Eθνική Ομάδα: το όπιο του λαού

Κόμματα (παλιά, νέα, υπό εξαφάνιση ή χορηγούμενα), κανάλια και δημοσκόποι απ’ όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση το 2012, επαναφέρουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα την καραμέλα της εθνικής συνεννόησης, της κυβέρνησης εθνικής ενότητας και της κυβέρνησης ειδικού σκοπού. Κοινός παρονομαστής είναι να μην είναι μόνοι τους οι ΣΥΡΙΖΑίοι να αλωνίζουν, αλλά αντίθετα να εκπροσωπείται και το παλιό πολιτικό σύστημα και οι ελίτ που το στηρίζουν.

Ένας άλλος όρος, την πατρότητα του οποίου έχει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Α’, κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, είναι και η “εθνική ομάδα” που μας θυμίζει εποχές εθνικής παλιγγενεσίας Euro 2004 και έχει θετικό φορτίο στα αυτιά του μέσου έλληνα. Την ιδέα υιοθέτησε και ο Σταύρος Θεοδωράκης που έχει επίσης δηλώσει μπαλαντέρ για όλες τις κυβερνήσεις. Για να υπάρχει εθνική ομάδα πρέπει όλοι να κλωτσάνε προς την ίδια κατεύθυνση τη μπάλα. Τι να κάνουμε, όμως, που στην κατεύθυνση δεν υπάρχει συμφωνία και η διαφωνία είναι βαθύτατη, πολιτική και στρατηγική.

To κόνσεπτ είναι να μαζευτούμε όλοι ήσυχα, ήρεμα και μονιασμένα να συζητήσουμε για το καλό της χώρας, λες και το καλό της χώρας είναι μονομπλόκ, λες και ο άνεργος έχει τα ίδια συμφέροντα με τον εφοπλιστή ή ο τοκογλύφος με τον άνθρωπο που του πάει τη βέρα του επειδή δεν έχει μαντήλι να κλάψει. Τι τους ενοποιεί όλους αυτούς, το “ελληνικό αίμα”, το “ελληνικό dna”, ή το ότι είναι “χριστιανοί ορθόδοξοι”;

Καλούν τον ΣΥΡΙΖΑ να βάλει μυαλό, να ωριμάσει, να συνέλθει, να αποβάλει το -φτου κακά!- κομμουνιστικό παρελθόν με το οποίο έφτασε ως εδώ, για να γίνει ένα κόμμα σαν όλα τα άλλα, “κανονικό”, που θα επιδείξει σοβαρότητα και σύνεση για να ζήσουμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα… Κι εκεί είναι το κλειδί, “κι αυτοί καλύτερα”.

Τα 5 χρόνια των Μνημονίων, ενώ η ανεργία ξεπέρασε το 25% και πάνω από 4 στους 10 έλληνες βρίσκονται στο όριο της φτώχειας και κάτω από αυτό, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, 505 Έλληνες το 2013 -εν μέσω κρίσης- είχαν περιουσιακά στοιχεία ίσα με το 30% του ελληνικού ΑΕΠ. Μάλιστα, μέσα σε έναν χρόνο η περιουσία τους αυξήθηκε σε αξία ίση με το 4,7% του ελληνικού ΑΕΠ. Για το 2014, οι δισεκατομμυριούχοι στην Ελλάδα αυξήθηκαν κατά δύο από το 2013, με αύξηση της συνολικής τους περιουσίας κατά 12,5%.*

Κι αυτοί καλύτερα λοιπόν. Μάλιστα, η εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους εις βάρος του κοινωνικού συνόλου, βαφτίζεται από την -κατευθυνόμενη- κοινή γνώμη ως “συνετή στάση”. Όταν όμως ο ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των άλλων, των φτωχών, βαφτίζεται “μονομερής ενέργεια που θα μας βγάλει από το ευρώ”.

Κοντά σ’ αυτήν την ομάδα των υπερπλουσίων υπάρχει κι ένα στρώμα μερικών χιλιάδων ανθρώπων, μεγαλογιατρών, μεγαλοδικηγόρων, μεγαλοδημοσιογράφων, στελεχών τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων, που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο κατορθώνουν να μην πληρώνουν φόρους ή να πληρώνουν πολύ λιγότερους από αυτούς που τους αναλογούν σύμφωνα με το δίκιο αλλά και με την συνταγματική επιταγή. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι αρκετά ευκατάστατοι ώστε η συμμετοχή τους, ακόμα και αυξημένη, στα δημόσια βάρη δεν θα επέφερε σημαντική αρνητική μεταβολή στον τρόπο της ζωής τους. Δεν κινδυνεύουν να μείνουν άστεγοι, με κρύα σπίτια, ή ανασφάλιστοι, ή να μείνουν τα παιδιά τους χωρίς φροντιστήρια.

