Το 2017 ας είμαστε λιγότερο παρατηρητές- σχολιαστές και περισσότερο συμμετέχοντες

To 2015 είχε βάλει πολύ χαμηλά τον πήχη. Οπότε το ότι το 2016 κατάφερε να σκοντάψει περνώντας τον, δεν το λες κι επιτυχία!

Από τη χρονιά της ελπίδας, περάσαμε στην χρονιά της παραίτησης. Δεν ελπίζουμε, πια, σε κάτι. Περιμέναμε να βρεθεί κάποιος ή κάτι που θα μας ξανάδινε προσανατολισμό και επίκεντρο. Νομίζω ότι δεν ήρθε ποτέ. Αποχαιρετούμε λοιπόν σε λίγες ώρες τη χρονιά στα χαμένα. Και προχωράμε στα τυφλά στην επόμενη.

Είναι όμως όντως το 2017 ένα «ραντεβού στα τυφλά»; Όλα δείχνουν πως ναι, είναι. Δεν ξέρω αν αυτό θα εξελιχθεί καλά ή κακά. Ξέρω όμως ότι παρά τις βεβαιότητές μας και την αγωνία μας να έχουμε άποψη και θέση σε όλα, το 2017 έρχεται μόνο με ερωτηματικά και εκκρεμότητες.

apatheia-kai-syllogikh-drash

Τι θα απογίνει με την οικονομία της χώρας; Τι θα απογίνει με το προσφυγικό; Τι θα απογίνει με τις διάφορες σημαντικές εκλογικές μάχες στην Ευρώπη; Τι θα απογίνει με την διαρκή άνοδο του φασισμού και της ακροδεξιάς; Τι θα απογίνει με τα συσσωρευμένα κοινωνικά ζητήματα που έχουν μπει κάτω από το χαλί τόσα χρόνια; Τι θα απογίνει με τον Τραμπ;

Απαντήσεις δεν υπάρχουν. Μόνο ερωτήσεις. Πεπατημένη επίσης δεν υπάρχει. Θα πάμε, ως ανθρωπότητα, στα ψαχτά. Κι ότι βγει. Τα μαθήματα του 2016 ίσως μας βοηθήσουν. Δεν είμαι πάντως καθόλου βέβαιος γι’ αυτό. Δεν έχω πειστεί ότι ψάξαμε και επιδιώξαμε επίμονα απαντήσεις που δεν ήρθαν. Ένιωσα ότι το 2016 απλά παρακολουθούσαμε σχολιάζοντας.

Όπως και να έχει, μία βεβαιότητα υπάρχει. Η ζωή προχωρά. Και εμείς ακολουθούμε. Κι επειδή δεν έχω ιδέα τι θα φέρει το νέο έτος θα ευχηθώ μόνο το 2017 να περιμένουμε και να μένουμε λιγότερο απλοί παρατηρητές και να συμμετέχουμε περισσότερο.

To παρατήσαμε ή είμαστε ακόμα εδώ;

Διάβασα ένα άρθρο στην Εφημερίδα των Συντακτών του Τάσου Κορωνάκη πριν λίγες μέρες με αφορμή το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, όπου μεταξύ άλλων ανέφερε ότι «το πραγματικό ερώτημα για αρκετούς πια δεν είναι τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τι κάνουμε όσοι αμφισβητούμε τη σημερινή πορεία». Δε νομίζω ότι μπορώ να συμφωνήσω περισσότερο με την παραπάνω φράση.

Από το 2015, για να μην πω ελαφρώς από το 2014, πολλοί είχαμε επισημάνει διάφορα σημάδια που διαρκώς πλήθαιναν και μας προετοίμαζαν για την προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ, αργά ή γρήγορα, βιαίως ή οικειοθελώς. Η προσαρμογή αυτή είναι πια μπροστά μας, τη βλέπουμε καθαρά και δεν έχει νομίζω κάποιο νόημα ένα ακόμα κείμενο που θα την περιγράφει. Ναι, υπάρχει ένα μέρος εντός ΣΥΡΙΖΑ που είτε από αγωνία να μην διαψευστούν οι κόποι ετών, είτε από αφέλεια, είτε από στρουθοκαμηλισμό είτε και από λιγότερο ευγενή κίνητρα (κάνουν ότι) δεν το βλέπουν. Πιάνονται από αποσπασματικές και μεμονωμένες ενέργειες κάποιων- που κι εγώ βλέπω ότι πασχίζουν και το παλεύουν (ας μην μπούμε σε ονοματολογία, τους ξέρουμε λίγο- πολύ όλοι)- ή από επικοινωνιακές κορώνες άνευ ουσίας όμως. Είναι άσκοπο να κάνουμε άλλη μία ανάλυση για όλο αυτό.

