Ο μπαμπάς κι ο σκύλος

O συγχωρεμένος ο πατέρας μου, μέχρι μεγάλη ηλικία, όταν εγώ ήμουν 10-12 χρονών δεν είχε καμία επαφή με τα κατοικίδια ζώα. Δεν τα ήθελε και δεν τον απασχολούσε το θέμα καν.

Κάποια στιγμή για κάποιον πολύ περίεργο λόγο έδωσε έγκριση στο διαρκές και πάγιο αίτημα των γιων για ένα σκυλάκι. Έχοντας και ένα οικόπεδο μεγάλο πια, ενέδωσε. Στην αρχή όλοι πιστέψαμε ότι οριακά δεν θα το κλωτσάει και ίσως να μάθει το όνομα του αν τυχόν χρειαστεί καμία φορά να του απευθύνει το λόγο.

Κι όμως! Οι δύο τους, ο πατέρας μου κι ο Έκτορας (ένα μαύρο βέλγικο λυκόσκυλο) έγιναν οι καλύτεροι φίλοι! Η αδυναμία που είχε ο σκύλος στον πατέρα μου ήταν πασιφανής. Αρρώσταινε ή πάθαινε κανένα λουμπάγκο, αρρώσταινε και ο σκύλος!

3246_1137854961163_3650187_n

Μέχρι που μία μέρα μας τον έκλεψαν. Νομίζω ότι ο πατέρας μου έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του. Έψαξε όπου μπορεί να φανταστεί κανείς. Γνώρισε κόσμο (ρομά, βοσκούς, ψιλομαφιόζους, τα πάντα!) που δεν είχε γνωρίσει μετά από τόσες δεκαετίες ζωής! Πέρασαν μήνες και επέμενε, συνέχιζε να ψάχνει. Και τελικά δικαιώθηκε. Ήταν και η πρώτη φορά που τον άκουσα μπροστά μου να απειλεί κάποιον (τον είχε βρει και δεν του τον έδιναν) ότι θα κάνει χρήση της Ανωγειανής καταγωγής του!

Τόσα χρόνια μετά ούτε ο πατέρας μου ούτε κι ο Έκτορας είναι μαζί μας. Αλλά η σχέση τους για μένα ήταν η απόδειξη ότι όλοι μας μπορούμε να συνυπάρξουμε, να αγαπήσουμε και να γίνουμε πραγματικοί φίλοι με ένα ζώο.

Το έζησα κι εγώ, με την Ίριδα, κόρη του περίφημου Έκτορα. Αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία σε μιά άλλα αφορμή. Ίσως την επόμενη Παγκόσμια Ημέρα Ζώων…

 

Το παζάρι του καιρού

Αττική, Παρασκευή 28 Σεπτέμβρη, τυχαία περιοχή, τυχαία οικογένεια, ώρα 20:00

Η τηλεόραση παίζει ειδήσεις, ανάλυση μετεωρολόγων και άλλων ειδικών για το φαινόμενο «Ξενοφών» που μαίνεται και το φαινόμενο «Ζορμπάς» που έρχεται.

  • Γιώργο, βλέπεις τι λένε;
  • Εδώ και τρεις μέρες αυτά λένε αλλά δεν έγινε και τίποτα τραγικό.
  • Κι αν γίνει τώρα;

Σιγή…

  • Αύριο έχουμε και λαϊκή, να πας πρωί-πρωί να προλάβεις τον καιρό.
  • Ναι αλλά θα προλάβω και τις τιμές ψηλά ρε Ελένη!
  • Δεν πειράζει, ΤΩΡΑ σε έπιασαν οι τσιγκουνιές;

Σιγή ξανά…

  • Αύριο έχει και το παιδί ποδόσφαιρο ε; Δεν πιστεύω να τον πας;
  • Γιατί όχι; Αν δεν αφήνει ο καιρός δε θα γίνει προπόνηση
  • Δηλαδή αν βρέχει δε θα γίνει;
  • Ανάλογα πόσο θα βρέχει βρε Ελένη!
  • Α δηλαδή να βραχεί το παιδί, δε σε νοιάζει εσένα. Να κρυώσει, να τρέχουμε. Για να μη χάσει το ποδόσφαιρο.
  • Γιατί να το χάσει;
  • Άσε μας ρε Γιώργο, μην χάσει την παράδοση και μείνει πίσω στην ύλη;
  • Καλά θα δούμε (κερδίζει χρόνο περιμένοντας το σύμμαχο)

Αττική, Σάββατο 29 Σεπτέμβρη, ίδια, τυχαία περιοχή, ίδια, τυχαία οικογένεια, ώρα 09:00

  • Καλημέρα μαμά! Πού είναι οι κάλτσες μου του ποδοσφαίρου.
  • Στην ντουλάπα.
  • Δεν είναι! Κοίταξα!
  • Αν έρθω και τις βρω θα γίνει χαμός
  • Α! Τις βρήκα ναι.

Λίγα δευτερόλεπτα μετά…

  • Γιώργο του είπες ότι θα πάει για μπάλα;
  • Δεν του το είπα εγώ, μόνος του. Αλλά γιατί να μην πάει; Ψιχαλίζει μόνο.
  • Θες να ξανακάνουμε την ίδια συζήτηση;

Είσοδος του νεαρού Μέσι στην κουζίνα

  • Άντε μπαμπά, πίνω το χυμό και φεύγουμε ε;
  • ΟΚ
  • Τι ΟΚ; Πλάκα μου κάνετε και οι δύο;
  • Έλα ρε Ελένη, άσε το παιδί, θα αλλάξει μετά αν βραχεί. Χαζός είναι; Θα δω κι εγώ τον καιρό και αν χαλάσει πολύ θα του πω να φύγουμε.
  • Γιώργο τελείωνε! Είπα όχι.
  • Έλα ρε μαμά, αφού μου αρέσει! Θα προσέχω! Θες να στενοχωρηθώ να είμαι όλο το Σαββατοκύριακο στενοχωρημένος; (γάτος ο μικρός)
  • Καλά άντε, να πας αλλά να προσέχεις! Να πεις του προπονητή αν βρέχει να μη σας βάλει στο γήπεδο!
  • Μετά θα πάμε και λαϊκή αν είναι μαζί με το παιδί.
  • Πλάκα κάνεις έτσι; Θα τον φέρεις εδώ και θα πας ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ! (Μάλλον η βροχή στη λαϊκή δεν είναι επικίνδυνη. Ή ο Γιώργος είναι άτρωτος)

children-playing-football-in-rain-12.jpg


ΒΟΝUS- TIPS

Αυτή περίπου η ιστορία εξελίχθηκε σε όσα σπίτια έχουν παιδί που παίζει ποδόσφαιρο ή κάνει οποιοδήποτε outdoor (ναι έτσι το λέμε στην Κρήτη) αθλητισμό το προηγούμενο Σαββατοκύριακο! Ειδικά σε γονείς με παιδιά «νέα» στον αθλητισμό, κάπου 5 με 8-9 χρονών.

