story/427426/psap-ereyna-gia-to-aghos-sto-podosfairo#ixzz2xu4zeAeL
http://www.sport-fm.gr/article/i-skoteini-pleura-twn-asteriwn/759381