Ένας είναι ο εχθρός, τώρα, ο αόρατος ιός!

Είναι σημαντικό, να ξέρεις πότε και τι είδους κριτική θα κάνεις. Κι ακόμα σημαντικότερο, να μη ξεχάσεις όταν είναι η κατάλληλη στιγμή, να κάνεις απολογισμό.

Σε φάσεις κρίσης λένε πολλοί πως «δεν είναι ώρα να πολιτικολογούμε». Διαφωνώ. Η κρίση είναι εξ’ ορισμού μία κατάσταση που η πολιτική πρωταγωνιστεί.

Πολλοί επίσης λένε πώς «τώρα δεν πρέπει να υπάρχουν αντιδικίες αλλά συναίνεση». Σε αυτό συμφωνώ. Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να παρατηρείς, να εντοπίζεις αρρυθμίες και να τις επισημαίνεις προς διόρθωση. Από την άλλη και η γκρίνια για τη γκρίνια δεν προσφέρει απολύτως τίποτα.

Δυστυχώς, λίγο η κλεισούρα, λίγο η πίεση που όλοι νιώθουμε, λίγο ο φανατισμός και οι ατελείωτες βεβαιότητες που μας χαρακτηρίζουν, έχουν οδηγήσει τη δημόσια συζήτηση σε μία άγονη αναπαραγωγή μονολόγων και προσωπικών ποιημάτων. Μία κασέτα σοσιαλμιντιακή.

Το σκεφτόμουν αυτές τις μέρες μετά τα διαγγέλματα του Πρωθυπουργού. Όταν έλεγες «είπε τα αυτονόητα» ήσουν μίζερος για τους υποστηρικτές του. Αν πάλι συμπλήρωνες «το χειρίζεται γενικά σωστά», έπεφτε κράξιμο εξ’ αριστερών. Εγώ δηλαδή που θεωρώ ότι κάνει τα αυτονόητα, δηλαδή ακολουθεί τις προτάσεις των ειδικών και παίρνει μέτρα έχω απέναντί μου τους μεν ως «μίζερος και μηδενιστής». Και την ίδια στιγμή, όταν αναφέρω ότι τα μέτρα που έχει πάρει μου φαίνονται σωστά και χρήσιμα, μου λένε «έφτασες να υποστηρίζεις το Μητσοτάκη».

Δηλαδή είναι κακό να είσαι εκτός ΝΔ αλλά να μπορείς να πεις ότι ο Πρωθυπουργός κινείται συνετά και με σοβαρότητα; Δηλαδή είναι τόσο τρομερό να αναγνωρίσεις ότι σωστά για παράδειγμα έκλεισε σχολεία και γήπεδα; Ή και ότι σωστά αποφάσισε να κλείσει και τις Εκκλησίες;

Από την άλλη, είναι τόσο τρομερό, να πεις ότι άργησε να αποφασίσει το κλείσιμο των Εκκλησιών; Ή ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή τη φάση βάζει πλάτη και βοηθά στη συναινετική αντιμετώπιση, με προτάσεις και κυρίως αποφεύγοντας τις κορώνες; Καλά δε συζητώ τι χαμό μπορεί να σηκώσει μία φράση του στυλ «ο Ξανθός στο Υγείας έκανε σοβαρή προσπάθεια να κρατήσει σε καλή κατάσταση το ΕΣΥ». Αμέσως θα ξεκινήσει η μάχη που με μαθηματική ακρίβεια θα καταλήξει σε σκληρή μονομαχία Πολακοκλάστες vs Πολακολάτρεις.

Γενικά επικρατεί ένας μικρό χάος. Και προφανώς δε βρισκόμαστε σε κανονικές συνθήκες. Σε «κανονικότητα» μία κωλοτούμπα όπως του Άδωνη στο θέμα των τιμών και της κερδοσκοπείας σε προϊόντα πρώτης ανάγκης θα ήταν αντικείμενο για δίκαιο και σκληρό κράξιμο. Τώρα δεν είναι. Αρκεί που πήρε πίσω τη μαλακία που είπε περί «ελεύθερης αγοράς».

Σε κανονικές συνθήκες, τύποι όπως ο Μπογδάνος ή ο Πορτοσάλτε που ανυπομονούσαν για κλείσιμο νοσοκομείων θα έπρεπε να κατακριθούν σκληρά. Τώρα όμως δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο. Στο μέλλον ας το θυμόμαστε. Ακόμα και η Ε.Ε, που εδώ και 10 χρόνια απαιτούσε ή αποδεχόταν σαν μέτρα «βελτίωσης της οικονομίας» τις περικοπές στην Υγεία και σήμερα «στέκεται δίπλα μας» και ανακοινώνει ότι θα μας βοηθήσει, είναι για κράξιμο. Αλλά όχι τώρα. Δεν είναι η στιγμή. Το timing στη ζωή και στην πολιτική έχει μεγάλη σημασία.

Στη φάση που βρισκόμαστε, αυτό-περιορισμένοι σπίτια μας, ας μείνουμε νηφάλιοι, ήρεμοι και ψύχραιμοι. Να έχουμε το καθαρό μυαλό να αναγνωρίσουμε τα θετικά (ακόμα κι αν είναι αυτονόητα, δεν είχαμε πάντα σε αυτή τη χώρα την κοινή λογική), να εντοπίζουμε με παραγωγικό τρόπο αδυναμίες (για παράδειγμα στα εργασιακά όπου υπάρχουν πολλά κενά στις προβλέψεις) και τα αρνητικά να τα προσπερνάμε, όχι ξεχνώντας τα, αλλά βάζοντάς τα στην to do λίστα μας για μετά ταύτα. Με την υπόσχεση όμως στους εαυτούς μας, να μην ξεχάσουμε την καταγραφή αυτή.

Ας παρατήσουμε λοιπόν αυτή την εμμονή να επιτεθούμε στον «εχθρό» σε κάθε ευκαιρία. Ας επικεντρωθούμε στις λύσεις κι όχι στο πρόβλημα. Αυτή τη στιγμή ο εχθρός δεν είναι ο πολιτικός αντίπαλος αλλά ένας αόρατος ιός.

