Τελικά είμαστε “άχρηστοι” και δεν παράγουμε ή απλά είμαστε ανοργάνωτοι (κατόπιν επιδίωξης κάποιων για δεκαετίες);

Πέτυχα ένα κατά τη γνώμη μου ενδιαφέροντα απολογισμό και μια οπτική κόντρα στη mainstream του “δεν παράγουμε τίποτα, είμαστε άχρηστοι”. Καιρό τώρα ισχυρίζομαι, ότι σε όλους τους τομείς δεν ισχύει το “είμαστε άχρηστοι” αλλά το “είμαστε ανοργάνωτοι”. Λίγο- πολύ το κείμενο αυτό είναι κοντά στην συγκεκριμένη μου άποψη. Εδώ ακούω ανθρώπους που μένουν σε χωριά να λένε πως η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα και τρελαίνομαι.

Η μεγαλύτερη αυταπάτη του νεοέλληνα είναι ότι ζει σε μια χώρα που δεν παράγει τίποτα

Τελικά, η μεγαλύτερη αυταπάτη του νεοέλληνα είναι ότι ζει σε μια χώρα που δεν παράγει τίποτα.

Ο μεγαλύτερος φόβος, λοιπόν, είναι ότι, άμα βγούμε από το ευρώ θα πεινάσουμε, επειδή δεν παράγουμε τίποτα.

Το κακό τους τον καιρό, όλων αυτών που τα λένε και τα πιστεύουνε αυτά, πως δεν παράγουμε τίποτα.

Η Ελλάδα παράγει μια σειρά από προϊόντα:

– Έχει πλεόνασμα στα φρούτα που ανέρχεται στο 130% της ετήσιας κατανάλωσης! Παράγουμε πορτοκάλια, ροδάκινα, λεμόνια, μήλα, βερύκοκα, κεράσια και πόσα ξεχνάω. ΟΚ, δεν παράγουμε μπανάνες ή μάνγκο.

– Είμαστε η 2η παραγωγός χώρας ελαιόλαδου στον κόσμο και μάλιστα καλύπτουμε το 73% της ετήσιας ζήτησης των ΗΠΑ σε ελιές και νομίζω είναι 55% στο λάδι.

– Επίσης είμαστε ο 3ος μεγαλύτερος προμηθευτής των ΗΠΑ (25% περίπου) σε πρόβειο ή αγελαδινό γάλα και στα παράγωγα τους (τυριά, γιαούρτια κτλ). Δηλαδή ταΐζουμε μια κοινωνία 300 εκ. κατοίκων, αλλά δεν μπορούμε να καλύψουμε τις διατροφικές ανάγκες 10εκ: είχα διαβάσει «άρθρο» που έλεγε ότι εισάγουμε γιαούρτι επειδή δεν παράγουμε.

– Είμαστε η 3η παραγωγός χώρας σε κρόκο (το saffron της Κοζάνης που αποτελεί τροπικό έδεσμα σε άλλες χώρες).

– Θα είχαμε πλεόνασμα στην παραγωγή μαλακού σιταριού, αν από το 1984 δεν μας υποχρέωνε η ΕΕ να το μειώνουμε συστηματικά (από τότε παρουσιάζει μείωση, αλλά και πάλι είναι σε υψηλά επίπεδα).

– Έχουμε εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα καλλιέργησιμης γης, όπου μπορούν να φυτρώσουν τα πάντα.

– Είμαστε η μόνη χώρα στην οποία παράγεται η μαστίχα: για να θυμηθούν λίγο οι μαστιχοπαραγωγοί της Χίου τι έχουν υποστεί από τότε που μπήκαμε στο ευρώ, ειδικά τώρα που θα τους πατήσουν κάτω με νέους φόρους.

– Βγάζουμε 160.000 τόνους ψαριών το χρόνο, δηλαδή το 125% των ετήσιων αναγκών μας. Αν συνυπολογίσουμε τις ιχθυοκαλλιέργειες, τότε αγγίζουμε το αστρονομικό 220%!

Συνοπτικά, η αγροτική παραγωγή της Ελλάδας επαρκεί για την κάλυψη των διατροφικών μας αναγκών σε ΟΛΑ τα βασικά είδη.

Και πάμε τώρα στα μη-φαγώσιμα:

– Πρώτη χώρα στο αλουμίνιο.

– Μεγαλύτερη βωξιτοπαραγωγός χώρας της Ευρώπης.

– 2η χώρα στον κόσμο στους σμηκτίτες (που χρησιμοποιούνται σε μια σειρά από προϊόντα όπως καλλυντικά ή φάρμακα).

– Έχουμε μερικές από τις μεγαλύτερες φαρμακοβιομηχανίες της Ευρώπης, αλλά ποιος σας είπε ότι δεν θα εισάγουμε φάρμακα αν βγούμε από το ευρώ – ξαναλέω: μόνο αν επιβληθεί εμπάργκο θα γίνει κάτι τέτοιο, αλλά δεν έχουν τα κότσια να αποκλείσουν από την παγκόσμια οικονομία ούτε την Ισλανδία -σοβαρευτείτε.

– Κατέχουμε το σύνολο σχεδόν των ευρωπαϊκών κοιτασμάτων σε νικέλιο.

