Μπορεί άραγε η γενιά των συμβιβασμών, να επαναστατήσει;

Στα τριάντα και κάτι του. Στην «πιο παραγωγική δεκαετία» κατά το αφεντικό του. Και στην κατάλληλη ηλικία για «να μου κάνεις κι εμένα ένα- δύο εγγονάκια παιδί μου».

«Τώρα είναι η ώρα μας να απογειωθούμε»,, που έλεγε κι ο κολλητός του.

Κι όντως, το καταλαβαίνει κι ο ίδιος. Είναι τώρα η περίοδος που θα θερίσει όσα έσπειρε με κόπο ως παιδί στο σχολείο. Που έπαιξε λιγότερο μπάλα για να κάνει και μια δεύτερη γλώσσα. Που έχασε μερικές ωραίες συναυλίες για  να προλάβει τα φροντιστήρια. Που σταμάτησε στα 15 την κολύμβηση γιατί «δε θα βγάλεις λεφτά από αυτό στη ζωή, τι το θες».

Θα θερίσει κι όσα έσπειρε στην προηγούμενη δεκαετία. Να βγάλει τη σχολή με καλό βαθμό για να κάνει κι ένα καλό μεταπτυχιακό. Να κάνει και κατατακτήριες να έχει ένα δεύτερο πτυχίο, χρήσιμο είναι κι αυτό. Να πάει στρατό και να γυρίσει να κάνει 1-2 πρακτικές αμισθί 8-10 ώρες τη μέρα για «να μάθει». Να δουλέψει και σε κακοπληρωμένες δουλειές με προοπτική μήπως και «χωθεί». Για τις οποίες δε, χρειάστηκε να μιλήσει κι ο θείος του με τον Διευθυντή των Πωλήσεων, να μιλήσει με τον Διευθυντή Προσωπικού λες και δεν είχε τα προσόντα. Και ξενύχτια, δουλειά το Σαββατοκύριακο και κάτω το κεφάλι. Θα ερχόταν και η ώρα του.

Ήρθε και η ώρα του λοιπόν! Λίγο πριν τα 35, νέος ακόμα αλλά κι έμπειρος. Σπουδασμένος και μέσα σε όλα. Και φρέσκος μπαμπάς. Και νέος σχετικά σύντροφος, έχουν τόσα χρόνια μπροστά τους σα ζευγάρι με τη γυναίκα του, να κάνουν όσα δεν πρόλαβαν την προηγούμενη δεκαετία. Τότε έχτιζαν άλλωστε.

Όμως σαν κάτι να μην πηγαίνει καλά. Στη δουλειά ο μισθός γίνεται όλο και πιο σπάνια διαδικασία.  Οι άδειες το ίδιο. Αντίθετα οι υπερωρίες αγριεύουν. «Πρέπει να βάλουμε όλοι πλάτη» είναι το σλόγκαν.

Στα κανάλια πολιτικοί και opinion formers τον καλούν επίσης ως πολίτη να βάλει πλάτη, για να βγει η χώρα από το αδιέξοδο. Αλλά όταν πάει να συμμετάσχει πιο ενεργά βρίσκει μπροστά του τους ίδιους που τόσα χρόνια έβλεπε και μάλλον κάτι δεν έκαναν καλά για να του ζητάνε τώρα πλάτη και θυσίες. Και αν δεν είναι οι ίδιοι, είναι τα παιδιά τους. Ή τα «παιδιά» τους. Κάτι κλωνοποιημένες απομιμήσεις νεότερης ηλικίας.

Σκέφτεται να φύγει στο εξωτερικό. Όμως νιώθει ότι άργησε. Μπούκωσε και το εξωτερικό με έλληνες οικονομικούς μετανάστες. Έπρεπε να πάει πριν μερικά χρόνια. Τώρα, όπως λέει κι ο Φοίβος, «είναι δύσκολο μετά τα τριάντα να κάνεις νέα αρχή». Και τι να κάνεις; Να μείνεις να κοιτάς;

Όλα αυτά τα συζητάει όλη μέρα. Στο γραφείο, στο σπίτι, με φίλους, στα social. Και τι βγαίνει;  Ο ένας τραβάει τον άλλο να βυθιστούν παρέα στη μιζέρια. Πώς έχουν αλλάξει έτσι απότομα; Αντί να λένε για ταξίδια, μουσικές και μπάλα, λένε για αϋπνίες, κρίσεις πανικού, αντικαταθλιπτικά και άγχος. Αντί να λένε για ωραίες ιδέες και φοβερά projects που υπάρχουν στη δουλειά, λένε για μειώσεις, απολύσεις, καθυστερήσεις και λογαριασμούς που τρέχουν. Αντί για απογείωση, προσγείωση και μάλιστα ανώμαλη. Και ένα ερώτημα σταθερά εκεί να βασανίζει. «Και τώρα τι κάνουμε»;

Τι κάνουμε λοιπόν; Τι πήγε τόσο λάθος; Διορθώνεται τώρα;

Οι ειδικοί λένε για να λύσεις το πρόβλημα πρέπει να το εντοπίσεις. Τι πήγε τόσο λάθος κι είναι 30αρης σε απόγνωση; Πολλά πήγαν λάθος. Μπορεί και όλα. Συνοψίζονται όμως σε μία λέξη. Συμβιβασμοί. Η πορεία της γενιάς του σκέφτεται είναι πορεία ατελείωτων συμβιβασμών. Συμβιβασμών με ότι «πρότεινε» η προηγούμενη γενιά.