Με αφορμή αυτό και μετά από μερικές δεκαετίες εμπειρίας στο concept «βροχή-ποδόσφαιρο» κι έχοντας πια περάσει και από τις πλευρές της διαπραγμάτευσης, μερικά σύντομα tips κυρίως για τις μαμάδες που ανησυχούν και τους μπαμπάδες που θέλουν επιχειρήματα:

  • Ναι, οι προπονητές είναι άνθρωποι με κρίση και λογική. Αν δουν ότι δεν πρέπει να γίνει μία προπόνηση λόγω καιρού, ΔΕΝ την κάνουν. Δεν έχουν κανένα λόγο να πάρουν ΡΙΣΚΟ.
  • Όχι, τα παιδιά όταν παίζουν υπό βροχή δεν αρρωσταίνουν. Θα αρρωστήσουν αν βγαίνοντας από το γήπεδο δεν αλλάξουν (όλα τα) ρούχα.
  • Όχι, το κατάλληλο ντύσιμο για να παίξουν υπό βροχή δεν είναι το «κρεμμύδι». Ότι φορούν πάντα κι ένα αντιανεμικό αδιάβροχο αρκούν.
  • Ναι, στα παιδιά αρέσει να παίζουν με βροχή. Και στους μεγάλους.
  • Ναι, στα παιδιά κάνει καλό να σκληραγωγηθούν λιγάκι. Είναι φτιαγμένα από τη φύση να αντέχουν μερικά πράγματα.

Χαλαρώστε και αφήστε τα να ζήσουν τον αθλητισμό ολοκληρωμένα. Ένα μέρος του είναι να μάθουν να παίζουν σε πιο δύσκολες συνθήκες, να κρίνουν αν όντως μπορούν να παίξουν, να μάθουν ότι με την πρώτη δυσκολία δε σταματά η ζωή αλλά και να βρουν τους τρόπους αυτοπροστασίας. Η ενασχόληση με τον αθλητισμό γίνεται κυρίως για αυτά κι όχι τόσο για να βγουν νέοι Ρονάλντο και Μέσι. Αλλά και Ρονάλντο και Μέσι αν θες να βγάλεις πρέπει να του μάθεις να μην το παρατάει στην πρώτη δυσκολία (πχ βροχή ή κρύο) αλλά να βρει τρόπο να επιβιώσει! Σε τελική ανάλυση τα δικά μας εδώ παίζουν σε λίγο-πολύ καλές συνθήκες…

b3210558cd5745d19ffd0772746fe2e2.jpg

Πρώτα το ζούμε, μετά γράφουμε: Σε γάμο μαζί με τα παιδιά!

Προσοχή ακολουθεί κείμενο βγαλμένο από την εποχή του superdad με κρυφο-μελό επίλογο και κοινωνικό μήνυμα- bonus στο τέλος:

Αυτό το καλοκαίρι, όπως κάθε καλοκαίρι τουλάχιστον για όσο βρίσκεσαι ηλικιακά κάπου μεταξύ 28-40 τα Σαββατοκύριακα έχουν σχεδόν πάντα ένα γάμο ή μία βάφτιση! ΟΚ, φέτος έχουν και από μία μπόρα κάπου το μεσημέρι αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση…

CONFETTI_PARTY_CANNONS

Την τελευταία διετία, με τον μεγάλο να έχει «μεγαλώσει» και εκ φύσεως να είναι εύκολος και ανθεκτικός στο ξενύχτι δεν είχαμε δυσκολευτεί. Φέτος όμως το project έγινε πιο πολύπλοκο με την προσθήκη στην ομάδα του μικρού που τώρα κοντεύει τους 11 μήνες. Από ότι έχει φανεί ως τώρα, μια χαρά έχει ανταπεξέλθει κι εκείνος και όλη η ομάδα στις φετινές μας κοινωνικές εφορμήσεις. Άλλωστε παιδί που κοιμάται ώρες κάτω σχεδόν από ηχείο είναι ευλογία!

Σκεφτόμουν όμως προχθές πόσο διαφορετική ήταν η φάση αυτή πριν από τα παιδιά. Είχες ας πούμε γάμο φίλου Σαββατόβραδο. Σάββατο πρωί χαλαρά πήγαινες για το καφεδάκι σου- οι γυναίκες τα κλασσικά κομμωτήρια/νύχια προφανώς- έκανες τη βόλτα σου και προς το μεσημέρι γύριζες σπίτι, έκανες με το πάσο σου το μπάνιο σου και το ξύρισμά σου και την έπεφτες για ένα σύντομο ύπνο, 2-3 ωρίτσες το πολύ. Ξυπνούσες φρεσκαδούρα, διάλεγες  με την ηρεμία σου τι θα βάλεις, ντυνόσουν, χτενιζόσουν, έμπαινες στο αμάξι και πήγαινες. Στην ώρα σου.

Εκεί εννοείται με την παρέα έκανες το χαβαλέ σου, έπιανες την κουβέντα να μάθεις τα νέα διαφόρων που είχες να δεις καιρό (κάτι παλιοί συμμαθητές ή κάτι μακρινοί συγγενείς παίζουν σε τέτοιες περιπτώσεις). Οι γυναίκες σχολιασμό νυφικού, στολισμού εσύ σχολιασμό φαγητού, γυναικών (αν σε έπαιρνε προφανώς, υπάρχει και προ γάμου/παιδιών η παντόφλα και ίσως είναι εντονότερη αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο κείμενο…) περνούσε άνετα η ώρα. Μετά έχοντας φάει, με μεθοδικότητα και σχολαστικότητα ότι έχει ο μπουφές, άρχιζες να πίνεις με μοναδικό σου άγχος το αλκοτέστ. Χαβαλές, χορός, έφτανε η ώρα 6-7 και δεν το έπαιρνες χαμπάρι. Την επομένη ξυπνούσες κατά το μεσημέρι, κανόνιζες το μπάνιο σου ή αν βαριόσουν πολύ κανένα φαγητό και άραζες μετά πάλι στον καναπέ για αποθεραπεία. Ενίοτε έπαιζε και βραδινή έξοδος.