– Ο τουρισμός προσφέρει πάνω από 40 δις το χρόνο, όσα παράγει ολόκληρη η βιομηχανία της Δανίας ή της Ολλανδίας του Ντάισελμπλουμ! Επίσης θα έρχεται με αυτό τον τρόπο σκληρό συνάλλαγμα που τόσο θα μας «λείπει» αν έχουμε εθνικό νόμισμα.

– Είμαστε 12οι στο βαμβάκι, τον λευκό χρυσό όπως το λέγανε πριν 100 χρόνια.

– Παράγουμε τσιμέντο, τούβλα, ξύλα και όλα τα απαραίτητα οικοδομικά υλικά.

– Διαθέτουμε τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο του πλανήτη, αεροδρόμια, δεκάδες λιμάνια, σιδηρόδρομο και σύγχρονες οδικές αρτηρίες.

– Έχουμε εργατικό δυναμικό με υψηλότατες γνώσεις (νομίζω το 70% των νέων έχει πτυχίο ΤΕΙ ή ΑΕΙ), το οποίο τώρα δουλεύει ως σερβιτόροι και πωλητές ρούχων.

– Έχουμε βαριά βιομηχανία που υποβαθμίστηκε εντός της ΕΕ, πχ έκλεισε η ΕΛΒΟ μέσα στο μνημόνιο.

– Έχουμε πόσιμο νερό που επαρκεί για όλες μας τις ανάγκες.

– Έχουμε έναν ενεργειακό φορέα, τη ΔΕΗ, που είναι από τους μεγαλύτερους στον κόσμο και που εξάγει ρεύμα σε τουλάχιστον 4 γειτονικές χώρες.

Μέχρι ουράνιο και πλουτώνιο έχουμε που να πάρει.

Το μόνο πράγμα που δεν έχουμε είναι πετρέλαιο (ας πούμε κιόλας πως είναι μύθος τα κοιτάσματα που ψάχνουν τόσα χρόνια) και τεχνολογικά είδη.

Το πετρέλαιο το εισάγουμε κυρίως από Ρωσία, Βενεζουέλα, Σαουδική Αραβία και χώρες της πρώην ΕΣΣΔ (πχ Καζακστάν). Δηλαδή το εισάγουμε από χώρες που δεν είναι στο ευρώ και οι οποίες θα συνεχίζουν να μας το προμηθεύουν. Το πολύ-πολύ θα το αγοράζουμε με τα δολάρια των τουριστών.

Τέλος, ούτε τα τεχνολογικά είδη θα μας λείψουν, καθώς τα είδη πληροφορικής εισάγονται από τις ΗΠΑ (δεδομένου ότι τροφοδοτούμε τη χώρα με μια σειρά από προϊόντα δεν θα έχουμε θέμα) ενώ τα υπόλοιπα από την Κίνα.

Λύσαμε όλα τα προβλήματα ρε και θα κολλήσουμε στο πετρέλαιο και στα PCιά (πισιά, ελληνικότατη λέξη) ή τα κινητά;

Τι άλλο θα ακούσουμε.

Ναι, έχετε δίκιο όσοι πιστεύετε ότι ζείτε σε φτωχή χώρα.

Συνεχίστε να το πιστεύετε, για να σας δουλεύουν μια ζωή.

Τελικά, το παιχνίδι για να πάρουμε πίσω τη χώρα μας παίζεται ακριβώς εκεί.

Στην πίστη όλων των κατοίκων στις δυνατότητες μας.

Γιατί όσο θεωρούμε πως δεν παράγουμε τίποτα, άρα είμαστε εξαρτώμενοι από τους άλλους, τότε λίγα θα αλλάξουν.

Με εκτίμηση

Άρης

ΥΓ: Ώρες-ώρες τα παίρνω, οπότε μην με παρεξηγείτε. Ευχαριστώ και σένα πιτσιρίκο για χιλιοστή φορά που μας έχεις αγκαλιάσει και συζητάς μαζί μας σε καθημερινή βάση.

(Αγαπητέ Άρη, το αστείο είναι πως άνθρωποι που δεν παράγουν τίποτα έχουν πείσει ανθρώπους που παράγουν πως δεν παράγουν. Τα παράσιτα έχουν πείσει τους παραγωγικούς ανθρώπους πως δεν είναι παραγωγικοί. Βέβαια, όταν κάνεις τους ανθρώπους να αισθάνονται άχρηστοι, τους ελέγχεις πολύ εύκολα. Πάντως, ζούμε σε μια κοινωνία, όπου περνάμε από την κρίση μεγαλείου -και το ότι είμαστε ο σημαντικότερος λαός του κόσμου- στην μιζέρια και στο πως είμαστε εντελώς άχρηστοι. Να το κοιτάξουμε κάποτε αυτό. Να είσαι καλά, Άρη. Εγώ σε ευχαριστώ.)

πηγή: http://pitsirikos.net/2015/09/%CE%B7-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B7-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%B1%CF%80%CE%AC%CF%84%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BD%CE%B5%CE%BF%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B1-%CE%B5/

To Σαββατοκύριακο σε σχόλια

Γεμάτο Σαββατοκύριακο αυτό που πέρασε. Προσπάθησα να μαζέψω μερικά, τα πιο σημαντικά ας πούμε, σε ένα κολάζ σχολίων δικών μου και άλλων φίλων.

