Το σχολείο της γειτονιάς, πήρε ξανά ζωή

Το κουδούνι του σχολείου άρχισε να ξαναχτυπά. Στη γειτονιά δίπλα- δίπλα νηπιαγωγείο και δημοτικό. Εδώ και λίγες μέρες ξαναπήραν ζωή. Και τι ζωή! Παιδικές φωνές, γέλια, κλάματα να σου παίρνουν τα αυτιά και να σε ζαλίζουν, ένας γλυκός πονοκέφαλος που σου φέρνει όμως αισιοδοξία.

Η γειτονιά, νωρίς το πρωί και το μεσημεράκι, γεμίζει ξανά επισκέπτες. Παιδιά με γονείς που έρχονται και φεύγουν. Αν τους παρατηρήσεις προσεκτικά θα δεις πολλές διαφορετικές “φυλές” και τύπους ανθρώπων να συγκεντρώνονται σε ένα σημείο, το σχολείο. Ελπιδοφόρο και όμορφο αν το σκεφτείς.

sxoleioo

Βλέπεις γονείς βιαστικούς να προλάβουν να πάνε στη δουλειά τους. Βλέπεις γονιούς αγχώδεις, αν θα είναι εντάξει το παιδί στο σχολείο. Βλέπεις γονείς υπερπροστατευτικούς που λένε ξανά και ξανά όλες τις οδηγίες στο παιδί έξω από το σχολείο. Βλέπεις και γονείς πιο αδιάφορους… Βλέπεις γονείς χαμογελαστούς και ευγενικούς να καλημερίζουν τους πάντες. Βλέπεις και γονείς πιο μαζεμένους και αμίλητους. Βλέπεις γονείς που ρωτάνε τη δασκάλα για το παιδί, αν είναι όλα καλά, βλέπεις βέβαια και γονείς που τα ξέρουν όλα και της κάνουν κήρυγμα!

Βλέπεις γονείς με κινητικά προβλήματα, με δυσκολία και πόνο να έρχονται αλλά και καμαρώνοντας που συνοδεύουν το καμάρι τους. Βλέπεις γονείς μετανάστες, συνήθως ντροπαλούς και με το κεφάλι κάτω στην αρχή. Μα όσο περνούν οι μέρες και κυλούν όλα καλά τους βλέπεις να σηκώνουν το κεφάλι, να χαμογελούν και να γίνονται πρωταγωνιστές από κομπάρσοι.

Βλέπεις και παιδιά. Πολλά παιδιά! Παιδιά ανυπόμονα, παιδιά νυσταγμένα, παιδιά επιφυλακτικά! Παιδιά κοινωνικά και θορυβώδη και παιδιά πιο ήσυχα και μετρημένα. Παιδιά που αγαπούν το διάβασμα και παιδιά που το βαριούνται. Βλέπεις και παιδιά που αγαπούν το παιχνίδι και παιδιά που.. άκυρο, όλα τα παιδιά αγαπούν το παιχνίδι!

Σκέφτεσαι, τι ωραίο που είναι να βλέπεις το μπαμπά- στέλεχος πολυεθνικής να συζητά με το μπαμπά- μπογιατζή για το ποδόσφαιρο που παίζουν τα παιδιά τους και τη μαμά καριέρας με τη μαμά που καθαρίζει σπίτια να συζητούν για το κολατσιό που δίνουν στα παιδιά κι αν αρέσουν στις μικρές τα φρούτα.

2

Είναι σε όλες τις γειτονιές, όλα έτσι ήρεμα και “αγγελικά πλασμένα” όμως; Δύσκολα. Αν προσέξεις καλύτερα ούτε και στη δική μας είναι έτσι. Κρύβονται διάφορες ιστορίες πίσω από όλο αυτό το πήγαινε-έλα. Και μέσα στο σχολείο ακόμα περισσότερες. Οι δασκάλες σίγουρα θα μπορούν να διηγηθούν πολλές.