Τα πράγματα τώρα είναι λίγο διαφορετικά. Ακόμα κι αν- όπως είναι η δική μου περίπτωση- όλη η ομάδα είναι ευέλικτη, εύκολη στο ξενύχτι και άνετη στο έξω! Για παράδειγμα το Σάββατο θα πρέπει να αναλάβεις τα παιδιά εσύ όσο η γυναίκα σου πάει κομμωτήριο (αυτά δεν αλλάζουν…). Πράγμα που σημαίνει παιχνίδι ή βόλτα μέχρι τελικής πτώσης. Μετά μπάνιο το μικρό και μπάνιο το μεγάλο για «να είναι έτοιμοι». Κάπου εκεί ανάμεσα κάνεις κι εσύ ένα στα γρήγορα. Στόχος σου είναι να καταφέρεις να τα κοιμήσεις το μεσημέρι για να την παλέψουν το βράδυ. Και να κοιμηθείς κι εσύ.

Κοιμίζεις πρώτα το μικρό και μετά το μεγάλο. (μην μπερδεύεσαι, δεν είναι τόσο απλό όσο το διαβάζεις σε αυτή την πρόταση)! Αφού μαζέψεις το χαμό και αμέσως μόλις σε πάρει ο ύπνος ξυπνάει ο μικρός. Τον ξανακοιμίζεις. Μετά ξυπνάει ο μεγάλος. Και συνεχίζεται έτσι η φάση μέχρι να έρθει η ώρα να ντυθείτε. Συνολικός χρόνος ύπνου 14 λεπτά. Σε 4 άτοκες δόσεις.

305424014_37d74a8717_o

Το ντύσιμο έρχεται να δοκιμάσει τα νεύρα σου. Μόλις ντύσεις το μικρό, η πρώτη του δουλειά θα είναι εννοείται να λερώσει πάνα. Άρα να τον αλλάξεις πάλι. Για να ντύσεις το μεγάλο (από τριών ετών και πάνω εμφανίζεται το φαινόμενο) πρέπει πρώτα να διαπραγματευτείς και να πετύχεις συμφωνία για τα ρούχα.

Γιατί να βάλω πουκάμισο;

Ε, βάζουμε τα καλά μας, να κι εγώ θα βάλω.

Δε θέλω!

Καλά μη βάλεις! (δίνοντάς του ένα μπλουζάκι για ξεκάρφωμα)

Δύο λεπτά μετά…

Εσύ θα βάλεις όμως!!

Ε ναι δε στο είπα;

Τότε θέλω κι εγώ.

Επόμενος σταθμός παντελόνι

Γιατί να βάλω μακρύ παντελόνι, καλοκαίρι είναι!

Για ποιο καλό μωρέ, αφού θα βάλεις πουκάμισο, ταιριάζει καλύτερα!

Κι αν ζεσταίνομαι;

Θα αντέξεις δεν θα έχει τόσο ζέστη εκεί.

ΨΕΜΑΤΑ λες για να βάλω! Αφού είναι καλοκαίρι! (σταθερό επιχείρημα)

Ωραία, βάλε βερμούδα, όπως ο μπέμπης! (με όσο πιο αδιάφορο τόνο είναι εφικτό)

Εγώ είμαι μεγάλος αν ξέρεις! Φέρε το παντελόνι. Κι εσύ μακρύ θα βάλεις ε;

Nαι, ναι! (πάει κι αυτό)

Για να μη στα πολυλογώ, υπολόγισε αντίστοιχο παζάρι για παπούτσια, κάλτσες, ζώνη (αν το τραβάει ο οργανισμός σου), χτένισμα και έχεις μία εικόνα. Μετά υπολόγισε ότι έχεις ακριβώς 10 λεπτά για να είσαι έτοιμος πριν λερωθεί/τσαλακωθεί. Ότι προλάβεις. Εκτός αν θες να τους ετοιμάσεις ντυμένος οπότε θα έχεις 10 λεπτά να αλλάξεις τα ρούχα που ήδη τσαλάκωσες και να φτιάξεις το μαλλί (αν έχεις τέτοιο) που ήδη χάλασες…

2d34860352b1c179b26635cea06f92e0--father-and-son-pics-father-and-son-matching
Πώς είναι εδώ η παρέα; Ε καμία σχέση!

Με τα πολλά, κάποια στιγμή είστε έτοιμοι. Τώρα είναι η ώρα που ρωτάς τη γυναίκα σου. «Είμαστε έτοιμοι, να κατεβάσω το καρότσι και τη τσάντα του μωρού στο αυτοκίνητο»; Κατά 98,4% θα σου πει «σε 3 λεπτά ξεκινάμε». Εκεί είναι ένα λίγο δύσκολο 20λεπτο που θα πρέπει να απασχολήσεις τα παιδιά χωρίς να λερωθεί κανείς από τους τρεις σας. Αλλά θα τα καταφέρεις! Κάποια στιγμή θα μπείτε στο αυτοκίνητο. Θα ανεβείς πάνω για αυτό που ξεχάσατε. Θα ξαναμπείς στο αυτοκίνητο και θα ξεκινήσετε. Πιθανότατα έχεις περίπου 4 λεπτά για να είστε στην ώρα σας.

Κάποια στιγμή θα φτάσεις και εννοείται θα συναντήσεις τον φίλο σου που δεν έχει ακόμα παιδιά για να δεις τι σημαίνει «ντύθηκα, χτενίστηκα κι ΕΦΤΑΣΑ έτσι ως το γάμο». Μη σε πάρει από κάτω, όλη η βραδιά είναι μπροστά σας για διασκέδαση!

Στο μυστήριο τα πράγματα είναι σχετικά απλά, κυνηγάς τον μεγάλο με το μικρό αγκαλιά, χαιρετάς πεταχτά γνωστούς και προσπαθείς να μη γίνεις χάλια. Παράλληλα ΟΦΕΙΛΕΙΣ να έχεις άποψη για το νυφικό και το στολισμό καθώς αν όχι το ίδιο βράδυ την επομένη θα ερωτηθείς και ΠΡΕΠΕΙ να έχεις ολοκληρωμένη άποψη. Μη γίνεις πάλι ρόμπα και ακούσεις το γνωστό «εσείς οι άντρες μηδέν παρατηρητικότητα βρε παιδί μου». Αν επιλέξεις δικαιολογίες τύπου, «είχα τα παιδιά και δεν πρόσεξα καλά», παίζει και το «σε σας τους άντρες είναι αδύνατο να κάνετε δύο πράγματα ταυτόχρονα».

