«Αϋπνίες του μπαμπά»- Επεισόδιο 1ο: «Τα γενέθλια»

Αύγουστος 2014

Ο μικρός, η πρώτη μας χαρά, γίνεται ενός έτους. Καλοκαίρι, διακοπές στα πάτρια, στην Κρήτη. Ζει ακόμα ο συνονόματος παππούς, κατεβαίνουν από Αθήνα επί τούτου και οι αθηναίοι (παππούς, γιαγιά και θεία). Στο σπίτι μας από το πρωί προετοιμασία. Ντεκόρ μέσα ταμπελάκια και αυτοκόλλητα “1st birthday”. Μπαλόνια στην αυλή και στα δέντρα.

Από νωρίς το απόγευμα, τα κάρβουνα πήραν φωτιά, barbecue με τα πάντα όλα, μπύρες, χαμός! Τούρτα- μπάλα ποδοσφαίρου από το νονό, παγωτά, μουσικές και χαβαλές μέχρι αργά το βράδυ! Και δώρα, πολλά δώρα! Τα πρώτα γενέθλια γιορτάστηκαν δεόντως! Ήρθαν όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι, σε μία γιορτή που το σπίτι χρόνια είχε να δει. Και δεν είδε ξανά…

Σεπτέμβριος 2018

Ο πιο μικρός μας, γίνεται ενός έτους. Σεπτέμβρης πια, έχουμε επιστρέψει στην Αθήνα, έχει ξαναρχίσει η δουλειά, πέφτει και Πέμπτη! Ξυπνάμε, λίγες  ευχές και φιλιά και τρέχουμε στα καθημερινά μας. Γραφείο, σπίτι, να πάμε το μεγάλο για μπάλα, να γυρίσουμε. Πήγε 8 κιόλας!

Του πήραμε όμως τούρτα- minions! (πάλι καλά)

Πεταγόμαστε ως το Μαρούσι για μία μπύρα και μία πίτσα, μεταξύ μας, και «να σβήσουμε το κεράκι» (ο μεγάλος δηλαδή ως πληρεξούσιος) και γυρνάμε σπίτι.

  • Δώρο δεν του πήραμε ρε συ
  • Του είχαμε πάρει προ ημερών την περπατούρα
  • Ε, κάτι για τη μέρα μωρέ
  • Δεν πειράζει, μικρούλης είναι ακόμα δεν καταλαβαίνει και τα πάντα!

Το βράδυ προσπαθώντας να κοιμηθώ σκεφτόμουν όλη αυτή τη σύγκριση. Ο μεγάλος τόσο προσοχή και ο μικρός τίποτα; Από τα γενέθλια του μεγάλου έχω 200 φωτογραφίες. Από το αποψινό με το ζόρι μερικές από «την τούρτα»! Αδικία δεν είναι; Είναι. Στενοχωρήθηκα και τα έβαλα με τον εαυτό μου. Δηλαδή δεν τον αγαπάμε τον μικρό τόσο; Τον ξεπετάμε;

Μαλακίες λέω, τον αγαπάμε όσο δεν πάει. Είναι απλά αλλιώς η κατάσταση, άλλη η φάση, όλα διαφορετικά με δύο παιδιά και μετά από 4 αρκετά ζόρικα χρόνια. Το καταλαβαίνει όμως ότι τον αγαπάμε; Σίγουρα θα το καταλαβαίνει. Σιγά μην περιμένει να δει ντεκόρ στο πάρτυ και λαοθάλασσα για να το καταλάβει. Το νιώθει κάθε μέρα που περνάμε μαζί. Το ζει. Για εμάς είναι όλα αυτά περισσότερο, ψυχολογικά! Τα παιδιά άλλα κοιτάνε.

Ή μήπως κοιτάνε κι αυτά; Δε ξέρω. Μεγάλο μπέρδεμα να είσαι γονιός. Πήγε 3 κι ακόμα να κοιμηθώ και θα ξυπνήσει ο μικρός στις 6:30 και θα θέλει παιχνίδι. Το ευχαριστιέται πολύ το παιχνίδι το πρωινό! Αλλά εγώ μετά σέρνομαι στο γραφείο.

Να πάλι τον αδικώ!  Τι μπέρδεμα είναι αυτό ρε φίλε… Λοιπόν κλείνω υπολογιστή και πάω σπίτι να τον πάρω αγκαλιά να παίξουμε.

Πριν όμως να αφιερώσω στο λουκούμι μου αυτό το τραγουδάκι που ακούμε παρέα, έστω με μια μέρα καθυστέρηση. Και στον μεγάλο το λουκουμά βέβαια το αφιερώνω (να τα πάλι…):

Μπαμπαδοστόρυ

Δε μπορώ να θυμηθώ κείμενο που να περιέγραφε την καθημερινότητα αλλά και τις σκέψεις μου καλύτερα από αυτό που μοιράζομαι μαζί σας παρακάτω…

Είναι πολλές οι συμπτώσεις με την ιστορία του Σταύρου Καραίνδρου που με βοηθούν να ταυτιστώ:

Έχουμε γιους στην ίδια ακριβώς ηλικία. Αλλάξαμε δουλειά για τον ίδιο λόγο. Κι εγώ το παιδί το ήθελα από μικρός και φρόντισα κι εγώ να “χορτάσω” από απωθημένα πριν το αποκτήσω. Έχουν αρχίσει κι εμένα να ασπρίζουν τα μαλλιά, τσακώνομαι κι εγώ για τους “πυτζαμοήρωες” και τις σοκολάτες, φτιάχνω πίστες για αυτοκινητάκια και πατάω παιχνίδια. Πάω το βράδυ πριν κοιμηθώ να τους δω. Μου φαίνεται κι εμένα παράξενος ο εαυτός σου σε μίνι έκδοση. Και πολλά ακόμα που όσοι με ξέρουν θα τα δουν διαβάζοντάς το.