Κεφάλαιο 1ο: Το σήριαλ της διαπραγμάτευσης

Αυτή είναι η επίσημη δήλωση (κι όχι μια ακόμα διαρροή) για τις εξελίξεις. Στα θετικά ότι δεν επέλεξαν να ενημερώσουν πάλι με non paper. Στα αρνητικά ότι παραμένει η εμπλοκή. Από σήμερα μπαίνουμε θεωρώ σε τελική ευθεία 20 το πολύ ημερών (καιρό τώρα έλεγα ότι έχουμε ψωμί ακόμα). Γι αυτό ίσως και έγινε μια τόσο ξεκάθαρη τοποθέτηση. Πρόβλεψή μου (πρώτη φορά) 60% συμφωνία-40% μη συμφωνία. Ως χθες έδινα 75-25.

Σημείωση: Mε το φτωχό μου το μυαλό καταλαβαίνω ότι το δίλημμα για την Κυβέρνηση είναι τι ωφελεί τελικά στην περίφημη διαπραγμάτευση, οι διαρκείς μικρές και μεγάλες υποχωρήσεις ή η μη υποχώρηση;

dragasakis-telesigrafa

Η επίσημη δήλωση Δραγασάκη για την εμπλοκή:

«Η ελληνική αντιπροσωπεία, που βρίσκεται στις Βρυξέλλες από το Σάββατο, παρέδωσε σήμερα στους θεσμούς συμπληρωματικές προτάσεις όπως είχε συμφωνηθεί, που καλύπτουν πλήρως το δημοσιονομικό κενό και τα πρωτογενή πλεονάσματα. Προτάσεις που ανοίγουν το δρόμο για την τελική συμφωνία που θα καλύπτει τους τρεις πυλώνες –δημοσιονομικό, χρηματοδοτικό και αναπτυξιακό.

Οι προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης καλύπτουν πλήρως το δημοσιονομικό κενό όπως το προσδιορίζουν οι εκπρόσωποι των θεσμών. Ωστόσο παραμένει η επιμονή τους η κάλυψη του κενού να γίνει αποκλειστικά με περικοπές συντάξεων κατά 1% του ΑΕΠ και από αύξηση του ΦΠΑ επίσης κατά 1% του ΑΕΠ.

Παρά την παραμονή της ελληνικής αντιπροσωπείας στις Βρυξέλλες δεν υπήρξε ανταπόκριση από την πλευρά των θεσμών για συζητήσεις σε εκείνο το επίπεδο και με εκείνες τις εξουσιοδοτήσεις που θα επέτρεπαν την επίλυση των θεμάτων που παραμένουν ανοιχτά.

Η αντιπροσωπεία της ελληνικής κυβέρνησης παραμένει σε ετοιμότητα για την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων και την επίτευξη μιας αμοιβαίας επωφελούς συμφωνίας».

Ξεχώρισα επίσης δύο- τρεις αναλύσεις γύρω από τα θέματα αυτά.

Ξεκινώ με την ανάλυση του φίλου Μιχάλη Παναγιωτάκη που όταν ανοίγει το στόμα του (ή πατάει το πληκτρολόγιό του) έχει ψαχτεί και μελετήσει πριν και δε διστάζει να γίνεται και δυσάρεστος όταν χρειάζεται.

Λέει λοιπόν ο Μιχάλης:

