Happy (Χάπι) end?

Δε μπορεί να βάλει γκολ η ομάδα με τίποτα.

Μας έχουν καταραστεί; Πληρώνουμε κάποιες αμαρτίες; Δε μπορούσα να καταλάβω.

Έβλεπα τα παιδιά μας, να μαζεύονται πριν από κάθε ματς και να κάνουν μαζί προσευχή, με τις εικόνες της Παναγίας και να μην έχουν καταφέρει μετά από τόσες προσπάθειες να διώξουν το κακό που σπρώχνει τη μπάλα έξω από τα δίχτυα κάθε Κυριακή.

Αποφάσισα να πάρω δραστικά μέτρα! Να πάω σε μάγισσες. Σε χαρτορίχτρες και μέντιουμ. Και στην Πυθία στους Δελφούς σκέφτηκα να πάω αλλά γινόταν το Συνέδριο και δε βρήκα δωμάτιο.

Τελικά όμως βρήκα την καλύτερη. Μέντιουμ από τα λίγα. Με χάρισμα. Και μπαλαδόφατσα. Μόλις με είδε χαμογέλασε και έγνεψε να καθίσω:

  • Σε περίμενα μετά την ευκαιρία του Βαζ, αλλά ήρθες τώρα. Δεν πειράζει, ποτέ δεν είναι αργά, κάτσε παιδί μου
  • Θα μπω στο ψητό κατευθείαν. Έχουμε 7 ματς μόνο ακόμα. Μιλάμε για θαύμα, όχι μία απλή περίπτωση. 
  • Μη σκας! Θα τα βρούμε όλα. Έφερες ότι σου είπα;
  • Ναι, εδώ τα έχω.

Άνοιξα την τσάντα κι έβγαλα, μία ξανθιά τρίχα του Πέρσον, μία τούφα-ράστα από Σακόρ, μία κάλτσα του Βαζ, ένα αριστερό παπούτσι του Γιακουμάκη κι ένα CD best of σάμπα για τον Φερέιρα. Για να είμαι και σίγουρος κρατούσα κι ένα γάντι Στρέζου.

Κλείνει το φως, ανάβει κάτι καντήλια που περίσσεψαν από το γήπεδο την Κυριακή και χάνεται μέσα στον καπνό. Την άκουγα να μουρμουράει για ώρα, χωρίς να μου δίνει σημασία. Μία ώρα μετά σταμάτησε. Φοβήθηκα μήπως αποκοιμήθηκε. Τελικά με μία φωνή που μου έμοιασε λίγο με του Κούγια μου λέει επιτακτικά.

  • Φέρε εκείνη τη γυάλα με τη μαγική μου σφαίρα και κάτσε να στα πω

Πιάνω σβέλτα τη γυάλα. Είχε μέσα μια μπλε μπάλα σαν του Champions’ League που αναβόσβηνε.

  • Λοιπόν. Μην ανησυχείς  για τίποτα. Ετοιμαστείτε για χιτσκοκικικό και γκρανγκινιολικό φινάλε. Θα σου πω τι θα γίνει με μία υπόσχεση μόνο. Δε θα πας να τα παίξεις στοίχημα γιατί θα λυθούν τα μάγια!
  •  Πλάκα μου κάνεις;  Ποιο στοίχημα; Πάνε αυτά!
  • Α ναι; Ωραία, ξεκινάω. Την Κυριακή βλέπω έχει εκδρομή στην Αθήνα ε; Με ομάδα ή με φούρνο παίζετε, δεν είμαι σίγουρη. Θα κερδίσετε. 0-1. Ένα κόρνερ βλέπω και μία κεφαλιά ενός ξανθού, ψηλού σκληρού αγοριού!
  • Ο Πέρσον! Και μετά;
  • Μετά βλέπω μια πράσινη ομάδα που μοιάζει λίγο με Μπαρτσελόνα… Θα την κερδίσετε κι αυτή. 1-0. Ένα μελαμψό αγόρι αδύνατο βλέπω να χτυπάει φάουλ έξω από την περιοχή!.
  • Ναμπί θέλουμε! Ωραία. Και μετά και μετά;
  • Μετά πάλι εκδρομή βλέπω. Σε άλλο πλανήτη πάτε βρε; Α, όχι Θεσσαλονίκη είναι. Εκεί δε θα γίνει τίποτα. 0-0. Ούτε σουτ σε όλο το ματς και εσείς κι οι άλλοι. Μετά όμως στο επόμενο, με κάτι Ολλανδούς από την Ήπειρο, εκεί βλέπω γκολ! Ένα πάλι. Ένας μουσάτος με το κεφάλι θα το βάλει, από φάουλ πλάγια.
  • Ο Ποτουρίδης θα είναι. Καλά το πας. Και μετά;
  • Μετά θα πάτε να παίξετε με ένα σχολείο. Τίποτα κι εκεί. 0-0. Μπορεί και να σας πάρει ο ύπνος…
  • Με τον ΠΑΟ ε; 0-0, καλό είναι. Και μετά με την Τρίπολη.
  • Αυτοί θα το σκέφτονται να έρθουν, θα βαριούνται, θα ξεκινάει και η Μεγαλοβδομάδα… Αλλά θα τους πει ο κύριος με το μουστάκι, πάμε ήσυχα- ήσυχα να βγει η υποχρέωση. Και θα έρθουν, δε θα ενοχλήσουν. 1-0 πάλι. Ένας μελαχρινός νεαρούλης, αγχωμένος θα το βάλει, από κόρνερ πάλι.
  • Το Γιακουμάκη θα λες. Τέλος πάντων, όποιος και να είναι, γκολ είναι! Και στο τέλος;
  • Σας βλέπω μαζεμένους όλους στη σέντρα. Ακούτε ραδιόφωνο. Κάποια στιγμή αποφασίζετε να παίξετε. Πέφτει ένας κοντούλης με σπαστό μαλλί και παίρνει πέναλτι. Μπράβο σας που πανηγυρίζετε μαζί με τους αντιπάλους, ωραία ατμόσφαιρα έχετε! 1-0 πάλι.
  • Και σωνόμαστε;
  • Κοίτα, βλέπω η Μπαρτσελόνα που κερδίσατε είναι άχαστη, μόνο μία ισοπαλία είχε με ένα βυσσινί άλογο που βγάζει 3 ανακοινώσεις ανά ημίχρονο. Αλλά λίγο πριν το τέλος, έπεσε σε κάτι Ρωσομακεδόνες αήττητους και έχασε. Και τη γλυτώσατε στο τέλος αν και κέρδισαν κάτι Τιγράκια αυτοί.
  • Η αναδιάρθρωση όμως;
  • Ποια αναδιάρθωση παιδάκι μου, εδώ έχω φέρει τον κόσμο ανάποδα, στην αναδιάρθωση θα κολλήσουμε;  Άντε πήγαινε να ετοιμάσεις την εκδρομή σου τώρα…
  • Και η ποινή για το ΟΦΗ-Αιγινιακός;
  • Να βρείτε λύση μόνοι σας παιδάκι μου. Μπορώ να λύσω μάγια, αλλά να καταλάβω πώς βρεθήκατε με τον Τσάλο Πρόεδρο, Ε ΔΕ ΜΠΟΡΩ!!