Δεν περίμενα να πετύχω κείμενο με το οποίο να ταυτίζομαι τόσο πολύ και να αποδίδει με τόση ακρίβεια την ιστορία μου ως μπαμπάς εδώ και 5 χρόνια, αλλα να που πέτυχα! Και μην το φοβηθείτε είναι ελάχιστα μελό και απόλυτα πραγματικό…

38806675_10214359355032329_5285616049876631552_n.jpg

To αναδημοσιεύω αυτούσιο όπως το βρήκα στο oneman.gr:

Σε κάθε σ’ αγαπώ του παιδιού σου, χρειάζεσαι πάνα (για σένα)

Με αφορμή την γιορτή του πατέρα (17/6) ένας χαζομπαμπάς (o Σταύρος Καραΐνδρος) γράφει για τον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής του.

Πριν γίνω πατέρας είχα 5-6 άσπρες τρίχες. Τώρα έχω 5-6 μαύρες. Δεν είναι ο καλύτερος πρόλογος του κειμένου, αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Το να είσαι γονιός δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου. Σίγουρα το πιο ωραίο, η γλύκα είναι που σου μένει στο τέλος της ημέρας, αλλά ισχύει το απόλυτο κλισέ που ακούς εσύ που δεν έχεις γίνει μπαμπάς: “Φίλε, αλλάζει η ζωή σου από τη μία μέρα στην άλλη”.

Χρόνια μας πολλά. Γιορτή του πατέρα. Μπούρδες. Δεν ξέρω πότε, πώς και ποιος ανακάλυψε τη συγκεκριμένη γιορτή. Έλα, μωρέ, τους κακομοίρηδες τους μπαμπάδες τους έχουμε ριγμένους, ας τους βάλουμε μια γιορτή να έχουν να λένε κι αυτοί. Γιορτή της μητέρας, γιορτή της γυναίκας, πάρε και μία γιορτή του πατέρα.

Αλήθεια, ο Ηλίας Αναστασιάδης μου θύμισε ότι πλησιάζει η συγκεκριμένη μέρα. Όταν μου ζήτησε αυτό το κείμενο. Το είχα ξεχάσει, πιθανότατα θα το θυμόμουν την ίδια μέρα όταν θα έβλεπα τα κλασικά ποσταρίσματα στο Facebook με τη φωτογραφία του Νικόλα Πατέρα. Καμία γιορτή, μόνο αφορμή για μία ακόμη αγκαλιά, ένα ακόμη φιλί, ένα ακόμη «σ’ αγαπώ μπαμπάκα»

Και τα τσίσα θα τρέχουν. Γιατί -εκτός αν είσαι αναίσθητος- σε κάθε φιλί, αγκαλιά και σ’ αγαπώ θες πάνα. Για σένα.

Πέντε χρόνια μετά τη γέννηση του μεγαλύτερου έρωτα της ζωής μου, του μοναδικού πράγματος για το οποίο αισθάνομαι υπερήφανος, το έχω συνειδητοποιήσει. Έχει περάσει η εποχή που κοιτούσα τον πιτσιρικά και αναρωτιόμουν αν αυτή η ψυχή είναι δική μου. Πέντε χρόνια μετά κι αφού μεσολάβησαν οι πρώτες κουβέντες, το «μπαμπά», το «μπαμπά μου» που είναι ακόμα καλύτερο, αλλά και οι πρώτοι καυγάδες (έχει Πιτζαμοήρωες, δεν θέλω να δω αθλητικά, δώσε μου το κινητό να παίξω ‘Angry Birds’), έχω συνειδητοποιήσει πλήρως ότι είμαι πατέρας. Και πλέον έχω περάσει στο επόμενο στάδιο. Αυτό με τις άσπρες τρίχες στην αρχή του κειμένου. Το άγχος του μεγαλώματος. Του σωστού μεγαλώματος.

Το παιδί δεν είναι πορτατίφ. Α, κοίτα, τι ωραίο, ταιριάζει με το σαλόνι, ποιος το διάλεξε; Το παιδί είναι παιδί. Ζωή, ευθύνη, υποχρέωση, μεγάλωμα, άγχος, αγάπη, λατρεία.

Εγώ ήμουν απόλυτα έτοιμος γι’ αυτό. Για έναν περίεργο ρόλο από νεαρή ηλικία έλεγα σε διάφορες συζητήσεις ότι όνειρό μου είναι να γίνω πατέρας. Με κοιτούσαν περίεργα, λογικό. Δεν ήθελα τη στιγμή που το έλεγα, παιδί θέλω τώρα το θέλω, αλλά στο μέλλον. Ήξερα ότι το ήθελα. Πριν μπω, όμως, σε αυτή τη διαδικασία κι αφού πρώτα βρω τον κατάλληλο άνθρωπο, στόχος ήταν να κάνω οτιδήποτε ήθελα που δεν θα το είχα απωθημένο για μετά. Ξενύχτι, ποτό, δουλειά, βόλτες, καμία έννοια στο μυαλό, καμία άλλη ευθύνη πέραν του εαυτού σου. Όχι μόνο για να σου φύγει κάθε απωθημένο, αλλά για να μη γυρίσεις μια μέρα να κοιτάξεις το παιδί σαν φυλακισμένος.

Το παιδί πρέπει να το θες. Μαζί αυτά τα δύο, ‘πρέπει’ και ‘θέλω’. Όχι σκέτο ‘πρέπει’. Επαναλαμβάνω, δεν αγοράζεις τηλεόραση, δεν αγοράζεις αυτοκίνητο. Άσε τι σου λένε οι τριγύρω για το ‘πρέπει’. Φέρνεις στον κόσμο έναν άνθρωπο, πλάθεις μια ζωή. Ακούγεται λίγο μυθιστορηματικό, αλλά το μυαλό σου πρέπει πρώτα να πήξει για να φτάσεις σε αυτή την απόφαση. Γι αυτό ακριβώς οποιοσδήποτε μου λέει ότι θέλει να γίνει γονιός του αραδιάζω όλα τα δύσκολα, του ‘φτύνω’ το άγχος στο πρόσωπο και μετά τον ρωτάω: «Είσαι έτοιμος για όλα αυτά»;

Κάθε βράδυ το τελευταίο πράγμα που θα κάνω πριν πάω για ύπνο είναι να περάσω μία βόλτα από το δωμάτιό του να τον δω να κοιμάται και να διακρίνω αν αναπνέει. Από την πρώτη μέρα έως σήμερα! Ψυχαναγκαστικό; Προφανώς. Συμφωνεί και το ταβάνι. Αυτά είναι τα τρυφερά, τα γούτσου γούτσου που αρέσουν στις γυναίκες. Μετά αρχίζουν τα ανατριχιαστικά. Βλέπεις τον εαυτό σου σε μικρή έκδοση. Mini me. Χειρονομίες, εκφράσεις προσώπου, ιδιοτροπίες. Έχεις απέναντί σου έναν μικρό καθρέπτη. Για να μη πω το κλασικό που άκουγες από τη μάνα σου, εκτός από το “ζακέτα πήρες;” και τελικά το ζεις: “Θα σου μοιάσει το παιδί σου και να δω τι θα κάνεις!”. Ισχύει.

