Οι πρώτες μου σκέψεις για το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος

Το ΟΧΙ σήμερα επικράτησε κόντρα σε τεράστιες πιέσεις (κλειστές τράπεζες, ΜΜΕ, ξένοι ηγέτες, λάθη ΣΥΡΙΖΑ με πρώτο το timing του δημοψηφίσματος και η διαχείριση της τραπεζικής ρευστότητας). Και κέρδισε καθαρά και ξάστερα!

Ο έλληνας σήμερα φάνηκε ότι δεν εμπιστεύεται πια το παλιό κατεστημένο και τους ανά περιόδους εκπροσώπους του. Δεν τους θέλει, δεν γυρνά πίσω σε αυτούς. Τελεία και παύλα. Και αντιδρά στο “κήρυγμα” τους. Και για να μην κρυβόμαστε, είχαμε την πιο ταξική ψήφο εδώ και χρόνια.

Επίσης έφτυσε στα μούτρα τα μεγάλα ΜΜΕ (τα οποία είναι και οι μεγάλοι ηττημένοι) και την ομοβροντία “ενημέρωσης” τους. Έδωσε και παράλληλα ξεκάθαρο μήνυμα υπέρ της Ευρώπης (στους δρόμους και στο ποσοστό του ΝΑΙ).

Και εμπιστεύτηκε ουσιαστικά το μέλλον του στον Τσίπρα και την Αριστερά. Όχι απαραίτητα επειδή πείστηκε για το σχέδιο. Μάλλον ενστικτωδώς. Και ίσως επειδή πιστεύει προσωπικά τον Τσίπρα, που πήρε πάνω του το παιχνίδι κι άρα είναι εκ των μεγάλων νικητών της βραδιάς και βέβαια ελπίζω να αξιοποιήσει αυτή την άνοδο των μετοχών του!

Η ευθύνη πλέον της Κυβέρνησης είναι τεράστια. Η μεγαλύτερη μετά τον εμφύλιο. Πραγματικά εύχομαι να μην τα σκατώσει και να καταφέρει να δώσει προοπτική και φως στο κατασκότεινο τούνελ που βρισκόμαστε. Και να δικαιώσει όσους τον εμπιστευτήκαμε διαψεύδοντας όσους δεν είχαν πειστεί. Και κυρίως να μας βάλει να δουλέψουμε όλους μαζί, παραγωγικά μπας και ζήσουν τα παιδιά μας σε μια χώρα με κοινωνική και οικονομική δικαιοσύνη, πραγματικά Ευρωπαϊκή (με την παλιά καλή της έννοια)!

Αναμένω γενναίες και δυναμικές πρωτοβουλίες από τον Τσίπρα τόσο εντός της χώρας όσο κι εκτός, μεταρρυθμιστικές, ενωτικές και προωθημένες. Και πάνω από όλα πολύ γρήγορες. Πρώτος στόχος (ωρών) η οικονομία. Δεύτερος στόχος η κοινωνική συνοχή και μέσω τομών η καταπολέμηση του διχασμού που εδώ και καιρό υπάρχει λόγω και των οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών που άνοιξαν την ψαλίδα και δίχασαν, δημιουργώντας τεράστια, ταξικά στην ουσία όσο κι αν ενοχλεί η λέξη, ρήγματα. Από την αντιπολίτευση αναμένω μόνο να σεβαστεί το αποτέλεσμα. Και από τμήμα της ίσως να ενισχύσει με όποιο τρόπο μπορεί την εθνική προσπάθεια.

Καλη δύναμη σε όλους μας.

IMG_0689.JPG

Δεν υπάρχει εύκολος δρόμος. Δρόμος που να μην οδηγεί στο γκρεμό υπάρχει;

Θα απέρριπτα την προτεινόμενη συμφωνία χωρίς δημοψήφισμα αν ήμουν Τσίπρας. Δεν είμαι όμως. Οπότε θα του το πω την Κυριακη με την ψήφο μου αφού αποφάσισε να με ρωτήσει. Αν τελικά γίνει το δημοψήφισμα δηλαδή.

Δημοψηφισμα θα είχα κάνει (ως Τσίπρας) τέλη Φλεβάρη ή Μάρτη. Πριν στεγνώσει η χώρα. Για να το κάνω από θέση ισχύος χωρίς να εξαρτώμαι τόσο άμεσα από ΕΚΤ, ELA, κλπ. Κι αν είχα αποφασίσει να το κάνω δε θα πλήρωνα δόσεις ΔΝΤ αδειάζοντας τα αποθεματικά μου κι άρα αποδυναμώνοντας τη θέση της χώρας σε αυτό το παζάρι. Και ασφαλώς μέσα στη συμφωνία που η Κυβέρνησή μας προτείνει έχω πολλά σημεία κριτικής.