Τώρα αυτό τι είναι, happy end ή χάπι και end;

Σημείωση: κείμενο που γράφτηκε για το oficrete.gr

Ο Άγιος του ΟΦΗ

Κείμενο του Λευτέρη Κουγιουμουτζή στο oficrete.gr όπου θα βρείτε πολλά διαμαντάκια, μην σας μπερδεύει το “οπαδικό” του όνομα… 

Αρκούσε αυτό που έκανε τον περασμένο Νοέμβρη, για να του αποδοθεί ο τίτλος του ποδοσφαιρικού Αγίου.

Γιατί το να τιμήσεις τον ποδοσφαιρικό σου πατέρα εν ζωή, να δείξεις τέτοια σπουδή για να τον προλάβεις πριν ξεψυχήσει, να τον προφτάσεις σε κατάσταση που να μπορέσει να έρθει να δει τη γιορτή που του οργάνωσες, μιας και ήξερες ότι οι ημέρες του ήταν λιγοστές και δύσκολες, αυτό και μόνο έφτανε για να κατατάξει τον Ηλία Πουρσανίδη ως Άγιο του Ο.Φ.Η.

Και το έκανε αθόρυβα και ταπεινά, δίχως τυμπανοκρουσίες και φανφάρες. Δίχως να μονοπωλήσει τη γιορτή. Τον Μίστερ έβγαλε μπροστά και τα αμέτρητα ποδοσφαιρικά παιδιά του, που ήρθαν από τα πέρατα της Οικουμένης για να του αποτίσουν φόρο τιμής, για το ευχαριστώ, για το ύστατο χαίρε· έναν τελευταίο χαιρετισμό που ο Ευγένιος τον εισέπραξε, τον ένιωσε, που απευθύνθηκε στην ζωντανή του ψυχή κι όχι πάνω από ένα κλειστό φέρετρο. Και το οργάνωσε σχεδόν όλο ο Ηλίας.

POURSANIDIS

Δεν τα κάνει ο καθένας αυτά, όχι. Γιατί αν τα έκανε ο καθένας, θα τα βλέπαμε και κάθε μέρα. Θέλει ψυχή, αγάπη, μεράκι και πίστη. Κι ο Ηλίας τα είχε όλα. Έτσι αθόρυβος, αξιοπρεπής και μειλίχιος ήταν και σαν ποδοσφαιριστής – ποτέ δε βρέθηκε κανείς να του προσάψει κάτι. Ένα κόσμημα των γηπέδων.

Κι αν πρόλαβε ζωντανό τον Μίστερ και τον τίμησε τον περασμένο Νοέμβρη, βρήκε παρόλα αυτά το κουφάρι του Ο.Φ.Η. Μάλιστα, σε προχωρημένη σήψη και αποσύνθεση – τόσο, που ακόμη κι η νεκρανάσταση φάνταζε απίθανη. Όμως ο Ηλίας δεν το έβαλε κάτω.

Εξίσου αθόρυβα, δίχως φανφάρες και τυμπανοκρουσίες, σήκωσε τα μανίκια και τα έβαλε με άλλα θεριά. Στην προσπάθειά του βρήκε πρόθυμους συναγωνιστές και συνοδοιπόρους – τον Νίκο Παπαδόπουλο, τον Γιάννη Σαμαρά, τον Γιώργο Σαμαράκαι ποιος ξέρει ποιους άλλους, που θα τους μάθουμε αργότερα. Και βάλθηκε να πετύχει το σχεδόν ακατόρθωτο – τη νεκρανάσταση του Ο.Φ.Η.

Χθες, δίχως να έχει πει ούτε μισή λέξη σε δημοσιογράφους και κανάλια, σε εφημερίδες και μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Ηλίας Πουρσανίδης ανέλαβε εκτελεστικός διευθυντής στην Π.Α.Ε. Ο.Φ.Η. Με τους συνοδοιπόρους του να αναλαμβάνουν κι αυτοί δουλειά οσονούπω και τον επενδυτή που πίστεψε στο όραμά τους, τον Μιχάλη Μπούση, να έχει ήδη ξεκινήσει πληρωμές.

Ένα ακόμη θαύμα του Ηλία Πουρσανίδη οδεύει προς ολοκλήρωση.