Το μόνο που είναι σίγουρο ότι η γειτονιά και το σχολείο που της δίνει ζωή, φέρνουν κοντά πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους, γονείς και παιδιά! Άραγε καταφέρνει και να τους ενώσει κιόλας;

«Αϋπνίες του μπαμπά»- Επεισόδιο 1ο: «Τα γενέθλια»

Αύγουστος 2014

Ο μικρός, η πρώτη μας χαρά, γίνεται ενός έτους. Καλοκαίρι, διακοπές στα πάτρια, στην Κρήτη. Ζει ακόμα ο συνονόματος παππούς, κατεβαίνουν από Αθήνα επί τούτου και οι αθηναίοι (παππούς, γιαγιά και θεία). Στο σπίτι μας από το πρωί προετοιμασία. Ντεκόρ μέσα ταμπελάκια και αυτοκόλλητα “1st birthday”. Μπαλόνια στην αυλή και στα δέντρα.

Από νωρίς το απόγευμα, τα κάρβουνα πήραν φωτιά, barbecue με τα πάντα όλα, μπύρες, χαμός! Τούρτα- μπάλα ποδοσφαίρου από το νονό, παγωτά, μουσικές και χαβαλές μέχρι αργά το βράδυ! Και δώρα, πολλά δώρα! Τα πρώτα γενέθλια γιορτάστηκαν δεόντως! Ήρθαν όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι, σε μία γιορτή που το σπίτι χρόνια είχε να δει. Και δεν είδε ξανά…

Σεπτέμβριος 2018

Ο πιο μικρός μας, γίνεται ενός έτους. Σεπτέμβρης πια, έχουμε επιστρέψει στην Αθήνα, έχει ξαναρχίσει η δουλειά, πέφτει και Πέμπτη! Ξυπνάμε, λίγες  ευχές και φιλιά και τρέχουμε στα καθημερινά μας. Γραφείο, σπίτι, να πάμε το μεγάλο για μπάλα, να γυρίσουμε. Πήγε 8 κιόλας!

Του πήραμε όμως τούρτα- minions! (πάλι καλά)

Πεταγόμαστε ως το Μαρούσι για μία μπύρα και μία πίτσα, μεταξύ μας, και «να σβήσουμε το κεράκι» (ο μεγάλος δηλαδή ως πληρεξούσιος) και γυρνάμε σπίτι.

  • Δώρο δεν του πήραμε ρε συ
  • Του είχαμε πάρει προ ημερών την περπατούρα
  • Ε, κάτι για τη μέρα μωρέ
  • Δεν πειράζει, μικρούλης είναι ακόμα δεν καταλαβαίνει και τα πάντα!

Το βράδυ προσπαθώντας να κοιμηθώ σκεφτόμουν όλη αυτή τη σύγκριση. Ο μεγάλος τόσο προσοχή και ο μικρός τίποτα; Από τα γενέθλια του μεγάλου έχω 200 φωτογραφίες. Από το αποψινό με το ζόρι μερικές από «την τούρτα»! Αδικία δεν είναι; Είναι. Στενοχωρήθηκα και τα έβαλα με τον εαυτό μου. Δηλαδή δεν τον αγαπάμε τον μικρό τόσο; Τον ξεπετάμε;

Μαλακίες λέω, τον αγαπάμε όσο δεν πάει. Είναι απλά αλλιώς η κατάσταση, άλλη η φάση, όλα διαφορετικά με δύο παιδιά και μετά από 4 αρκετά ζόρικα χρόνια. Το καταλαβαίνει όμως ότι τον αγαπάμε; Σίγουρα θα το καταλαβαίνει. Σιγά μην περιμένει να δει ντεκόρ στο πάρτυ και λαοθάλασσα για να το καταλάβει. Το νιώθει κάθε μέρα που περνάμε μαζί. Το ζει. Για εμάς είναι όλα αυτά περισσότερο, ψυχολογικά! Τα παιδιά άλλα κοιτάνε.