Μετά είναι ίσως η πιο δύσκολη φάση. Το κενό ανάμεσα στο μυστήριο και το φαγητό/γλέντι κλπ. Εκεί εννοείται ότι τα παιδιά θα δηλώνουν κουρασμένα, διψασμένα και πεινασμένα. Άλλο που όταν έρθει το φαγητό θα θέλουν να παίξουν! Μη σε μπερδεύει! Οπλίσου με υπομονή και θα το ξεπεράσεις. Εκμεταλλεύσου αυτό το κενό και ως τις 10-10.30 κοίτα να κοιμήσεις το μωρό. Αν φυσικά θες να φας, να πιείς (πλάκα σου κάνω, αφού από το πρώτο ποτό θα ζαλίζεσαι έτσι που έχεις ξεσυνηθίσει) και να χορέψεις (αν σε κρατάνε τα πόδια και η μέση σου).

Μετά όλα θα κυλήσουν καλά, όπως τον παλιό καλό καιρό! Αρκεί το μεγάλο παιδί (που δε χωράει σε καρότσι) είτε να κοιμάται εύκολα σε καρέκλες και καναπεδάκια είτε να το τραβάει το ξενύχτι (ευτυχώς αυτό το λαχείο έπεσε σε εμάς!). Θα γίνει χαμός!

Βέβαια την επομένη που ο φίλος σου θα κοιμάται ως το μεσημέρι εσύ θα πρέπει να σηκωθείς πρωί- πρωί που θα ξυπνήσει το μωρό. Αυτό είχε κοιμηθεί από τις 10 άλλωστε και γύρω στις 7-8 είναι ξύπνιο, φρέσκο, επαναφορτισμένο έτοιμο για παιχνίδι! Μετά θα ξυπνήσει κι ο μεγάλος με νεύρα (ξενυχτάει άνετα είπαμε κι αυτό έχει και απόνερα…) για να παίξετε όλοι μαζί παρέα! Καλή τύχη!

Θα μου πεις τόση ταλαιπωρία αξίζει; Εσύ δηλαδή είσαι ευτυχής μπαμπάς; Ναι είμαι, όσο οξύμωρο κι αν σου φαίνεται! Μέσα σε όλο αυτό τον πανικό που σου περιγράφω έχει πολλές μικρές στιγμές αποζημίωσης. Ψάξε καλά και θα τις βρεις!

gries

Όσο για εσάς που ανήκετε στην πρώτη κατηγορία και μάλλον γελάτε τώρα, να θυμάστε ότι εμείς σε αυτό το γάμο τραβήξαμε διάφορα αλλά κανείς δεν μας ευχήθηκε «άντε και στα δικά σου ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ» ούτε και μας ρώτησε αν έχουμε βρει «κανένα καλό παιδί με καλή δουλειά» . Επίσης πιθανότατα κανείς δεν ασχολήθηκε με το τι φορούσαμε ή αν έχουμε πάρει κανένα κιλό. Για μάντεψε ποιοι ήταν στο στόχαστρο του κουτσομπολιού όλο το βράδυ!

Μπαμπά, θα μου πεις μια ιστορία;

Κείμενό μου για το Superdad.gr:

Aπό μικρός συνηθίζω (το κάνω ακόμα γι αυτό και βάζω ενεστώτα) να πλάθω στη φαντασία μου ιστορίες. Και να της διηγούμαι- κυρίως στον εαυτό μου- με διάφορους τρόπους, γραπτά, νοερά ακόμα και μουσικά. Οι περισσότερες, αν όχι όλες, από τις ιστορίες αυτές είναι εντελώς ρεαλιστικές κι έχουν σαν δεξαμενή τα ερεθίσματα που από μικρός είχα. Είτε από όσα άκουγα από τους γονείς, τους φίλους και τους γνωστούς είτε και ακόμα από την οικογενειακή εφημερίδα, τα βιβλία που διάβαζα, μουσικές που ανακάλυπτα ή και όσα παρατηρούσα να συμβαίνουν γύρω μου.

Προφανώς δεν είμαι εδώ και καιρό πια μικρός. Συνεχίζω όμως να φτιάχνω, να ψάχνω και να προσπαθώ να ακούσω ή να διηγηθώ ιστορίες. Οι ιστορίες μου χωρίζονται τελικά σε δύο βασικά είδη. Εκείνες που έφτιαξα μέσα από όσα έζησα και παρατήρησα. Κι εκείνες που έφτιαξα από τα ακούσματα και τις πληροφορίες των μεγαλύτερων.

Η πρώτη κατηγορία είναι απείρως πιο ρεαλιστική. Ουσιαστικά είναι μια προσπάθειά μου, η φαντασία μου να περιτυλίγει και να περιγράφει με μεγαλύτερη παρατηρητικότητα την πραγματικότητα. Και είναι αρκετά συναισθηματικές, μιας και προσεγγίζουν το τώρα με τη δική μου οπτική και με τη γεύση που σε εμένα αφήνουν όσα ζούμε. Που μιλούν για την καθημερινή μάχη για την επιβίωση. Για την κοινωνικό-πολιτική παράνοια μέσα στην οποία ζούμε. Για μικρές καθημερινές ιστορίες ανθρώπων όπως εμείς, που όμως για εκείνους η ιστορία αυτή είναι πιθανόν καθοριστικής σημασίας. Για το μόνιμα ερωτήματα στο μυαλό των 30αρηδων, «μένω ή φεύγω από τη χώρα», «να κάνω οικογένεια», «φεύγω από το πατρικό επιτέλους», «είμαι καλός πατέρας τελικά».

Η δεύτερη κατηγορία όμως είναι πολύ πιο συναρπαστική και εντυπωσιακή. Έχω στο μυαλό μου ιστορίες από μέρη και ανθρώπους που ποτέ ο ίδιος δεν έζησα. Διηγήσεις για ανθρώπους θαυμαστούς, με προσωπικότητες που εντυπωσιάζουν. Με τρόπο σκέψης αλλά και πορεία που σου εξάπτουν τη φαντασία. Ιστορίες που έχουν μυρωδιά μιας άλλης εποχής. Αλλά και ιστορίες δεκαετιών που μοιάζουν να έγιναν χθες.

Περιγραφές της ζωής ανθρώπων που πέτυχαν και άλλαξαν τα πράγματα, όπως ο Νέλσον Μαντέλα και ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ ή ο Τσε. Ακόμα- ακόμα κι ο Στιβ Τζομπς. Ανθρώπων που άφησαν το στίγμα τους για πάντα σαν τον Καζαντζάκη, τον Μαρξ ή τον Χατζιδάκι. Που σε κάνουν να θαυμάζεις και να αντιλαμβάνεσαι πώς εξελίσσεται η ανθρωπότητα.