Είμαστε όλοι στο πλευρό του. Με τον Άγιο του Ο.Φ.Η.

Η Φιλική Εταιρεία του ΟΦΗ

Κείμενο του Μανώλη Τσελεντάκη στο oficrete.gr
Δεν είχαν καμία υποχρέωση να έρθουν, να γυρίσουν, να μπλέξουν, να βάλουν την κεφαλή τους στο ντορβά, να επιχειρήσουν το άλμα στον κενό. 
Γιατί σχεδόν τέτοιο είναι το εγχείρημα ενασχόλησης ανθρώπων ευγενών και καθαρών με το ελληνικό ποδόσφαιρο, την πιο οδυνηρή επιτομή του νεοελληνικού μας βίου, τον πιο κρυστάλλινο καθρέπτη του, το πιο ναρκοθετημένο πεδίο του.
Δεν είχαν καμιά υποχρέωση, είχαν όμως ένα ΧΡΕΟΣ. Έτσι ένιωθαν. Ένα χρέος απολύτως εσωτερικό.
Είδαμε τη συγκίνησή τους στον αγώνα για τον ποδοσφαιρικό τους πατέρα Ευγένιο Γκέραρντ. Μια συγκίνηση που αποδείχτηκε πολύ ακριβή, διαρκής και γόνιμη. Δεν είναι παράδοξο να πούμε ότι ο θάνατος του Γκέραρντ έδωσε ζωή στον ΟΦΗ που ψυχορραγούσε το Δεκέμβρη (σίγουρα ο Νίκος Παπαδόπουλος θα του το υποσχέθηκε, ότι τουλάχιστον θα πάλευε με νύχια και δόντια να μην πεθάνει η ομάδα του μέντορά του στα χέρια του). Και έγινε το πρώτο βήμα, η μη διάλυση της ομάδας και η άνοδος στην Α Εθνική με έναν δοξαστικό, οργιώδη, σχεδόν βακχικό τρόπο.
Δεν περιμέναμε, δεν ελπίζαμε πια ότι θα βλέπαμε κάτι μεγαλύτερο. Αλλά… μες στην καθημερινή συνάφεια των πραγμάτων, τη μιζέρια και τις δυσκολίες, σχίστηκε αίφνης το καταπέτασμα του ουρανού και φάνηκε φως στους ελεύθερους πολιορκημένους, στους για χρόνια εγκλωβισμένους του Γεντί Κουλέ.
Σίγουρα στις δύσκολες ώρες του φιλικού για τον Ευγένιο, στη μετέπειτα αποδημία του, αλλά και στο δύσκολο Γενάρη του ’18, ειπώθηκαν πράγματα μεταξύ Ηλία, Γιάννη και πιθανότατα Νίκου και άλλων ίσως ‘παιδιών’ του Γκέραρντ. Δεν έχει νόημα να προβούμε τώρα σε πρόδηλες ψυχαναλυτικές θεωρίες που θα φώτιζαν στάσεις, συμπεριφορές, αποφάσεις και συγκινήσεις. Είναι όμως ένα μικρό θαύμα ότι η συγκίνηση έγινε απόφαση, κρατήθηκε μυστική σε βαθμό σοκαριστικό, ως σε άλλη Φιλική Εταιρεία και τελικά με Λογισμό και μ’ Όνειρο έρχεται να οργανώσει την νέα πορεία του ΟΦΗ (ουσιαστικά τη δεύτερη ζωή που δίνει ο Γκέραρντ στην ομάδα). Το πώς θα πάει η επανάσταση θα δούμε, γιατί περί επανάστασης πρόκειται.
Οι 3 Φιλικοί

– Ο οργανωτικός και σοβαρός Γιάννης Σαμαράς, με πολυετή προσφορά στον ΟΦΗ και στο ποδόσφαιρο γενικά, από διάφορα πόστα. Πάντα, μακριά από δηλώσεις και παινέματα για το έργο του ή τον εαυτό του, αποτελεσματικός, αμίλητος και συγκινητικός.samarasgiannis

– Ο Γιώργος Σαμαράς, με τη φλόγα και τη ζωντάνια του, κράτησε στην ψυχή και στην καρδιά του τον ΟΦΗ των παιδικών του χρόνων, έναν ΟΦΗ που ποτέ δεν έπαιξε στην ανδρική ομάδα, παρά μόνο στο μυαλό του. Κατάφερε να κρατηθεί μακριά από το βούρκο του ελληνικού ποδοσφαίρου και έρχεται επιτέλους να “παίξει” στην ομάδα, στη μόνη ομάδα που θα ‘θελε στην Ελλάδα.samarasgior

– Ο Ηλίας Πουρσανίδης, ένα απίστευτα καθαρό πρόσωπο ευγένειας και ήθους με μια αίσθηση cool ντροπαλότητας (μου θυμίζει περισσότερο ποιητή του μεσοπολέμου ή τύπους σαν τον John Lurie να παίζει σε κλαμπ του – που αλλού – Chicago). Νομίζω, το μεγαλύτερο επίτευγμα, πέρα από τα αμιγώς ποδοσφαιρικά, στάθηκε το γεγονός ότι είναι από τους ελαχιστότατους, που αν και κέρδισε 6 πρωταθλήματα με τον Ολυμπιακό (στις αρχές του σιδηρού παραπετάσματος, έμεινε ανέγγιχτος, θά’λεγα άσπιλος, από το τοξικό ήθος που παρήχθη τότε και μετέπειτα και διέβρωσε όχι μόνο το ποδόσφαιρο αλλά και την κοινωνία.poyrsa

Σε αντίθεση με πολλούς συμπαίχτες του, που τα αποδέχτηκαν όλα, σαν παράσημα μάλιστα και αποτελούν , επ’ αμοιβή ή χωρίς, μόνιμους θιασώτες, ενός κακοφορμισμένου θιάσου.
Και ο Γιάννης και ο Ηλίας, μεγάλωσαν στο ελληνικό ποδόσφαιρο, ανδρώθηκαν και έλαμψαν στον ΟΦΗ του Γκέραρντ, κατέκτησαν τίτλους σε “μεγάλες” ομάδες, βίωσαν και συμβίωσαν μέσα στο ζεστό βούρκο του ποδοσφαίρου μας, αλλά κατάφεραν να παραμείνουν διακριτοί, αυτόφωτοι, ντροπαλοί, μοναχικοί, ευγενείς. Κατάφεραν να παραμείνουν διαμάντια.