Ή μήπως κοιτάνε κι αυτά; Δε ξέρω. Μεγάλο μπέρδεμα να είσαι γονιός. Πήγε 3 κι ακόμα να κοιμηθώ και θα ξυπνήσει ο μικρός στις 6:30 και θα θέλει παιχνίδι. Το ευχαριστιέται πολύ το παιχνίδι το πρωινό! Αλλά εγώ μετά σέρνομαι στο γραφείο.

Να πάλι τον αδικώ!  Τι μπέρδεμα είναι αυτό ρε φίλε… Λοιπόν κλείνω υπολογιστή και πάω σπίτι να τον πάρω αγκαλιά να παίξουμε.

Πριν όμως να αφιερώσω στο λουκούμι μου αυτό το τραγουδάκι που ακούμε παρέα, έστω με μια μέρα καθυστέρηση. Και στον μεγάλο το λουκουμά βέβαια το αφιερώνω (να τα πάλι…):

Τι θα έκανα αν ήμουν εκεί;

Φροντίζω ως νέος κι ενεργός μπαμπάς και παράλληλα νέος άνθρωπος, καθημερινά να αφιερώνω χρόνο στην ενημέρωσή μου γύρω από θέματα παιδιού και διαπαιδαγώγησης.

Έχουμε φροντίσει στο σπίτι να έχουμε μια μίνι βιβλιοθήκη γονιών. Σερφάρω, διαβάζω ενδιαφέροντα blog posts και αναρτήσεις στα social media άλλων γονιών. Μελετάω άρθρα και απόψεις ειδικών παιδαγωγών, διατροφολόγων, ψυχολόγων, παιδιάτρων κλπ κλπ. Κοιτάζω ακόμα συνταγές για snacks κατάλληλα για παιδιά, και συστάσεις για προορισμούς ή γωνιές της πόλης που θα μπορούσα να πάω με τον μικρό. Καμιά φορά, γράφω και τις σκέψεις μου, ή κάποιες ιστορίες και “μαθήματα” που αυτά τα δύο χρόνια έχω ζήσει.

Ενίοτε όταν τυχαίνει να βρεθώ σε παρέα με άλλους γονείς- ευτυχώς ακόμα δεν είναι γονείς όλοι οι φίλοι μας οπότε παίρνουμε και τζούρες της προ παιδιού εποχής- συζητάμε για το πόσο ζοριζόμαστε οικονομικά «τώρα με το παιδί», ότι «δεν είναι εύκολο τώρα να πάμε για το δεύτερο» και «πόσο βρίσκεις εσύ online τις πάνες» κι άλλα καθημερινά ζόρια.

Και πραγματικά νιώθω ζορισμένος και φοβάμαι ότι αυτό επηρεάζει και την προσφορά και τη φροντίδα μου προς το μικρό και συνολικά προς την οικογένειά μου. Και μετά βλέπω δύο φωτογραφίες κι έρχομαι στα συγκαλά μου. Γιατί ναι όντως τα φέρνουμε δύσκολα βόλτα και σαν γονείς έχουμε πολλά άγχη και θέματα. Θα έχετε δει κι εσείς τέτοιες εικόνες:

slide_433832_5660782_free

slide_433832_5660866_free

Δεν μου αρέσει το κήρυγμα και δεν σκοπεύω να κάνω για το τι πρέπει να κάνει ο καθένας μας για όλα όσα συμβαίνουν. Απλά έβαλα προς σκέψη μια ερώτηση που μου έχει εδώ και μέρες καρφωθεί στο μυαλό, «Τι θα έκανα αν ήμουν εκεί κι έπρεπε να προστατέψω το παιδί μου;»

Αυτό το κείμενο το φιλοξένησε και το superdad:  http://www.superdad.gr/keimena/ti-tha-ekana-an-imoun-ekei/ 

Μαλώνουν τα παιδιά και οι μπαμπάδες!

Μαλώνουν οι γονείς τα παιδιά; Ναι, τα μαλώνουν.