Ο Χρόνης Μίσσιος έγραψε κάποτε ότι «δεν μιλώ για τις ταλαιπωρίες μας. Η μεγάλη δυστυχία είναι που μας άφησαν χωρίς προοπτική, χωρίς μύθο, χωρίς ιδεολογία, χωρίς ελπίδα. Μ’ έναν άδειο ουρανό πάνω απ’ τα κεφάλια μας, να σέρνουμε το καρότσι της ζωής μας». Εκεί ακριβώς βρισκόμαστε σήμερα. Και το ερώτημα που τίθεται είναι, που θα πάει αυτό το… καρότσι;

Είναι η κατάθλιψη και η απογοήτευση λύση; Προφανώς και όχι. Υπάρχει κάποιος που θα έρθει να μας πάρει από το χεράκι να μας «σώσει»; Το συγκεκριμένο έχει απαντηθεί κατά συρροή. Όχι, Μεσσίας δεν υπάρχει. Ούτε εν λευκώ εξουσιοδοτήσεις. Άρα η ενεργοποίηση μας αποτελεί μονόδρομο. Είναι ώρα για μια νέα μάχη. Αρχικά ενάντια στην παραίτηση. Και στη συνέχεια για ένα μέλλον που να αξίζει να το περιμένεις.  «Όταν συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να αλλάξω το σύστημα, άρχισα να αγωνίζομαι να μην με αλλάξει αυτό.
Αγωνίζομαι να μείνω άνθρωπος. Και αυτό είναι η κορυφαία πολιτική μάχη. Να μπορείς να αποφύγεις τη βαρβαρότητα αυτής της εποχής. Να μπορείς να παραμείνεις άνθρωπος με τρυφερότητα. Με το δικό σου βλέμμα»
έλεγε (και πάλι) ο Χρόνης Μίσσιος.

Ενεργοποίηση και μάχη όμως προς τα πού; Με τι σχέδιο και όραμα; Και με ποια εργαλεία; Δεν έχω έτοιμη απάντηση. Ούτε και θεωρώ ότι υπάρχει κάποιος που έχει έτοιμο το σχέδιο και μας το κρύβει. Για να βρεθούν απαντήσεις, πρώτα πρέπει να τεθούν ερωτήσεις. Σωστές και με ουσία. Και μετά να γίνει συζήτηση, έξω από το σημερινό πόλεμο της ατάκας. Όσο παλεύουμε να απαντήσουμε σε σλόγκαν με σλόγκαν για θέματα πολύπλοκα και με βάθος το μόνο που θα καταφέρνουμε να κάνουμε είναι φασαρία. Και να θολώνουμε κι άλλο, τα ήδη θολωμένα νερά και μυαλά του κόσμου. Χρειαζόμαστε κανονική συζήτηση, με επιχειρήματα και προτάσεις. Και κυρίως με αρχή, μέση και τέλος. Όχι μια ακόμα θεωρητική ανάλυση που θα λειτουργήσει τελικά ως ψυχανάλυση και μόνο. Στο τέλος όλο αυτό πρέπει να καταλήγει σε σχέδιο. Σε πρόταση καλά δομημένη και πειστική.

Σήμερα ζούμε στον αστερισμό της ΤΙΝΑ. There is no alternative μας λένε οι «εταίροι» μας στην Ε.Ε αλλά και οι Η.Π.Α. Το υπονοεί και η Ρωσία αλλά «ντρέπεται» να μας το πει κατάμουτρα. There is no alternative μας λένε κι εδώ οι πολιτικές ηγεσίες των «κομμάτων εξουσίας». Η αντιδικία ανάμεσά τους αφορά στο ποιός μπορεί να εφαρμόσει τη μόνη λύση καλύτερα, ηπιότερα, με μεγαλύτερη διαφάνεια, φιλολαϊκότερα κλπ. Δε φτάνει όμως που δεν πείθουν ότι αυτή η Μόνη Λύση δεν οδηγεί κάπου, ολοένα και περισσότερο μοιάζουν μεταξύ τους. Χρησιμοποιούν ίδια εργαλεία, ίδιες φράσεις και συνθήματα και ίδιες μεθόδους παραμονής στην εξουσία.