Τσακωνόμαστε για τις σοκολάτες. Τους τις τρώω και κλαίει. Τρέχει στη μάνα του για παρηγοριά. Κλασικός μαμάκιας. Α, να μην το ξεχάσω. Τα αγόρια είναι μαμάκηδες. Έτσι πρέπει. Τον πατέρα τον βλέπουν με λίγο περισσότερο σεβασμό. Μεταξύ μας, αν θέλουν σε κάνουν χαλί να σε πατήσουν, να τον χέσω τον σεβασμό.

Ο δικός μου ήταν λογικό να γίνει μαμάκιας. Τα πρώτα τρία χρόνια της ζωής του με έβλεπε το πολύ τρεις ώρες την ημέρα. Η μάνα του τον μεγαλώσε, η μάνα του τον είδε να κάνει τα πρώτα του βήματα, η μάνα του τον άκουσε να μιλάει, η μάνα του ήταν εκεί κάθε δευτερόλεπτο. Ο μπαμπάς στη δουλειά, να φέρει λεφτά στο σπίτι (πόσο κλισέ). Ρόλος που δεν ήθελα. Προτιμούσα να ζω από κοντά κάθε αλλαγή φάσης παρά να τον βλέπω να μεγαλώνει σε βιντεάκια στο messenger.

Και κάπως έτσι ήρθε η μεγάλη απόφαση. Μια άλλη ζωή, με το παιδί προτεραιότητα, πάνω και από τη δουλειά. Σε καλύτερες συνθήκες, ανθρώπινο περιβάλλον. Σε άλλη πόλη. Εντελώς νέα ζωή, part 2. Το νούμερο 1 ήταν ο ερχομός του. Παραμένει το καλύτερο, έτσι δεν λένε και για τις ταινίες;

Ακούστε τώρα κάτι, για να τελειώνουμε. Ουδείς σου βάζει το πιστόλι στον κρόταφο για να γίνεις γονιός. Δεν είναι ντροπή να μη θες. Χίλιες φορές αυτό παρά να κάνεις ένα παιδί μέσα στη μεμψιμοιρία, να το βλέπεις σαν καταναγκαστικό έργο. Αν, όμως, σου έρθει αυτή η ευλογία, ζήσε το. Με τα άγχη, τα ξενύχτια, τη στενοχώρια αν αρρωστήσει, την κούραση, το χαμόγελο, το γαργαλητό, την αγκαλιά. Ζήσε το. Εγώ έχω να κοιμηθώ κανονικά, να πέσω σε βαθύ ύπνο που λένε, πέντε χρόνια. Κοιμάμαι με την ακοή ενεργή, μήπως και ξυπνήσει το βράδυ. Ε και; Ωραίο είναι. Είναι ωραίο να μεγαλώνεις μια ζωή και ακόμα πιο ωραίο να προσφέρεις.

Κλείνω τώρα γιατί πρέπει να στήσω μία πίστα αυτοκινητόδρομο. Σας το είπα; Δεν σας το είπα. Ποτέ δεν θα καταλάβω γιατί αυτού τους είδους τα παιχνίδια δεν πωλούνται έτοιμα. Και πρέπει να τα συναρμολογείς. Και πρέπει να πατάς το βράδυ, περπατώντας στα σκοτάδια, τα κομμάτια τους. Αν οι γυναίκες έχουν τον πόνο της γέννας, οι άντρες έχουν τον πόνο από το τουβλάκι στο γυμνό πέλμα. Θα με θυμηθείτε.

Χρόνια πολλά στους χαζομπαμπάδες.”

 

Πρώτα το ζούμε, μετά γράφουμε: Σε γάμο μαζί με τα παιδιά!

Προσοχή ακολουθεί κείμενο βγαλμένο από την εποχή του superdad με κρυφο-μελό επίλογο και κοινωνικό μήνυμα- bonus στο τέλος:

Αυτό το καλοκαίρι, όπως κάθε καλοκαίρι τουλάχιστον για όσο βρίσκεσαι ηλικιακά κάπου μεταξύ 28-40 τα Σαββατοκύριακα έχουν σχεδόν πάντα ένα γάμο ή μία βάφτιση! ΟΚ, φέτος έχουν και από μία μπόρα κάπου το μεσημέρι αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση…

CONFETTI_PARTY_CANNONS

Την τελευταία διετία, με τον μεγάλο να έχει «μεγαλώσει» και εκ φύσεως να είναι εύκολος και ανθεκτικός στο ξενύχτι δεν είχαμε δυσκολευτεί. Φέτος όμως το project έγινε πιο πολύπλοκο με την προσθήκη στην ομάδα του μικρού που τώρα κοντεύει τους 11 μήνες. Από ότι έχει φανεί ως τώρα, μια χαρά έχει ανταπεξέλθει κι εκείνος και όλη η ομάδα στις φετινές μας κοινωνικές εφορμήσεις. Άλλωστε παιδί που κοιμάται ώρες κάτω σχεδόν από ηχείο είναι ευλογία!

Σκεφτόμουν όμως προχθές πόσο διαφορετική ήταν η φάση αυτή πριν από τα παιδιά. Είχες ας πούμε γάμο φίλου Σαββατόβραδο. Σάββατο πρωί χαλαρά πήγαινες για το καφεδάκι σου- οι γυναίκες τα κλασσικά κομμωτήρια/νύχια προφανώς- έκανες τη βόλτα σου και προς το μεσημέρι γύριζες σπίτι, έκανες με το πάσο σου το μπάνιο σου και το ξύρισμά σου και την έπεφτες για ένα σύντομο ύπνο, 2-3 ωρίτσες το πολύ. Ξυπνούσες φρεσκαδούρα, διάλεγες  με την ηρεμία σου τι θα βάλεις, ντυνόσουν, χτενιζόσουν, έμπαινες στο αμάξι και πήγαινες. Στην ώρα σου.