Ίσως, λέω ίσως, μετά από όλο αυτό που όλοι καταλαβαίνουμε ότι θα φέρει σοβαρές αλλαγές στη ζωή μας, να καταφέρουμε να μπορούμε να πολιτικολογούμε ο καθένας από το ιδεολογικό του μετερίζι χωρίς φανατισμό και άγονα αλλά ουσιαστικά. Όχι τίποτα άλλο, αλλά μετά θα έχουμε σοβαρά κοινωνικά, εργασιακά, εκπαιδευτικά και οικονομικά ζητήματα να λύσουμε.

Μπορεί λοιπόν να βγει κάτι καλό. Μπορεί και όχι φυσικά (η προϊστορία δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας).

Ένα πρώτο εκλογικό ταμείο!

Η εποχή Μητσοτάκη ξεκίνησε κι επίσημα. Ουσιαστικά είχε ξεκινήσει από τις Ευρωεκλογές αλλά για το τυπικό παίξαμε και μία παράταση, όπου λίγα πράγματα παιζόντουσαν. Παρ’ όλα αυτά, είχαμε κάποιες μικρό- εκπλήξεις και εξελίξεις που έχουν την αξία τους. Έκανα μία προσπάθεια να μαζέψω τις σκέψεις μου σε ένα κείμενο των 8-10 λεπτών. Σίγουρα κάτι θα ξέχασα. Για όσους έχουν τόση υπομονή, ακολουθεί:

Το αποτέλεσμα:

Καθαρή, άνετη και μεγάλη νίκη της ΝΔ. Έχει 158 βουλευτές και αρκετά στηρίγματα (ΚινΑλ, Ελληνική Λύση) για να κυβερνήσει όπως ακριβώς εκείνη κρίνει. Και φυσικά να κριθεί. Ο Μητσοτάκης έχει για πρώτη φορά μετά το 2009 και τον Παπανδρέου μία αυτοδύναμη Κυβέρνηση και τα χέρια λυμένα να διαλέξει με ποιους θα δουλέψει και φυσικά προς ποια κατεύθυνση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ με 31,5 και διαφορά στα επίπεδα των Ευρωεκλογών, πήρε το καλύτερο δυνατό που θα μπορούσε με βάση τις συνθήκες που διαμορφώθηκαν. Σε προσωπικό επίπεδο, το μεγαλύτερο παράπονό μου από το ΣΥΡΙΖΑ, μετά από 4,5 χρόνια διακυβέρνησης, είναι ότι όχι μόνο δεν εξαφάνισε το παλαιοκομματικό αλλά αντίθετα αποφάσισε να γίνει «περήφανος» πόλος του. Κι έτσι παραδίνει τη σκυτάλη στον άλλο πόλο, ο οποίος ισχυροποιήθηκε. Ένας πόλος όπου συστεγάζονται πολλά δεινά του τόπου με ρίζες στο «μαύρο» μας παρελθόν. Κι έρχεται φοβάμαι φορτσάτος να πάρει τη ρεβάνς του. Φυσικά, εις βάρος μας. Κλείνει ένας κύκλος που άνοιξε το 2015, με μια μεγάλη ήττα και μια χαμένη ευκαιρία για την Αριστερά…

Το ΚινΑλ, για κάποιο λόγο, ακατανόητο σε εμένα εμφανίζεται χαρούμενο. Καταλαβαίνω την ανακούφισή του για την αυτοδυναμία της ΝΔ που δε θα το αναγκάσει να συγκυβερνήσει και να φθαρεί αλλά δε βλέπω το λόγο της χαράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά από 4,5 χρόνια με μνημόνιο, δημοψήφισμα, απειρία κλπ, έχασε μόλις 4 μονάδες και το ΚινΑλ δε φαίνεται να ανακάμπτει στα σοβαρά. Εκτός αν χαίρονται που ξεφορτώθηκαν το Βενιζέλο που σίγουρα είναι ένας καλός λόγος να χαμογελάσει κάποιος.  Όπως και να έχει, στα μάτια μου, το ΚινΑλ έβαλε πλάτη και βοήθησε με πάθος τη ΝΔ στη δημιουργία ενός αντί-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου και κλίματος όμως στην κάλπη δεν το εξαργύρωσε. Έκανε τη βρώμικη δουλειά της ΝΔ και εκεί σταμάτησε ο ρόλος του. Τώρα θα πιεστεί και από τις 2 πλευρές και αν δε βρει ρόλο, ταυτότητα και αφήγημα, δύσκολα θα κρατηθεί ακόμα και σε αυτό το 8%.

Το ΚΚΕ, στη ρουτίνα του και στα ποσοστά του. Ισχύει κι εδώ ότι εφόσον δεν παίρνει την πάνω βόλτα μετά από 4,5 χρόνια ΣΥΡΙΖΑ, πότε θα την πάρει;

Προστέθηκαν στη ζωή μας 2 ακόμα προσωποκεντρικά κόμματα (όπως ήταν οι ΑΝΕΛ του Καμμένου και η Ένωση Κεντρώων του Λεβέντη).

Το ΜΕΡΑ25, που πέτυχε να ψαρέψει στη δεξαμενή των απογοητευμένων ΣΥΡΙΖΑίων και του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Έχει έναν επικεφαλής με συγκεκριμένα στοιχεία και ένα αρκετά ετερόκλητο ρόστερ στην Κ.Ο. Αναμένουμε με ενδιαφέρον το πώς θα επιλέξει να κινηθεί κι αν εκτός από επικοινωνία θα έχει και ουσία. Και φυσικά περιμένουμε να δούμε αν είναι πυροτέχνημα και ανάχωμα, όπως τουλάχιστον μοιάζει, ή ένας νέος πόλος στην Αριστερά.

Η Ελληνική Λύση: ψάρεψε στα νερά των ΑΝΕΛ και της Χ.Α. Προφανώς και έχει ακραία χαρακτηριστικά και θέσεις αλλά μοιάζει πιο light από τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής. Μένει να φανεί η στάση της απέναντι στη ΝΔ ειδικά σε θέματα που μπορεί να χρειαστεί να ψηφίσουν μαζί (πχ Συνταγματική Αναθεώρηση). Προσωπικά δεν έχω καμία απαίτηση από το συγκεκριμένο σχήμα. Έχει ημερομηνία λήξης.