Επί της ουσίας, ξέρω ότι το ΟΧΙ δεν δίνει απαραίτητα διέξοδο κι εχει πολλά ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν. Κι αυτο οφείλει να το αναλύσει ο ΣΥΡΙΖΑ τις επόμενες 6 μέρες και να πει τις επόμενες κινήσεις. Όπως και να απενοχοποιήσει την ύπαρξη εναλλακτικών πλάνων έτοιμων, όχι γιατί θέλουμε να πάμε στη δραχμή αλλά γιατί πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα.

Αλλά ξέρω κι ότι το ΝΑΙ είναι καταστροφή. Το χω ζήσει, το βιώνω κάθε μέρα. Να το πω αλλιώς, το ΝΑΙ έχει μόνο δεδομένα. Το ΟΧΙ έχει πολλή αβεβαιότητα. Ξέρω επίσης ότι δεν εμπιστεύομαι αυτούς που συντάσσονται με το ΝΑΙ. Είναι αυτοί που για 4 δεκαετίες ειχαν τις τύχες μας στα χέρια τους και τις έκαναν μίζες, καρτέλ, υποβρύχια, διόδια, μπουζούκια, αργομισθίες, ρουσφέτια, θαλασσοδάνεια και ασύστολες σπατάλες. Και με εξοργίζει που μιλάμε εδώ και 3 μέρες όπως μιλάνε ( αλλά αυτά τα είπαμε σε άλλο post )

Ξέρω ότι καμία συμφωνία ή ρήξη δεν θα την ακολουθήσουν εύκολες μέρες. Ξέρω ότι θα ζοριστώ πολύ. Αυτό που θέλω είναι να δω προοπτική μετά από τόσες θυσίες. Και με το πρόγραμμα της 5ετίας δεν βλέπω καμία. Και αυτή την προοπτική ζητάω από το ΣΥΡΙΖΑ.

Οσοι πάντως βιάζονται να θεωρήσουν όσους επιλέξουν το ΟΧΙ ως αντί-ευρωπαιστές και τους ΝΑΙ φιλό-ευρωπαίους βάζουν ένα εντελώς λάθος διαχωρισμό. Θεωρώ τον εαυτό μου για παράδειγμα πολύ πιο κοντά σε ευρωπαϊκες αξίες από κάτι Αδωνηδες. Απλά το αναφέρω αυτό μιας και κάποιοι πάνε να μετατρέψουν το δίλημμα σε Ευρώπη vs αντί- Ευρώπη.
Αν και δεν περιμένω να μου δώσουν και πολλοί σημασία, ξέρω ότι δεν είναι μέρες ψυχραιμης αντιμετώπισης των πραγμάτων από τους περισσότερους.

Οι επόμενες μέρες θα ειναι δύσκολες. ΑΤΜ κλειστά ή με 50-100 ευρώ capital control, μισθοί στον ιδιωτικό που πλέον έχουν μια καλή δικαιολογία να μη μπουν, φόβος και πανικός και κορύφωση την πόλωσης και της χυδαιότητας του φιλελέ μετώπου, ακόμα κι από άτομα που δεν θα το περίμενες ποτέ. Αγωνία θα έχουμε όλοι. Και μετά το δημοψηφισμα θα εχουμε. Αλλά για να μαστε εξηγημένοι οι πιο πολλοι αγωνία έχουμε καθε μέρα εδω και 5 χρόνια. Κοιμόμαστε και βλέπουμε αριθμούς και λογαριασμούς. Μετράμε και τον καφέ που θα πιούμε. Αγωνιούμε αν θα βγει ο μήνας. Κοιτάμε τα παιδιά μας να μεγαλώνουν και τρομάζουμε. Σκεφτόμαστε να κάνουμε παιδιά και βυθιζόμαστε στις τύψεις που δεν το τολμάμε. Βλέπουμε τους γονείς μας να έχουν ανάγκη στήριξης για τα φάρμακα και τις βασικές τους ανάγκες και ντρεπόμαστε που δε μπορούμε να το κάνουμε.

Επομένως τα πράγματα είναι απλά. Δε ζητάω ένα εύκολο δρόμο. Ζητάω ένα δρόμο που να μην πηγαίνει στο γκρεμό που αργά και βασανιστικά μας πάει ο τωρινός. Να μην καεί και η επόμενη γενιά όπως κάηκε η δική μου.

IMG_0666.JPG