“Σκέψεις για την διαπραγμάτευση – τις ξεκίνησα όταν διέρρευσαν τα περί αποδοχής της πρότασης Τσίπρα από Ολάντ και Μέρκελ και φαίνεται smile emoticon αλλά δεν βρήκα την ευκαιρία μέχρι σήμερα να τις ολοκληρώσω:
1. Το [χθεσινό (τότε)] δεν είναι συμφωνία. Ακόμα. Και δεν είναι σαφές ακόμα το περιεχόμενό της όταν γίνει. Οι διαρροές τους τελευταίους μήνες δεν έχουν αποδειχθεί αξιόπιστες.
2. Το βασικό πρόβλημα, η κεντρική αντίφαση που πρέπει να λυθεί, αφορά το χρέος και τις υποχρεώσεις της Ελλάδας και είναι η εξής: Οι μεν δανειστές θεωρούν δικαίως πως αν υπογράψουμε μεν αλλά δεν υπάρχει το λουρί της χρηματοδοτικής ασφυξίας, τίποτα δεν εμποδίζει την Ελληνική κυβέρνηση, άμεσα ή έμμεσα να απεμπλακεί σε δεύτερο χρόνο από οιαδήποτε “συμβατική της υποχρέωση” μονομερώς, είτε στα μουλωχτά είτε φόρα παρτίδα. Δηλαδή φοβούνται πως θα συμφωνήσει στις ιδιωτικοποιήσεις, θα κοπεί το χρέος, θα τρέξει σε δικαστήρια και σε γραφειοκρατίες η διαδικασία και κατά τον Οκτώβρη, λίγο πριν τις Ισπανικές εκλογές, ο Παναγιώτης ο Λαφαζάνης θα επικαλεστεί σημαντικά νομικοτεχνικά θέματα που κάνουν την ιδιωτικοποίηση αδύνατη π.χ. Αυτό θα συνιστούσε μια απαράδεκτη για αυτούς ισχυροποίηση της Ελληνικής κυβέρνησης εσωτερικά και ισχυρότατη ενίσχυση της ευρωπαϊκή αριστεράς πανταχόθεν. Από την άλλη η Ελληνική πλευρά αν δεν εξασφαλίσει αυτή την άρση της δυνατότητας μελλοντικού εκβιασμού είναι μάλλον βέβαιη πως θα έρθουν σε δυο μήνες οι λεγόμενοι “εταίροι” να σου ζητήσουν ό,τι έχεις διαφυλάξει σε μια τωρινή συμφωνία. Και για τις δύο πλευρές λοιπόν, υπάρχουν αντιτιθέμενες κρίσιμες προϋποθέσεις για συμφωνία. Εξ ου και η προσπάθεια εστιάζεται στη μετάθεση αυτής της κρίσιμης συζήτησης λίγο πιο μετά, με τις δυνατόν λιγότερες απώλειες εκατέρωθεν στο ενδιάμεσο
3. Το πρόβλημα με αυτή τη μετάθεση για την Ελληνική κυβέρνηση είναι πως η χρηματοδοτική ασφυξία στην οποία οι ε̶κ̶β̶ι̶α̶σ̶τ̶έ̶ς̶ εταίροι μας, μας έχουν υποβάλλει 5 μήνες τώρα, έχει δημιουργήσει μια κρίσιμη οικονομικά κατάσταση, για την οποία χρειάζεται θεραπεία. Εξ ου και η κυβέρνηση ζητάει χρηματοδοτική διέξοδο χωρίς νέο (εξωτερικό) δανεισμό. Αυτό είναι το κομβικό για οιαδήποτε συμφωνία: δεν θα πρέπει να δεχτεί η Ελλάδα νέα εξωτερικά δάνεια για να πληρώσει τα προηγούμενα. Αν το δεχτεί, η ήττα της είναι δεδομένη
4. Ακόμα και αν η συμφωνία επιτευχθεί (όποια συμφωνία δεν περιλαμβάνει την πλήρη υποταγή της κυβέρνηση στα τελεσίγραφα των δανειστών), η απέναντι πλευρά θα έχει συμφέρον την συνεχή υπονόμευση της Ελληνικής οικονομίας ούτως ή άλλως διότι (μέσα ή έξω από το ευρώ) η Ελλάδα θα είναι το κακό υπόδειγμα αν επιβιώσει χωρίς άλλες απώλειες καθώς θα αποδεικνύει το ότι υπάρχει ζωή μετά την TINA
5. Είναι σαφές πλέον πως η έστω και “νόμιμη” στάση πληρωμών και η έμπρακτη απειλή της χρεωκοπίας θα ήταν εξαιρετικά αποτελεσματικότερη όσο πιο νωρίς γινόταν. Από τον Φλεβάρη ήδη. Νομίζω πως αυτό το παραδέχονται όλοι πια. Θεωρώ ότι τον Φλεβάρη χωρίς εικόνα καν του τι έχουν παραλάβει, με την απειλή του σεναρίου παρένθεσης, με το ενδεχόμενο να υπάρξει άμεσο πάγωμα του τραπεζικού συστήματος, η Ελληνική κυβέρνηση φοβήθηκε να κάνει το βήμα αυτό.”

Κεφάλαιο 2ο: ΜΜΕ, δημοσιεύματα και δημόσια συζήτηση γύρω από τις εξελίξεις 

Ο φίλος Στέφανος Λίβος έκανε 2 πολύ ενδιαφέρουσες αναρτήσεις σχολιάζοντας τα “περιφερειακά” θέματα και τον τρόπο που γίνεται η δημόσια συζήτηση και ανάλυση. Η πρώτη του ανάρτηση αφορά το αντι- ΣΥΡΙΖΑ μπλοκ που είναι στα κάγκελα από τον πανικό.

“Βγαίνει ο Μιχάλης Ιγνατίου, ο ανταποκριτής του MEGA στην Ουάσινγκτον, που κάνει ρεπορτάζ ΜΕΣΑ στο ΔΝΤ, γνωρίζει όλο το παρασκήνιο, έχει μελετήσει τα Μνημόνια και λέει “Αν το 2010 είχε γίνει διαπραγμάτευση σαν τη σημερινή, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα”. Λέει πως το Μνημόνιο μπορούσε να αποφευχθεί αν είχαν παρθεί τα σωστά μέτρα και μιλάει για την καταστροφή που προκάλεσε η Τρόικα στη χώρα. Και τα λέει αυτά τη στιγμή που θα επιστρέψει στην Αμερική και θα ξαναμπεί στα άδυτα του ΔΝΤ, εκεί όπου προφανώς λέγονται πράγματα που δεν βγαίνουν παραέξω.

ignatiou77

Κι έχεις τώρα κάτι πουθενάδες αρθρογράφους στο protagon, στα Παραπολιτικά και σε κάθε άλλη δημοσιογραφική opinion making-my ass σαπίλα να γράφουν “Δεν γίνεται διαπραγμάτευση” και ότι απλά η κυβέρνηση ζητάει λεφτά χωρίς να δίνει τίποτα.