Ο Γιώργος, δεν χρειάστηκε να αποδείξει την καθαρότητά του, είχε την τύχη να μην έρθει καν σε επαφή με τη λάσπη.samapoursa

Η επανάσταση και η προετοιμασία της από τη Φιλική εταιρεία του ΟΦΗ είχε τα πάντα. Μυστικές διεργασίες, συσκότιση και συνωμοτική πειθαρχία, οργάνωση σοβαρού πλάνου, φήμες για Υπέρτατη αρχή και αιφνιδιασμούς. Και εχθροί υπήρξαν (και θα υπάρξουν, εντός και εκτός των τειχών) και κοτζαμπάσηδες και μικροφέουδα με μικροσυμφέροντα. Τελικά όμως η επανάσταση ξεκίνησε, οι περισσότεροι αιφνιδιάστηκαν, άλλοι δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν και άλλοι αποφάσισαν συνειδητά να βοηθήσουν. Σ΄αυτούς τους τελευταίους και όσους βοήθησαν ανιδιοτελώς να κρατηθεί ζωντανή η ομάδα, οφείλεται ένα ευχαριστώ. Η νεότερη ιστορία του ΟΦΗ τώρα αρχίζει.
Σίγουρα έχει υπάρξει πλάνο από τους 3 για τον ΟΦΗ. Πλάνο που ήταν απαραίτητο για να υπάρξει επόμενη μέρα, είτε με επενδυτή, είτε χωρίς. Ο επενδυτής – η Υπερτάτη αρχή, ο ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας Μιχάλης Μπούσης έχει κάτι εξαρχής θετικό. Δεν ανήκει στο γνώριμο κόσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου, τους μεγαλοσχήμονες “νονούς” που κινούνται οριζόντια σε όλο το εύρος των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και κάθετα από τον υπόκοσμο ως τον ανώκοσμο. Δεν χρησιμοποιεί το γήπεδο για να παράγει άλλου είδους σκοτεινές υπεραξίες, επιρροή ή προστασία. Ούτε ανήκει στο ενδιάμεσο στάδιο των περίεργων μεσαζόντων που επιβιώνουν σαν σαπρόφυτα, εξυπηρετούν όσο μπορούν, στήνουν ό,τι μπορούν και πορεύονται όπως μπορούν, είτε σαν μεγαλοαεριτζήδες είτε σαν φτωχοδιάβολοι. Υπάρχουν βέβαια και ελάχιστες (1-2) εξαιρέσεις.
Ο Μιχάλης Μπούσης, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται άνθρωπος αρχών, καθαρός και ηθικός. Θεωρώ δε την αμερικανική επιχειρηματική του κουλτούρα, όχι ως μειονέκτημα αλλά ως δυνητικό πλεονέκτημα εν προκειμένω. Σε ένα ελληνικό ποδόσφαιρο που παράγει μόνο μαύρο οικονομικό αποτέλεσμα, κάποιος που θα θέλει να βοηθήσει και να δημιουργήσει καθαρό οικονομικό αποτέλεσμα, μπορεί να γίνει η απαρχή για πολύ σοβαρή οργάνωση, κάτι που λείπει χρόνια από τον ΟΦΗ. Είδωμεν λοιπόν και welcome to OFI, Michael Bousis!
Να πω την αλήθεια, δεν περιμένω, ούτε επιθυμώ την σαουδαραβικού ή μαύρου τύπου ροή χρήματος στον ΟΦΗ. Μου αρκεί μια ενισχυμένου τύπου ταμειακή διευκόλυνση που θα επιτρέπει τη λειτουργία του πλάνου των 3 φιλικών. Και μια βήμα με βήμα πορεία προς την αυτοχρηματοδότηση της ομάδας.
Να επανέλθω όμως στην ΟΦΗλική Εταιρεία, που αποτελούν ουσιαστικά τους εγγυητές όλης αυτής της προσπάθειας. Πρώτα όμως θα παραθέσω δύο αποσπάσματα από μια παλαιότερη συνέντευξη του ανθρώπου του τελικού, του Μύρωνα Σηφάκη.
«Γνώριζαν το κλίμα που επικρατούσε και τολμώ να πω ότι από τότε μέχρι τώρα δεν έχει υπάρξει ομάδα στο ελληνικό ποδόσφαιρο που να είχε όλα αυτά τα σπουδαία χαρακτηριστικά, τα οποία συντελούσαν στο να είμαστε μια οικογένεια, μια παρέα… Να λάμπει το Βαρδινογιάννειο από την παρουσία όλων μας, να λάμπει το «Γεντί Κουλέ», να είμαστε όλοι χαρούμενοι, την Κυριακή να απολαμβάνουμε ποδόσφαιροκαι να είμαστε ανυπόμονοι μέχρι την επόμενη εβδομάδα που θα παίζαμε το επόμενο παιχνίδι. Αυτά είναι πράγματα που δεν μπορούν να ξεχαστούν όσο και να θέλουν κάποιοι «σωτήρες» γιατί αυτή είναι η ίδια μας η ζωή. Και όσο και να πληγώνουν αυτήν την ομάδα, εμείς θα εξακολουθούμε να την αγαπάμε ως ιδέα».