Αλλά και ανθρώπων με τρομερό ταλέντο που αυτοκαταστράφηκαν όπως ο Σιδηρόπουλος κι ο Άσιμος ή ο Μπεστ κι ο Μαραντόνα. Ή δεν κατέληξαν έτσι όπως θα περίμενε κανείς, θυμίζοντας σε όλους ότι η ευτυχία δεν κατακτιέται εύκολα όσο πετυχημένος ή δοξασμένος είσαι όπως του Μπίλι Μπο και της Μαρίας Κάλλας.

Ανθρώπους που σε μαγεύουν από το πρώτο λεπτό όπως ο Έλβις ή οι Μπιτλς. Αλλά και ιστορίες που σε μελαγχολούν σαν της Μάνστεστερ των Μπέμπηδων του αεροπορικού δυστυχήματος ή του Χατζηπαναγή και της Εθνικής Ελλάδας που σε βάζουν να σκεφτείς «πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα τώρα;».
Αυτό το ταξίδι μέσα από τις ιστορίες και τις διηγήσεις, το αγαπάω πολύ. Και είναι από τα λίγα πράγματα που θα επιδιώξω να μεταδώσω στο παιδί μου. Να του πω τις ιστορίες μου. Και να του δείξω «πως το κάνω». Δε με νοιάζει καθόλου αν θα του αρέσουν οι ιστορίες μου όπως εγώ της έχω φτιάξει. Ούτε και θα θιχτώ αν αποφασίσει να τις αλλάξει. Και πολύ θα μου αρέσει αν ανακαλύψει άλλες, διαφορετικές από τις δικές μου και τους δικούς του «ήρωες».

Σκεπτόμενος όλα αυτά και προσπαθώντας να αποδείξω πώς από γενιά σε γενιά μεταφέρεται το storytelling (έτσι το λέμε στην Κρήτη), παλιότερα με τις ιστορίες δίπλα στο τζάκι, πλέον ακόμα και μέσα από το internet και το youtube, έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι αν η δική μου γενιά έχει δημιουργήσει ή τέλοσπάντων θα προλάβει να φτιάξει ικανό αριθμό ηρώων, ιστοριών και αφηγημάτων για να μεταφέρει ή θα «καθαρίσουν» πάλι οι παλιές οι καραβάνες. Αλλά αυτό είναι μια άλλη- μεγάλη, σύνθετη και ίσως πικραμένη- συζήτηση. Προς το παρόν στόχος μου είναι να σας διηγηθώ την ιστορία για τις…ιστορίες μου και να σας το προτείνω, συνάδελφοι superdads ως ένα καλό μάθημα πατρικό.

Να τους λέμε ιστορίες λοιπόν. Και να τους σπρώχνουμε να φτιάξουν και τις δικές τους. Και εντωμεταξύ ας κάνουμε μια προσπάθεια να «φτιάξουμε ιστορία» κι εμείς ως γενιά.

Τι πρέπει να περιμένει κάποιος από τους σημερινούς μπαμπάδες;

Διάβασα ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα σχετικά με τους μπαμπάδες και το ρόλο τους, με σημεία αιχμής που σηκώνουν σοβαρή συζήτηση. Το υπογράφει η Ζωή Στραβοπόδη- Τζιάνο, Ψυχοθεραπεύτρια και Οικογενειακή Σύμβουλος. Οπότε το μοιράζομαι ως τροφή για σκέψη και για τους μπαμπάδες και για τις μαμάδες και για το οικογενειακό περιβάλλον γενικότερα:

Τι περιμένει άραγε κάποιος από τους σημερινούς μπαμπάδες; Η αλήθεια είναι ότι ο παραδοσιακός ρόλος του πατέρα που ενεργούσε αποκλειστικά ως «κουβαλητής των αγαθών» και τηρητής της τάξης και της πειθαρχίας αποτελεί πλέον μακρινό παρελθόν. Στις μέρες μας βλέπουμε όλο και περισσότερους νέους μπαμπάδες να ταΐζουν τα παιδιά τους, να τους αλλάζουν πάνες, να τα συνοδεύουν σε παιδικά πάρτι, να συμμετέχουν στις ενημερωτικές σχολικές εκδηλώσεις κλπ. Είναι σαφές ότι ο ρόλος του πατέρα τον τελευταίο καιρό βρίσκεται σε μια σημαντική μετάβαση. Όσοι πατεράδες μένουν προσκολλημένοι στην εικόνα του παρελθόντος έρχονται αντιμέτωποι όχι μόνο με την γκρίνια των συντρόφων τους αλλά και με μια ελαφριά απαξίωση από σύσσωμο το οικογενειακό και κοινωνικό τους περιβάλλον.

Η αλήθεια είναι ότι μέχρι πολύ πρόσφατα ο ρόλος του πατέρα στην υγιή ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού θεωρούταν ήσσονος σημασίας και το βάρος της συνεισφοράς του έπεφτε αποκλειστικά στο κατά πόσο ήταν ικανός να συνεισφέρει οικονομικά στην οικογένεια. Η εικόνα που επικρατεί όμως σήμερα φαίνεται πως έχει αλλάξει άρδην. Η πλειοψηφία των σύγχρονων ψυχολογικών θεωριών υποστηρίζουν ότι όσο περισσότερο χρόνο αφιερώνει ένας πατέρας στο παιδί του τόσο αυξάνεται η αυτοεκτίμηση, η συναισθηματική ασφάλεια, η αυτονομία καθώς και η κοινωνικότητα του παιδιού. Επίσης, οι έρευνες δείχνουν ότι η συχνή παρουσία του πατέρα βοηθά το παιδί να αποκτήσει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και να δημιουργήσει υγιείς σχέσεις με τους άλλους.