Και τα λένε αυτά τη στιγμή που η Μέρκελ είναι στα μαχαίρια με τον Σόιμπλε για το ελληνικό θέμα, τη στιγμή που κάτι δεκάδες μαλάκες στα τεχνικά κλιμάκια κάθονται και γράφουν και σβήνουν και φτιάχνουν προτάσεις, ενώ υπάρχουν αμοιβαίες υποχωρήσεις από Ελλάδα και πιστωτές σε επιμέρους ζητήματα. Αλλά σου λέει ο κάθε κατακαημένος όψιμος φιλελέ πρώην πασόκος ότι δεν γίνεται διαπραγμάτευση γιατί έτσι θέλει να πιστεύει ο ίδιος. Kαι τον αναπαράγουν όσοι νοσταλγούν τον Σαμαρά με την ακροδεξιά του κυβέρνηση γιατί υπήρχε η σταθερότητα με το 27% ανεργία και τις επιχειρήσεις που έκλειναν κάθε μέρα.”

Παράλληλα ο Στέφανος πιάνει και το θέμα της ισοπέδωσης από την άλλη πλευρά, αυτής του υπερ- ΣΥΡΙΖΑ! Οι γνωστοί υπερ- αριστεροί (νεοαριστεροί στην πλειοψηφία τους). ?Η ανάρτησή του με έκανε να θυμηθώ και λίγο το 2012, “καμία θυσία για το ευρώ, καμία αυταπάτη για τη δραχμή”. Ή αλλιώς, στην προσπάθειά μας να μην δημιουργείται πανικός και υπερβολικός φόβος, ας μην πέφτουμε στη λούμπα να ωραιοποιούμε την εναλλακτική μας (είτε λέγεται δραχμή, είτε υποτιμημένο ευρώ είτε φέτα ξέρω γω…). Η ανάρτηση ήταν η παρακάτω:

f93

“Ο Αρβανίτης του Κόκκινου αναρωτιέται σήμερα αν είναι υπερβολή το να φοβούνται οι φτωχοί την πτώχευση.

Είναι κάτι που αναρωτιούνται πολλοί ΣΥΡΙΖΑίοι που επιθυμούν τη ρήξη και την έξοδο από την Ευρωζώνη. Από τα σχόλια στην ανάρτησή του και αλλού, όμως, βλέπω μια σύγχυση των εννοιών. Ταυτίζουμε την οικονομική δυσπραγία με τη φτώχεια. Δεν είναι όμως έτσι. Οι περισσότεροι άνθρωποι περνάνε πολύ δύσκολα και αυτό δεν το αρνείται κανείς. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι είναι τόσο φτωχοί που να μην μπορούν να γίνουν φτωχότεροι.

Ο φτωχός δεν έχει λεφτά, δεν έχει καθόλου λεφτά, όχι για σύνδεση στο ίντερνετ για να λέει ότι “φτωχός”, αλλά ούτε για φαγητό. Τη φτώχεια την έζησαν οι παππούδες μας, που έβγαλαν τα παιδικά τους χρόνια με δύο ρούχα, που έφαγαν ψάρι στα 15, που δεν μπόρεσαν να σπουδάσουν. Το να λέτε τόσο ανέξοδα κάποιοι ότι είστε φτωχοί και δεν φοβάστε τη δραχμή, επειδή μπορεί να μειώσατε τις εξόδους σας, συγγνώμη, αλλά είναι λίγο πρόκληση. Φτωχοί είστε μόνο αν κινδυνεύσετε να βρεθείτε άνεργοι στο δρόμο και, χωρίς να θέλω να κινδυνολογήσω, με την επιστροφή στη δραχμή αυτό είναι μια μεγάλη πιθανότητα. Τα δάνειά σας θα είναι σε ευρώ, αλλά οι όποιοι μισθοί σε δραχμές. Δεν μου αρέσει να φαίνεται ότι κάνω κήρυγμα, αλλά εγώ ζω έξω. Πληρώνομαι σε λίρες και αν η Ελλάδα γυρίσει σε δραχμές, θα είμαι πασάς όταν έρχομαι Ελλάδα, οπότε θεωρητικά δε θα με πείραζε. Επειδή όμως οι γονείς μου είναι εκεί και ξέρω ότι έχουν μεγάλο περιθώριο φτωχοποίησης παρότι πολύ πιεσμένοι οικονομικά, με πειράζει αυτή η ελαφρά τη καρδία διάθεση να θεωρεί κάποιος εαυτόν φτωχό.”

ΦΤΩΧΕΙΑ

Κεφάλαιο 3ο: Το σήριαλ Πανούση

Μετά και τα γεγονότα στα ΕΛΠΕ το Σάββατο το πρόβλημα μεγαλώνει. Κι άλλο. Και το ερώτημα είναι σαφές. Έχει κάλυψη ο Πανούσης από το ΣΥΡΙΖΑ να προστατεύει το Λάτση και μάλιστα σε συνεργασία με τη Χρυσή Αυγή; Έτσι θα τα βάλουμε με τους ολιγάρχες;

Θεωρώ ότι είναι απλά τα πράγματα. Είτε λοιπόν έδωσε την εντολή ο Πανούσης για την επίθεση και την σύμπραξη είτε απλά δεν τους ελέγχει  και τα δύο αιτίες παραίτησης είναι. Ή μάλλον αποπομπής. Μιλημένα, ξηγημένα.