Η Χρυσή Αυγή μένει εκτός. Η καλύτερη είδηση της ημέρας. Φυσικά οι απόψεις της είναι ακόμα γύρω μας, απλά οι εκφραστές τους μετακόμισαν σε γειτονικούς χώρους, ίσως επιδιώκοντας να αποφύγουν το στίγμα. Πρακτικά, με τη δίκη τους σε εξέλιξη, οι Χρυσαυγίτες βρίσκονται σε δεινή θέση χωρίς πια βουλευτική ασυλία. Μένει να φανεί αν θα εμφανιστεί κανείς «από μηχανής Θεός» να τους σώσει, ή θα πάρουν αυτό που αξίζουν.

Η επόμενη μέρα

Η ΝΔ απρόσκοπτα και με μεγάλη άνεση θα μπορέσει να υλοποιήσει το πρόγραμμά της. Ασφαλώς θα περιμένουμε να δούμε και τι σχέσεις θα διαμορφώσει τόσο με την Ευρώπη όσο και με τις ΗΠΑ. Ο Τσίπρας είχε κατορθώσει να είναι συνομιλητής και να προχωρήσει πράγματα τόσο στην οικονομία όσο και στις διεθνείς σχέσεις. Ο Μητσοτάκης θα ακολουθήσει; Θα επιδιώξει να αλλάξει τις σχέσεις αυτές; Θα το δούμε. Πάντως είναι λεπτές ισορροπίες που μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Ένα παράδειγμα μόνο είναι το ποια στάση θα ακολουθήσει από εδώ και πέρα σε Μακεδονικό και Κυπριακό. Τη «σκληρή» και «πατριωτική» που ως τώρα είχε με το βλέμμα στο εσωτερικό κοινό ή την «ενδοτική» του ΣΥΡΙΖΑ όπως η ΝΔ την χαρακτήριζε;

Την ίδια στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ απέναντι σε μια ισχυρή και σταθερή ΝΔ, θα έχει δύο επιλογές. Να αξιοποιήσει το χρόνο ως αντιπολίτευση για να αλλάξει τα πάντα (στρατηγική, τρόπο να πολιτεύεται, πρόσωπα, προσανατολισμό και πολλά ακόμα) ή να κάτσει ως έχει και με τακτικισμούς να περιμένει τη φθορά της ΝΔ. Ο Τσίπρας με μία σωστή τοποθέτηση παραδοχής ήττας, προανήγγειλε κινήσεις προς το πρώτο σενάριο. Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι θα γίνει μία προσπάθεια αναδιοργάνωσης αλλά δε ξέρω πόσο βαθιά μπορεί να φτάσει. Έχει επίσης αξία να δούμε τι είδους αντιπολίτευση θα κάνει. Ήρθε επιτέλους η ώρα για προγραμματική και ουσιαστική αντιπαράθεση ή θα δούμε πάλι κορώνες;

Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να δημιουργήσει ένα προοδευτικό μέτωπο με νέα πρόσωπα και ιδέες ή θα δούμε πάλι ανακύκλωση; Πάντως όπως διαφαίνεται, σημαντικό ρόλο πλέον, κάτω από τον Τσίπρα, θα έχει ο Γιάννης Ραγκούσης, από το Παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ του 2009 που επέλεξε να αντισταθεί στο αντί-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο και να προτείνει τη συμμαχία που ήδη άρχισε να υλοποιείται..

Σε όλα αυτά έχει σημασία και η σύνθεση των Κ.Ο. Γνωρίζοντας ποιοι είναι οι 300 της νέας Βουλής δε ξέρω πόσο μπορούμε να αισιοδοξούμε. Δυστυχώς στη ΝΔ οι ακροδεξιά, βαθιά συντηρητική πτέρυγα, πήγε καλά. Πιθανόν η «επιστροφή» ψηφοφόρων από τη Χ.Α, τους ΑΝΕΛ και το ΛΑΟΣ συνέβαλε σε αυτό. Γιατί δεν είναι το ίδιο να κυβερνάς με Πλεύρη, Άδωνη, Βορίδη, Συρίγο, Μπογδάνο, Λοβέρδο και Παπαδημητρίου και το ίδιο με Χατζηδάκη και Μεϊμαράκη. Φαντάζομαι το καταλαβαίνουν όλοι αυτό.

Παράλληλα, βλέποντας τη σύνθεση της Κ.Ο του ΣΥΡΙΖΑ παρατηρούμε ότι έχει μεν κάποιους παλαιοΠΑΣΟΚους που από νωρίς είχαν καβαλήσει το κύμα (Σπίρτζης, Μωραΐτης και σια) αλλά έχει κατά βάση (σε ένα 70% το υπολογίζω) στελέχη προερχόμενα από τον ΣΥΝ, τα οποία θα στηρίξουν οποιαδήποτε τομή αποφασίσει ο Τσίπρας. Παράλληλα, υπάρχει και μία νέα «συνιστώσα» που προέρχεται από την σοσιαλδημοκρατία αλλά είναι της κατηγορίας Ραγκούση (Ξενογιαννακοπούλου και σια). Μια κατηγορία που μπορεί ευκολότερα να πάει προς τα αριστερά, έχει πιο λίγα βαρίδια και δείχνει να μπορεί να συνεννοηθεί και να συνεργαστεί με μέρος του παλιού ΣΥΝ. Σε αντίθεση με τους παλαιοΠΑΣΟΚους που μπήκαν μέσα, σε λογική κατάληψης κι όχι συνύπαρξης. Και έχει μεγάλη διαφορά! Πάντως είναι ένα ενδιαφέρον τοπία που αξίζει να το παρακολουθήσουμε. Με σκορ 36,8- 30,6 υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ στις ηλικίες 17-34  και το ΜΕΡΑ να πιάνει 6% είναι προφανές ότι υπάρχει πεδίο για την Αριστερά. Το θέμα είναι να υπάρξει όντως μία σύγχρονη Αριστερά, πειστική και γειωμένη.