NikiLioti_FatherRole_icon1

Πόσο χρόνο όμως πρέπει να αφιερώνει ένας πατέρας στην ανατροφή των παιδιών του; Αρκεί άραγε να παρακολουθεί τις σχολικές τους παραστάσεις, να τα πηγαινοφέρνει στις αθλητικές δραστηριότητες και να παίζει μαζί τους τα σαββατοκύριακα; Ή θα πρέπει να «εξομοιωθεί» ο ρόλος του με αυτόν της μητέρας; Φαίνεται πως οι ραγδαίες κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις που τείνουν να φέρουν τις γυναίκες σε ισότιμο επίπεδο επαγγελματικά και οικονομικά με τους άντρες τους, σε συνδυασμό με την αυξανόμενη συνειδητοποίηση των γυναικών (που είναι παραδοσιακά πιο ενήμερες όσον αφορά τα «ψυχολογικά» θέματα) ότι η συμμετοχή του πατέρα «κάνει καλό» στα παιδιά τους, έχει ως αποτέλεσμα πολλές γυναίκες να διεκδικούν όλο και μεγαλύτερη συμμετοχή από τους άντρες τους στην ανατροφή των παιδιών τους. Είναι βέβαια αναμφισβήτητη αλήθεια ότι παρά την σαφή αύξηση της ενασχόλησης των πατεράδων με τα παιδιά τους, ο ρόλος τους στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων παραμένει δευτερευούσης σημασίας και «βοηθητικός προς τη μητέρα». Και δεν είναι λίγες οι μητέρες που φαίνεται να ενοχλούνται από αυτό… Είναι ένα παράδοξο της εποχής ότι όσο περισσότερο οι άντρες ασχολούνται με τα παιδιά τους, τόσο περισσότερο οι γυναίκες φαίνεται να διεκδικούν την ακόμα μεγαλύτερη συμμετοχή τους!

Αν κοιτάξουμε προς τα πίσω, οι πατεράδες μας και οι παππούδες μας δεν αντιμετώπιζαν διαφωνίες στο γάμο τους όσον αφορά την ανατροφή των παιδιών. Ο λόγος ήταν απλός: Τότε, οι κανόνες που υπαγόρευαν στους ανθρώπους τι να κάνουν κάθε στιγμή ήταν απόλυτα σαφείς. Στην εποχή των μεταβάσεων που διανύουμε όμως επί του παρόντος, φαίνεται να  υπάρχει μια ασάφεια ως προς το ποιες είναι οι υποχρεώσεις και τα δικαιώματα ενός πατέρα.

Κανένας άντρας σήμερα δεν είναι σίγουρος για το πόσο χρόνο θα πρέπει να αφιερώσει. Οι άντρες βρίσκονται σε σύγχυση. Ένας άντρας σήμερα δεν είναι σίγουρος για το κατά πόσο η ενασχόληση με τα παιδιά του θα του προσφέρει αποδοχή ή θα του αφαιρέσει πόντους από τον ανδρισμό του. Δεν είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι η γυναίκα του χρειάζεται έναν άντρα ισότιμο και όχι έναν άντρα που να της παρέχει τη δυνατότητα να χαρεί τη μητρότητα απερίσπαστη από επαγγελματικές υποχρεώσεις. ιερώνει στα παιδιά του, ούτε για το ποια συναισθήματα του επιτρέπεται να εκφράζει μπροστά τους. Δεν ξέρει κατά πόσο έχει δικαίωμα να αγνοήσει τις νουθεσίες της γυναίκας του και να κάνει αυτό που θεωρεί ο ίδιος σωστό για τα παιδιά του, ούτε τι να κάνει στην περίπτωση που η γυναίκα του κερδίζει περισσότερα χρήματα από αυτόν. Επίσης, η αύξηση στα διαζύγια δημιουργεί επιπλέον προβληματισμούς στους πατεράδες: Τι είδους σχέση μπορεί να έχει ένας πατέρας με ένα παιδί που μένει μαζί του περιστασιακά; Πόση βαρύτητα έχει ο λόγος ενός πατέρα όταν την επιμέλεια του παιδιού έχει η μητέρα; Ποιος θέτει τους κανόνες όσον αφορά την ανατροφή του; Έχει το δικαίωμα να συμμετέχει σε αυτήν όπως ο ίδιος επιθυμεί ή θα πρέπει να ακολουθεί τις εντολές της μητέρας; Και τελικά, εφόσον υποτίθεται ότι είναι πλέον ισότιμοι ως γονείς, ποια είναι αυτή που θα του λέει τι να κάνει;

Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότερες γυναίκες, παρά το ότι φαινομενικά διεκδικούν την ενεργητική συμμετοχή των συζύγων τους στο μεγάλωμα των παιδιών, στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσο διαθέσιμες να τους παραχωρήσουν ίσες ευθύνες και δικαιώματα. Δίνουν οδηγίες και απαιτούν από τον άντρα τους να διεκπεραιώσει τις υποχρεώσεις του με τον τρόπο που οι ίδιες κρίνουν σωστό. Θεωρούν ότι είναι ειδήμονες, θέλουν να έχουν τον τελευταίο λόγο και συμπεριφέρονται σαν τα παιδιά να είναι μόνο δικά τους. Ας μην ξεχνάμε ότι ούτε για αυτές είναι εύκολο να παραχωρήσουν τα προνόμια που τους προσφέρει ο παραδοσιακός τους μητρικός ρόλος. Για να μπορέσει όμως ο πατέρας να παίξει καθοριστικό ρόλο στη ζωή των παιδιών του χρειάζεται η μητέρα να του παραχωρήσει χώρο. Δυστυχώς, αν ο πατέρας αποκλειστεί από τη μητέρα, θα παραμείνει εξίσου αποκλεισμένος και από το παιδί.

Οι περισσότεροι μπαμπάδες νοιάζονται πολύ για τα παιδιά τους και θέλουν να είναι καλοί πατέρες. Δυστυχώς όμως οι γυναίκες τους, κουρασμένες, φοβισμένες και μπερδεμένες καθώς είναι και οι ίδιες,  δεν είναι σε θέση να τους παροτρύνουν  να ψάξουν τον εαυτό τους σε αυτό το ρόλο με ένα τρόπο εποικοδομητικό αλλά αντίθετα το κάνουν με τρόπο απειλητικό και ανταγωνιστικό. Είναι σημαντικό άντρες και γυναίκες να κατανοήσουν ότι λόγω της σημαντικής μετάβασης που περνά ο «πατρικός ρόλος» οι περισσότεροι άνδρες δεν έχουν διδαχθεί τις δεξιότητες για να ανταποκριθούν σε έναν ενεργητικό πατρικό πρότυπο. Για να καταφέρουν όμως να ανταπεξέλθουν στις νέες ανάγκες και να εμπλακούν περισσότερο στην ανατροφή των παιδιών τους δεν χρειάζονται νουθεσίες και κριτική αλλά βοήθεια και ευγενική καθοδήγηση.