κατάλογος

Περί Παιδείας, Αριστείας και μιας ουσιαστικά πολιτικής και ιδεολογικής συζήτησης

Η Ιερά Συμμαχία της Παιδείας

Τι κοινό έχουν η αριστεία της κ. Διαμαντοπούλου, του κ. Λοβέρδου, του κ. Φορτσάκη και του κ. Θεοδωράκη, η συμπεριφορά της τράπεζας της γειτονιάς μας και η ποσοτική χαλάρωση (QE) της ΕΚΤ; Και τα τρία διέπονται από την ίδια πηγαία φιλοσοφία, προβάλλονται ως προφανώς και αυτονοήτως σωστές κινήσεις και αντιλήψεις, αλλά στην πραγματικότητα είναι το ακριβώς αντίθετο. Αντί να περιορίσουν τις ανισότητες, τις αυξάνουν, επιβάλλοντας ταυτόχρονα μια νοοτροπία πειθάρχησης σε πρότυπα που εκ των πραγμάτων έχουν νικητές και ηττημένους, οι οποίοι μάλιστα ταξινομούνται αξιακά.

public-school-tightrope

Τι λέει η αντίληψη της αριστείας; Λέει ότι, αντί να βοηθήσουμε τον μαθητή ή το σχολείο που έχει ανάγκη, εμείς θα επιβραβεύσουμε το σχολείο και τον μαθητή που πρωτεύει διευρύνοντας το χάσμα και στερώντας πόρους από εκεί που είναι απαραίτητοι. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία για να καταλάβει κανείς πως οι πιο ευκατάστατοι μαθητές των πιο πλούσιων περιοχών θα έχουν το προβάδισμα, και μάλιστα με την πολιτεία να εγγυάται τη διαιώνιση της ανισότητας και τον φραγμό στην κοινωνική κινητικότητα.

Μόρφωση για τους λίγους, “δεξιότητες” για τους πολλούς. Κατ’ αναλογίαν το ίδιο ισχύει και με την ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ, μια ιδέα επί της αρχής σωστή, η οποία όμως πάσχει με τον ίδιο τρόπο που πάσχει και η “αριστεία”.

Η Ελλάδα, που έχει στερέψει από χρήμα, δεν δικαιούται ποσοτική χαλάρωση, διότι δεν πληροί τους όρους τους οποίους πληρούν οι χώρες που δεν αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα. Άρα η ποσοτική χαλάρωση κατευθύνεται σε χώρες όπως η Γερμανία, που έχει συγκεντρώσει ήδη όλο το ρευστό της Ευρώπης.

Σε ό,τι αφορά τις τράπεζες, τέλος, ισχύει ο γνωστός αφορισμός: θα σου δανείσουν χρήματα μόνο εάν μπορείς να αποδείξεις πως δεν τα έχεις ανάγκη.

Η συζήτηση για την Παιδεία είναι εξόχως πολιτική και ιδεολογική. Οι σκοταδιστές που πολεμούν τις μεταρρυθμίσεις Μπαλτά δεν είναι τυχαίο ότι αποτελούνται από τους φανατικούς της νεοφιλελεύθερης ορθοδοξίας. Και, όπως ηττήθηκαν στις εκλογές, θα ηττηθούν και στην Παιδεία.

πηγή: http://www.avgi.gr/article/5552476/i-iera-summaxia-tis-paideias#st_refDomain=www.facebook.com&st_refQuery=/

Μήπως να ορίσουμε ξανά τι είναι ρεαλισμός τελικά;

Ρεαλισμός είναι σε ημιθανή οικονομία να ζητάς 4,5% του ΑΕΠ ρυθμό ανάπτυξης, μέσω νέων φόρων και περικοπών μισθών και συντάξεων;

Ρεαλισμός ειναι 4/10 νοικοκυριά να μην αγοράζουν τα βασικά και 3/10 παιδιά να ειναι πολύ κάτω από τα όρια της φτώχειας και ο μίσος πληθυσμός να εξερευνά τα όρια της (φτώχειας πάντα);

Ρεαλισμός είναι να μην έχεις δωρεάν πρόσβαση στα φάρμακά σου και να πληρώνεις σε συμμετοχές το 1/3 του μισθού σου στα γεράματα σου;

Ρεαλισμός είναι να χρωστάς πρώτη φορά στη ζωή σου δόσεις στην εφορία και δύο ενοίκια και να μην μπορείς να κοιμηθείς τα βράδια;

Ρεαλισμός ειναι να μην κανείς εμβόλιο γρίπης στα παιδιά σου γιατί δεν το καλύπτει ο ΕΟΠΥΥ και καλεί 120 ευρώ για κάθε παιδί;

Ρεαλισμός είναι να τα βγάζεις πέρα με τα ψέματα με ένα μισθό σπίτι και να νιώθεις και τύψεις για τον κολλητό σου που είναι άνεργος;

Ρεαλισμός ειναι επειδή έτυχε στραβή με θέμα υγείας στην οικογένεια να γίνεται ρεφενέ ταμείο από όλο το σόι;