Εκεί εννοείται με την παρέα έκανες το χαβαλέ σου, έπιανες την κουβέντα να μάθεις τα νέα διαφόρων που είχες να δεις καιρό (κάτι παλιοί συμμαθητές ή κάτι μακρινοί συγγενείς παίζουν σε τέτοιες περιπτώσεις). Οι γυναίκες σχολιασμό νυφικού, στολισμού εσύ σχολιασμό φαγητού, γυναικών (αν σε έπαιρνε προφανώς, υπάρχει και προ γάμου/παιδιών η παντόφλα και ίσως είναι εντονότερη αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο κείμενο…) περνούσε άνετα η ώρα. Μετά έχοντας φάει, με μεθοδικότητα και σχολαστικότητα ότι έχει ο μπουφές, άρχιζες να πίνεις με μοναδικό σου άγχος το αλκοτέστ. Χαβαλές, χορός, έφτανε η ώρα 6-7 και δεν το έπαιρνες χαμπάρι. Την επομένη ξυπνούσες κατά το μεσημέρι, κανόνιζες το μπάνιο σου ή αν βαριόσουν πολύ κανένα φαγητό και άραζες μετά πάλι στον καναπέ για αποθεραπεία. Ενίοτε έπαιζε και βραδινή έξοδος.

Τα πράγματα τώρα είναι λίγο διαφορετικά. Ακόμα κι αν- όπως είναι η δική μου περίπτωση- όλη η ομάδα είναι ευέλικτη, εύκολη στο ξενύχτι και άνετη στο έξω! Για παράδειγμα το Σάββατο θα πρέπει να αναλάβεις τα παιδιά εσύ όσο η γυναίκα σου πάει κομμωτήριο (αυτά δεν αλλάζουν…). Πράγμα που σημαίνει παιχνίδι ή βόλτα μέχρι τελικής πτώσης. Μετά μπάνιο το μικρό και μπάνιο το μεγάλο για «να είναι έτοιμοι». Κάπου εκεί ανάμεσα κάνεις κι εσύ ένα στα γρήγορα. Στόχος σου είναι να καταφέρεις να τα κοιμήσεις το μεσημέρι για να την παλέψουν το βράδυ. Και να κοιμηθείς κι εσύ.

Κοιμίζεις πρώτα το μικρό και μετά το μεγάλο. (μην μπερδεύεσαι, δεν είναι τόσο απλό όσο το διαβάζεις σε αυτή την πρόταση)! Αφού μαζέψεις το χαμό και αμέσως μόλις σε πάρει ο ύπνος ξυπνάει ο μικρός. Τον ξανακοιμίζεις. Μετά ξυπνάει ο μεγάλος. Και συνεχίζεται έτσι η φάση μέχρι να έρθει η ώρα να ντυθείτε. Συνολικός χρόνος ύπνου 14 λεπτά. Σε 4 άτοκες δόσεις.

305424014_37d74a8717_o

Το ντύσιμο έρχεται να δοκιμάσει τα νεύρα σου. Μόλις ντύσεις το μικρό, η πρώτη του δουλειά θα είναι εννοείται να λερώσει πάνα. Άρα να τον αλλάξεις πάλι. Για να ντύσεις το μεγάλο (από τριών ετών και πάνω εμφανίζεται το φαινόμενο) πρέπει πρώτα να διαπραγματευτείς και να πετύχεις συμφωνία για τα ρούχα.

Γιατί να βάλω πουκάμισο;

Ε, βάζουμε τα καλά μας, να κι εγώ θα βάλω.

Δε θέλω!

Καλά μη βάλεις! (δίνοντάς του ένα μπλουζάκι για ξεκάρφωμα)

Δύο λεπτά μετά…

Εσύ θα βάλεις όμως!!

Ε ναι δε στο είπα;

Τότε θέλω κι εγώ.

Επόμενος σταθμός παντελόνι

Γιατί να βάλω μακρύ παντελόνι, καλοκαίρι είναι!

Για ποιο καλό μωρέ, αφού θα βάλεις πουκάμισο, ταιριάζει καλύτερα!

Κι αν ζεσταίνομαι;

Θα αντέξεις δεν θα έχει τόσο ζέστη εκεί.

ΨΕΜΑΤΑ λες για να βάλω! Αφού είναι καλοκαίρι! (σταθερό επιχείρημα)

Ωραία, βάλε βερμούδα, όπως ο μπέμπης! (με όσο πιο αδιάφορο τόνο είναι εφικτό)

Εγώ είμαι μεγάλος αν ξέρεις! Φέρε το παντελόνι. Κι εσύ μακρύ θα βάλεις ε;

Nαι, ναι! (πάει κι αυτό)

Για να μη στα πολυλογώ, υπολόγισε αντίστοιχο παζάρι για παπούτσια, κάλτσες, ζώνη (αν το τραβάει ο οργανισμός σου), χτένισμα και έχεις μία εικόνα. Μετά υπολόγισε ότι έχεις ακριβώς 10 λεπτά για να είσαι έτοιμος πριν λερωθεί/τσαλακωθεί. Ότι προλάβεις. Εκτός αν θες να τους ετοιμάσεις ντυμένος οπότε θα έχεις 10 λεπτά να αλλάξεις τα ρούχα που ήδη τσαλάκωσες και να φτιάξεις το μαλλί (αν έχεις τέτοιο) που ήδη χάλασες…

2d34860352b1c179b26635cea06f92e0--father-and-son-pics-father-and-son-matching
Πώς είναι εδώ η παρέα; Ε καμία σχέση!