Χρήσιμες σημειώσεις

  • Ανοίγεται μπροστά μας μία περίοδος όπου μοιάζει να υπάρχει σταθερότητα ως προς το πολιτικό τοπίο. Αυτό δίνει χρόνο για δουλειά και προετοιμασία σε όλους. Δίνει και λίγο χρόνο και χώρο για συζήτηση χωρίς να γαβγίζουμε και να ουρλιάζουμε. Κι είναι ένα μεγάλο στοίχημα να το καταφέρουμε. Ένα θέμα που μπορεί να εφαρμόσουμε και να αξιοποιήσουμε αυτή την συζήτηση είναι η Συνταγματική Αναθεώρηση που είναι σε εκκρεμότητα. Περιέχει σοβαρά θέματα, δικαιωμάτων, Παιδείας, δημοκρατίας και γενικότερα ουσίας.
  • Μπαίνει στη ζωή μας η απλή αναλογική. Με αυτό το σύστημα προβλέπεται να γίνουν οι επόμενες εκλογές. Ακόμα κι αν αποφασίσει η ΝΔ να το αλλάξει, αφενός θα χρειαστεί στήριξη για να το ψηφίσει κι αφετέρου θα χρειαστεί να εξηγήσει το γιατί. Θεωρώ ότι είναι μία χρυσή ευκαιρία να μάθουμε τι σημαίνει απλή αναλογική. Να συνειδητοποιήσουμε ότι απαιτεί μία κουλτούρα συνεργασίας και συνεννόησης αλλά είναι πολύ πιο αντιπροσωπευτική από το τωρινό σύστημα. Και φέρνει όλους προ των ευθυνών τους. Αν, λίγο αυθαίρετα αλλά για την ανάγκη της συζήτησης, κάνουμε την υπόθεση ότι σήμερα είχαμε απλή αναλογική, η κατάσταση θα ήταν κάπως έτσι:

Αυτό σημαίνει ότι δε θα είχαμε αυτοδύναμη ΝΔ αλλά θα μπορούσαμε να έχουμε ένα σχηματισμό Κυβερνητικό με ΝΔ και ΚΙΝΑΛ στους 157. Θα μπορούσαμε επίσης να έχουμε μία αντιπολίτευση που με συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ, ΜΕΡΑ και κάποιων ακόμα (είτε ΚΚΕ, είτε φιλελεύθερων της ΝΔ) θα μπορούσε να ψηφίσει και να περάσει θέματα που αφορούν στα δικαιώματα, την προστασία της 1ης κατοικίας και της εργασίας. Κοινώς θα είχαν όλοι δυνατότητα να είναι παραγωγικοί. Και να κριθούν φυσικά. Είναι μία καλή ευκαιρία να γκρεμίσουμε μύθους και στερεότυπα και να καταλάβουμε τι είναι απλή αναλογική και πόσο άγονη είναι η οπαδική κουλτούρα που κυριαρχεί σήμερα.

  • Δεν ξεφορτωθήκαμε το φασισμό. Έμεινε έξω από τη Βουλή η Χρυσή Αυγή. Αυτό είναι εξαιρετικό νέο για τη δίκη της και ελπιδοφόρα εξέλιξη συνολικά, εφόσον ένα κόμμα με τάγματα εφόδου αποδοκιμάστηκε. Όμως ο φασισμός, ο ρατσισμός και το μίσος υπάρχουν ακόμα, απλά στεγάστηκαν σε πιο politically correct χώρους. Ας μη γελιόμαστε. Δε λύσαμε το θέμα.
  • Είδαμε μία ακόμα προεκλογική περίοδο με μη προγραμματική συζήτηση. Επομένως είχαμε άλλη μία κάλπη όπου επικράτησε η αρνητική ψήφος. Οι πολίτες καταψήφισαν. Το αντί-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο λειτούργησε. Όμως αποτελείται από ένα ετερόκλητο σύνολο που χάνοντας το βασικό λόγο που το έφερνε κοντά (ο ΣΥΡΙΖΑ έπεσε) θα είναι δύσκολο να συνυπάρξει. Κι αυτό είναι ένα θέμα που θα βρει στην πορεία μπροστά του ο Μητσοτάκης. Καλείται είτε να βρει κάτι άλλο να τους ενώνει, είτε να τα πάει τόσο καλά που να είναι ευχαριστημένοι όλοι. Το δεύτερο φαντάζει εξωπραγματικό. Όπως το 35,5% του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 δεν ήταν αριστεροί και δεν θα ακολουθούσαν, έτσι και το 40,5% δεν είναι φιλελεύθεροι όπως ο Μητσοτάκης.
  • Για ακόμα μία φορά διαπιστώνουμε πόσο δύναμη συνεχίζει να έχει ο κόσμος των Media και κυρίως η τηλεόραση. Στη νέα Βουλή θα δούμε δημοσιογράφους- φίρμες. Θα δούμε παράλληλα και ανθρώπους όπως ο Κλέων Γρηγοριάδης που μία «διάσημη» τηλεοπτική του κόντρα πριν το δημοψήφισμα με τη Σαράφογλου (τότε στο MEGA) του έδωσε τόση αναγνωρισιμότητα ώστε να εκλεγεί.
  • Μεγάλος νικητής των εκλογών ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Μεγάλος ηττημένος ο Βαγγέλης Βενιζέλος.

«Μπαίνουμε καθυστερήσεις για την #ΕπόμενηΜέρα! Θα παίξεις κέντρο και μπροστά, επιθετικά! ΜΠΟΡΟΥΜΕ ρε, πάμε!»

Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά του λέει η Ζωή, μπροστά μόνο! Κοιτάζει και δεξιά και αριστερά για να πάρει κόσμο τον διαβεβαιώνει ο Κυριάκος. Για να πάμε μπροστά λέει κι αυτός, αφού Μπορούμε (αυτό ο ΣΚΑΙ δεν το έλεγε; ή ο Ομπάμα, κάτι του θυμίζει)! Ο Αλέξης από καιρό κάνει παρέες με δεξιά (sic) και κεντροαριστερά. Με τα αριστερά έχει κόψει λίγο τις παρέες αλλά εντάξει, μεγάλωσε, ωρίμασε και άφησε τις τρέλες! Την #ΕπόμενηΜέρα θα είναι πολυσυλλεκτικός και εθνικός.