Το εθνικό συμφέρον λοιπόν δεν είναι εθνικό. Τόσα χρόνια ο Σαμαράς και πριν από αυτόν ο Παπαδήμος και πριν από αυτόν ο ΓΑΠ, στο όνομα του εθνικού συμφέροντος λεηλάτησαν στοχευμένα όλους όσοι δεν ανήκουν στις παραπάνω κατηγορίες, δηλαδή τους φτωχούς και μικρομεσαίους. Φρόντισαν, μάλιστα, να τους πείσουν ότι αυτοί ευθύνονται για την κρίση και ότι πληρώνουν δίκαια τα σπασμένα. Βασικό επιχείρημα το τζιπ που πήρε ο αγρότης από την επιδότηση και το επίδομα πλυσίματος χεριών του δημοσίου υπαλλήλου το οποίο προφανώς παραχωρήθηκε από κάποιον συριζαίο υπουργό, τη θητεία του οποίου δεν πήραμε χαμπάρι. Για όσα δεν φταίνε οι Έλληνες φτωχοί, ξέρετε, φταίνε οι ξένοι φτωχοί, οι Αλβανοί, οι Πακιστανοί, οι εργάτες στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας, αυτοί που σκάβανε για τους Ολυμπιακούς αγώνες, οι πωλητές πειρατικών cd κ.λπ. κ.λπ…

Όλες αυτές οι θυσίες, ξέρετε, έγιναν “για την πατρίδα”. Πατρίδα όμως χωρίς ανθρώπους δεν υπάρχει. Επίσης, όλοι αυτοί οι υπερπατριώτες δεν έχουν κανένα πρόβλημα να την πουλάνε κοψοχρονιά σε Έλληνες και ξένους, αλλά κυρίως στους κολλητούς τους.

Για όλους αυτούς τους λόγους, εθνική ομάδα δεν μπορεί να υπάρξει με τον τρόπο με τον οποίο περιγράφεται από τους αντιπάλους του ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε οι διαπραγματεύσεις και η πολιτική γίνονται με βάση πολιτικά σχέδια και ταξικές μεροληψίες και όχι από “αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα”. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σαφής: η διαπραγμάτευση θα γίνει από αυτούς που μπορούν να εξασφαλίσουν ότι την κρίση θα πληρώσουν οι πλούσιοι και όχι οι φτωχοί.

*Σύμφωνα με την έκθεση Wealth- X της Ubs και Wealth-X & UBS Billionaire Census 2014

** Η Αναστασία Γιάμαλη είναι δημοσιογράφος στην «Αυγή».

Πηγή: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.politiki&id=38870

Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να “μεταρρυθμίσει” τη λέξη μεταρρύθμιση

Όσο περνάει ο καιρός και οι εκλογές πάνε προς Μάρτιο, τόσο λιγοστεύουν οι πιθανότητες διαχειρίσιμης ήττας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, πολιτικής επιβίωσης Σαμαρά- Bενιζέλου και αξιοπρεπών εκλογικών ποσοστών των κομμάτων τους.

Την ίδια ώρα και αυξάνονται από την άλλη οι πιθανότητες  αυτοδυναμίας και μεγαλύτερης αποδοχής του ΣΥΡΙΖΑ εντός κι εκτός Ελλάδας . Επιπλέον έχει ο ΣΥΡΙΖΑ τη δυνατότητα να προετοιμαστεί ακόμα καλύτερα. Θεωρητικά λοιπόν ο χρόνος κυλάει υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ.

Κυλάει όμως εις βάρος της χώρας και όλων μας.

Συνεπώς, συμφωνώ με την επιλογή ΣΥΡΙΖΑ να ζητά άμεσα εκλογές. Και κατά την ταπεινή μου άποψη αυτό είναι και το δίλημμα που πρέπει να τεθεί. Επιβίωση και σωτηρία της χώρας ή του παλιού, σάπιου συστήματος που εκπροσωπούν Σαμαράς και Βενιζέλος;

Ή πιο περιληπτικά “παλιό ή νέο”; Και για το λόγο αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ ως “νέο” οφείλει να πάρει πρωτοβουλίες και να αναδείξει θέματα που θα αποδείξουν ότι είναι το νέο. Μια σειρά μεταρυθμίσσεων άμεσης εφαρμογής. Μια πολύ καλή βάση είναι οι θέσεις του για τις μεταρρυθμίσεις για το πολιτικό σύστημα. Ας τις βγάλει μπροστά αντί να συνδιαλέγεται με ανθρώπους επιπέδου Βούλτεψη. Ας βγάλει μπροστά ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων στη λειτουργία του δημοσίου τομέα (γραφειοκρατία, κίνητρα, αξιοκρατία κλπ).

Οφείλει ο ΣΥΡΙΖΑ να μετατρέψει την λέξη “μεταρρύθμιση” που τόσο έχουν κακοποιήσει, από μια έννοια, θολή και με αρνητικές προδιαθέσεις του κόσμου, σε μια λέξη με θετικό πρόσημο και αισιόδοξη οπτική.