Πηγή: protothema.gr

Δε λες χαλάλι;

96195

 

Και φεύγεις για διακοπές με το νέο μέλος πρώτη φορά. Από την ώρα που γράφεις τη λίστα με τα απαραίτητα και φορτώνεις το αμάξι έχεις ήδη καταλάβει ότι έχουν αλλάξει όσα ήξερες. Λογικό λες, και προχωράς με τις ετοιμασίες.

Κείμενο: Χρίστος Σμπώκος

Φτάνεις λοιπόν στην εξοχή, χαρούμενος γιατί έχει έρθει η ώρα να χαλαρώσεις και να κοιμηθείς και λίγο παραπάνω, τελευταία με 4ωρα ήσουν. Χμμ… μπαμπά, μη σε αγχώνω αλλά μην έχεις και πολύ μεγάλες απαιτήσεις. Κοίτα τουλάχιστον να αξιοποιήσεις τη μεσημεριανή σιέστα του μωρού. Γιατί γενικώς τα ωράρια δεν αλλάζουν. Είναι κι αυτή η αλλαγή περιβάλλοντος που όλους τους επηρεάζει…

Περιμένεις κι εκείνα τα χαλαρά, ατελείωτα καφεδάκια με κουβέντα με φίλους που έχεις καιρό να δεις κι εφημερίδα. Όχι μην αγχώνεσαι, φυσικά και θα πας… Απλά εκείνη την εφημερίδα δε ξέρω αν προλάβεις να τη διαβάσεις. Και το «ατελείωτα», μην το δένεις και κόμπο…

Και κάπου εκεί που συζητάς για όλα αυτά με την παρέα, σου λέει ο αμετανόητος εργένης φίλος «εμ δε στα έλεγα; Μετά το παιδί τελειώνει η ζωή». Μην τον ακούς. Απλά η ζωή σου άλλαξε πίστα. Κι έχει πολύ ωραία πράγματα.

Για δες το όλο θέμα πιο προσεκτικά! Είσαι στο καφέ δίπλα στη θάλασσα (ή πάνω στο βουνό αν είσαι ορεινός τύπος, λίγη σημασία έχει) και σηκώνεσαι διαρκώς για να δει ο μικρούλης τα φυτά, το νερό, τα βότσαλα. Και σε κοιτάει λες κι έχει κάνει ΤΗΝ ανακάλυψη. Τον βλέπεις να προσπαθεί να κάνει τα πρώτα βήματα και βλέπεις το πονηρό του γελάκι. Δε λες χαλάλι η εφημερίδα που δε διάβασα;

Τον πηγαίνεις στα μέρη που μεγάλωσες και θυμάσαι τόσα να του πεις για «τότε» μόλις μεγαλώσει λίγο και καταλαβαίνει πιο πολλά! Και κάνεις σχέδια για το ποδήλατο που θα του πάρεις και που θα παίζετε μπάλα. Δε λες χαλάλι που δεν ήταν τόσο ατελείωτος ο καφές;

Ναι, όντως, ξυπνάει χαράματα να φάει. Κι έχει όρεξη 7 το πρωί για παιχνίδι κι εσένα τα μάτια σου να μην ανοίγουν! Αλλά σε τουμπάρει (πάντα) και παίζετε με τις ώρες στο κρεβάτι. Και μετά, μόλις κουραστεί τον έχεις αγκαλιά και να ακούτε αγαπημένες μουσικές μαζί χωρίς να πρέπει να ετοιμαστείς για δουλειά. Δε λες χαλάλι η νύστα;

Οι μικρές χαρές της ζωής είναι αυτές που σε κρατάνε, λένε. Κι έτσι είναι. Και αυτές που σου περιέγραψα συνάδελφε μπαμπά, δεν είναι και τόσο μικρές αν το φιλοσοφήσεις. Απόλαυσέ τες γιατί δεν είναι δεδομένες και αυτονόητες για όλους…

Πηγή : http://www.superdad.gr [ http://www.superdad.gr/simmaxoi/de-les-xalali/ ]

Η προσφορά του πατέρα στο θεσμό της «ατάκας της ελληνίδας μάνας»

Συχνά διαβάζω ή συζητάω με φίλους γύρω από το «θεσμό» της ελληνίδας μάνας. Συνήθως συζητάμε για τις ατάκες που όλες, λίγο πολύ, λένε. Προσωπικά έχω την υποψία ότι κάθε γυναίκα περνάει μια μυστική εκπαίδευση μόλις γίνεται μάνα. Στόχος είναι να μη χαθεί το ρεπερτόριο αυτό της ατάκας που για χρόνια μεγαλώνει γενιές ελλήνων.

Κείμενο: Χρίστος Σμπώκος

Σκεφτόμουν λοιπόν πόσο άδικο είναι που και σε αυτό παρακάμπτεται ο πατέρας! Ενώ έχουν χυθεί τόνοι μελάνι για άρθρα με τις «καλύτερες 25 ατάκες της ελληνίδας μάνας» και ενώ έχουν αναστενάξει sites και blogs με το θέμα, ο πατέρας μένει στην απέξω! Δεν είναι αυτό fair play!

Πληροφορώ λοιπόν, όποιον ενδιαφέρεται προφανώς, ότι και ο πατέρας έχει καθοριστικό ρόλο στις ατάκες αυτές ενώ σε πολλές περιπτώσεις με καίριες παρεμβάσεις αλλάζει το σκηνικό. Για παράδειγμα, συχνά ο πατέρας μνημονεύεται στην ατάκα της ελληνίδας μάνας, «κοίτα να σοβαρευτείς και να στρώσεις, γιατί θα καταλήξεις σαν τον πατέρα σου». Άλλες πάλι φορές ο πατέρας αποτελεί παραπομπή της μάνας «να πας να τα πεις αυτά στον πατέρα σου να δούμε τι θα πει». Υπάρχουν δε και φορές που πραγματικά αποθεώνει στο παιδί τον πατέρα του, «όλο βλακείες κάνεις, ίδιος ο πατέρας σου»!

Επιπλέον συχνά η μάνα ζητάει τη βοήθεια του πατέρα εμμέσως και χωρίς πίεση πάντα, «δες το Θανασάκη της κυρίας Ολυμπίας που διαβάζει και όλο άριστα παίρνει, εσύ τι είσαι, χειρότερος; «Γιώργο πες του κι εσύ» (Γιώργος = ο πατέρας που βλέπει τηλεόραση κάπου παραδίπλα αμέριμνος).