Τι έχει συμβεί αναρωτιέται; Τι συνωστισμός στο κέντρο και μπροστά είναι αυτός; Ακόμα και η ΝΔ, δεν έχει- λέει- πια ακροδεξιούς! Μύγα τους τσίμπησε όλους με το που τέλειωσε το καλοκαίρι; Ας κάνει κι ένα γρήγορο ψάξιμο στο google. Ρε μπας και ανακοίνωσαν εκλογές το Σαβ/κο και το έχασε βλέποντας μπάλα και τρέχοντας σε παιδικά πάρτυ;

Τι έπαθαν όλοι και βγάζουν μηνύματα και slogans; Και κυρίως τι έπαθαν όλοι και κλίνουν στο κέντρο; Αν είναι όλοι κεντρώοι, το ΠΑΣΟΚ (πως το λένε τώρα δε θυμάται, ΠΑΣΟΚ το ξέρει τόσα χρόνια) κι ο Λεβέντης τι είναι;

Θα χαρούν οι κεντρώοι της χώρας με τόσες επιλογές. Πάντα ήταν περισσότεροι άλλωστε, η πλειοψηφία που διαμόρφωνε το αποτέλεσμα. Αλλά αν δεν είσαι κεντρώος; Tότε είσαι για μπροστά κατευθείαν! Αλήθεια υπάρχει κάποιος που είναι για πίσω, στη θεωρία; Κι όταν λένε μπροστά, που ακριβώς; Πολλές απορίες αλλά που να τις λύσεις; Στην TV που ουρλιάζουν κομματόσκυλα και στρατευμένοι δημοσιογράφοι ή στο internet των fake news;

Μπροστά.jpg

Άραγε είναι ο μόνος που νιώθει κουρασμένος και μπερδεμένος; Είναι ο μόνος που του φαίνεται όλη αυτή η φάση ανούσια; Αν είναι κι άλλοι, που θα τους βρει; Και τα social media πια κανίβαλοι τα έχουν καταλάβει!

Τώρα που το σκέφτεται, μάλλον η μύγα που τους τσίμπησε όλους και μαζεύτηκαν ο ένας πάνω στον άλλο στο κέντρο λέγεται δημοσκόπηση. Και το μπροστά είναι αυτό το αφήγημα που λένε οι επικοινωνιολόγοι. Οι προπονητές τους είπαν «θα παίξεις κέντρο και μπροστά, επιθετικά, μπήκαμε στις καθυστερήσεις (για εκλογές)».

polychroniou11

Ακόμα και τα προεκλογικά συνθήματα και η στρατηγική κι αυτή copy paste πια. Στέρεψε η φαντασία στην εξουσία. Αν υπήρξε δηλαδή ποτέ κάτι τέτοιο…

12:30 πήγε η ώρα, πάει να κοιμηθεί. Αύριο ξημερώνει η #ΕπόμενηΜέρα και ΜΠΟΡΕΙ να πάει μπροστά στη δουλειά χωρίς να κοιτάει δεξιά και αριστερά. Τη δουλειά του και το σπίτι του, δεν είμαστε για πολλά. Νέα μέρα αύριο, αλλά ίδιες σκοτούρες, ίδιες φάτσες, ίδιες φωνές και καυγάδες. Βαρέθηκε.

#κοινή_λογική_και ουσία_ΤΕΛΟΣ;

Αυτές τις ημέρες όσοι ρίχνετε καμιά ματιά στα Media και τα social media θα έχετε δει ότι το θέμα μας είναι “Μνημόνια τέλος“.

Το θέμα μπήκε στην ατζέντα από το ΣΥΡΙΖΑ και παίζει με αυτή την οπτική. Επομένως για ακόμα μία φορά διαπιστώνουμε ότι σε σχέση με τη ΝΔ συνεχίζει να έχει εκείνος τη μπάλα, πράγμα αρκετά προβληματικό για την αντιπολίτευση μετά από τόσο πολλά μέτωπα και αρκετές γκέλες. Αλλά είναι φανερό ότι η ΝΔ αδυνατεί να στήσει αφήγημα και αρχίσει να λέει την ιστορία της. Άγεται φέρεται πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τα διάφορα βαρίδια μέσα στο κόμμα αλλά και στα Media που αυτά ξέρουν, αυτά κάνουν, κολλημένα σε νοοτροπίες και τακτικές παλαιοκομματικές.

Φυσικά κι ο ΣΥΡΙΖΑ παλαιοκομματική (α λα ΠΑΣΟΚ) στρατηγική και μεθόδους έχει. Αλλά έχει πάρει χαμπάρι ότι τις εκλογές τις κερδίζει το storytelling και το αφήγημα το θετικό. Και το ψάχνει. Βέβαια με τέτοια απόκλιση από την ιδεολογική του αφετηρία αλλά και την έλλειψη παραγωγικής πολιτικής πολύ μακριά δε μπορεί να πάει...

Κι έτσι κάθεται μια χώρα και αναλύει, τσακώνεται και γενικά αναλώνεται γύρω από μία ακόμα υποκριτική και ανούσια συζήτηση. Μνημόνιο τέλος λοιπόν; Τυπικά ναι. Πρακτικά προφανώς κι όχι. Οι όροι και η εποπτεία θα κάνουν παρέα σε εμάς και τα παιδιά μας, για χρόνια ακόμα. Οι μεν μας λένε ότι βγαίνουμε από το μνημόνιο και όλα θα αλλάξουν, χωρίς να μας παρουσιάζουν όμως τίποτα συγκεκριμένο για την αλλαγή αυτή. Οι δε λυσσάνε ότι δε βγήκαμε από το μνημόνιο κι ότι όλα χάλια είναι ακόμα, αλλά κάποια ιδέα και παραγωγική πρόταση για το πώς δε θα είναι χάλια δε σταυρώνουν.

Κοντολογίς, συνεχίζουμε με παραπολιτική και επικοινωνία να κυνηγάμε την ουρά μας με όμορφες ατάκες και hashtags στα Social Media. Δεν ξέρω για το μνημόνιο αλλά σίγουρα από την ουσία και την κοινή λογική έχουμε βγει από καιρό.

11-06-16-605x352

Η ορκομωσία σε εικόνες (και συμβολισμούς)

Πολιτικού ήθους συνέχεια από Σαμαρά...
Πολιτικού ήθους συνέχεια από Σαμαρά…

Το Ποτάμι σε μία εικόνα...
Το Ποτάμι σε μία εικόνα…

Πρώτη φορά κοστούμι για το Γαβριήλ...
Πρώτη φορά κοστούμι για το Γαβριήλ…

Τελείως αλλαγμένο το τοπίο στα έδρανα τα κυβερνητικά...
Τελείως αλλαγμένο το τοπίο στα έδρανα τα κυβερνητικά…

πηγή: naftemporiki.gr

Εσείς ποντάρατε;

Από την προηγούμενη εβδομάδα επιχείρησα μια πρώτη εκτίμηση για το εκλογικό αποτέλεσμα. Μαζί με μια δική μου ανάλυση για τη στρατηγική κάθε κόμματος.

