Για ποιό ποδόσφαιρο μιλάμε;

Από καιρό είχα προσέξει ότι στα ποδοσφαιρικά (έχω και πολιτικά, κοινωνικά, μουσικά και μεγάλη γκάμα τρομάρα μου!) posts μου στα social media η αλληλεπίδραση (interaction λέμε στο χωριό μου) δεν είναι τόση όση στα άλλα θέματα. Όχι ότι με νοιάζει αλλά μου κίνησε την περιέργεια.

Κοιτώντας τη θεματολογία αυτών των- ποδοσφαιρικών- μου posts παρατήρησα ότι εντάσσονται σε 3 κατηγορίες. Η μία είναι γύρω από την ομάδα μου (ΟΦΗ) και κάποιες καθαρά αγωνιστικές αναλύσεις ή σκέψεις. Η δεύτερη είναι σχετικά με την Επικοινωνία και το ποδόσφαιρο, κάτι λογικό λόγω επαγγέλματος. Και η τρίτη αφορά τις ακαδημίες και γενικά τη φιλοσοφία, τη νοοτροπία κα την εκπαίδευση που προσφέρει το ποδόσφαιρο.

Επειδή δε ζω σε άλλο πλανήτη, ξέρω ότι θέματα ελκυστικά ή «εμπορικά» είναι άλλα. Διαιτησίες, παρασκήνια, κανένα στημένο, κανένα σχόλιο περί βίας, κανένα insta story παράγοντα, τέτοια… Αλλά και πάλι πίστευα ότι και τα δικά μου θέματα θα είχαν κάποιο κοινό. Έχουν βασικά, αλλά μοιάζει πολύ περιορισμένο.

Αποφάσισα λοιπόν να το τεστάρω και στην «κανονική ζωή». Να ανοίξω τέτοιες συζητήσεις στο γραφείο, σε παρέες αλλά και στη συναναστροφή με γονείς παιδιών της ακαδημίας του γιου μου. Δε θα το κρύψω, απογοητεύτηκα. Πολύ.

Στο γραφείο η μόνιμη φράση είναι «οκ άστα αυτά, θα μας πεις κανένα ματσάκι Football League να βγάλουμε κανένα φράγκο; Άντε, γιατί τελειώνει η σαιζόν». Οι συζητήσεις «ανάβουν» μόνο αν αφορούν τα ντέρμπυ και κυρίως τη διαιτησία. Αλλιώς ψόφια πράγματα. Και μεσοβδόμαδα το Champions League το ανταγωνίζεται το Master Chef και το Power of Love (είναι το νέο Survivor αν έχω καταλάβει καλά).

Στις παρέες, που οι ποδοσφαιρόφιλοι είναι αρκετοί μία από τα ίδια. Στημένα, παρασκήνιο, Υφυπουργοί, επιχειρηματίες, διαγωνισμός για το ποιος παράγοντας είναι πιο διεφθαρμένος, ανάλυση όλων των δικαστικών αποφάσεων. Που και που ακούς και για κανένα ωραίο γκολ. Αλλά αυτό είναι η εξαίρεση. Αν δε, πας να συζητήσεις για ποδόσφαιρο, ακαδημίες, εκπαίδευση, σε κοιτούν περίπου σαν βαρεμένο.

Οι τελευταίες μου ελπίδες ήταν στους γονείς της ακαδημίας. Έχοντας θέα μπροστά σου παιδιά που παίζουν και το χαίρονται είχα την ελπίδα ότι θα βρεθεί ακροατήριο. Η αλήθεια είναι ότι με 2-3 οι συζητήσεις για τα ματς του Champions League ή τα ξένα πρωταθλήματα τραβούσαν. Αλλά με τους συγκεκριμένους, όχι τυχαία, δεν έβλεπες ποτέ τη συζήτηση να φτάνει κάπως, κάπου στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Με τους υπόλοιπους πάλι τα πράγματα ήταν χειρότερα. Γονείς που βαριούνται περιμένοντας, που γκρινιάζουν που θα πρέπει να φέρουν το παιδί και Σαββατοκύριακο για αγώνα, που εκνευρίζονται να πρέπει να ξυπνήσουν νωρίς γιατί το έβαλαν 10 το παιχνίδι και διαμαρτύρονται αν είναι εκτός έδρας. Αλλά και γονείς που ξεκινούν να συζητούν με αγωνία για το αποτέλεσμα του αγώνα των 7χρονων και συνεχίζουν θάβοντας τον προπονητή και τον διαιτητή της ομάδας και του αγώνα του παιδιού και καταλήγουν να τσακώνονται για τις οπαδικές τους προτιμήσεις.

Μείναμε με 2-3 προπονητές να συζητάμε για το σχολείο που έφτιαξε ο Άγιαξ, για το performance analysis των Άγγλων στις μικρές τους ομάδες, για τη διαφορά που κάνει ο Ρονάλντο στη Γιούβε, το ταλέντο του Ζοάο Φέλιξ της Μπενφίκα ή για το «τι ωραίο κατέβασμα έκανε ο πιτσιρικάς» και πόσο ελεύθερα πρέπει να αφήνεις τα παιδιά να παίξουν και να ντριπλάρουν μικρά, μπας και αρχίσεις σα χώρα να βγάζεις ξανά παίκτες ικανούς στο 1 εναντίον 1 κι άλλα τέτοια αντί-εμπορικά.

Τελικά όταν καθένας από εμάς λέει τη φράση «μ’ αρέσει το ποδόσφαιρο» τι ακριβώς εννοεί; Για ποιο ποδόσφαιρο μιλάμε;

Τα απόνερα των “διακοπών”!

Κάθε φορά στις διακοπές με την “αγία” ελληνική οικογένεια σαν γονιός έρχεσαι αντιμέτωπος με το ίδιο δίλημμα: Στις 3-4 μέρες διακοπών που έχεις να περάσεις με το παιδί σου, να μπεις στον πειρασμό να ακολουθήσεις το “ότι θες παιδάκι μου” σύστημα των υπολοίπων στο σόι ή να γίνεις ο αυστηρός κι ο δυσάρεστος μπας και δε γίνει πολύ κωλοπαιδάκι και τα απόνερα στην επιστροφή είναι κάπως διαχειρίσιμα; 
Συνειδητά πάντα επιλέγω το 2ο. Και μονίμως καταλήγω “τσακωμένος” με το μικρό. Και κάπως ετσι σπαταλάμε τις μισές μέρες που έχουμε διαθέσιμες στο να του κάνω παρατηρήσεις και να με αποφεύγει, εκμεταλλευόμενος τις καταστάσεις, όπως κάθε παιδί θα έκανε. 
Και πάντα επιστρέφω με το ίδιο ερώτημα. Ρε μπας και κάνω μαλακία; Από αύριο θα δουλεύω πάλι 10-12 ώρες και θα περνάμε ελάχιστο χρόνο παρέα. Και απάντηση μετά από 4 χρόνια δεν έχω.