«Ο Γκέραρντ ήταν ένας άνθρωπος, ο οποίος δεν ξεχώριζε κανέναν. Όλοι γι’ αυτόν ήταν σημαντικοί. Μου έδωσε στοιχεία που στιγμάτισαν την ποδοσφαιρική και μετέπειτα την προπονητική μου ζωή. Αυτά που έκανε ο Ολλανδός ήταν μαθήματα ζωής για όλους μας».GERARD POURSA

Με αυτά τα εφόδια, αυτά τα βιώματα και τις αναμνήσεις ξανάρχονται στον ΟΦΗ, αυτά τα παιδιά. Είναι παιδιά του Γκέραρντ. Μπορεί ο Γκέραρντ να μην υπήρχε χωρίς το Θόδωρα Βαρδινογιάννη και το χρήμα που έρεε στην ομάδα, αλλά αυτός είχε όλο το σχεδιασμό, την οργάνωση και την εκτέλεση. Δύσκολο πολύ να ξαναμπούμε στο ίδιο σημείο του ποταμού (πράγμα αδύνατο κατά τον μεγάλο σκοτεινό), πιστεύω όμως πως οι 3 έχουν κάνει τις απαραίτητες αναγωγές και προσαρμογές.
Δεν ξέρω τελικά ΤΙ θα φέρει στο τέλος ή στο μέλλον αυτή η προσπάθεια. Ο κόσμος του ποδοσφαίρου συναρτάται από πάρα πολλές παραμέτρους, το μοντέλο επιτυχίας μπορεί να έχει αναγκαίες συνθήκες, αλλά δεν γνωρίζεις αν αποδειχτούν και ικανές, στη δε ελληνική του εκδοχή –το ποδόσφαιρο, είναι … πολυπαραγοντικό, με το είδος των παραγόντων που εμβιούν ή παρασιτούν να παίζουν συχνά τον πιο αστάθμητο μα και κρίσιμο ρόλο, ένα παιχνίδι που οι κανόνες του είναι θολοί και πολλές φορές παραχαραγμένοι.
Για μια κατηγορία ανθρώπων όμως, που μας αφορά περισσότερο από το ΤΙ, το ΠΩΣ των πραγμάτων, η προσπάθεια αυτή φαντάζει από την σωστή όχθη του ποταμού, από τον σωστό τρόπο που αξίζει να ζεις, να επιχειρείς, το στοίχημα που αξίζει να παίξεις, το φύλλο που αξίζεις να βάλεις τα λεφτά σου, ακόμα κι αν χάσεις.
Κλείνοντας, να πω πως δε θεωρώ τυχαίο, ότι τελικά αυτή η προσπάθεια που αφορά τον ΟΦΗ, αλλά και την Κρήτη, εκπονήθηκε, διακονήθηκε και πραγματώθηκε από μη Κρήτες. Η Κρήτη αποτελεί ένα πεδίο πολύ υψηλής ενέργειας και γονιμοποιό παράγοντα, αλλά, για λόγους που δεν είναι του παρόντος κειμένου να αναλυθούν, δυσκολεύεται τις τελευταίες δεκαετίες να παραγάγει υψηλό αυτόχθον δυναμικό που θα δράσει εντός του νησιού.
Τελικά την Κρητική Ματιά την είχαν μη Κρήτες, όσο κι αν τα λέγαμε και τα ξαναλέγαμε κάποιοι…
Για όλους εμάς τους φίλους του ΟΦΗ, για άλλη μια φορά απομένει η ρήση του μεγάλου Κρητικού, που υπάρχει στη θύρα 8, «Θα νικήσουμε, θα νικηθούμε; Μη ρωτάς, πολέμα!»
Ας στηρίξουμε λοιπόν, όπως μπορούμε, αυτόν που φαίνεται σαν ο ορθός και δύσκολος δρόμος.

oficrete.gr: Ένα νέο site, σαν reunion!

Πολύ πρόσφατα μία νέα προσπάθεια διαδικτυακή ξεκίνησε, το oficrete.gr. Μία προσπάθεια που μοιάζει περισσότερο με reunion και στην οποία με μεγάλη χαρά συμμετέχω. Αντί άλλου προλόγου αντιγράφω παρακάτω το πρώτο editorial για να σας βάλω στο κλίμα:

ffee2447b152494b43d9816faaea83c8_XL (1)

Μία παρέα ασπρόμαυρη που λέει και το σύνθημα!

Μερικές από τις πιο εκφραστικές πένες που γνώρισε ποτέ ο ομιλίτικος κόσμος ξανασυναντιούνται σε μια ανεξάρτητη προσπάθεια, της οποίας το μοναδικό κίνητρο είναι ή άδολη αγάπη για τον Ο.Φ.Η., μακριά από σκοπιμότητες και συμφέροντα.

Αγνή αγάπη για τον Όμιλο Φιλάθλων Ηρακλείου, με βλέμμα στην Ιστορία του Συλλόγου, πάθος για το παρόν, ανεξάντλητα όνειρα και όραμα για το μέλλον της μεγαλύτερης ομάδας της Κρήτης.

Με τη φιλοδοξία να αγγίξουμε και να εκφράσουμε και τον τελευταίο φίλο του Ο.Φ.Η., σε οποιαδήποτε γωνία της Ελλάδας και του Κόσμου και αν βρίσκεται.

Με σεβασμό προς τον αντίπαλο, καθώς πιστεύουμε ότι μόνο με αυτόν τον τρόπο ο Ο.Φ.Η. θα ξαναανακαλύψει την πραγματική του ταυτότητα, θα συνειδητοποιήσει το μέγεθός του στο ποδοσφαιρικό στερέωμα και θα καταφέρει να ξαναγίνει μεγάλος.