Είναι σωστό να μαλώνουν οι γονείς τα παιδιά; Ναι, είναι σωστό.

Υπάρχουν όρια και σωστές ή λάθος μέθοδοι στο μάλωμα των παιδιών (ειδικά όταν είναι πολύ μικρά); Ναι, υπάρχουν.

Τρία βασικά πράγματα που όλοι οι γονείς πρέπει να ξέρουμε και που έχουν επιστημονική σφραγίδα και αποδοχή.

Ωραία λοιπόν. Πάμε και λίγο παρακάτω.

Έχει διαφορά το μάλωμα της μαμάς από του μπαμπά; Ναι, έχει. (λένε οι ψυχολόγοι).

Είναι σημαντικό να έχουν οι γονείς ενιαία στάση στο μάλωμα; Ναι, είναι πολύ σημαντικό. (το λένε επίσης οι ψυχολόγοι).

Όλα τα παραπάνω είναι γνώσεις που με διάβασμα, μελέτη και έρευνα κατάφερα να συγκεντρώσω αποκλειστικά και μόνο για το superdad. Θα σας μάζευα και βιβλιογραφία αλλά δε θέλω να κουράζω το κοινό.

Μπράβο θα μου πείτε, αλλά τι μας το λες; Το λέω για να απενοχοποιήσουμε το μάλωμα σαν διαδικασία αλλά και να το βάλουμε στη σωστή βάση.

Having said that (όπως λέμε και στα Ανώγεια- το χωριό μου στην Κρήτη ντε που αν δεν έχετε πάει, χάνετε, να πάτε!) έχω να προσθέσω μερικές ακόμα συμβουλές με το επιστημονικό κύρος που μου δίνει η επί 1,5 χρόνο θητεία μου ως μπαμπάς.

1390841070-paidi-timoria-efesi-giagia

3+1 (κι όχι τέσσερα, έτσι είναι το trend τώρα) tips για το μάλωμα λοιπόν:

1.Όταν μαλώνετε το μωρό μη φωνάζετε. Ζωηρό είναι δεν είναι κουφό. Μιλήστε με αυστηρό τόνο και πάρτε αυστηρό βλέμμα (εκεί κρίνονται όλα συνάδελφοι superdads). Πιστέψτε με θα το καταλάβει μια χαρά.

2. Επίσης κατά τη διάρκεια του μαλώματος βρείτε μια «ποινή» και να την επιβάλλετε κάθε φορά, τα παιδιά μαθαίνουν δια της επαναλήψεως. Στο δικό μου το case study το παιδί κάθεται στη γωνία του καναπέ για 5 λεπτά «μέχρι να ηρεμήσει». Συνήθως πιάνει!

3. Μόλις το μαλώσετε θα αρχίσει να σας καλοπιάνει. Κάντε την καρδιά σας πέτρα και μην πέσετε. Όχι αμέσως έστω.
+1 (δηλαδή 4). Στα διάφορα μαλώματα θα δείτε διάφορες αντιδράσεις. Από χειλάκια να μαζεύονται (είναι μεγάλοι ηθοποιοί τα παιδιά) έως και νεύρα (πχ ένας τοσοδούλης να κοπανάει τοίχους και τραπέζια σα να ναι ο Σουγλάκος ή ο Τρομάρας). Επιστρατεύστε όλη σας την αυτοπειθαρχία για να μη γελάσετε εκείνη την ώρα! Αλλιώς θα χαθεί το παιχνίδι. Πάλι.

shouting

H Αγία Ελληνική Οικογένεια

Γράφει ο Αλέξανδρος Παπαγιάγκου για το superdad.gr

Κάπου διάβασα πως «ο προορισμός μου ως γονιός είναι να προσπαθήσω να διορθώσω στο παιδί μου τα λάθη που έκαναν οι δικοί μου γονείς στα δικά τους παιδιά». Νομίζω πως δεν έχω διαβάσει κάτι πιο όμορφο που να οδηγεί στην πραγματική ανάπτυξη των ανθρώπινων γενεών. Αλλά πόσο είμαστε πραγματικά σε θέση να δούμε με αντικειμενικό μάτι τη λειτουργία των γονιών μας απέναντί μας και πόσο περισσότερο τη δική μας λειτουργία ως γονείς;