Όσο πλησιάζουν οι εκλογές διαπιστώνω ότι τελικά «άσσοι στο μανίκι» και «λαγοί από το καπέλο» δεν βγήκαν από κανένα. Άλλος γιατί δεν ήθελε να ρισκάρει αφού πηγαίνει καλά, άλλος γιατί δεν ήθελε να ρισκάρει μη κάνει χειρότερα τα πράγματα. Κι άλλος γιατί απλά δεν είχε κανένα κόλπο ή έκπληξη να εμφανίσει.

Γενικά η συγκεκριμένη προεκλογική περίοδος δεν εντυπωσίασε κανένα με την δημιουργικότητά της ή την πρωτοτυπία της. Μάλλον βαρετή θα την έλεγε κανείς. Περισσότερο άξιζε να παρακολουθείς τον τρόπο που αντιμετώπιζαν τα ΜΜΕ τα κόμματα και να προσπαθείς να μη ζαλιστείς από τις κωλοτούμπες και τις ξαφνικές αλλαγές και επιθέσεις φιλίας τους.

Εκπλήξεις λοιπόν δεν είχαμε ούτε σε στρατηγικές ούτε και σε επικοινωνιακή παρουσία. Τι είχαμε; Ανάλυση επί αναλύσεων ουσιαστικά ενός θέματος, της οικονομίας. Και σπουδάσαμε όλοι ξανά την τέχνη της δημοσκόπησης. Βασικά, το κουράσαμε όλοι μαζί με τις δημοσκοπήσεις.
Τι θα μείνει από αυτή την προεκλογική περίοδο; Τίποτα. Ήταν μικρή σε διάρκεια και χωρίς καθόλου φαντασία. Οι προβλέψιμες συλλήψεις τρομοκρατών, οι προβλέψιμες κινήσεις ανησυχίας των τραπεζών, οι προβλέψιμες δηλώσεις και διαρροές. Όλα προβλέψιμα. Οπότε το ερώτημα που μου έχει καρφωθεί είναι μήπως η έκπληξη γίνει τελικά την τελευταία μέρα; Στην κάλπη;

Kαι τι έκπληξη μπορεί να είναι αυτή; Να είναι η αυτοδυναμία με άνεση του ΣΥΡΙΖΑ; Να είναι το να μείνει εκτός Βουλής το ΠΑΣΟΚ; Να είναι η ένα πολύ υψηλό ποσοστό της Χρυσής Αυγής; Να είναι το ξεπέταγμα κάποιου από τα «Άλλα κόμματα»; Ή μήπως θα περιοριστούν οι εκπλήξεις στην σταυροδοσία;

Αν έπρεπε να ποντάρω σε κάτι θα πόνταρα στο πρώτο και το τελευταίο.

Δηλαδή:

1) αυτοδυναμία και εκπλήξεις σε πρόσωπα. Βασικά δεν είναι απλά ποντάρισμα, είναι και ευχή. Αφενός γιατί θεωρώ ότι εφόσον ο λαός δώσει για πρώτη (και τελευταία;) φορά ευκαιρία στην Αριστερά να κυβερνήσει, θέλω να τη δώσει γενναιόδωρα και ολόκληρη την ευκαιρία. Δε θα υπάρξει δεύτερη, τουλάχιστον ας μην είναι κουτσή.

Και ελπίζω να γίνουν και σαρωτικές αλλαγές στα πρόσωπα που θα προτιμηθούν. Να αερίσουμε λίγο τη Βουλή ρε παιδί μου. Να αλλάξουν οι μούρες στα παράθυρα!

Για να μην υπεκφεύγω λοιπόν το τελικό προγνωστικό μου λέει, ΣΥΡΙΖΑ νικητής και αυτοδύναμος, Χρυσή Αυγή τρίτο κόμμα και το Κίνημα εντός Βουλής. Ο Καμμένος εκτός. Το παίζω παρολί χωρίς συστήματα και μεταβλητές. Αντρικά!

Kείμενό μου που πρωτοδημοσιεύτηκε στο porca.gr

Eθνική Ομάδα: το όπιο του λαού

Κόμματα (παλιά, νέα, υπό εξαφάνιση ή χορηγούμενα), κανάλια και δημοσκόποι απ’ όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση το 2012, επαναφέρουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα την καραμέλα της εθνικής συνεννόησης, της κυβέρνησης εθνικής ενότητας και της κυβέρνησης ειδικού σκοπού. Κοινός παρονομαστής είναι να μην είναι μόνοι τους οι ΣΥΡΙΖΑίοι να αλωνίζουν, αλλά αντίθετα να εκπροσωπείται και το παλιό πολιτικό σύστημα και οι ελίτ που το στηρίζουν.

Ένας άλλος όρος, την πατρότητα του οποίου έχει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Α’, κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, είναι και η “εθνική ομάδα” που μας θυμίζει εποχές εθνικής παλιγγενεσίας Euro 2004 και έχει θετικό φορτίο στα αυτιά του μέσου έλληνα. Την ιδέα υιοθέτησε και ο Σταύρος Θεοδωράκης που έχει επίσης δηλώσει μπαλαντέρ για όλες τις κυβερνήσεις. Για να υπάρχει εθνική ομάδα πρέπει όλοι να κλωτσάνε προς την ίδια κατεύθυνση τη μπάλα. Τι να κάνουμε, όμως, που στην κατεύθυνση δεν υπάρχει συμφωνία και η διαφωνία είναι βαθύτατη, πολιτική και στρατηγική.

To κόνσεπτ είναι να μαζευτούμε όλοι ήσυχα, ήρεμα και μονιασμένα να συζητήσουμε για το καλό της χώρας, λες και το καλό της χώρας είναι μονομπλόκ, λες και ο άνεργος έχει τα ίδια συμφέροντα με τον εφοπλιστή ή ο τοκογλύφος με τον άνθρωπο που του πάει τη βέρα του επειδή δεν έχει μαντήλι να κλάψει. Τι τους ενοποιεί όλους αυτούς, το “ελληνικό αίμα”, το “ελληνικό dna”, ή το ότι είναι “χριστιανοί ορθόδοξοι”;

Καλούν τον ΣΥΡΙΖΑ να βάλει μυαλό, να ωριμάσει, να συνέλθει, να αποβάλει το -φτου κακά!- κομμουνιστικό παρελθόν με το οποίο έφτασε ως εδώ, για να γίνει ένα κόμμα σαν όλα τα άλλα, “κανονικό”, που θα επιδείξει σοβαρότητα και σύνεση για να ζήσουμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα… Κι εκεί είναι το κλειδί, “κι αυτοί καλύτερα”.