Το oficrete.gr αποτελεί κατεξοχήν ιστοσελίδα απόψεων, χωρίς να παραλείπεται η καθημερινή ειδησεογραφία. Κάθε άποψη είναι σεβαστή, η ελευθερία του λόγου είναι θεμέλιος λίθος για το site που ονειρευόμαστε. Ευπρόσδεκτος ο οποιοσδήποτε θελήσει να αποκτήσει βήμα στο oficrete.gr, καθώς δημιουργήθηκε για να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι του κόσμου του Ο.Φ.Η., από τον οποίο άλλωστε πηγάζει.

Όπως ευπρόσδεκτη είναι και η συνεισφορά σε αρχειακό υλικό, καθώς η Ιστορία του Ο.Φ.Η. θα είναι ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια της ιστοσελίδας.

Με θεματολογία που δε θα εξαντλείται στον Ο.Φ.Η., ούτε καν στο χώρο του ποδοσφαίρου, άλλωστε αποτελούμε όλοι ενεργά μέλη της κοινωνίας.

Στο oficrete.gr θα έχουμε επίσης την ευκαιρία να γνωρίσουμε άγνωστες πτυχές από την πλούσια Ιστορία που έχει το σπίτι μας, η Κρήτη, για την οποία μαθαίνουμε μόνο τα βασικά στα σχολικά μας χρόνια.

Ο ΟΦΗ γιαγέρνει, υπερήφανος και ανεξάρτητος!

Ένα πολύ ωραίο κείμενο του Κώστα Κεφαλογιάννη για τον ΟΦΗ:

Δεν υπάρχουν πιο ωραία μεσημέρια σε μια πόλη της περιφέρειας, από εκείνα τα ποδοσφαιρικά μεσημέρια όπου όλοι, στις καφετέριες, στα σουβλατζίδικα, στο δρόμο, από το πρωί μέχρι την ώρα του αγώνα έχουν την ίδια προσδοκία και την ίδια αγωνία στο βλέμμα. Ένα μεσημέρι όπως αυτό που έζησε το Ηράκλειο πριν το παιχνίδι με το Φωστήρα.

Πότε θα κάμει Κυριακή…

Ο Λευτέρης Κουγιουμουτζής που υπογράφει το κείμενο στο sdna.gr είναι ουσιαστικά συνομήλικος και συμπατριώτης. Στο κείμενό του σα να είδα τα παιδικά μου χρόνια. Και στον επίλογο τις σημερινές μου σκέψεις ακριβώς.

Κάθε που ερχόταν η Μεγαλοβδομάδα, όταν ήμουνα μικρότερος βαριόμουνα απίστευτα. Ναι, ήταν ευχάριστο που κλείνανε τα σχολεία.

Δε λέω, καλές οι βόλτες με τα ποδήλατα, ο ελεύθερος χρόνος, οι έρωτες και οι παρέες μέσα στα πρώτα χαμόγελα της Άνοιξης. Πεντανόστιμα τα πασχαλινά εδέσματα και το αρνάκι που θυσιαζόταν κάθε χρόνο για να γιορτάσω εγώ την Ανάσταση. Διασκεδαστικό το τσούγκρισμα των αβγών, μυσταγωγικό το κουβάλημα του Αγίου Φωτός στο σπίτι. Πώρωση το να μαζεύω ξύλα και ξερούς θάμνους με τους φίλους μου για να κάψουμε μεγαλύτερο Ιούδα από τις άλλες γειτονιές. Τι να το κάνεις, όμως; Τη Μεγάλη Εβδομάδα, αδερφέ μου, δεν είχε ποδόσφαιρο!

Τίποτα δε μπορούσε ν’ αντισταθμίσει αυτή τη συμφορά. Όχι απλά δεν είχε πρωτάθλημα, αλλά σταματούσε και λίγο πριν την κορύφωσή του! Εκείνα τα χρόνια, στο γύρισμα της δεκαετίας του ’80 προς ’90, δεν υπήρχαν μπαράζ και το πρωτάθλημα τράβαγε μέχρι τέλη Μαΐου. Συνήθως, μάλιστα, δεν είχε ξεκαθαρίσει ακόμα ο πρωταθλητής. Αλλά ακόμα κι αν κάποια ομάδα ήταν το μεγάλο φαβορί για τον τίτλο, όλο και κάποιο ευρωπαϊκό εισιτήριο ή μια θέση υποβιβασμού θα παιζόταν. Ποιος μπορούσε να περιμένει; Για ποιο λόγο αυτή η αδιανόητη διακοπή;

0

Τις Κυριακές τα μεσημέρια τις πέρναγα συνήθως ακούγοντας Κώστα Μότση, Λευτέρη Σαρελλάκο και ΕΡΑ 4. Κι αν πηγαίναμε καμιά οικογενειακή εκδρομή σε τίποτα όρη και λαγκάδια, κόλλαγα τ’ αυτί μου στο ραδιόφωνο προσπαθώντας να τους εντοπίσω κάπου στα Μεσαία. Καναδυό παιχνίδια μετέδιδε τότε η τηλεόραση, τα υπόλοιπα όλα διεξάγονταν την ίδια ώρα. Ακόμα θυμάμαι τους εκφωνητές: Στο ΟΑΚΑ ο Χρήστος Κοντός, στη Θεσσαλονίκη ο Βασίλης Αναστασιάδης, στη Νέα Φιλαδέλφεια ο Μιλτιάδης Παναγιωτόπουλος, στο Ηράκλειο ο Δημήτρης Καρυωτάκης, στην Πάτρα ο Βασίλης Γεωργίου. Τώρα θα την περνάγαμε με το Χριστός Ανέστη;

Κι όταν μεγάλωσα λιγάκι, κάθε Κυριακή στο γήπεδο. Πνιγόμουν στα οικογενειακά αναστάσιμα τραπέζια μέσα στα καλά μου ρούχαž ήθελα να τα πετάξω και να πάω με τους φίλους μου στο πέταλο, να τραγουδήσουμε κανένα σύνθημα και να πικάρουμε τους αντιπάλους. Στο πέταλο να δεις μυσταγωγία και θρησκευτικότητα, χορωδιακά άσματα και ύμνους. Κι αν είχαμε και φιλοξενούμενους στην απέναντι κερκίδα, τύφλα να ‘χε η κόντρα δεξιού κι αριστερού ψάλτη.