Με τα πολλά, κάποια στιγμή είστε έτοιμοι. Τώρα είναι η ώρα που ρωτάς τη γυναίκα σου. «Είμαστε έτοιμοι, να κατεβάσω το καρότσι και τη τσάντα του μωρού στο αυτοκίνητο»; Κατά 98,4% θα σου πει «σε 3 λεπτά ξεκινάμε». Εκεί είναι ένα λίγο δύσκολο 20λεπτο που θα πρέπει να απασχολήσεις τα παιδιά χωρίς να λερωθεί κανείς από τους τρεις σας. Αλλά θα τα καταφέρεις! Κάποια στιγμή θα μπείτε στο αυτοκίνητο. Θα ανεβείς πάνω για αυτό που ξεχάσατε. Θα ξαναμπείς στο αυτοκίνητο και θα ξεκινήσετε. Πιθανότατα έχεις περίπου 4 λεπτά για να είστε στην ώρα σας.

Κάποια στιγμή θα φτάσεις και εννοείται θα συναντήσεις τον φίλο σου που δεν έχει ακόμα παιδιά για να δεις τι σημαίνει «ντύθηκα, χτενίστηκα κι ΕΦΤΑΣΑ έτσι ως το γάμο». Μη σε πάρει από κάτω, όλη η βραδιά είναι μπροστά σας για διασκέδαση!

Στο μυστήριο τα πράγματα είναι σχετικά απλά, κυνηγάς τον μεγάλο με το μικρό αγκαλιά, χαιρετάς πεταχτά γνωστούς και προσπαθείς να μη γίνεις χάλια. Παράλληλα ΟΦΕΙΛΕΙΣ να έχεις άποψη για το νυφικό και το στολισμό καθώς αν όχι το ίδιο βράδυ την επομένη θα ερωτηθείς και ΠΡΕΠΕΙ να έχεις ολοκληρωμένη άποψη. Μη γίνεις πάλι ρόμπα και ακούσεις το γνωστό «εσείς οι άντρες μηδέν παρατηρητικότητα βρε παιδί μου». Αν επιλέξεις δικαιολογίες τύπου, «είχα τα παιδιά και δεν πρόσεξα καλά», παίζει και το «σε σας τους άντρες είναι αδύνατο να κάνετε δύο πράγματα ταυτόχρονα».

Μετά είναι ίσως η πιο δύσκολη φάση. Το κενό ανάμεσα στο μυστήριο και το φαγητό/γλέντι κλπ. Εκεί εννοείται ότι τα παιδιά θα δηλώνουν κουρασμένα, διψασμένα και πεινασμένα. Άλλο που όταν έρθει το φαγητό θα θέλουν να παίξουν! Μη σε μπερδεύει! Οπλίσου με υπομονή και θα το ξεπεράσεις. Εκμεταλλεύσου αυτό το κενό και ως τις 10-10.30 κοίτα να κοιμήσεις το μωρό. Αν φυσικά θες να φας, να πιείς (πλάκα σου κάνω, αφού από το πρώτο ποτό θα ζαλίζεσαι έτσι που έχεις ξεσυνηθίσει) και να χορέψεις (αν σε κρατάνε τα πόδια και η μέση σου).

Μετά όλα θα κυλήσουν καλά, όπως τον παλιό καλό καιρό! Αρκεί το μεγάλο παιδί (που δε χωράει σε καρότσι) είτε να κοιμάται εύκολα σε καρέκλες και καναπεδάκια είτε να το τραβάει το ξενύχτι (ευτυχώς αυτό το λαχείο έπεσε σε εμάς!). Θα γίνει χαμός!

Βέβαια την επομένη που ο φίλος σου θα κοιμάται ως το μεσημέρι εσύ θα πρέπει να σηκωθείς πρωί- πρωί που θα ξυπνήσει το μωρό. Αυτό είχε κοιμηθεί από τις 10 άλλωστε και γύρω στις 7-8 είναι ξύπνιο, φρέσκο, επαναφορτισμένο έτοιμο για παιχνίδι! Μετά θα ξυπνήσει κι ο μεγάλος με νεύρα (ξενυχτάει άνετα είπαμε κι αυτό έχει και απόνερα…) για να παίξετε όλοι μαζί παρέα! Καλή τύχη!

Θα μου πεις τόση ταλαιπωρία αξίζει; Εσύ δηλαδή είσαι ευτυχής μπαμπάς; Ναι είμαι, όσο οξύμωρο κι αν σου φαίνεται! Μέσα σε όλο αυτό τον πανικό που σου περιγράφω έχει πολλές μικρές στιγμές αποζημίωσης. Ψάξε καλά και θα τις βρεις!

gries

Όσο για εσάς που ανήκετε στην πρώτη κατηγορία και μάλλον γελάτε τώρα, να θυμάστε ότι εμείς σε αυτό το γάμο τραβήξαμε διάφορα αλλά κανείς δεν μας ευχήθηκε «άντε και στα δικά σου ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ» ούτε και μας ρώτησε αν έχουμε βρει «κανένα καλό παιδί με καλή δουλειά» . Επίσης πιθανότατα κανείς δεν ασχολήθηκε με το τι φορούσαμε ή αν έχουμε πάρει κανένα κιλό. Για μάντεψε ποιοι ήταν στο στόχαστρο του κουτσομπολιού όλο το βράδυ!

Σύγχρονος μπαμπάς, σε νέο ( ; ) κοινωνικό περιβάλλον

Δίαβασα στο superdad το παρακάτω άρθρο και το βρήκα χρήσιμο για “μοίρασμα” και για να διαβαστεί. Η αλήθεια είναι ότι πιάνει πολλά θέματα που αφορούν τον σύγχρονο μπαμπά και ίσως να δυσκολεύει τον αναγνώστη ή να μην τα αναλύει ως το τέλος. Όπως και να έχει όμως μιλά για κάποια βασικά θέματα που καλό είναι να συζητηθούν κοινωνικά κάποια στιγμή σε νέα βάση.

Επιγραμματικά τα συνοψίζω όπως εγώ φυσικά τα αντιλαμβάνομαι:

1. Ο πατέρας πια είναι δυναμικά παρών στο μεγάλωμα και καλό είναι να το καταλάβουν κι όσοι άντρες μένουν αμέτοχοι αλλά και οι γυναίκες και να δώσουν χώρο.