Μάλλον δεν θα πω πράγματα εύκολα κι ευχάριστα. Ούτε και για μένα δεν είναι εύκολα κι ευχάριστα. Παρακαλούνται τα παιδιά να απομακρύνουν τους γονείς από τις οθόνες τους, ακολουθούν ίσως σκληρές αλήθειες…

Η οικογένεια. Η Αγία Ελληνική Οικογένεια. Η δεμένη ελληνική οικογένεια. Τόσο δεμένη που πολλές φορές καταντάει κόμπος στο λαιμό των παιδιών της. Που θεωρώ αναμφισβήτητο το ότι όλοι μας αγαπάμε τα παιδιά μας. Και ό,τι κάνουμε το κάνουμε για το «καλό» τους. Για να τα προστατεύσουμε, να τα θωρακίσουμε, να τα διαπαιδαγωγήσουμε. Και θεωρούμε δεδομένο πως εμείς γνωρίζουμε το καλό τους καλύτερα από αυτά. Και ίσως αυτό να ισχύει μερικώς μέχρι κάποια ηλικία. Αλλά αυτή η ηλικία έχει σαφέστατα limit up. Από το limit up και πέρα, θα πρέπει εμείς ως γονείς να αισθανόμαστε σίγουροι πως τα παιδιά μας έχουν λάβει όλα τα απαραίτητα εφόδια από εμάς ώστε να είναι σε θέση να κάνουν τις δικές τους επιλογές με ασφάλεια για την υγεία και την ακεραιότητά τους. Οποιεσδήποτε άλλες επιλογές, είτε μας αρέσουν είτε δε μας αρέσουν, απλά τις δεχόμαστε με αγάπη. Γιατί είναι οι δικές τους επιλογές, είναι οι αποφάσεις των νέων ανθρώπων που αγαπάμε. Όσο και να διαφωνούμε ή να μας προβληματίζει η επαγγελματική τους εξέλιξη ή η επιλογή συντρόφου ή ίσως ακόμα και ο σεξουαλικός τους προσανατολισμός, η επιλογή τους να μείνουν μόνοι στη ζωή χωρίς ταίρι ή το αντίθετο ή μία πιθανή μετανάστευση, ο ρόλος μας ως γονείς – μέντορες έχει πια τελειώσει προ πολλού. Ο κάθε άνθρωπος πια, ας είναι ελεύθερος να γευτεί τους καρπούς των δικών του προσπαθειών ή τις συνέπειες των δικών του σφαλμάτων. Ακόμα κι αν προσπαθήσουμε να διορθώσουμε κάποιες επιλογές, τους στερούμε πολλά περισσότερα από όσα ίσως «δύσκολα» προσπαθούμε να τα προστατεύσουμε. Και το χειρότερο από όλα είναι, πως οι γονείς είναι φτιαγμένοι από τέτοια υλικά, ώστε να μην μπορούν να αντιληφθούν το μέγεθος της παρεμβατικότητάς τους στα θέματα άλλων ανθρώπων, γιατί και τα παιδιά μας είναι πια άλλοι, διαφορετικοί, μοναδικοί άνθρωποι.

Και όσοι έχουμε ακόμα πολύ μικρά παιδιά, ας μη βιαστούμε να χαρούμε. Αυτό το κείμενο αφορά κυρίως εμάς, γιατί από εμάς ξεκινάει το πρόβλημα. Και για την αποφυγή παρεξηγήσεων τον εαυτό μου τον βάζω πρώτο και «καλύτερο» στη λίστα. Πόσες φορές μέσα στην καθημερινότητα δεν αποδεικνύουμε στα μικρά ανθρωπάκια πως στην ουσία δεν τους εμπιστευόμαστε το παραμικρό; Πόσες φορές δεν έχουμε αναίτιους φόβους και υπερπροστατευτισμό και τρέχουμε να τα «σώσουμε» να μην πατήσουν στις λάσπες, να τους κρατήσουμε το κουταλάκι για να μην λερωθούν, να τους βάλουμε τα παπούτσια για να μην τα βάλουν ανάποδα, να τους κρατάμε το ποτήρι το νερό όταν πίνουν για να μην το χύσουν επάνω τους και πόσα άλλα.