Ναι, τότε υπήρχαν και φιλοξενούμενοι οπαδοί χωρίς απαραίτητα να καταλήξει κάποιος μαχαιρωμένος στο νοσοκομείο. Δεν ήταν αθώα τα πράγματα, και βία υπήρχε και επεισόδια γίνονταν. Και τότε μεγαλοπαράγοντες λυμαίνονταν τις ομάδες και το ποδόσφαιρο, και τότε οι παρεμβάσεις στην ΕΠΟ και οι καθοδηγούμενοι διαιτητές ήταν στην ημερήσια διάταξη. Δεν εξωραΐζω την εποχή μέσα από το φίλτρο της παιδικής αθωότητας. Από την άλλη, όμως, ήταν άγνωστα τα ραντεβού θανάτου. Το γήπεδο είχε, ακόμα, παιδιά και ήταν γεμάτο κόσμο. Και απέναντι στον κόσμο αυτόν υπήρχε περισσότερος σεβασμός, κρατούνταν έστω κάποια προσχήματα.

Άλλωστε, ο πρωταθλητής δεν ήταν γνωστός από το ξεκίνημα της χρονιάς. Μπόρεσαν και μεγαλούργησαν κι άλλες ομάδες όπως η Λάρισα, ο ΟΦΗ, ο Ηρακλής, ο Πανιώνιος, ο Άρης. Δεν ήταν όλοι μαριονέτες του ενός και παντοκράτορα. Στο επίκεντρο ήταν ακόμα το ίδιο το ποδόσφαιρο. Άλλωστε στην Ελλάδα βλέπαμε ωραίο ποδόσφαιρο -κι αυτό το γράφω με πάσα βεβαιότητα συγκρίνοντας με το σήμερα. Κι ο αθλητικός τύπος, ακόμα κι ο χρωματισμένος, είχε επίπεδο και κρίση. Δεν ήταν εκτροφείο ανεγκέφαλων στρατών.

Τώρα που μεγάλωσα, την περιμένω πώς και πώς τη Μεγαλοβδομάδα. Κι αν την επόμενη Κυριακή δεν έχει πρωτάθλημα, ούτε που θα το προσέξω. Κι όμως, δεν είναι λίγα τα κυριακάτικα απογεύματα που σαν κάτι να μου λείπει, που τρώγομαι με τα ρούχα μου, που τα βήματά μου υποσυνείδητα με οδηγούνε στην εξώπορτα και σε δρόμους παλιούς και γνώριμους, που υπάρχουνε ακόμα. Δυστυχώς δεν οδηγούν, πια, πουθενά…

ΟΦΗ: Κοινωνικό φαινόμενο, όχι ποδοσφαιρική εταιρεία

Δε θα μπορούσα να γράψω όσα σκέφτομαι καλύτερα από το κείμενο αυτό του φίλου Λευτέρη Κουγιουμουτζή στο sdna.gr

Το Ηράκλειο είναι μια πόλη που διαμόρφωσε τον αστικό κοινωνικό της ιστό σχετικά πρόσφατα. Έποικοι και εσωτερικοί μετανάστες οι περισσότεροι κάτοικοι που συνέβαλαν στην πληθυσμιακή έκρηξη των προηγούμενων δεκαετιών, δεν ένιωσαν ποτέ Ηρακλειώτες.

Γι αυτό άλλωστε τότε και δεν αγάπησαν ποτέ με πάθος την ομάδα της πόλης, τον Όμιλο Φιλάθλων Ηρακλείου. Μπορεί το γήπεδο να ήταν πάντα κατάμεστο τις καλές αγωνιστικές εποχές της δεκαετίας του ’80, παρόλα αυτά ο ΟΦΗ δεν είχε πολυπληθές φίλαθλο ρεύμα και κίνημα. Το γήπεδο γέμιζε κυρίως χάρη στο καλό ποδόσφαιρο και επειδή εκείνα τα χρόνια ήταν μια δημοφιλής κυριακάτικη συνήθεια.

Δε συνέβη το ίδιο με τα παιδιά αυτών των εποίκων, που αποτέλεσαν την πρώτη μαζική γενιά βέρων Ηρακλειωτών και ένιωσαν την πόλη δική τους, που την αγάπησαν ως γενέτειρα και πατρίδα τους. Αυτή η γενιά, όσοι δηλαδή κυρίως γεννήθηκαν από τα τέλη του 1970 και μετά, αποτελεί και τον μεγάλο πυρήνα των φιλάθλων του ΟΦΗ σήμερα. Ο κόσμος του ΟΦΗ, από μειοψηφία στην ίδια του την πόλη μέχρι τη δεκαετία του ’90, είναι σήμερα ένα από τα πιο δυναμικά και αναπτυσσόμενα φίλαθλα κινήματα στη χώρα και, φυσικά, κατεστημένο στο Ηράκλειο με ισχυρά ερείσματα σε όλο το νησί.