2. Στον εργασιακό τομέα είναι πια η ώρα ο πατέρας να αντιμετωπιστεί σαν ενεργός γονιός κι όχι σαν “βοηθός μαμάς”.

3. Για τους άντρες πια η οικογένεια είναι πάνω από τη δουλειά και την καριέρα άνευ όρων. Όσοι εργοδότες το καταλάβουν και προσαρμόσουν το εργασιακό τους περιβάλλον ανάλογα (ωράρια κλπ) θα μπορέσουν να κρατήσουν ικανούς εργαζόμενους- μπαμπάδες.

Ακολουθεί το άρθρο:

Οι σημερινοί μπαμπάδες ασχολούνται με τα μικρά τους, είναι το ίδιο ικανοί με τις μητέρες και έχουν βαρεθεί να ακούν το αντίθετο από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ήρθε η ώρα να έχουν το σεβασμό που δικαιούνται!

Πρόσφατες μελέτες έδειξαν τη μεγάλη διαφορά που υπάρχει τα τελευταία χρόνια, μετά το 2006. Τα τρία τέταρτα των ανδρών που ρωτήθηκαν είπαν ότι σχεδιάζουν να μείνουν στο σπίτι για αρκετές ημέρες μετά τη γέννηση του παιδιού τους.

Μπαμπάδες στο καθήκον!

Συνολικά, οι μπαμπάδες αναφέρουν ότι συμμετέχουν σε όλες τις φάσεις της εγκυμοσύνης και του τοκετού. 80% των ανδρών πηγαίνουν μαζί στο ραντεβού του γυναικολόγου, τα τρία τέταρτα είναι πάντα διαθέσιμοι στο κινητό τους σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και τα δύο τρίτα δήλωσαν ότι κάνουν μασάζ στη σύντροφό τους. Και τέλος 3 στους 5 έκοψαν ή θέλουν να κόψουν τον ομφάλιο λώρο του μωρού τους. Η έρευνα αποκάλυψε μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία στις νέες γενιές. Οι περισσότεροι μπαμπάδες, όπως είπαμε, παίρνουν μία ή δύο εβδομάδες άδεια μετά τη γέννηση του παιδιού, αλλά η ηλικία του πατέρα κάνει τη διαφορά. Αυτοί που είναι κάτω από 30 ετών, σε ποσοστό ένα τρίτο μεγαλύτερο από αυτούς που είναι πάνω από 40 ετών, θεωρούν φυσικό να πάρουν άδεια. Διπλάσιος αριθμός νέων μπαμπάδων, κάτω από 30 ετών, θεωρούν ότι χρειάζονται τέσσερις εβδομάδες άδεια. images-1

Συμπέρασμα: Περίπου τα δύο τρίτα των μπαμπάδων λένε ότι συμμετέχουν πολύ περισσότερο στην καθημερινή φροντίδα των μωρών τους, όπως για παράδειγμα στην αλλαγή της πάνας, στο φαγητό και στο μπάνιο τους από ότι πριν μερικά χρόνια. Και όπως πολύ σωστά δήλωσε ένας πατέρας: “Ο μπαμπάς στην εποχή μας είναι κάτι πολύ περισσότερο από το να παρέχεις τα προς το ζην. Είναι να δείχνεις στα παιδιά σου πως να σέβονται και ιδίως, πως να γίνουν καλοί άνθρωποι».

Το μωρό δημιουργεί χάος;

Όχι πια. Σύμφωνα με τις πρόσφατες μελέτες, ακόμη και αυτό άλλαξε τα τελευταία χρόνια. Το 20% των μπαμπάδων άνω των 40 ετών δήλωσε ότι ο ερχομός του μωρού στο σπίτι έφερε το ζευγάρι πιο κοντά ενώ το ένα τρίτο δήλωσε ότι αυξήθηκε το άγχος στη μεταξύ τους σχέση. Για τους μπαμπάδες κάτω των 30 ετών, οι αριθμοί αντιστράφηκαν. Η τάση αυτή υποδηλώνει ότι η μακροχρόνια πεποίθηση ότι τα παιδιά ήταν εμπόδιο στις σχέσεις μπορεί να αλλάζει. Το 2013, έρευνα έδειξε ότι ένας μεγάλος αριθμός μπαμπάδων έχουν τώρα περισσότερο ελεύθερο χρόνο, αισθάνονται πολύ καλά με τη σύντροφό τους και λιγότερο καταπιεσμένοι από ότι το 2006. Όμως ορισμένα πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ!

Τα πρώτα τρία πράγματα που κάνουν οι άνδρες είναι: Φροντίζουν το σπίτι (κουρεύουν το γκαζόν, αλλάζουν τις λάμπες), αναλαμβάνουν τη φροντίδα του αυτοκινήτου και διαχειρίζονται τα οικονομικά.

Τα τρία τελευταία πράγματα που κάνουν: Ψωνίζουν παιχνίδια, ρούχα και καθαρίζουν το σπίτι (σφουγγάρισμα, σκούπισμα, τακτοποίηση). Αν και σε πολλές οικογένειες οι ρόλοι έχουν αλλάξει αρκετά!

Ένα σημείο διαφωνίας είναι ότι οι μπαμπάδες πιστεύουν ότι προσφέρουν περισσότερη δουλειά στο σπίτι από ότι τους αναγνωρίζουν οι μητέρες. Το 50% των ανδρών υποστηρίζει ότι κάνει τουλάχιστον τις μισές δουλειές στο σπίτι και στη φροντίδα των παιδιών.