Νομίζω πως ίσως κάνουμε λάθη που δεν τα καταλαβαίνουμε. Νομίζω πως υποτιμάμε τις δυνατότητές τους. Νομίζω πως τους περνάμε ένα μήνυμα πως θα υπάρχει πάντα κάποιος να τα σώσει και από την παραμικρή αναποδιά. Και τα υποδουλώνουμε. Τους δένουμε τα χέρια. Να μην μπορούν να κάνουν τίποτα χωρίς εμάς, να μας έχουν πάντα ανάγκη. Γιατί ο μπαμπάς και η μαμά σε αγαπάνε και θέλουν το καλό σου, που εσύ δεν το ξέρεις, και αν δεν τους ακούσεις πολλά άσχημα πράγματα θα σου συμβούν. Όπως για παράδειγμα θα λερωθείς με σάλτσα ντομάτας από τα μακαρόνια τα μπολονέζ. Και για μία φορά που δεν σου κράτησαν το κουταλάκι λερώθηκες με τη σάλτσα. Και έκλαιγες. Γιατί φοβήθηκες. Φοβήθηκες πως θα σε μαλώσουν ή ντράπηκες για τον εαυτό σου για το πόσο λίγος είσαι ώστε να μην μπορείς να κρατήσεις σωστά το κουταλάκι που σου το δείχνουν συνέχεια. Και αργότερα θα λερωθείς από σάλτσα χυλόπιτας από υποψήφια γκόμενα και πάλι θα κλαις. Γιατί έκανες λάθος. Κάτι δεν έμαθες σωστά. Και μετά πάλι θα λερωθείς από σάλτσα απόλυσης από έναν εργοδότη και πάλι θα κλαις. Γιατί ήσουν λίγος. Και μετά θα φοβηθείς να ξαναπροσπαθήσεις. Παντού χάλια τα κάνεις μόνος σου. Σου λείπει ένα χέρι να σου κρατάει το κουταλάκι…

Δε φταίνε τα παιδιά μας. Όχι. Εμείς φταίμε. Κι εγώ περισσότερο από όλους εσάς μαζί. Γιατί είμαι ο χειρότερος. Και τα γράφω για να τα διαβάζω και να τα αντιλαμβάνομαι καλύτερα. Πόσοι από εσάς δε «φοβηθήκατε» όταν είδατε ότι το παιδί σας είχε κάποια κλίση σε ένα μουσικό όργανο ή στη ζωγραφική ή στη γλυπτική – αγγειοπλαστική ή στο θέατρο ή στο τραγούδι ή στο ποδόσφαιρο και σας ανακοίνωσε πως θα ήθελε να ασχοληθεί επαγγελματικά με αυτό; Μιλάω για τις περιπτώσεις που το παιδί όντως έχει δείξει ταλέντο σε αυτό και σας το επιβεβαιώνουν και οι καθηγητές του. Πόσοι δεν τρέξατε να το προστατεύσετε από «λάθος» πιθανές επαγγελματικές επιλογές, που δε θα το βγάλουν πουθενά οικονομικά, δε θα του προσφέρουν μία ζωή όπως θα ήθελε αυτό να τη ζήσει; Ναι, γιατί εμείς οι γονείς ξέρουμε πολύ καλύτερα τι ζωή θέλουν να ζήσουν τα παιδιά μας.