Ένα φίλαθλο κίνημα που δε γαλουχήθηκε με αγωνιστικές επιτυχίες και δε στηρίχθηκε σε παχυλά πορτοφόλια και προεδρικές χρηματοδοτήσεις, ούτε αναπτύχθηκε μέσα από κάποιο εταιρικό μάρκετινγκ και μιντιακή προπαγάνδα. Αντίθετα, όσο η ομάδα βυθιζόταν σε αγωνιστική ανυποληψία και διοικητικά προβλήματα, τόσο το ποτάμι των οπαδών του ΟΦΗ μεγάλωνε. Φτάσαμε, μάλιστα, στο φαινομενικά οξύμωρο, ο ΟΦΗ να απογειωθεί οπαδικά με τον υποβιβασμό του στην Β Εθνική το 2009. Έκτοτε, το «Γεντί Κουλέ» είναι σταθερά ένα από τα πιο γεμάτα γήπεδα της χώρας με πληρότητες που θα τις ζήλευε κάθε ομάδα. Ένα τέτοιο κράμα φιλάθλων, συνηθισμένο στα δύσκολα, που η σχέση του με την ομάδα δε βασίζεται στην επιτυχία και στον πρωταθλητισμό παρά η αγάπη του είναι αγνά και παθολογικά ανιδιοτελής, δεν έχει τίποτα να φοβάται.

Όλα τα τελευταία χρόνια οι φίλαθλοι ήταν κυρίως που βοήθησαν ΟΦΗ να σταθεί στα πόδια του μέσα από συνθήκες που θα οδηγούσαν άλλες ομάδες στην πλήρη διάλυση και λαϊκή απαξίωση κι αδιαφορία. Με ενεργή συμμετοχή στα κοινά της ομάδας και με ασταμάτητη οικονομική αιμοδοσία. Φυσικά, δεν έλειψαν και οι παιδικές ασθένειες. Δόθηκε εμπιστοσύνη ενδεχομένως σε ανθρώπους που δεν τη διαχειρίστηκαν όπως της έπρεπε. Αφιερώθηκε όλη η ενέργεια του κόσμου στην κερκίδα και την παρουσία στο γήπεδο, χωρίς τον απαραίτητο έλεγχο στο τι γινόταν στην εταιρία. Πολλές φορές επικράτησε ο αχαλίνωτος ενθουσιασμός ή η ακραία αποδοκιμασία, φαινόμενα αμετροέπειας και νοοτροπία αρένας. «Έτσι είναι το γήπεδο», αντιτάσσεται συχνά στα παραπάνω. Κι όμως, ο φίλαθλος του ΟΦΗ έχει από καιρό βάλει τον πήχη ψηλότερα από τη γνωστή πεπατημένη.

Σήμερα δεν αποχαιρετούμε τον ΟΦΗ. Τον καλωσορίζουμε. Η απόσυρσή του από το πρωτάθλημα δεν είναι ένα τέλος, αλλά μια αρχή. Και μια τεράστια ευκαιρία να διορθώσει τα κακώς κείμενά του. Και το φίλαθλο κίνημά του θα είναι εκεί, ακόμα πιο ισχυρό και έντονο, και την επόμενη μέρα. Άλλωστε, είπαμε, δεν γίναμε ΟΦΗ για τα εύκολα. Αλλά πρέπει να κοιτάξει πώς θα ενισχύσει τις δικές του δομές και την αυτοοργάνωσή του. Πώς θα αναδείξει, μέσα από τα σπλάχνα του, ανθρώπους που θα οδηγήσουν σε καλύτερο μέλλον την ομάδα. Και πώς θα σταθεί αρωγός, συνεργάτης και αλλά και καλώς εννοούμενος ελεγκτής σε όποιον οικονομικό παράγοντα ενδεχομένως θελήσει να αναλάβει τα ηνία. Με νηφαλιότητα και ψυχραιμία, χωρίς κραυγές και εύκολες επιδοκιμασίες ή ανέξοδες αποδοκιμασίες.

Δε θα μπω στη διαδικασία να επιρρίψω ευθύνες ούτε να πετάξω ωμό κρέας στο λάκκο των λεόντων. Θα αναλάβω μονάχα τις δικές μου, κυρίως για τα πράγματα που δε μπόρεσα να κάνω και τα περισσότερα που δε μπόρεσα ν’ αλλάξω στο δικό μου πέρασμα απ’ τον ΟΦΗ. Ο καθένας, άλλωστε, έχει διαμορφώσει τη γνώμη του. Θα σταθώ μόνο στο εξής: ο ΟΦΗ ίσως είχε άλλη τύχη, αν έδινε λόγο κι εξουσία σε ανθρώπους που ήξεραν και μπορούσαν να διαχειριστούν τα οικονομικά του. Πέρασαν αρκετοί αξιόλογοι από τα διοικητικά του συμβούλια, αλλά δε μπόρεσαν ποτέ να λειτουργήσουν. Ας είναι, από τα λάθη μας μαθαίνουμε.

Ο Όμιλος Φιλάθλων Ηρακλείου δεν θα επιστρέψει, γιατί απλά δεν έφυγε ποτέ. Είναι κοινωνικό φαινόμενο κι όχι ποδοσφαιρική εταιρία. Ψάχνει να βρει τον δρόμο του και κάποια στιγμή θα τα καταφέρει. Ας ευχηθούμε το ίδιο για όλο το ελληνικό ποδόσφαιρο. Γιατί είναι αδύνατο να αναπτυχθεί ένα υγιές κύτταρο μέσα σ’ ένα καρκίνωμα. Κι ο κόσμος σ’ αυτήν εδώ τη χώρα πρέπει επιτέλους να αποκτήσει ξανά τις Κυριακές του.

IMG_0470.JPG