Σχολείο με βιβλία και παιδαγωγικές μεθόδους last year. Τρόπος επιλογής επαγγέλματος με μυαλά της δεκαετίας του 1960 και 1970. Νοοτροπίες κοινωνικής και πολιτικής συμπεριφοράς με πρακτικές δεκαετίας 1980. Δουλειά κακοπληρωμένη και με τις υπερωρίες να εννοούνται.

polytexneio

Η γενιά του millennium κοιμάται (#διπλής) όπως έστρωσε η γενιά του Πολυτεχνείου.

«Θα γίνεις γιατρός/δικηγόρος/πολιτικός μηχανικός».

«Θα γίνεις Ολυμπιακός/Παναθηναϊκός».

«Θα μπεις στην ΔΑΠ/ΠΑΣΠ για να σε βολέψουν».

«Θα μιλήσω εγώ για να έχεις βύσμα στο στρατό».

«Θα πάρω τηλέφωνο για να σε πάρουν στη δουλειά».

«Εμείς- όπως ξέρεις- στην οικογένεια ψηφίζουμε αυτόν».

Και καλύτερα να μην πιάσει κανείς και τα ρατσιστικά/σεξιστικά και λοιπά και μελαγχολήσει χειρότερα.

Συμβιβασμός στο συμβιβασμό, κολλήσαμε στα σκατά και δεν ξεκολλάμε μονολογεί, αλλάζοντας με νεύρα στα κανάλια. Το θέμα είναι τώρα, γυρίζει το ματσάκι; Γυρνάει ο τροχός; Γιατί δεν δείχνει να κινείται και κάτι. Μια θολούρα μόνο γενική.

Μπορεί άραγε η γενιά των συμβιβασμών, να επαναστατήσει και να πάρει την τύχη της στα χέρια της;

 

Εμείς θα συνεχίσουμε την ίδια κασέτα;

Αυτές τις μέρες στα κανάλια και τις εφημερίδες παίζει το γνωστό πρόγραμμα-κασέτα περί των μαθητικών (και φοιτητικών) καταλήψεων.

γράφει ο Χρίστος Σμπώκος

Η κασέτα παίζει το γνωστό ποίημα:

Τα παλιόπαιδα (οι μαθητές) τα «κακομαθημένα» (για τους πιο μεγάλους οι τεντιμπόιδες), τα «κομματόσκυλα» που τους υποκινούν, που όλη μέρα βλέπουν τηλεόραση και «δεν ξέρουν να μιλάνε» και που «βαριούνται να κάνουν μάθημα» γιατί είναι «βολεμένα» και «τεμπέληδες» και μιλάνε κι αυτά τα παιδιά, «που δεν έχουν περάσει κατοχή και φτώχεια», «κάνουν επανάσταση από το facebook και το iPhone», «δεν έχουν αιτήματα» ή «κάνουν κατάληψη για το τυρί στις τυρόπιτες», «το μόνο που τους νοιάζει είναι να πάνε βόλτα και να πίνουν φραπέδες»…

Το παραπάνω ποίημα λίγο πολύ (με εξαίρεση τις τεχνολογικές προσθήκες κάθε φορά) το έχουν ακούσει και η γενιά των γονιών μας και σε dolby surround, full extra εκδοχή και η γενιά των σημερινών νέων γονιών (ας πούμε 28-40). Και σκεφτόμουν με φόβο και αγωνία, άραγε κι εμείς αυτό το ποίημα θα λέμε στα παιδιά μας; Θα γίνουμε κι εμείς τέτοιοι; Ειλικρινά ελπίζω πως θα μάθουμε από το πάθημά μας, την εποχή που ήμασταν μαθητές. Βέβαια, αν κρίνω από την ιστορία, δε θα πρέπει να αισιοδοξώ και πολύ.

Γενικά ο γονιός παθαίνει κάτι και ξεχνάει πως ένιωθε όταν ήταν παιδί και τι σκέψεις έκανε. Εκεί είναι το δικό μας στοίχημα φίλοι νέοι μπαμπάδες (και μαμάδες που ξέρω ότι μας κατασκοπεύετε). Να μπορούμε να σκεφτόμαστε όπως τα παιδιά μας…

Και πιστέψτε με, αν κρατήσουμε ένα «παιδικό» ας πούμε τμήμα στο μυαλό μας, υπάρχει ελπίδα να δώσουμε παιδεία πραγματική εμείς πρώτοι στα παιδιά μας. Καλλιέργεια και καθαρό μυαλό με κριτική σκέψη και όμορφο, λιτό και σαφή λόγο. Όπως της μαθήτριας Ιωάννας Στασινού (μαθήτρια-καταληψίας, διάσημη εσχάτως λόγω Πρετεντέρη) που έτυχε να διαβάσω εδώ και ομολογώ ενθουσιάστηκα. Και ως πολίτης και ως πρώην μαθητής (και καταληψίας) και ως κειμενογράφος και ως μπαμπάς. Και θα πω μπράβο στην ίδια κυρίως, αλλά και στους γονείς της (το μικρό μερίδιο που τους αναλογεί). Κι ελπίζω κι εγώ, ως μπαμπάς, να βοηθήσω το παιδί μου να έχει καθαρή σκέψη και άποψη για ότι γίνεται γύρω του.