Το μωρό μπορεί να βλάψει την καριέρα του πατέρα;

Υπάρχει μία αντίληψη για τις εργαζόμενες μητέρες ότι δεν μπορούν να επιτύχουν στην εργασία τους αν δεν έχουν -σε ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό- την βοήθεια του συντρόφου τους στη φροντίδα των παιδιών. Το 85% των ερωτηθέντων μπαμπάδων απάντησαν ότι ασφαλώς βοηθούν τη σύντροφο τους στο σπίτι και μάλιστα σε ένα ποσοστό 50%, στη φροντίδα των παιδιών. Όταν ρωτήθηκαν αν θα έπαιρναν κάποιες αποφάσεις για την καριέρα τους βασισμένες στις υποχρεώσεις τους σαν πατέρες, οι μισοί απάντησαν ότι είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν μία προαγωγή αν αυτό θα είχε σαν αποτέλεσμα να περνούν περισσότερο χρόνο με την οικογένειά τους. Οι μπαμπάδες όλων των ηλικιών, απλά αποδέχονται ότι και οι δύο γονείς εξισορροπούν την εργασία και το σπίτι. Τα δύο τρίτα δηλώνουν ότι και οι δύο έχουν επαγγελματική σταδιοδρομία και πρέπει να φροντίζουν εξίσου τα παιδιά. Το μεγαλύτερο όμως ποσοστό νέων μπαμπάδων φαίνεται να αγκαλιάζει αυτή τη θεωρία. Η συντριπτική πλειοψηφία δηλώνει ότι: «Το παιδί είναι σημαντικό για μένα. Θέλω να είμαι ένας πολύ καλός πατέρας κοντά στο παιδί μου».

Πηγή : http://www.superdad.gr [ http://www.superdad.gr/keimena/o-mpampas-simera-kaliteros-apo-ti-mama/ ]

Μαραντόνα εσείς; Ρονάλντο εμείς!

Κείμενο μου για το superdad.gr:

Έχω ένα γιο τριών χρονών. Μιας και στο σπίτι μας το ποδόσφαιρο είναι τρόπος ζωής, παρακολουθούμε (πληθυντικός συμπαράστασης της συζύγου) γενικά πολλή μπάλα. Και βέβαια με πολλή προσοχή και ολόκληρη τελετουργία θα έλεγα τις μεγάλες διοργανώσεις όπως το EURO της Γαλλίας που μόλις τέλειωσε.

Η φετινή διοργάνωση ήταν η πρώτη που την έζησα μαζί με τον μικρό. Ένα όνειρο ζωής για όλους τους μπαμπάδες- ποδοσφαιρόφιλους εκπληρώθηκε. Ε ναι, προφανώς και δεν έβλεπε ολόκληρα ματς σχολιάζοντας και πίνοντας μπύρες… Αλλά και τα ματσάκια του τα ψιλό-είδε και μερικούς παίκτες έμαθε και τις πίτσες του τις έφαγε. Έφτιαξε πρόγραμμα! Επενδύσαμε στο μέλλον.

Γιατί σας τα λέω όλα αυτά θα μου πείτε. Ο πρώτος είσαι ή ο τελευταίος; Σωστό. Όλος αυτός ο πρόλογος είναι για να “φτιάξω κλίμα” ποδοσφαιρικό ώστε να μοιραστώ μαζί σας τη σοφία που χάρη και σε αυτή τη… σπάνια και μοναδική εμπειρία αποκόμισα. Κι αφορά στα ινδάλματα κάθε γενιάς.

Με έκπληξη λοιπόν αυτές τις μέρες διαπίστωσα ότι ο μικρός αποφάσισε ότι “είμαι ο Ρονάλντο”. Ποτέ δεν ήμουν φαν του. Ούτε και κανένας hater. Εκτιμώ πολύ τη αξία του, τον θεωρώ από τους κορυφαίους, αλλά ως εκεί. Επέμεινα και τον ρώτησα μήπως είναι ο Μέσι, ο Μπέιλ, ο Παγέ ή ο Μπουφόν. Επέμεινε ότι είναι ο Ρονάλντο. Με τα πολλά, το κατάπια.

Σκέφτηκα να τον ρωτήσω αν είναι ο Μαραντόνα αλλά θα μου έλεγε “ρε πατέρα αυτός έπαιζε όταν ήσουν εσύ μικρός”. Είπα να του πω Ζιντάν αλλά θα μου έλεγε “καλά ρε μπαμπά, αυτός είναι προπονητής, δεν το ξέρεις”; Και δίκιο θα είχε.

Όσο κι αν μας κακοφαίνεται κάθε γενιά έχει τα ινδάλματά της. Τα σημεία αναφοράς της. Θυμάμαι όταν ο Μαραντόνα μεγαλουργούσε ήμουν σαν τον γιο μου. Τον λάτρεψα πριν ουσιαστικά καταλάβω το ποδόσφαιρο. Μου έλεγε ο πατέρας μου για Κρόιφ και του έλεγα Ντιέγκο! Μου μιλούσε για Μίμη Παπαιωάννου και Μαύρο (ναι ήταν ΑΕΚ) και του απαντούσα για Σαραβάκο και Βέρα (ναι είμαι ΟΦΗ). Γι αυτούς μιλούσαν όλοι γύρω μου. Αυτούς αποθέωναν κι αυτούς λάτρευαν να μισούν. Επόμενο ήταν η “αύρα” τους να με επηρεάσει. Όπως η αύρα του Ζιντάν σίγουρα θα επηρέασε τους σημερινούς 18αρηδες.

Αυτό που συνειδητοποίησα με λίγα λόγια είναι ότι όσο κι αν νιώθουμε “ξεπερασμένοι” θα πρέπει να το καταπιούμε, ειδικά οι πατεράδες. Όσο νωρίτερα, τόσο καλύτερα θα τα πάμε με τα παιδιά μας.

By the way, το ότι ο γιος μου διάλεξε αυτόν που βρίζουν οι πολλοί κι όχι την politically correct επιλογή, μόνο περήφανο με κάνει! Ρε μπας και μου έμοιασε;

Picture 022

Κυριακάτικη συναδελφική (αυτό)κριτική

Αγαπητοί μπαμπάδες,

Δε λέω, ωραία περνάω με το μικρό οι δυό μας στην παιδική, μια χαρά παίζουμε! Έχουμε και χώρο για μπάλα και τις κούνιες μόνιμα στη διάθεση μας και άνεση στην τσουλήθρα να κάνουμε κι ανάποδα!

Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί (οι μαμάδες είναι πιο υπερπροστατευτικές, δεν έχω ουτοπικές απαιτήσεις) δεν παίρνετε τα παιδιά σας να πάτε μια ώρα βόλτα;

Ας μην αρχίσουμε τα κλασσικά, “έχει κρύο” και “είναι χειμώνας”! Γι αυτό υπάρχουν τα μπουφάν και τα σκουφιά και τα κασκόλ. Ένα Σαββατοκύριακο έχουμε να πάμε βόλτα σε νορμάλ ώρες με τα παιδιά μας. Μην το χαραμίζουμε. Ή τώρα στις διακοπές ας πούμε, γιατί όχι;

Κατανοώ ότι είσαι κουρασμένος. Αλλά δοκίμασέ το και θα δεις ότι σου κάνει καλό. Ψυχολογικά φορτίζεις μπαταρίες και σωματικά κάνεις και δύο βήματα.

Αυτά από μένα. Ελπίζω να σε δω την άλλη Κυριακή στην παιδική χαρά να παίξουμε. Στην τελική κι εμείς παιδιά είμαστε έστω και τις Κυριακές!

image

Παιδί εναντίον καθημερινότητας…

Κείμενό μου για το superdad.gr, από τη ζωή βγαλμένο…:

Τα φέρνει έτσι η ζωή συχνά πυκνά, που τις πιο μεγάλες χαρές, τα σημαντικότερα – θετικά – πράγματα που μας συμβαίνουν τα επισκιάζει η σκληρή πραγματικότητα και η πιεστική καθημερινότητα.

Όχι, δεν ανακαλύπτω τον τροχό, ούτε φιλοσοφώ ψάχνοντας να γράψω κάτι βαρύγδουπο. Μονολογώ (μονογραφώ ας πούμε, συγγραφική – τρομάρα μου – αδεία). Μονολογώ λοιπόν επειδή συνειδητοποιώ ότι το τελευταίο διάστημα ήμουν χαμένος. Πολλή δουλειά, πηγαίνω αργά σπίτι και φεύγω νωρίς. Προβλήματα και έννοιες που δε σε αφήνουν να κοιμηθείς και να χαλαρώσεις ούτε εκείνα τα σκόρπια δίωρα που βρίσκεσαι με την οικογένειά σου. Και νιώθω ότι παραμελώ τους πιο δικούς μου ανθρώπους. Και κυρίως το μικρό μου κολλητό! Σαν να με καταπίνει η καθημερινότητα. Και απογοητεύομαι. Με χαλάει πολύ. Το βρίσκω λάθος.

Και θα μου πεις, καλά ρε φίλε, δε βλέπεις γύρω σου, όλοι έτσι είμαστε! Και θα έχεις δίκιο. Έτσι είμαστε. Μπορούμε όλοι όμως άραγε να έχουμε επίγνωση πόσο κακό κάνουμε στον εαυτό μας, στη γυναίκα μας και κυρίως στα παιδιά μας; Ακόμα και συνολικά στην κοινωνία.

Και θα μου ξαναπείς, στη θεωρία είμαστε όλοι πρώτοι! Και πάλι θα έχεις δίκιο. Πόσο εύκολο είναι λοιπόν μέσα σε μια ούτως ή άλλως δύσκολη καθημερινότητα να μην παραμελείς τον σημαντικότερό σου ρόλο, του μπαμπά; Πόσο ακόμα δυσκολότερο είναι να διαχειριστείς το συγκεκριμένο ρόλο όταν προκύπτουν και έκτακτα προβλήματα εξτρά στην ήδη γερή δόση δυσκολιών που όλοι «απολαμβάνουμε»;

Γιατί όταν εσύ γυρνάς άδειος σπίτι φίλε και συνάδελφε superdad, είναι εκεί και σε περιμένει πώς και πώς ο μικρός πρίγκιπας ή/και η πριγκίπισσα σου. Σε περιμένει πολλές ώρες με πολλές απαιτήσεις. Θέλει να παίξετε όπως παίζει με το μπαμπά (με τη μαμά παίζει αλλιώς, αυτό είναι ξεκάθαρο). Θέλει να το χαϊδέψετε και να κάνετε μαζί μπάνιο. Θέλει να κουβεντιάσετε και να κάνετε αστεία. Θέλει να δείτε μαζί το «Μικρό Νικόλα» ή να διαβάσετε την ιστορία της Κοκκινοσκουφίτσας (ναι, για 23324η φορά). Θέλει το μπαμπά του σε φουλ φόρμα και απόλυτα αφοσιωμένο.

Πώς γίνεται όμως αυτό; Προφανώς και δεν έχω manual και οδηγίες. Δεν ξέρω πώς γίνεται. Το ψάχνω κάθε μέρα. Αν κάποιος έχει καμιά καλή ιδέα ευχαρίστως να μας την παρουσιάσει! Ο μοναδικός τρόπος που έχω βρει είναι να βάλεις τον εαυτό σου να σκεφτεί εκείνη την ώρα, ποια ήταν η πιο ευτυχισμένη στιγμή που έχει ζήσει ποτέ. Εμένα πάντα μου έρχεται στο μυαλό το μαιευτήριο. Εκείνες οι πρώτες ώρες. Μετά κάνε και δεύτερη ερώτηση, ποια είναι η πιο πρόσφατη στιγμή ευτυχίας (ή έστω ηρεμίας) που έχεις ζήσει πρόσφατα; Σου βάζω και στοίχημα ότι πάλι στο μικρό θα καταλήξεις (ξέρεις, που χόρευε πάνω στον καναπέ, που παίζατε μπάλα στο πάρκο, που περπατούσατε χέρι- χέρι, που σας πήρε ο ύπνος αγκαλιά…).

Λοιπόν τώρα που το σκέφτομαι (εννοείται μονολογώντας) είναι αυτοτροφοδοτούμενη η ευτυχία. Δίνεις σημασία στο παιδί σου, στην πηγή της ευτυχίας δηλαδή, την καλλιεργείς, τη βοηθάς να παράγει και θα σε αποζημιώσει με πολλές καθημερινές στιγμές. Κι αυτές οι στιγμές είναι η βενζίνη σου για το καθημερινό δρομολόγιo στα ζόρια σου.

Για την τελευταία παράγραφο, έχω κατοχυρώσει τα πνευματικά δικαιώματα να ξέρετε. Το υπόλοιπο ελεύθερα.

Πηγή : http://www.superdad.gr [ http://www.superdad.gr/simmaxoi/paidi-enantion-kathimerinotitas/ ]