Στην καθημερινότητά μας, ίσως δεν το καταλαβαίνουμε όταν συμβαίνει, η ΤΙΝΑ είναι κυρίαρχη. Μην απεργήσεις ή μην διεκδικήσεις τα δεδουλευμένα, ή τα αυτονόητα δικαιώματά σου γιατί αλλιώς έρχεται η ανεργία. Μη μιλάς για τα προβλήματά σου γιατί άλλοι έχουν μεγαλύτερα. Μην ζητάς περισσότερα, να χαίρεσαι για όσα (ακόμα) σου δίνονται. Δεν υπάρχει άλλη λύση, γύρω μας παντού μονόδρομοι και “ΤΙΝΕS”.

there-is-no-alternative-aitec

Και στην Αριστερά όμως ζούμε την δική μας ΤΙΝΑ. «Αν πέσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα έρθει πάλι ο Μητσοτάκης» λένε οι νυν Κυβερνητικοί παραμένοντες εκβιαστικά. Την ίδια ώρα που ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς προτείνει το πρόγραμμα του 2014. Κερδίζει τη συναισθηματική μάχη της «συνέπειας στις αρχικές μας θέσεις» αλλά χάνει τη μάχη με την πραγματικότητα. Σύντροφοι η Αριστερά το 2015 ητ-τή-θη-κε.  Με βαρύ και σκληρό τρόπο. Και ένας από τους λόγους της ήττας, ήταν οι λάθος υπολογισμοί της. Και η ανετοιμότητά της σε πολλά σημεία. Και πρόκειται για ήττα πρωτίστως πολιτική και ιδεολογική. Ο Σ. Ζίζεκ γράφει σχετικά «Η μεταστροφή του «όχι» στο δημοψήφισμα σε «ναι» στις Βρυξέλλες ήταν ένα σοκ, μια συντριπτική οδυνηρή καταστροφή. Ακριβέστερα, ήταν μια αποκάλυψη και με τις δύο έννοιες του όρου: τη συνήθη, της καταστροφής, και την αρχική, την κυριολεκτική, της φανέρωσης, της κοινοποίησης –το βασικό σημείο ανταγωνισμού, το αδιέξοδο, σαφώς αποκαλύφθηκε. Πολλοί, όμως, αριστεροί αρθρογράφοι και σχολιαστές (του Γιούργκεν Χάμπερμας συμπεριλαμβανομένου) ερμήνευσαν λανθασμένα τη σύγκρουση μεταξύ της ΕΕ και της Ελλάδας, ως σύγκρουση μεταξύ τεχνοκρατικής αντίληψης και πολιτικής. Η μεταχείριση της ΕΕ προς την Ελλάδα ήταν πολιτική στην πιο καθαρή εκδοχή της, πολιτική τόσο που αντίκειται ακόμη και στο οικονομικό συμφέρον. Άλλωστε το ΔΝΤ, ο σαφής εκπρόσωπος του ψυχρού οικονομικού ορθολογισμού, χαρακτήρισε το σχέδιο διάσωσης ως ανεφάρμοστο».

Χάσαμε λοιπόν τη μάχη. Το ερώτημα είναι αν παρατάμε και τον πόλεμο. Θα καθόμαστε σαν παιδάκια να κλαίμε πάνω από το πεσμένο στο πάτωμα γάλα, ή θα επανέλθουμε; Ειλικρινά, μας βαρέθηκα έτσι μίζερους να κοιτάμε στη γωνίτσα μας. To παρόν κείμενο δεν έχει στόχο να καταθέσει πρόταση. Αυτό είναι κάτι σύνθετο και απαιτεί σύνθεση ιδεών και προτάσεων. Στόχο έχει να θέσει το πρώτο από τα σημαντικά ερωτήματα που θα διαμορφώσουν την πρόταση. Την εναλλακτική στο «κίνημα της ΤΙΝΑ» που σήμερα κυριαρχεί. Και είναι ένα απλό αλλά πολύ επιτακτικό ερώτημα. Το παρατήσαμε ή είμαστε ακόμα εδώ;