Η Εθνική του Euro 2004 πάει Ευρωεκλογές. Ένας διεθνής για κάθε κόμμα!

euro2

Ανακοίνωσε η ΝΔ το ευρωψηφοδέλτιό της και είναι μέσα ο αρχηγός της Εθνικής του Euro 2004, ο Θοδωρής ο  Ζαγοράκης. Με αφορμή αυτό σκεφτόμουν ποιούς άλλους διεθνείς να προτείνω από εκείνη την ομάδα που βέβαια είναι στην καρδιά κάθε έλληνα και στα υπόλοιπα κόμματα, μιας και ακόμα υπάρχουν κενές θέσεις…

Η ΝΔ είπαμε Ζαγοράκη. Παίρνει τον αρχηγό, τον μεγάλο ηγέτη που η τεστοστερόνη του ίσως μόνο με του Σαμαρά μπορεί να συγκριθεί. Αν ήμουν κουτσομπόλης θα έλεγα ότι έχουν κι άλλα κοινά σημεία, όπως πχ στο γούστο στις ελληνίδες τραγουδίστριες με διεθνή καριέρα και αιώνια νεότητα, αλλά οκ, δεν είμαι.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να απαντήσει με αντιστοίχως ηγετική προσωπικότητα αλλά με αριστερές καταβολές. Αν είναι εφικτό να έχει και μια επαναστατικότητα θα είναι ιδανικά. Αν δε έχει και στοιχεία “καλού παιδιού” για να πιάσουμε λίγο και το κέντρο ακόμα καλύτερα (πχ να είναι οικογενειάρχης). Είναι προφανές ότι όλα αυτά είναι μια φωτογραφία του Ντέμη του Νικολαϊδη. Αυτός και μόνο αυτός μπορεί να είναι η απάντηση.

ΠΑΣΟΚ (Ελία κλπ). Εδώ τα πράγματα είναι δύσκολα. Θέλουμε κάποιον γενναίο. Κάποιον να μη διστάσει να πηδήξει στη βάρκα που έχει ήδη μπάσει νερά και πάει φουλ για τον πάτο. Κάποιον με τη γοητεία του Ανδρέα (αν όχι του Παπανδρέου, έστω του Λοβέρδου), κάποιον που να ξέρει από διορισμούς και ρουσφέτια (για να υπάρχει ομοιογένεια ρε αδερφέ). Κάποιου που παλιά τον γουστάραν οι περισσότεροι αλλά όσο περνάει ο καιρός να ξενερώνει όλο και περισσότερους. Κάποιος νέος, αλλά όχι και πολύ νέος. Θεωρώ ότι ο Αντώνης ο Νικοπολίδης είναι μονόδρομος.

ΑΝΕΛ. Για αυτό το κίνημα, χρειαζόμαστε κάποιον πατριώτη, ένα λαϊκό παιδί να μιλάει την ίδια γλώσσα με τον Πάνο τον Καμμένο και το επιτελείο του. Να κάνει του κεφαλιού του ας πούμε. Μόνο ο ‘Αγγελος ο Χαριστέας ίσως θα μπορούσε να καλύψει ένα τέτοιο job description.

ΔΗΜΑΡ. Χρειάζεται κάποιον να έχει παρόμοιο στυλ και λέγειν με τον ηγέτη του κόμματος τον Φώτη τον Κουβέλη. Μόνο ένας ρήτορας και ένας άνθρωπος που μπορεί να κρατήσει κάθε ακροατήριο σε καταστολή όπως ο Κουβέλης με τόση επιτυχία κάνει τόσα χρόνια μπορεί να ανταπεξέλθει. Με δύο λέξεις Βασίλης Τσιάρτας.

ΚΚΕ. Εδώ πάλι τα πράγματα είναι λίγο αυστηρά. Χρειάζεται κάποιος που να αποφεύγει τις κωλοτούμπες, οποιοδήποτε ελιγμό ή χαριτωμενιά. Να λέει λίγα, ή ελάχιστα, αν είναι εφικτό να μη μιλάει και καθόλου. Εννοείται πρέπει να είναι εργάτης στο γήπεδο. Εργάτης που στρίβει δύσκολα και δε μιλάει λοιπόν. Η λύση λέγεται Μιχάλης Καψής. Εναλλακτική επιλογή ο Δημήτρης ο Σαλπιγγίδης αν και στρίβει αρκετά και έχει τάσεις οπορτουνισμού (μεταγραφή σε ΠΑΟ κλπ).

Το Ποτάμι. Θέλουμε έναν ωραίο, νέο, άφθαρτο, να αρέσει στις γυναίκες και να είναι και ελαφρώς νάρκισσος. Να έχει ζήσει στην Ευρώπη και να μιλάει γλώσσες (ώστε να συμπληρώνει το Σταύρο που δε μιλάει). Να γοητεύσει κάθε απολιτικ και αποδοσφαιρίκ (σόρρυ για τη λέξη) κοινό. Να έχει στυλ και να αρέσει και στο εναλλακτικό, hipster κοινό. Σταύρο, θες τον Γιούρκα τον Σεϊταρίδη. Εναλλακτική επιλογή ο Κώστας ο Κατσουράνης.