Ας είμαστε αισιόδοξοι μεν άλλα να μην ξεχνάμε το σοφό, «συν Αθηνά και χείρα κίνει». Η αλλαγή στη νοοτροπία που θέλουμε στο μέλλον, περνάει από μας πρώτα στο παρόν.

Πηγή : http://www.superdad.gr [ http://www.superdad.gr/simmaxoi/emeis-tha-synexisoume-tin-idia-kaseta/ ]

Σουλτς: “Για να σώσουμε τις τράπεζες ίσως χάσουμε μια γενιά”. Το αποδεχόμαστε αυτό το πλάνο;

Παραδοχή λάθος προσανατολισμού και πολιτικής, σαφής και ηχηρή. Το ερώτημα είναι, αυτό το βλέπουμε σαν δεδομένο, σαν μια παραδοχή ή θα τεθεί στην κρίση λαών και ηγεσιών για να αποφασιστεί ποιός, τι και γιατί έχει προτεραιότητα.

Ακολουθούν τα όσα είπε ο Μ. Σουλτς όπως τα δημοσίευσε το tovima.gr (τα bold είναι δικά μου):

Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Βουλής Μάρτιν Σουλτς προειδοποιεί ότι ενώ η Ευρώπη έχει ήδη ξοδέψει δισεκατομμύρια ευρώ για να διασώσει τις τράπεζές της, κινδυνεύει να χάσει μία γενιά.


«Μία από τις μεγαλύτερες απειλές για την ΕΕ είναι να χάσει ο κόσμος πλήρως την εμπιστοσύνη του στην ικανότητα της ΕΕ να λύσει τα προβλήματά του» λέει ο Σουλτς.

Μιλώντας στο Reuters, o γερμανός ευρωβουλευτής είπε πως εάν η νεότερη γενιά χάσει την εμπιστοσύνη της στην Ευρώπη, «τότε στα μάτια μου η ΕΕ θα βρεθεί σε πραγματικό κίνδυνο».

«Η Ελλάδα, η Ισπανία, η Ιταλία και η Πορτογαλία έχουν ίσως την καλύτερα μορφωμένη νέα γενιά στην ιστορία τους, οι γονείς έχουν επενδύσει πολλά χρήματα στην εκπαίδευση των παιδιών τους» είπε. «Τα έκαναν όλα όπως έπρεπε και τώρα όταν είναι έτοιμοι να δουλεύψουν, η κοινωνία τους λέει “δεν έχουμε θέση για εσάς”» προσθέτει, λέγοντας πως «δημιουργούμε μία χαμένη γενιά».

«Είμαστε πρωταθλητές στις περικοπές, αλλά έχουμε λίγες ιδέες για να τονώσουμε την ανάκαμψη» είπε.

Οταν ρωτήθηκε για το ποια θα ήταν η λύση, ο Σουλτς είπε ότι μέρος της είναι ο περιορισμός της κοινοτικής γραφειοκρατίας ώστε τα χρήματα να τοποθετούνται άμεσα εκεί που πρέπει.

Ως παράδειγμα ανέφερε μία επένδυση στην ηλιακή ενέργεια στην Ελλάδα. Κανονικά, είπε, θα λαμβανόταν μία απόφαση στις Βρυξέλλες, τα κεφάλαια θα κινητοποιούνταν κάπου αλλού, θα σχεδιαζόταν ένα επενδυτικό πρόγραμμα, τα χρήματα θα εκταμιεύονταν στην ελληνική κυβέρνηση, μετά σε διάφορα υπουργεία και θα καταλήξουν σε τοπικές αρχές για να επενδυθούν.

«Μέχρι τότε, θα είμαστε αρκετά γηραιότεροι» είπε, χαρακτηρίζοντας ως επιτακτικότερη παρά ποτέ την άμεση σύνδεση κοινοτικών οργάνων και περιφερειακών αρχών.

Αντιθέτως, είπε, η πίεση που δημιουργεί η μεγάλη ανεργία σε χώρες όπως η Ελλάδα «είναι απειλή για την κοινωνική συνοχή, η οποία εάν καταρρεύσει σε αυτές τις χώρες, αυτές θα εκραγούν». «Κάτι τέτοιο είναι απειλή για την ΕΕ συνολικά» είπε.

 

πηγή:  http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=502391#.UT25REtY_9c.twitter