Επιστολή παραίτησης του Α. Καρίτζη από την Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ- Θα μπορούσε να είναι η δικιά μου

Με λύπη γνωστοποιώ την παραίτησή μου από την Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ. Η κοινωνικά οδυνηρή και πολιτικά μη βιώσιμη επιλογή εφαρμογής του προϊόντος ενός πραξικοπήματος σε συνδυασμό με τη μεθοδολογία λήψης τέτοιων κρίσιμων αποφάσεων διαμόρφωσαν ένα πολιτικό περιβάλλον και μια στρατηγική που με απορρίπτει. Η κατάργηση συλλογικών και δημοκρατικών διαδικασιών, το έλλειμμα πολυδιάστατης και σε βάθος ανάλυσης και ο κοντόθωρος πολιτικός ορίζοντας έχουν πλέον διαμορφώσει μια νοοτροπία πολιτικής σε συνέχεια και όχι σε ρήξη με το παρελθόν. Μια νοοτροπία που δεν επιτρέπει την ουσιαστική ανασυγκρότηση και τον επαναπροσδιορισμό, στοιχεία απαραίτητα μετά από μια ήττα για την χάραξη μιας πολιτικά βιώσιμης και κοινωνικά χρήσιμης νέας στρατηγικής.

Η εν λόγω νοοτροπία δεν προέκυψε ξαφνικά, ενδυναμώνεται και αναπτύσσεται καιρό τώρα. Και αν μετά από μια μείζονα πολιτική εξέλιξη όπως η έκβαση της διαπραγμάτευσης η νοοτροπία αυτή όχι μόνο δεν εγκαταλείπεται αλλά αντίθετα παγιώνεται τότε δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια. Από την άλλη μεριά, η τεράστια μάζα των ανιδιοτελών συντρόφων και συντροφισσών του ΣΥΡΙΖΑ, ανεξαρτήτως των επιλογών τους αυτό το διάστημα, θα αποτελεί για εμένα πάντα πηγή δύναμης και αισιοδοξίας. Όλα όσα μας απομακρύνουν σήμερα δεν πρόκειται να σπάσουν τους δεσμούς μεταξύ μας, οι οποίοι σφυρηλατήθηκαν σε μια απίστευτα δύσκολη αλλά και συναρπαστική πορεία.

Η κοινωνία βρίσκεται ήδη σε μια μεγάλη κινητικότητα, τόσο για να επιβιώσει όσο και για να αποκτήσει ισχύ απέναντι σε αυτονομημένους από τη λαϊκή βούληση θεσμούς που ελέγχουν σήμερα τις βασικές της λειτουργίες έχοντας καταλύσει τη δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία. Χιλιάδες άνθρωποι αγωνίζονται καθημερινά, βασιζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις. Δεν αποτελεί αποδεκτή επιλογή να σταθούμε απέναντί τους. Αυτή είναι η δική μου προτεραιότητα. Προσωπικά, θα ταχθώ με όλες μου τις δυνάμεις στην υπηρεσία αυτής της δημιουργικής και ελπιδοφόρας κινητικότητας, η οποία εκφράστηκε με συγκλονιστικό τρόπο στο δημοψήφισμα.

Αν σκεφτούμε διαφορετικά, θέτοντας στο επικέντρο της πολιτικής τις ενσωματωμένες στους ανθρώπους δυνατότητες, θα συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε πολύ πιο δυνατοί/ες από όσο νομίζουμε. Αν πιστέψουμε στη δημοκρατία ως εργαλείο απελευθέρωσης των δυνατοτήτων των ανθρώπων, τότε τα όρια που μας θέτουν οι ελίτ δεν θα φαντάζουν ανυπέρβλητα. Αν πιστέψουμε στη δύναμη που έχουν οι άνθρωποι μέσα τους, τότε θα αποκτήσουμε την αυτοπεποίθηση που απαιτούν οι περιστάσεις.

Να μάθουμε λοιπόν από τα λάθη και την εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ και να εξελιχθούμε ώστε να γίνουμε πραγματικά αποτελεσματικοί και χρήσιμοι. Δεν ζούμε σε καιρούς αποστράτευσης, ζούμε σε καιρούς που απαιτούν τόλμη.

πηγή: https://karitzis.wordpress.com/2015/08/28/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA-%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%85%CF%81/