Έχουμε την εμπειρία της ζωής. Και τα λάθη μας ήταν το σχολείο μας, όπου διδαχτήκαμε τρόπους να μεταφέρουμε τα ίδια λάθη και σε μικρότερους μαθητές. Εμείς μπορεί να έχουμε την εμπειρία της ζωής, τα παιδιά μας όμως έχουν την ψυχή τους, Και παρατηρώ στον εαυτό μου και γύρω μου, πως κινούμαστε έντονα προς την κατεύθυνση να κλείσουμε το δρόμο στην ψυχή των παιδιών μας, βάζοντας φοβιστικές πινακίδες STOP για να τα οδηγήσουμε στον απόλυτο κομφορμισμό, να ξεριζώσουμε οτιδήποτε μαγικό και διαφορετικό κρύβει η παιδική τους ψυχή και να εγκαταστήσουμε ήθη, έθιμα, συνήθειες, τρόπους σκέψης και συμπεριφοράς ενός κοινωνικού συνόλου που η ιστορία αποδεικνύει ότι δεν τα πήγε και περίφημα.

Έχω την εντύπωση ότι τα παιδιά γεννιούνται εγγενώς ευτυχισμένα. Έρχονται να μας συναντήσουν κουβαλώντας ωραίες εικόνες και ορμή ψυχής από μία άλλη, αγνή διάσταση την οποία εμείς έχουμε ξεγράψει προ πολλού. Η όψη στο πρόσωπό τους αλλάζει όσο έρχονται σε επαφή με τα δικά μας πρόσωπα, με τα δικά μας στυγνά ανθρώπινα μέτρα και κουτάκια. Κι όσο μεγαλώνουν τόσο ξεχνάνε την ψυχή τους. Όχι επειδή δεν έχουν καλή μνήμη, αλλά επειδή τα «εξημερώνουμε». Από την ελεύθερη άγρια φύση της ψυχής τους όπου έτρεχαν όλο χαρά στα λιβάδια και τα δάση, τα κλείνουμε στο κλουβί του ζωολογικού κήπου της comme il faut καθημερινότητάς μας. Φυσικά και πρέπει να μάθουν να λειτουργούν μέσα σε μία κοινωνία, ίσοι απέναντι σε ίσους αλλά δεν είναι ανάγκη να τρίψουμε με γυαλόχαρτο όλες τις πλευρές της ψυχής τους που έχουν εξογκωματάκια και δεν κουμπώνουν καλά στο κουτάκι μας.

Θα ήθελα πολύ να έχω τη δύναμη να εξαφανιστώ από τη ζωή του γιου μου όταν θεωρήσει πως το πλήρωμα του χρόνου έφτασε. Όταν αισθανθεί ότι πατάει καλά στα πόδια του, ίσως αμέσως μετά την ενηλικίωση ή τις σπουδές, εγώ θα πρέπει να μην είμαι πια καθόλου κομμάτι της καθημερινότητάς του. Ούτε της τηλεφωνικής καθημερινότητας. Να μην γνωρίζω πια τις επιλογές του. Δεν είναι υποχρεωτικό. Να μου λέει όσα θέλει, άμα θέλει και όταν θέλει. Να είμαι πάντα εκεί να τον στηρίζω όταν μου το ζητήσει. Ο ρόλος μου, θα ήθελα να περιοριστεί στο ρόλο του από μηχανής θεού, όταν επικαλεστεί τη βοήθειά μου και μόνο. Κατά τα άλλα, ένας ολόκληρος κόσμος ανοίγεται μπροστά του να τον γευτεί με όλες τις αισθήσεις του και χωρίς τη δική μου ματιά. Δεν πρέπει η ματιά μου να είναι εκεί. Δεν ξέρω αν μπορέσω να το κάνω. Αλλά καταγράφω τη σκέψη μου για να την ξαναδιαβάσω όταν έρθει εκείνη η ώρα, που ελπίζω να αργήσει (για να τα λέμε όλα!), αλλά υπάρχει ένα πράγμα για το οποίο είμαι σίγουρος: η Αγία Ελληνική Οικογένεια έχει αυστηρό τελετουργικό το οποίο δε μου πάει με τον χαρακτήρα που έχω και θεωρώ πως μέσα στην αγιότητά της έχει κατασπαράξει σαν θηράματα ελεύθερες και αγνές ψυχές…

Πηγή : http://www.superdad.gr [ http://www.superdad.gr/simmaxoi/i-agia-elliniki-oikogeneia/ ]

Από άντρας, σούπερμαν, ένα παιδάκι δρόμος!