Τα 5 χρόνια των Μνημονίων, ενώ η ανεργία ξεπέρασε το 25% και πάνω από 4 στους 10 έλληνες βρίσκονται στο όριο της φτώχειας και κάτω από αυτό, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, 505 Έλληνες το 2013 -εν μέσω κρίσης- είχαν περιουσιακά στοιχεία ίσα με το 30% του ελληνικού ΑΕΠ. Μάλιστα, μέσα σε έναν χρόνο η περιουσία τους αυξήθηκε σε αξία ίση με το 4,7% του ελληνικού ΑΕΠ. Για το 2014, οι δισεκατομμυριούχοι στην Ελλάδα αυξήθηκαν κατά δύο από το 2013, με αύξηση της συνολικής τους περιουσίας κατά 12,5%.*

Κι αυτοί καλύτερα λοιπόν. Μάλιστα, η εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους εις βάρος του κοινωνικού συνόλου, βαφτίζεται από την -κατευθυνόμενη- κοινή γνώμη ως “συνετή στάση”. Όταν όμως ο ΣΥΡΙΖΑ λέει ότι θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των άλλων, των φτωχών, βαφτίζεται “μονομερής ενέργεια που θα μας βγάλει από το ευρώ”.

Κοντά σ’ αυτήν την ομάδα των υπερπλουσίων υπάρχει κι ένα στρώμα μερικών χιλιάδων ανθρώπων, μεγαλογιατρών, μεγαλοδικηγόρων, μεγαλοδημοσιογράφων, στελεχών τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων, που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο κατορθώνουν να μην πληρώνουν φόρους ή να πληρώνουν πολύ λιγότερους από αυτούς που τους αναλογούν σύμφωνα με το δίκιο αλλά και με την συνταγματική επιταγή. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι αρκετά ευκατάστατοι ώστε η συμμετοχή τους, ακόμα και αυξημένη, στα δημόσια βάρη δεν θα επέφερε σημαντική αρνητική μεταβολή στον τρόπο της ζωής τους. Δεν κινδυνεύουν να μείνουν άστεγοι, με κρύα σπίτια, ή ανασφάλιστοι, ή να μείνουν τα παιδιά τους χωρίς φροντιστήρια.

Το εθνικό συμφέρον λοιπόν δεν είναι εθνικό. Τόσα χρόνια ο Σαμαράς και πριν από αυτόν ο Παπαδήμος και πριν από αυτόν ο ΓΑΠ, στο όνομα του εθνικού συμφέροντος λεηλάτησαν στοχευμένα όλους όσοι δεν ανήκουν στις παραπάνω κατηγορίες, δηλαδή τους φτωχούς και μικρομεσαίους. Φρόντισαν, μάλιστα, να τους πείσουν ότι αυτοί ευθύνονται για την κρίση και ότι πληρώνουν δίκαια τα σπασμένα. Βασικό επιχείρημα το τζιπ που πήρε ο αγρότης από την επιδότηση και το επίδομα πλυσίματος χεριών του δημοσίου υπαλλήλου το οποίο προφανώς παραχωρήθηκε από κάποιον συριζαίο υπουργό, τη θητεία του οποίου δεν πήραμε χαμπάρι. Για όσα δεν φταίνε οι Έλληνες φτωχοί, ξέρετε, φταίνε οι ξένοι φτωχοί, οι Αλβανοί, οι Πακιστανοί, οι εργάτες στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας, αυτοί που σκάβανε για τους Ολυμπιακούς αγώνες, οι πωλητές πειρατικών cd κ.λπ. κ.λπ…

Όλες αυτές οι θυσίες, ξέρετε, έγιναν “για την πατρίδα”. Πατρίδα όμως χωρίς ανθρώπους δεν υπάρχει. Επίσης, όλοι αυτοί οι υπερπατριώτες δεν έχουν κανένα πρόβλημα να την πουλάνε κοψοχρονιά σε Έλληνες και ξένους, αλλά κυρίως στους κολλητούς τους.

Για όλους αυτούς τους λόγους, εθνική ομάδα δεν μπορεί να υπάρξει με τον τρόπο με τον οποίο περιγράφεται από τους αντιπάλους του ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε οι διαπραγματεύσεις και η πολιτική γίνονται με βάση πολιτικά σχέδια και ταξικές μεροληψίες και όχι από “αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα”. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σαφής: η διαπραγμάτευση θα γίνει από αυτούς που μπορούν να εξασφαλίσουν ότι την κρίση θα πληρώσουν οι πλούσιοι και όχι οι φτωχοί.

*Σύμφωνα με την έκθεση Wealth- X της Ubs και Wealth-X & UBS Billionaire Census 2014

** Η Αναστασία Γιάμαλη είναι δημοσιογράφος στην «Αυγή».

Πηγή: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.politiki&id=38870

Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να “μεταρρυθμίσει” τη λέξη μεταρρύθμιση

Όσο περνάει ο καιρός και οι εκλογές πάνε προς Μάρτιο, τόσο λιγοστεύουν οι πιθανότητες διαχειρίσιμης ήττας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, πολιτικής επιβίωσης Σαμαρά- Bενιζέλου και αξιοπρεπών εκλογικών ποσοστών των κομμάτων τους.

Την ίδια ώρα και αυξάνονται από την άλλη οι πιθανότητες  αυτοδυναμίας και μεγαλύτερης αποδοχής του ΣΥΡΙΖΑ εντός κι εκτός Ελλάδας . Επιπλέον έχει ο ΣΥΡΙΖΑ τη δυνατότητα να προετοιμαστεί ακόμα καλύτερα. Θεωρητικά λοιπόν ο χρόνος κυλάει υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ.

Κυλάει όμως εις βάρος της χώρας και όλων μας.