Ρεαλισμός είναι να έχεις κανένα χωραφάκι από τον παππού και να ψάχνεις (αααν βρεις) να το πουλήσεις κοψοχρονιά για να καλύψεις ιατρικά έξοδα ή τρύπες από φόρους και λογαριασμούς και δάνειο;

Ρεαλισμός είναι να θες 1 χρόνο να βγεις στη σύνταξη και να μην ξερεις πως θα πληρώνεις ως τότε το ΤΕΒΕ σου;

Ρεαλισμός είναι να μην ανάβεις καλοριφέρ αν δε χιονίσει και να κυκλοφορούν μικροί μεγάλοι στο σπίτι με κουβέρτες και κασκόλ;

Ρεαλισμός ειναι να μην πηγαίνεις πάνω απο 1 άντε 2 φορές το χρόνο στο πατρικό σου να δεις τους δικούς σου γιατί δεν έχεις για ναύλα 35-40 χρονών μαντράχαλος;

Ρεαλισμός ειναι να παρηγορείς παππούδες και γιαγιάδες γιατι “συγνώμη παιδί μου δεν μπόρεσα πάλι να πάρω κάτι για τον μικρό“;

Ρεαλισμός ειναι να νιώθεις τύψεις που έχεις ρεύμα και σπιτι;

Ρεαλισμός είναι να μιλάς με την παρέα σου μέσω skype;

Ρεαλισμός ειναι να γίνεται “σκληρή διαπραγμάτευση” πριν από κάθε οικογενειακό σούπερ μάρκετ για το ποιά είναι τα απολύτως απαραίτητα;

Ρεαλισμός ειναι να έχεις κόψει ως πολυτέλειες έξοδα για άθληση, γήπεδο, σινεμά ή μια συναυλία;

Ρεαλισμός είναι να δουλεύεις 10-12 ώρες και να νιώθεις και άσχημα να πεις “δεν την παλεύω” και “δε μου φτάνει ο μισθός” γιατί άλλοι είναι άστεγοι και χρόνια άνεργοι;

Ρεαλισμός ειναι να μην απολαμβάνεις την οικογένεια σου και τις μικροχαρές γιατί συνέχεια σκέφτεσαι πως θα βγει ο μήνας και δε μπορείς να κοιμηθείς;

Ρεαλισμός είναι να μένεις ψύχραιμος και να μη σου γυρνάει ανάποδα το μυαλό όταν σου λένε ότι τόσο καιρό “σε σώζουν” και όλα “για το καλό σου γίνονται“;

Μήπως τον ορισμό του ρεαλισμού τον εχουμε πάρει λίγο λάθος στη χώρα τελευταία;

IMG_0420.JPG

Η πολιτικοποίηση του χρέους

Άρθρο του Γ. Κυρίτση στην Αυγή. Εκτιμώ πάντα τη σκέψη, τα κείμενα και τις μεστές αναλύσεις του:

Ο Βαρουφάκης παρέλαβε το ΥΠΟΙΚ χωρίς να αναφερθεί σε νούμερα, ποσά και ημερομηνίες. Ο Τσίπρας και ο Σουλτς επίσης αναφέρθηκαν σε πολιτικούς στόχους, κατευθύνσεις και οράματα, χωρίς να μιλάνε με το κομπιουτεράκι στο χέρι. Η εποχή που διαπραγμάτευση σήμαινε το να κοιτάς λογιστικά φύλλα παρέα με γραφειοκράτες της τρόικας παρήλθε ανεπιστρεπτί. Τα χρονοδιαγράμματα με σιδηρές ημερομηνίες του στυλ μέχρι αύριο που συνεδριάζει το τάδε ή το δείνα όργανο ή που ανοίγει το Τόκιο εγκαταλείπονται.

Η κυβέρνηση κάνει αυτό που ο ΣΥΡΙΖΑ φώναζε από την πρώτη μέρα της κρίσης: Το χρέος είναι πρωτίστως πολιτικό. Η κυβέρνηση πολιτικοποιεί το ζήτημα του χρέους. Εκμεταλλεύεται τη θετική δυναμική για να εμπεδώσει και να διευρύνει συμμαχίες. Ο Τσίπρας μπορεί να αποτελέσει την αιχμή του δόρατος μιας αντεπίθεσης του 99% στο 1% της ολιγαρχίας του πλούτου. Οι αναφορές Ομπάμα στην ανάπτυξη χωρίς λιτότητα, κατά την πρώτη συνομιλία του με τον Έλληνα πρωθυπουργό, δείχνουν πως η Ελλάδα μόνον απομονωμένη δεν πρέπει να αισθάνεται. Ήρθε η ώρα να απομονωθούν οι φονταμενταλιστές του Βερολίνου.