Και τέλος υπάρχουν και οι ακραίες περιπτώσεις όπου ο πατέρας παίρνει το ρίσκο να συμμετέχει στο διάλογο. «Ρε Μιχάλη, φύγε από εκεί, θα πέσεις και θα λερωθείς» λέει η μάνα. Για ανεξήγητους λόγους παρεμβαίνει ο πατέρας «άστο ρε Μαρία, παιδί είναι θα παίξει, ε θα λερωθεί κιόλας». Πάει φιρί φιρί να εισπράξει απάντηση καταπέλτης ή όχι; «Άμα λερωθεί, να τον πλύνεις εσύ κι αυτόν και τα ρούχα του». Και πάνω που λες οκ, φτηνά τη γλύτωσε ο μπαμπάς αρχίζει σερί (χαμηλόφωνης έως και υπόκωφης) γκρίνιας. «Αλλά έτσι είναι, όταν τα βρίσκουμε όλα έτοιμα ξέρουμε να κάνουμε τους καλούς»… «Αλλά έτσι είναι, σε ποιον θα μοιάσει το παιδί… (ξέρεις καλά ποιoν υπονοεί ε;)». Με το απαραίτητο βέβαια κλείσιμο «Αλλά δε φταίει κανείς, εγώ φταίω που δεν σας έχω αφήσει να βρωμίσετε».

Με αυτά τα απλά καθημερινά παραδείγματα, ένα μικρό μέρος μόνο της γκάμας που υπάρχει, θέλω να τονίσω τη συνεισφορά του πατέρα στην ανάπτυξη, διαμόρφωση, καθιέρωση αλλά και διαιώνιση του συλλεκτικού αυτού είδους με το κωδικό όνομα «ατάκες ελληνίδας μάνας»! Μπράβο μας μπαμπάδες που συμβάλλουμε τόσο σε αυτό το αναπόσπαστο μέρος της κουλτούρας της ελληνικής οικογένειας και κοινωνίας. Και αρθρογραφίας!

Πηγή : http://www.superdad.gr [ http://www.superdad.gr/simmaxoi/h-prosfora-tou-patera-sto-thesmo-ths-atakas-ths-ellinidas-manas/ ]

Συχνά διαβάζω ή συζητάω με φίλους γύρω από το «θεσμό» της ελληνίδας μάνας. Συνήθως συζητάμε για τις ατάκες που όλες, λίγο πολύ, λένε. Προσωπικά έχω την υποψία ότι κάθε γυναίκα περνάει μια μυστική εκπαίδευση μόλις γίνεται μάνα. Στόχος είναι να μη χαθεί το ρεπερτόριο αυτό της ατάκας που για χρόνια μεγαλώνει γενιές ελλήνων. Κείμενο: Χρίστος Σμπώκος Σκεφτόμουν λοιπόν πόσο άδικο είναι που και σε αυτό παρακάμπτεται ο πατέρας! Ενώ έχουν χυθεί τόνοι μελάνι για άρθρα με τις «καλύτερες 25 ατάκες της ελληνίδας μάνας» και ενώ έχουν αναστενάξει sites και blogs με το θέμα, ο πατέρας μένει στην απέξω! Δεν είναι αυτό fair play! Πληροφορώ λοιπόν, όποιον ενδιαφέρεται προφανώς, ότι και ο πατέρας έχει καθοριστικό ρόλο στις ατάκες αυτές ενώ σε πολλές περιπτώσεις με καίριες παρεμβάσεις αλλάζει το σκηνικό. Για παράδειγμα, συχνά ο πατέρας μνημονεύεται στην ατάκα της ελληνίδας μάνας, «κοίτα να σοβαρευτείς και να στρώσεις, γιατί θα καταλήξεις σαν τον πατέρα σου». Άλλες πάλι φορές ο πατέρας αποτελεί παραπομπή της μάνας «να πας να τα πεις αυτά στον πατέρα σου να δούμε τι θα πει». Υπάρχουν δε και φορές που πραγματικά αποθεώνει στο παιδί τον πατέρα του, «όλο βλακείες κάνεις, ίδιος ο πατέρας σου»! Επιπλέον συχνά η μάνα ζητάει τη βοήθεια του πατέρα εμμέσως και χωρίς πίεση πάντα, «δες το Θανασάκη της κυρίας Ολυμπίας που διαβάζει και όλο άριστα παίρνει, εσύ τι είσαι, χειρότερος; «Γιώργο πες του κι εσύ» (Γιώργος = ο πατέρας που βλέπει τηλεόραση κάπου παραδίπλα αμέριμνος). Και τέλος υπάρχουν και οι ακραίες περιπτώσεις όπου ο πατέρας παίρνει το ρίσκο να συμμετέχει στο διάλογο. «Ρε Μιχάλη, φύγε από εκεί, θα πέσεις και θα λερωθείς» λέει η μάνα. Για ανεξήγητους λόγους παρεμβαίνει ο πατέρας «άστο ρε Μαρία, παιδί είναι θα παίξει, ε θα λερωθεί κιόλας». Πάει φιρί φιρί να εισπράξει απάντηση καταπέλτης ή όχι; «Άμα λερωθεί, να τον πλύνεις εσύ κι αυτόν και τα ρούχα του». Και πάνω που λες οκ, φτηνά τη γλύτωσε ο μπαμπάς αρχίζει σερί (χαμηλόφωνης έως και υπόκωφης) γκρίνιας. «Αλλά έτσι είναι, όταν τα βρίσκουμε όλα έτοιμα ξέρουμε να κάνουμε τους καλούς»… «Αλλά έτσι είναι, σε ποιον θα μοιάσει το παιδί… (ξέρεις καλά ποιoν υπονοεί ε;)». Με το απαραίτητο βέβαια κλείσιμο «Αλλά δε φταίει κανείς, εγώ φταίω που δεν σας έχω αφήσει να βρωμίσετε». Με αυτά τα απλά καθημερινά παραδείγματα, ένα μικρό μέρος μόνο της γκάμας που υπάρχει, θέλω να τονίσω τη συνεισφορά του πατέρα στην ανάπτυξη, διαμόρφωση, καθιέρωση αλλά και διαιώνιση του συλλεκτικού αυτού είδους με το κωδικό όνομα «ατάκες ελληνίδας μάνας»! Μπράβο μας μπαμπάδες που συμβάλλουμε τόσο σε αυτό το αναπόσπαστο μέρος της κουλτούρας της ελληνικής οικογένειας και κοινωνίας. Και αρθρογραφίας!

Πηγή : http://www.superdad.gr [ http://www.superdad.gr/simmaxoi/h-prosfora-tou-patera-sto-thesmo-ths-atakas-ths-ellinidas-manas/ ]