Συνεπώς, συμφωνώ με την επιλογή ΣΥΡΙΖΑ να ζητά άμεσα εκλογές. Και κατά την ταπεινή μου άποψη αυτό είναι και το δίλημμα που πρέπει να τεθεί. Επιβίωση και σωτηρία της χώρας ή του παλιού, σάπιου συστήματος που εκπροσωπούν Σαμαράς και Βενιζέλος;

Ή πιο περιληπτικά “παλιό ή νέο”; Και για το λόγο αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ ως “νέο” οφείλει να πάρει πρωτοβουλίες και να αναδείξει θέματα που θα αποδείξουν ότι είναι το νέο. Μια σειρά μεταρυθμίσσεων άμεσης εφαρμογής. Μια πολύ καλή βάση είναι οι θέσεις του για τις μεταρρυθμίσεις για το πολιτικό σύστημα. Ας τις βγάλει μπροστά αντί να συνδιαλέγεται με ανθρώπους επιπέδου Βούλτεψη. Ας βγάλει μπροστά ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων στη λειτουργία του δημοσίου τομέα (γραφειοκρατία, κίνητρα, αξιοκρατία κλπ).

Οφείλει ο ΣΥΡΙΖΑ να μετατρέψει την λέξη “μεταρρύθμιση” που τόσο έχουν κακοποιήσει, από μια έννοια, θολή και με αρνητικές προδιαθέσεις του κόσμου, σε μια λέξη με θετικό πρόσημο και αισιόδοξη οπτική.

Η Εθνική του Euro 2004 πάει Ευρωεκλογές. Ένας διεθνής για κάθε κόμμα!

euro2

Ανακοίνωσε η ΝΔ το ευρωψηφοδέλτιό της και είναι μέσα ο αρχηγός της Εθνικής του Euro 2004, ο Θοδωρής ο  Ζαγοράκης. Με αφορμή αυτό σκεφτόμουν ποιούς άλλους διεθνείς να προτείνω από εκείνη την ομάδα που βέβαια είναι στην καρδιά κάθε έλληνα και στα υπόλοιπα κόμματα, μιας και ακόμα υπάρχουν κενές θέσεις…

Η ΝΔ είπαμε Ζαγοράκη. Παίρνει τον αρχηγό, τον μεγάλο ηγέτη που η τεστοστερόνη του ίσως μόνο με του Σαμαρά μπορεί να συγκριθεί. Αν ήμουν κουτσομπόλης θα έλεγα ότι έχουν κι άλλα κοινά σημεία, όπως πχ στο γούστο στις ελληνίδες τραγουδίστριες με διεθνή καριέρα και αιώνια νεότητα, αλλά οκ, δεν είμαι.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να απαντήσει με αντιστοίχως ηγετική προσωπικότητα αλλά με αριστερές καταβολές. Αν είναι εφικτό να έχει και μια επαναστατικότητα θα είναι ιδανικά. Αν δε έχει και στοιχεία “καλού παιδιού” για να πιάσουμε λίγο και το κέντρο ακόμα καλύτερα (πχ να είναι οικογενειάρχης). Είναι προφανές ότι όλα αυτά είναι μια φωτογραφία του Ντέμη του Νικολαϊδη. Αυτός και μόνο αυτός μπορεί να είναι η απάντηση.

ΠΑΣΟΚ (Ελία κλπ). Εδώ τα πράγματα είναι δύσκολα. Θέλουμε κάποιον γενναίο. Κάποιον να μη διστάσει να πηδήξει στη βάρκα που έχει ήδη μπάσει νερά και πάει φουλ για τον πάτο. Κάποιον με τη γοητεία του Ανδρέα (αν όχι του Παπανδρέου, έστω του Λοβέρδου), κάποιον που να ξέρει από διορισμούς και ρουσφέτια (για να υπάρχει ομοιογένεια ρε αδερφέ). Κάποιου που παλιά τον γουστάραν οι περισσότεροι αλλά όσο περνάει ο καιρός να ξενερώνει όλο και περισσότερους. Κάποιος νέος, αλλά όχι και πολύ νέος. Θεωρώ ότι ο Αντώνης ο Νικοπολίδης είναι μονόδρομος.

ΑΝΕΛ. Για αυτό το κίνημα, χρειαζόμαστε κάποιον πατριώτη, ένα λαϊκό παιδί να μιλάει την ίδια γλώσσα με τον Πάνο τον Καμμένο και το επιτελείο του. Να κάνει του κεφαλιού του ας πούμε. Μόνο ο ‘Αγγελος ο Χαριστέας ίσως θα μπορούσε να καλύψει ένα τέτοιο job description.

ΔΗΜΑΡ. Χρειάζεται κάποιον να έχει παρόμοιο στυλ και λέγειν με τον ηγέτη του κόμματος τον Φώτη τον Κουβέλη. Μόνο ένας ρήτορας και ένας άνθρωπος που μπορεί να κρατήσει κάθε ακροατήριο σε καταστολή όπως ο Κουβέλης με τόση επιτυχία κάνει τόσα χρόνια μπορεί να ανταπεξέλθει. Με δύο λέξεις Βασίλης Τσιάρτας.

ΚΚΕ. Εδώ πάλι τα πράγματα είναι λίγο αυστηρά. Χρειάζεται κάποιος που να αποφεύγει τις κωλοτούμπες, οποιοδήποτε ελιγμό ή χαριτωμενιά. Να λέει λίγα, ή ελάχιστα, αν είναι εφικτό να μη μιλάει και καθόλου. Εννοείται πρέπει να είναι εργάτης στο γήπεδο. Εργάτης που στρίβει δύσκολα και δε μιλάει λοιπόν. Η λύση λέγεται Μιχάλης Καψής. Εναλλακτική επιλογή ο Δημήτρης ο Σαλπιγγίδης αν και στρίβει αρκετά και έχει τάσεις οπορτουνισμού (μεταγραφή σε ΠΑΟ κλπ).

Το Ποτάμι. Θέλουμε έναν ωραίο, νέο, άφθαρτο, να αρέσει στις γυναίκες και να είναι και ελαφρώς νάρκισσος. Να έχει ζήσει στην Ευρώπη και να μιλάει γλώσσες (ώστε να συμπληρώνει το Σταύρο που δε μιλάει). Να γοητεύσει κάθε απολιτικ και αποδοσφαιρίκ (σόρρυ για τη λέξη) κοινό. Να έχει στυλ και να αρέσει και στο εναλλακτικό, hipster κοινό. Σταύρο, θες τον Γιούρκα τον Σεϊταρίδη. Εναλλακτική επιλογή ο Κώστας ο Κατσουράνης.