Έγινες μπαμπάς; Ετοιμάσου να αναπτύξεις νέες δεξιότητες!

Κείμενο: Χρίστος Σμπώκος

Και ναι λοιπόν, ένα νέο μέλος ήρθε στη ζωή σου. Αλλάζουν τα πάντα στην καθημερινότητά σου και το ξέρεις. Από τις πρώτες ώρες θα καταλάβεις ότι το νέο αυτό μέλος είναι απόλυτα εξαρτώμενο από εσένα. Καλώς εχόντων όσο περνά ο καιρός θα γίνεται πιο αυτάρκες. Αλλά αυτό είναι μακροπρόθεσμο. Βραχυπρόθεσμα σε περιμένουν πολλά να κάνεις, ειδικά στο πρακτικό κομμάτι.

Κουραστικό; Είναι ναι. Πιεστικό; Επίσης είναι. Έχει όμως και τη θετική πλευρά του. Γρήγορα από ένας κοινός θνητός (και άντρας και μπαμπάς κλπ) θα γίνεις ένα πολυεργαλείο σπάνιο. Θα μάθεις να παίζεις με το μωρό και την κουδουνίστρα του ενώ με το άλλο χέρι ανοίγεις πόρτες, ανοίγεις καρότσι ή ξεκλειδώνεις το αυτοκίνητο.

Θα μάθεις να κόβεις με το ένα χέρι το σνίτσελ και με το άλλο να κρατάς ένα τόσο δα ανθρωπάκι με μια περιέργεια να πιάσει οτιδήποτε σε ακτίνα βολής τεράστια! Θα μάθεις να φτιάχνεις καφεδάκι με ένα παιδί στον ώμο να τραβάει τα μαλλιά και να ρίχνει γονατιές στο λαιμό.

Θα καταφέρεις να βλέπεις το ματς, μιλώντας παράλληλα με τη γυναίκα σου για την κρέμα του μικρού και κάνοντας παράλληλα γκριμάτσες στο μωρό για να μην γκρινιάζει.

Θα αναπτύξεις επίσης την ικανότητα να μιλάς στο τηλέφωνο, παίζοντας παράλληλα με το μικρό και ετοιμάζοντας την κρέμα. Να τρως στο εστιατόριο κουνώντας παράλληλα το καρότσι για να κοιμηθεί. Και πολλά ακόμα που σας αφήνω να τα ανακαλύψετε στην πράξη!

Multitasking, που λένε και στο χωριό μου. Ό,τι μας κατηγορούν οι γυναίκες πως δεν μπορούμε να κάνουμε, το καταφέρνουμε χάρη στη νέα ιδιότητα του μπαμπά! Από απλοί άντρες (men) γινόμαστε σούπερ (supermen). Γιατί ακριβώς παλεύουμε να γίνουμε superdads! Τεράστιο το κίνητρο!

Πηγή: http://www.superdad.gr/simmaxoi/apo-antras-superman-ena-paidaki-dromos/

Το παραπάνω κείμενο το έγραψα για το superdad.gr. Είναι το δεύτερο κείμενο από όταν άρχισε η συνεργασία μας, για την οποία είμαι πολύ χαρούμενος. Γιατί από καιρό είχα σκεφτεί ότι χρειάζεται ένα site για μπαμπάδες. Ώστε να μην διαβάζουμε σαν παρατηρητές μόνο τα blogs και τα sites των μαμάδων. Εξάλλου κι ο μπαμπάς έχει ψυχή!