Η νέα κυβέρνηση δίνει όση σημασία χρειάζεται στα σκαμπανεβάσματα των αγορών, του Χ.Α.Α, στους διεθνείς οίκους. Δεν εκβιάζεται, δεν πτοείται. Έχει σχέδιο. Οι απεγνωσμένες προσπάθειες όσων είχαν συνηθίσει στις αρπαχτές και τους εκβιασμούς να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα και το τραπεζικό σύστημα προσκρούουν όχι μόνον στην απαξιωτική στάση της νέας κυβέρνησης απέναντί τους, αλλά και στην ΕΚΤ που στηρίζει το τραπεζικό σύστημα. Δεν τους αναγνωρίζει πλέον ως κριτές, το ίδιο και την τρόικα.
Το κυριότερο, όμως, είναι ότι η κυβέρνηση βάζει την κοινωνική ατζέντα και το πρόταγμα της κοινωνικής δικαιοσύνης στο τραπέζι ως επιχείρημα. Την κρίση θα πληρώσουν αυτοί που τη δημιούργησαν. Οι ολιγάρχες και τα κόμματα του πελατειακού κράτους, αυτοί που είχαν συνηθίσει να μην πληρώνουν φόρους, να θεωρούν ότι η χώρα τους ανήκει.
Ίσως γι’ αυτό ο Μάρτιν Σουλτς ήρθε στην Αθήνα ως αγγελιοφόρος της Άνγκελα Μέρκελ και φεύγει ως αγγελιοφόρος του Αλέξη Τσίπρα.

Πηγή: Αυγή

Ερωτήματα που δεν μπορεί να μένουν ρητορικά!

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος είναι ένας, κατά τη γνώμη μου, εξαιρετικά καταρτισμένος και διαβασμένος οικονομολόγος. Που γνωρίζει εξαιρετικά το αντικείμενο. Ενδεχομένως τον αδικούν τα ελληνικά του στον προφορικό λόγο, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν θέτει σοβαρά ζητήματα και καίρια ερωτήματα. Ακολουθεί η εισήγησή του στην Βουλή με πλήθος ερωτημάτων προς τον Γ. Στουρνάρα που πολύ θα με ενδιέφερε να μη μείνουν… ρητορικά!

 

“Σκληρές ερωτήσεις για το Eurogroup, οι οποίες έμειναν αναπάντητες -γεγονός που εξηγεί και γιατί η κυβέρνηση είπε όχι στην πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ για προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση-, απηύθυνε στον Γ. Στουρνάρα ο Ευκλείδης Τσακαλώτος στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής.

“Μας είπατε ότι για να δουλέψει η Ευρωζώνη πρέπει όχι μόνο οι ελλειμματικές χώρες να περιορίσουν τα ελλείμματά τους, αλλά και οι πλεονασματικές χώρες να μειώσουν τα πλεονάσματα αυξάνοντας τη ζήτηση. Αυτό το είπατε στο Εurogroup; Ή απλώς αποτελεί την επιστημονική σας θέση; Γιατί αυτό που μας ενδιαφέρει είναι τι είπατε εκεί.

Είπατε ότι η λύση βρίσκεται στην εμβάθυνση της Ε.Ε. Κρίνεται ότι εκεί πάει η Ε.Ε.; Γιατί εγώ δεν βλέπω να πηγαίνουμε εκεί. Το καλοκαίρι αποφασίστηκε, υποτίθεται, η τραπεζική ένωση. Το πρώτο σκέλος το έχει ήδη πάρει πίσω η Γερμανία -δηλαδή δεν συμφωνεί το ποσό της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών να μην περνάει στο χρέος των κρατών – μελών. Και εσείς, με τη δική σας υπογραφή, καταστρέψατε το δεύτερο σκέλος, δηλαδή την ευρωπαϊκή εγγύηση καταθέσεων. Με τη δική σας υπογραφή, ξέρουν πια όλοι οι καταθέτες, σε όλη την Ευρώπη, πως οι καταθέσεις τους δεν έχουν καμία εγγύηση.

Μας είπατε ότι θωρακίσατε την Ελλάδα. Τι θωρακίσατε, να καταλάβω. Υπήρχε στο Εurogroup έστω και ένας χριστιανός που να είπε ‘πού πάτε’; Να πει ότι στο μέλλον κάθε κρίση θα αποτελεί και δράμα; Ότι σε κάθε κρίση θα κυριαρχεί ο φόβος; Πιστεύετε πραγματικά αυτό που είπε ο Γερούν Ντάισελμπλουμ μετά την τηλεσύσκεψη; Ότι είναι μια εφάπαξ απόφαση; Ποιος μπορεί να το πιστέψει αυτό;

Είπατε στον Άσμουσεν ότι τα οικονομικά που ξέρει μπορούν να γεμίσουν μόνο το πίσω μέρος ενός γραμματοσήμου; Ότι ο Όλι Ρεν είναι από τους πιο αναξιόπιστους πολιτικούς στην ιστορία της Ε.Ε.; Ότι δεν του έχει βγει ούτε μία πρόβλεψη; Ότι και με τον νόμο των πιθανοτήτων κάποια θα έπρεπε να είχε βγει, αλλά δεν το έχει πετύχει ακόμη;

Τι έχετε μάθει από αυτήν την κρίση; Δεν είναι καιρός να μάθετε ότι χρειαζόμαστε μια συνολική λύση; Ότι η αντιμετώπιση κάθε κρίσης χωριστά και κάθε χώρας ξεχωριστά έχει αποτύχει παντελώς; Θέλω να απαντήσετε συγκεκριμένα. Ποιους υπουργούς των Οικονομικών άλλων χωρών του Νότου είδατε για να διαμορφώσετε κοινές θέσεις; Τι συμμαχίες δημιουργείτε;”

 

Πηγή: http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=761023

%d bloggers like this: