Αποκλειστικό: To brief στον κειμενογράφο του Τσίπρα για το διάγγελμα στην Ιθάκη

Καταφέραμε και βρήκαμε (εννοείται μόνο εμείς) το post it με το brief στον κειμενογράφο του Τσίπρα για το διάγγελμα από Ιθάκη για το τέλος των μνημονίων. To παραθέτουμε αυτούσιο:

Τσίπρας διάγγελμα Ιθάκη

1. Όραμα και αισιοδοξία-κάτι πιασάρικο κ απλό (πχ Νεα Αρχή)
2. Ιθάκη,Οδύσσεια-μνημόνιο-συμβολισμοί
3. Με φρένο τα τσιτάτα-έμφαση στους συμβολισμούς
4. Μιά δόση μηνυματολογίας προ 2015 
5. Σύνδεση των άλλων με διαπλοκή
6. Όλοι μαζί δουλέψαμε
7. Εξαφανίζουμε Καμμένο

Μάθαμε επίσης πιο τραγούδι άκουγε ο κειμενογράφος όλο το βράδυ γράφοντας το διάγγελμα:

#κοινή_λογική_και ουσία_ΤΕΛΟΣ;

Αυτές τις ημέρες όσοι ρίχνετε καμιά ματιά στα Media και τα social media θα έχετε δει ότι το θέμα μας είναι “Μνημόνια τέλος“.

Το θέμα μπήκε στην ατζέντα από το ΣΥΡΙΖΑ και παίζει με αυτή την οπτική. Επομένως για ακόμα μία φορά διαπιστώνουμε ότι σε σχέση με τη ΝΔ συνεχίζει να έχει εκείνος τη μπάλα, πράγμα αρκετά προβληματικό για την αντιπολίτευση μετά από τόσο πολλά μέτωπα και αρκετές γκέλες. Αλλά είναι φανερό ότι η ΝΔ αδυνατεί να στήσει αφήγημα και αρχίσει να λέει την ιστορία της. Άγεται φέρεται πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τα διάφορα βαρίδια μέσα στο κόμμα αλλά και στα Media που αυτά ξέρουν, αυτά κάνουν, κολλημένα σε νοοτροπίες και τακτικές παλαιοκομματικές.

Φυσικά κι ο ΣΥΡΙΖΑ παλαιοκομματική (α λα ΠΑΣΟΚ) στρατηγική και μεθόδους έχει. Αλλά έχει πάρει χαμπάρι ότι τις εκλογές τις κερδίζει το storytelling και το αφήγημα το θετικό. Και το ψάχνει. Βέβαια με τέτοια απόκλιση από την ιδεολογική του αφετηρία αλλά και την έλλειψη παραγωγικής πολιτικής πολύ μακριά δε μπορεί να πάει...

Κι έτσι κάθεται μια χώρα και αναλύει, τσακώνεται και γενικά αναλώνεται γύρω από μία ακόμα υποκριτική και ανούσια συζήτηση. Μνημόνιο τέλος λοιπόν; Τυπικά ναι. Πρακτικά προφανώς κι όχι. Οι όροι και η εποπτεία θα κάνουν παρέα σε εμάς και τα παιδιά μας, για χρόνια ακόμα. Οι μεν μας λένε ότι βγαίνουμε από το μνημόνιο και όλα θα αλλάξουν, χωρίς να μας παρουσιάζουν όμως τίποτα συγκεκριμένο για την αλλαγή αυτή. Οι δε λυσσάνε ότι δε βγήκαμε από το μνημόνιο κι ότι όλα χάλια είναι ακόμα, αλλά κάποια ιδέα και παραγωγική πρόταση για το πώς δε θα είναι χάλια δε σταυρώνουν.

Κοντολογίς, συνεχίζουμε με παραπολιτική και επικοινωνία να κυνηγάμε την ουρά μας με όμορφες ατάκες και hashtags στα Social Media. Δεν ξέρω για το μνημόνιο αλλά σίγουρα από την ουσία και την κοινή λογική έχουμε βγει από καιρό.

11-06-16-605x352

Είναι η διαχείριση της φτώχειας το μέλλον μας;

Τον τελευταίο καιρό νιώθω- και φαντάζομαι δεν είμαι ο μόνος- ότι η κινούμενη άμμος που ζούμε σαν κοινωνία έχει πια γίνει τσιμέντο. Κι εμείς είμαστε μέσα βυθισμένοι. Χωρίς διεξόδους και χαραμάδες. Ξεμείναμε μέσα κοινώς.

Νιώθω ότι η δημόσια συζήτηση, όση τέλοσπάντων δεν αφορά την παραπολιτική αλλά την πολιτική, μας δείχνει τα προσεχώς. Προδιαγράφει το μέλλον μας. Και το μέλλον του πολιτικού συστήματος κατ’ επέκταση. Και το μέλλον μας πολύ φοβάμαι ότι περιλαμβάνει μια αέναη ανακύκλωση φτώχειας και χαμηλών προσδοκιών. Σε αυτό το περιβάλλον, το πολιτικό μας σύστημα θα κληθεί να διαχειριστεί αυτή ακριβώς τη φτώχεια και την έλλειψη ελπίδας (για να μην το πω απελπισία και ακουστώ υπερβολικά απαισιόδοξος).

Δυστυχώς προσωπικά δε βλέπω από το τωρινό σύστημα εκείνον που θα το χειριστεί διαφορετικά. Που θα θελήσει να μας απεμπλέξει από όλο αυτό το ατελείωτο κυνηγητό της ουράς μας. Ίσως γιατί αυτό απαιτεί σχέδιο σοβαρό, ρήξεις πολύ δυναμικές και απόλυτη ειλικρίνεια. Και καλό στελεχιακό δυναμικό με νοοτροπίες έξω από όσες έχουμε τόσες δεκαετίες συνηθίσει να ανεχόμαστε ή και να υιοθετούμε ακόμα. Προς το παρόν καθόμαστε (κι αυτό από μόνο του είναι εντυπωσιακό στοιχείο που αξίζει μελέτης) και παρακολουθούμε προτάσεις και διαμάχες για το ποιος φόρος είναι καλύτερος- σε ένα λαό εξουθενωμένο φορολογικά- και για αυξήσεις στις τιμές των εισιτηρίων ΜΜΜ. Ή για κόψιμο 100 ευρώ από “προνομιούχους” των 900 για να μην κοπούν από τους μη προνομιούχους των 400 κι άλλες ιστορίες για αγρίους.

ΦΤΩΧΕΙΑ

Μια φράση λοιπόν που ξανάκουσα τυχαία ότι «η φτώχεια είναι η μπίζνα του μέλλοντος» μου θύμισε ένα ντοκιμαντερ που είχα δει πέρσι, το Poverty Inc. Στο ντοκιμαντέρ αυτό παρουσιάζεται η τεράστια βιομηχανία που έχει στηθεί γύρω από την προσφορά σε όσους υποφέρουν. Βασικά γύρω από τη διεθνή φιλανθρωπία. Από τις ενέργειες Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης (τύπου Tom’s), τους celebrities- πρεσβευτές τύπου Αντζελίνα Τζολί αλλά και τα δίκτυα trafficking και υιοθεσιών. Και το ερώτημα που έθετε ήταν αν όλο αυτό τελικά καταλήγει να ευνοεί αυτούς που την λαμβάνουν την βοήθεια ή αυτούς που την προσφέρουν. Σε ένα αντίστοιχο σημείο, με διαφορετικές παραμέτρους σε σχέση με τις χώρες του Τρίτου Κόσμου, βρισκόμαστε κι εμείς σήμερα. Κάποιοι μας βοηθάνε λίγο- λίγο να επιβιώσουμε. Μας βοηθούν όμως να ζήσουμε; Κι επίσης εμείς βοηθάμε τους εαυτούς μας να περάσουμε από την επιβίωση στη ζωή;

Είναι βασική μου πεποίθηση ότι ποτέ κανένας λαός, καμία κοινωνία, κανένα έθνος δεν ξεπέρασε τα προβλήματά του λαμβάνοντας μόνο εξωτερική βοήθεια, παρά μόνο στήνοντας καλύτερα τις δικές του υποδομές ανάπτυξης, εμπορίου, βιομηχανίας, πρωτογενούς τομέα, και σειράς άλλων πυλώνων.

Όλα λίγο πολύ καταλήγουν στο γνωστό κινεζικό ρητό «μη μου δώσεις ένα ψάρι, μάθε με να ψαρεύω». Κι αν η επιθυμία των Κυβερνήσεων, των διεθνών οργανισμών, των επιχειρήσεων ακόμα και των μη κυβερνητικών οργανώσεων και των διασήμων stars είναι ειλικρινής, θα χρειαστεί ν’ ακούσουν και να κατανοήσουν πρώτα. Και αμέσως μετά να σπρώξουν τον αδύναμο να σχεδιάσει και να σταθεί στα πόδια του. Και βέβαια αντιστρόφως, ο αδύναμος θα πρέπει να ζητά αυτού του τύπου τη βοήθεια. Και ο ίδιος να βάζει τον εαυτό του σε αυτή τη διαδικασία. Να έχει και το  ελληνικό αρχαίο ρητό «Συν Αθηνά και χείρα κίνει».

ftoxeia

Αναζητώντας σχέδιο για την επόμενη μέρα.

Το έχω ξαναγράψει, η προεκλογική αυτή περίοδος με βρίσκει μουδιασμένο, θυμωμένο, μπερδεμένο και απογοητευμένο. Δεν διακρίνω επίσης καμία προσπάθεια, από καμία πλευρά αλλά κυρίως από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ που πραγματικά έχει ανάγκη για κάτι τέτοιο για συζήτηση ουσίας και παραγωγική με στόχο ένα νέο σχέδιο που θα μας πάει στην επόμενη μέρα. Ωραία τα “Πάμε μπροστά” αλλά πρέπει να δούμε και πώς ακριβώς θα πάμε και κυρίως που ακριβώς θέλουμε να πάμε.
Προτιμώ λοιπόν αντί προεκλογικές αναλύσεις και απαντήσεις και σχόλια, να ψάχνω κείμενα και ιδέες για αυτό το σχέδιο της επόμενης μέρας. Πέτυχα λοιπόν το παρακάτω κείμενο του Ζιζέκ οποίος- περίπου- μιλά για αυτό που αναζητώ κι εγώ. Μια τρίτη, ρεαλιστική, αριστερή επιλογή και σχέδιο για την επόμενη μέρα του 3ου μνημονίου. Το παραθέτω ως τροφή για σκέψη.
Η τρίτη επιλογή για τον ΣΥΡΙΖΑ
του Σ. Ζιζέκ

Όταν το άρθρο μου για την Ελλάδα μετά το δημοψήφισμα με τον τίτλο «Η δύναμη της απελπισίας» αναδημοσιεύτηκε στον ιστότοπο «In these times», ο τίτλος άλλαξε και έγινε «Πώς ο Άλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ ανέτρεψαν την Άγκελα Μέρκελ και τους Ευρωκράτες» [inthesetimes.com/article/18229/slavoj-zizek-syriza-tsipras-merkel]. Η ουσία αυτού που έγραψα, ωστόσο, ήταν πολύ λιγότερο αισιόδοξη.

Παρόλα αυτά, δέχθηκα επίθεση από πολλούς στην Αριστερά, διότι αρνούμαι να διανοηθώ την αποδοχή των όρων της ΕΕ από πλευράς του Τσίπρα ως μια απλή ήττα, αρνούμαι να καταδικάσω την «προδοσία» του Τσίπρα.

Η μεταστροφή του «όχι» στο δημοψήφισμα σε «ναι» στις Βρυξέλλες ήταν ένα σοκ, μια συντριπτική οδυνηρή καταστροφή. Ακριβέστερα, ήταν μια αποκάλυψη και με τις δύο έννοιες του όρου: τη συνήθη, της καταστροφής, και την αρχική, την κυριολεκτική, της φανέρωσης, της κοινοποίησης –το βασικό σημείο ανταγωνισμού, το αδιέξοδο, σαφώς αποκαλύφθηκε. Πολλοί, όμως, αριστεροί αρθρογράφοι και σχολιαστές (του Γιούργκεν Χάμπερμας συμπεριλαμβανομένου) ερμήνευσαν λανθασμένα τη σύγκρουση μεταξύ της ΕΕ και της Ελλάδας, ως σύγκρουση μεταξύ τεχνοκρατικής αντίληψης και πολιτικής.

Η μεταχείριση της ΕΕ προς την Ελλάδα ήταν πολιτική στην πιο καθαρή εκδοχή της, πολιτική τόσο που αντίκειται ακόμη και στο οικονομικό συμφέρον. Άλλωστε το ΔΝΤ, ο σαφής εκπρόσωπος του ψυχρού οικονομικού ορθολογισμού, χαρακτήρισε το σχέδιο διάσωσης ως ανεφάρμοστο.

Εν τέλει, ήταν η Ελλάδα που υποστήριξε τον οικονομικό ορθολογισμό και η ΕΕ που αντιπροσώπευσε το πολιτικο-ιδεολογικό πάθος.

Όταν οι τράπεζες και το χρηματιστήριο στην Ελλάδα άνοιξαν ξανά, υπήρξε τεράστια φυγή κεφαλαίου και πτώση των τιμών των μετοχών. Αυτή η κίνηση δεν ήταν σημάδι δυσπιστίας απέναντι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αλλά απέναντι στα επιβαλλόμενα από την ΕΕ μέτρα, ένα σαφές, ωμό μήνυμα ότι το κεφάλαιο –όπως συνηθίζουμε να το θέτουμε με το σύγχρονο ανιμιστικό όρο και όπως αντιπροσωπεύεται από θεσμούς διακυβέρνησης, όπως το ΔΝΤ- δεν πιστεύει ότι το σχέδιο διάσωσης της ΕΕ μπορεί να εφαρμοστεί. Βεβαίως, το τραπεζικό σύστημα λατρεύει τη διάσωση, αφού τα περισσότερα από τα χρήματα που δόθηκαν στην Ελλάδα πήγαν στις δυτικές ιδιωτικές τράπεζες, πράγμα που σημαίνει ότι η Γερμανία και οι άλλες ευρωπαϊκές υπερδυνάμεις δαπανούν τα χρήματα των φορολογούμενών τους για να σώσουν τις δικές τους τράπεζες, οι οποίες έκαναν το λάθος να δώσουν επισφαλή δάνεια.

Για να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι η Γερμανία επωφελήθηκε τρομακτικά από τη φυγή ελληνικού κεφαλαίου προς τις γερμανικές τράπεζες.

Η κρατική μηχανή

Όταν ο έλληνας πρώην υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης δικαιολογούσε την ψήφο του ενάντια στα μέτρα που επιβλήθηκαν από τις Βρυξέλλες, σύγκρινε τη συμφωνία με τη Συνθήκη των Βερσαλιών, μια άδικη διεθνή συμφωνία που εξέθρεψε ένα νέο πόλεμο. Παρότι ο παραλληλισμός του είναι ακριβής, προτιμώ να συγκρίνω τα μέτρα της ΕΕ με τη Συνθήκη Μπρεστ – Λίτοφσκ μεταξύ της Σοβιετικής Ρωσίας και της Γερμανίας, στις αρχές του 1918, με την οποία, προς κατάπληξη πολλών εκ των παρτιζάνων, η κυβέρνηση των μπολσεβίκων υποχώρησε στις εξωφρενικές απαιτήσεις της Γερμανίας. Είναι αλήθεια, η Σοβιετική Ρωσία υποχώρησε, αλλά αυτό της έδωσε το χώρο να αναπνεύσει, για να ισχυροποιηθεί και να περιμένει.

Το ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα σήμερα: δεν είμαστε στο τέλος, η ελληνική συνθηκολόγηση δεν αποτελεί την τελευταία λέξη, για τον απλούστατο λόγο ότι η κρίση θα χτυπήσει ξανά, σε ένα – δυο χρόνια ή συντομότερα, και όχι μόνο στην Ελλάδα. Η δουλειά τού ΣΥΡΙΖΑ είναι να προετοιμαστεί για εκείνη τη στιγμή και υπομονετικά να καταλάβει θέσεις και να διαθέτει σχέδιο επιλογών. Η παραμονή στην πολιτική εξουσία σε αυτές τις απίθανες συνθήκες παρέχει τον ελάχιστο χώρο για να προετοιμαστεί το έδαφος για μελλοντική δράση και πολιτική συγκρότηση.

Εκεί ακριβώς εδράζεται το παράλογο της κατάστασης: παρότι το σχέδιο διάσωσης δεν θα δουλέψει, δεν πρέπει να χαθεί η ψυχραιμία και να επιλεγεί η διαφυγή, αντίθετα να ακολουθηθεί μέχρι το επόμενο σημείο έκρηξης. Γιατί; Διότι η Ελλάδα σαφώς δεν ήταν προετοιμασμένη για τη βάρβαρη πίεση της ΕΕ, αλλά την επόμενη φορά πρέπει να είναι. Μέχρι σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνησε χωρίς να ελέγχει πραγματικά το κράτος και τους δύο εκατομμύρια υπαλλήλους του.

Η αστυνομία και το δικαστικό σώμα, κυρίως, ελέγχονται από τη Δεξιά και η δημόσια διοίκηση είναι αναπόσπαστο κομμάτι της διεφθαρμένης πελατειακής μηχανής. Είναι αυτή ακριβώς η τεράστια κρατική μηχανή στην οποία ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται να στηρίξει την απέραντη δουλειά που χρειάζεται η πιθανότητα ενός Grexit ή η ακόμα πιο απαιτητική πιθανότητα της νομισματικής αυτονομίας με παράλληλο νόμισμα παραμένοντας εντός ευρωζώνης –αυτή η τελευταία ήταν η πολιτική που υπερασπίστηκε ο Γ. Βαρουφάκης.

Ένα αγκάθι στην ευρωζώνη

Χρειάζεται, επίσης, να έχουμε στο νου μας ότι το Grexit ήταν το σχέδιο του εχθρού. Υπάρχουν και φήμες ότι ο Σόιμπλε πρόσφερε στην Ελλάδα δισεκατομμύρια για να φύγει από την ευρωζώνη. Αυτό που κάνει τον ΣΥΡΙΖΑ τόσο ενοχλητικό για τους ευρωκράτες, είναι ακριβώς το γεγονός ότι πρόκειται για την κυβέρνηση μιας χώρας εντός ευρωζώνης. Σε κείμενό του στο «Open democracy», ο Στάθης Γουργούρης παρατηρεί: «Η διεθνής σημασία αυτού του γεγονότος και η σφοδρότητα με την οποία αντικρούστηκε οφείλεται ακριβώς στην ύπαρξη της Ελλάδας εντός της ευρωζώνης. Ποιος θα νοιαζόταν, τώρα που πια δεν υπάρχει ψυχρός πόλεμος, αν μια αριστερή κυβέρνηση αναδεικνυόταν σε μια μικρή χώρα με τη δραχμή ως νόμισμά της;»

Τι περιθώρια έχει ο ΣΥΡΙΖΑ να κινηθεί, όταν περιορίζεται να εφαρμόζει την πολιτική του εχθρού του; Πρέπει να αποχωρήσει αντί να εφαρμόσει μια πολιτική που είναι ευθέως αντίθετη με το πρόγραμμά του; Μια τέτοια κίνηση είναι πολύ εύκολη. Είναι τελικά μια νέα εκδοχή αυτού που ο Χέγκελ ονόμαζε «όμορφη ψυχή»: η αντιπαράθεση ενός ηθικολόγου που κάνει κριτική στην πραγματικότητα από μια βολική απόσταση, παραβλέποντας το γεγονός ότι είναι μέρος αυτής της πραγματικότητας.

Όπως το έθεσε ο Ετιέν Μπαλιμπάρ, ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται πάνω από όλα να κερδίσει χρόνο και οι δυνάμεις της ΕΕ κάνουν ό,τι μπορούν για να του στερήσουν χρόνο, επιχειρούν να ωθήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ στη γωνία, εξαναγκάζοντας μια γρήγορη απόφαση: είτε πλήρη συνθηκολόγηση (να παραιτηθεί και να ανοίξει το δρόμο για έναν απολίτικο κυβερνητικό εμπειρογνώμονα εθνικής ενότητας) είτε Grexit.

Χρόνο για ποιο πράγμα;

Χρόνο για ποιο πράγμα; Όχι μόνο για να προετοιμαστεί για την επόμενη κρίση. Χρειάζεται να έχουμε πάντα στο νου μας ότι η βασική δουλειά τής κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το ευρώ ούτε το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών με την ΕΕ, αλλά η ριζική αναδιοργάνωση των από καιρό διεφθαρμένων κοινωνικών και πολιτικών θεσμών στην Ελλάδα. «Το ασύνηθες πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ», γράφει ο Γουργούρης, «το οποίο δεν θα αντιμετωπιστεί από κανένα άλλο κόμμα στην κυβέρνηση, είναι να αλλάξει τα εσωτερικά θεσμικά πλαίσια σε συνθήκες εξωτερικής θεσμικής επίθεσης» -σχεδόν ό,τι έκανε η ίδια η Γερμανία, στις αρχές του 1800, υπό γαλλική κατοχή.

Το πρόβλημα που η Ελλάδα αντιμετωπίζει τώρα, γράφει ο Γουργούρης, είναι αυτό της «αριστερής κυβερνησιμότητας». Με άλλα λόγια, η σκληρή πραγματικότητα του τι σημαίνει για τη ριζοσπαστική αριστερά να κυβερνά στον κόσμο του παγκόσμιου κεφαλαίου. Τι δυνατότητες έχει η κυβέρνηση;

Οι προφανείς –κοινωνικός εκδημοκρατισμός, κρατικός σοσιαλισμός, απόσυρση από το κράτος και στήριξη στα κοινωνικά κινήματα- δεν είναι αρκετές. Οι πρώτες δύο ανήκουν στην περίοδο πριν τη νέα φάση του παγκόσμιου καπιταλισμού, που ξεκίνησε τρεις δεκαετίες πριν. Πρέπει να αποδεχτούμε ότι η εποχή του κράτους πρόνοιας έχει τελειώσει και ότι η λύση για την Αριστερά δεν είναι να γυρίσει στη χρυσή εποχή της κοινωνικής δημοκρατίας.

Όσο για την τρίτη προαναφερθείσα δυνατότητα, η πραγματική καινοτομία της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι αποτελεί ένα μη κυβερνητικό γεγονός: είναι η πρώτη φορά που ένα κόμμα της δυτικής ριζοσπαστικής αριστεράς –και όχι ένα κομμουνιστικό κόμμα παλαιού τύπου- αναλαμβάνει κρατική εξουσία. Ολόκληρη η ρητορική, που τόσο αγαπήθηκε από τη νέα αριστερά, της δράσης σε απόσταση από το κράτος, χρειάζεται να εγκαταλειφθεί. Χρειάζεται να αναλάβει όλη την ευθύνη για την ευημερία όλου του λαού και να αφήσει πίσω τη βασική αριστερή «κριτική» στάση της ανέρευσης διεστραμμένης ικανοποίησης στην παροχή εκλεπτυσμένων εξηγήσεων γιατί τα πράγματα έπρεπε να πάρουν το λάθος δρόμο.

Τότε με τανκς, τώρα με banks

Ο Ταρίκ Αλί, στο άρθρο του στον ιστότοπο «London review of books», με τίτλο «Η Ελλάδα προδόθηκε» [www.lrb.co.uk/v37/n15/tariq-ali/diary], γράφει: «Στην αρχή του μήνα γιορτάζανε το “όχι”. Ήταν έτοιμοι να κάνουν κι άλλες θυσίες δοκιμάζοντας τη ζωή έξω από την ευρωζώνη. Ο ΣΥΡΙΖΑ τους γύρισε την πλάτη. Η ημερομηνία 12η Ιουλίου 2015, όταν ο Τσίπρας συμφώνησε στους όρους της ΕΕ, θα αναδειχθεί τόσο απεχθής όσο η 21η Απριλίου 1967.»

Μετά την παραίτησή του, ο Γ. Βαρουφάκης το έθεσε ως εξής: «Στο πραξικόπημα, το όπλο για την κατάλυση της δημοκρατίας ήταν τα τανκς. Αυτή τη φορά ήταν οι τράπεζες. Οι τράπεζες χρησιμοποιήθηκαν από ξένες δυνάμεις για να καταλάβουν την κυβέρνηση. Η διαφορά ήταν ότι αυτή τη φορά καταλάμβαναν όλη τη δημόσια περιουσία.»

Αυτός ο παραλληλισμός μεταξύ 2015 και 1967 είναι πειστικός αλλά ταυτόχρονα και βαθύτατα παραπλανητικός. Πράγματι, τα τανκς κάνουν ομοιακαταληξία με το banks (=τράπεζες), το οποίο σημαίνει ότι η Ελλάδα είναι εκ των πραγμάτων υπό οικονομική κατοχή, με μειωμένη κυριαρχία και όλες οι κυβερνητικές προτάσεις πρέπει να εγκρίνονται από την τρόικα, πριν πάνε προς ψήφιση στο κοινοβούλιο. Στη σημερινή Ελλάδα, όχι μόνο οι οικονομικές αποφάσεις, αλλά και τα οικονομικά στοιχεία είναι όλο και περισσότερο υπό ξένο έλεγχο.

Ο Βαρουφάκης δεν είχε πρόσβαση σε στοιχεία του ίδιου του υπουργείου του και μάλιστα θέλουν να τον παραπέμψουν για προδοσία επειδή προσπάθησε να αποκτήσει πρόσβαση. Στο βαθμό που η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση υπακούει σ’ αυτούς τους κανόνες παρέχει εθελοντικά δημοκρατικό μανδύα σε αυτήν την οικονομική δικτατορία. Όσο για τις πρόσφατες κατηγορίες για προδοσία εναντίον του Βαρουφάκη, αποτελούν αισχρότητα στην πιο καθαρή εκδοχή της.

Ενώ έχουν εξαφανιστεί δισεκατομμύρια τις τελευταίες δεκαετίες και το κράτος κατασκεύασε ψευδείς εκθέσεις, ο μόνος που κατηγορείται είναι ο δημοσιογράφος που έδωσε στη δημοσιότητα τα ονόματα των κατόχων παράνομων λογαριασμών στο εξωτερικό. Ο Βαρουφάκης κατηγορήθηκε με γελοία πρόφαση. Αν υπάρχει ένας ήρωας σε όλη την ιστορία της κρίσης στην Ελλάδα, αυτός είναι ο Βαρουφάκης.

Πρέπει η Ελλάδα να εξέλθει;

Πρέπει, λοιπόν, να διακινδυνεύσουμε το Grexit; Εδώ ερχόμαστε αντιμέτωποι με το συμβαντικό πειρασμό (la tentation evenementielle), τον πειρασμό, σε μια δύσκολη κατάσταση να φέρεις σε πέρας την τρελή πράξη, να πράξεις το αδύνατο, να πάρεις το ρίσκο και να εξέλθεις με όποιο κόστος, με τη λογική ότι «τα πράγματα δεν μπορούν να γίνουν χειρότερα από ό,τι είναι τώρα».

Η παγίδα είναι ότι σίγουρα τα πράγματα μπορούν να γίνουν πολύ χειρότερα από τώρα, μέχρι και την έκρηξη μιας πλήρους κοινωνικής και ανθρωπιστικής κρίσης. Το ερώτημα – κλειδί είναι: Υπήρξε όντως αντικειμενική δυνατότητα μιας καθαρής χειραφετητικής πράξης με σχεδιασμό για όλες τις πολιτικο-οικονομικές συνέπειες του «όχι» στο δημοψήφισμα; Όταν ο Αλέν Μπαντιού μιλά για χειραφετητικό γεγονός, πάντοτε επισημαίνει ότι ένα περιστατικό δεν είναι γεγονός από μόνο του. Γίνεται τέτοιο αναδρομικά, μέσω των συνεπειών του, μέσω του σκληρού και υπομονετικού «έργου αγάπης» αυτών που παλεύουν για αυτό και πιστεύουν σε αυτό.

Χρειάζεται, λοιπόν, να εγκαταλείψουμε την πρόσδεσή μας στο διαχωρισμό μεταξύ «κανονικής» ροής των πραγμάτων και διαρρηκτικού, έκτακτου γεγονότος. Πώς γίνεται αυτό; Είμαστε βυθισμένοι στις καθημερινές έγνοιες και τελετουργίες μας και ξαφνικά κάτι συμβαίνει και αφυπνιζόμαστε, σε μια εκκοσμικευμένη εκδοχή θαύματος: η κοινωνική χειραφετητική έκρηξη.

Εάν είμαστε πιστοί στο γεγονός, ολόκληρη η ζωή μας αλλάζει, εμπλεκόμαστε στο «εργο αγάπης» και επιθυμούμε να εγγράψουμε το γεγονός στην πραγματικότητά μας. Σε κάποια στιγμή, η ακολουθία του γεγονότος εξαντλείται και επιστρέφουμε στην κανονική ροή των πραγμάτων. Τι συμβαίνει, όμως, αν η πραγματική ισχύς ενός κοινωνικο-πολιτικού γεγονότος χρειάζεται να μετρηθεί με την έκλειψή του, το όριο στο οποίο το γεγονός εκλείπει και η «κανονική» ζωή αλλάζει;

Για να επιστρέψουμε στην Ελλάδα, είναι εύκολο να βασίζεσαι στην ηρωική χειρονομία της υπόσχεσης για αίμα, ιδρώτα και δάκρυα, να επαναλαμβάνεις τη ρήση ότι αυθεντική πολιτική σημαίνει ότι δεν πρέπει να παραμένουμε εντός των ορίων του εφικτού αλλά να διακινδυνεύουμε το ανέφικτο. Όμως, τι σημαίνει αυτό στην περίπτωση του Grexit;

Οι επιλογές μπροστά μας

Καταρχάς, ας μην ξεχνάμε ότι το δημοψήφισμα δεν αφορούσε ούτε το ευρώ (75% του ελληνικού πληθυσμού προτιμάει να παραμείνει στην ευρωζώνη) ούτε την παραμονή ή όχι στην ΕΕ. Το ερώτημα ήταν: «Θέλετε να συνεχιστεί η υπάρχουσα κατάσταση ή όχι;» Πράγμα που σημαίνει ότι το αποτέλεσμα δεν μπορεί να ερμηνευτεί ως σημάδι ότι ο ελληνικός λαός ήταν έτοιμος να υπομείνει άλλες θυσίες και δεινά για να εξασφαλίσει την κυριαρχία του.

Η ψήφος του «όχι» ήταν «όχι» στη συνέχιση της υπάρχουσας κατάστασης, της λιτότητας, της φτώχειας κ.λπ. Ήταν το αίτημα για καλύτερη ζωή, όχι η ετοιμότητα για περαιτέρω δεινά και θυσίες. Κάθε πρόσθετο δεινό επιφέρει το ρίσκο της αυξανόμενης δυσαρέσκειας απέναντι στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και της εξέγερσης. [Εν γένει το μοτίβο της «ετοιμότητας για ανείπωτα δεινά» είναι εξαιρετικά προβληματικό.]

Εν συνεχεία, στην περίπτωση του Grexit δεν θα ήταν το ελληνικό κράτος υποχρεωμένο να επιβάλλει σειρά μέτρων (εθνικοποίηση τραπεζών, αύξηση φόρων κ.λπ.), που αποτελούν απλά την αναβίωση της οικονομικής πολιτικής του παλιού εθνικού κυριαρχικού σοσιαλιστικού κράτους; Δεν έχω τίποτα εναντίον αυτής της πολιτικής, αλλά θα δούλευε στις συγκεκριμένες συνθήκες της σημερινής Ελλάδας, με το ανεπαρκές κράτος και όντας μέρος της παγκόσμιας οικονομίας;

Το σχέδιο της Αριστερής Πλατφόρμας

Ας δούμε, όμως, τα τρία βασικά σημεία του σχεδίου ενάντια στη λιτότητα της Αριστερής Πλατφόρμας του ΣΥΡΙΖΑ, που παραθέτει μια σειρά «απολύτως διαχειρίσιμων» μέτρων:

1. Ριζική αναδιοργάνωση του τραπεζικού συστήματος, εθνικοποίηση με κοινωνικό έλεγχο και επαναπροσανατολισμό του προς την ανάπτυξη.

2. Πλήρης απόρριψη της δημοσιονομικής λιτότητας (πρωτογενή πλεονάσματα και ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς), ώστε να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η ανθρωπιστική κρίση, να καλυφθούν οι κοινωνικές ανάγκες, να αναδομηθεί το κοινωνικό κράτος και να βγει η οικονομία από το φαύλο κύκλο της ύφεσης.

3. Προώθηση διαδικασιών που θα οδηγήσουν στην έξοδο από το ευρώ και στην ακύρωση μεγάλου μέρους του χρέους. Υπάρχουν απολύτως εφαρμόσιμες επιλογές που μπορούν να οδηγήσουν σε ένα νέο οικονομικό μοντέλο προσανατολισμένο στην παραγωγή, την ανάπτυξη και την αλλαγή της ισορροπίας των κοινωνικών δυνάμεων προς όφελος των εργατικών τάξεων και του λαού.

Και δύο επιπλέον επισημάνσεις:

Εκπόνηση ενός αναπτυξιακού σχεδίου βασισμένου στις δημόσιες επενδύσεις, το οποίο ωστόσο θα επιτρέπει επίσης τις ιδιωτικές επενδύσεις. Η Ελλάδα χρειάζεται μια νέα δημιουργική σχέση του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, ώστε να βαδίσει στο δρόμο της βιώσιμης ανάπτυξης. Η υλοποίηση αυτού του σχεδίου θα είναι εφικτή μόλις η ρευστότητα αποκατασταθεί, σε συνδυασμό με εθνική αποταμίευση.
Η ανάκτηση του ελέγχου της εγχώριας αγοράς από τα εισαγόμενα προϊόντα θα αναζωογονήσει και ενδυναμώσει το ρόλο των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, που παραμένουν η ραχοκοκκαλιά της ελληνικής οικονομίας. Παράλληλα, οι εξαγωγές θα τονωθούν με την εισαγωγή νέου εθνικού νομίσματος.

Αχαρτογράφητα νερά

Είναι δύσκολο να δούμε σε όλα αυτά κάτι παραπάνω από τη συνηθισμένη δέσμη μέτρων του παρεμβατικού κράτους: επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, τύπωμα χρήματος, χρηματοδότηση μεγάλων δημόσιων έργων, στήριξη της εγχώριας βιομηχανίας. Τέτοια μέτρα, αν υπολογιστούν προσεκτικά, μπορεί να δουλέψουν. Αλλά μπορούν να δουλέψουν στην Ελλάδα του σήμερα, με το τεράστιο εξωτερικό χρέος – όχι μόνο του κράτους αλλά και ιδιωτών και εταιρειών, το οποίο δεν μπορεί να ακυρωθεί χωρίς να αποκοπούν από τους ξένους εταίρους τους-, με μια οικονομία πλήρως ενσωματωμένη και εξαρτώμενη από τη δυτική Ευρώπη, στην οποία βασίζεται για τρόφιμα, βιομηχανικά και φαρμακευτικά είδη; Με άλλα λόγια, σε τι περιβάλλον θα βρεθεί η Ελλάδα, σε αυτό που βρέθηκε η Λευκορωσία και η Κούβα; Αυτά τα ερωτήματα οι 25 βουλευτές, μέλη τής Αριστερής Πλατφόρμας, που έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ και έφτιαξαν τη Λαϊκή Ενότητα, χρειάζεται να τα απαντήσουν.

Όπως έγραψε πρόσφατα ο Πολ Κρούγκμαν, χρειάζεται να παραδεχτούμε ότι κανείς μας δεν γνωρίζει τις συνέπειες του Grexit, είναι αχαρτογράφητα νερά. Ωστόσο, ένα πράγμα είναι σαφές, όπως το έθεσε ο Γουργούρης: «Grexit είναι το όνομα της πολιτικής εθνικής ανεξαρτησίας». Δεν είναι παράξενο, λοιπόν, που κάποια μέλη της Αριστερής Πλατφόρμας καταφεύγουν στον εξαιρετικά προβληματικό και –κατ’ εμέ- απολύτως απαράδεκτο χαρακτηρισμό της στάσης τους ως «εθνικού λαϊκισμού». [Παρεμπιπτόντως, χρειάζεται να απορρίψουμε και τους δύο αισιόδοξους μύθους, αυτόν της Αριστερής Πλατφόρμας, ότι υπάρχει καθαρός συνετός δρόμος για το Grexit και για τη νέα ευημερία, αλλά και αυτόν που λέει ότι με την αφοσιωμένη εφαρμογή του σχεδίου διάσωσης ο Τσίπρας μπορεί να γίνει ο ΝΕΟΣ Λούλα.]

Οι κατηγορίες για προδοσία

Η επιλογή με την οποία ήρθε αντιμέτωπη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ήταν πραγματικά δύσκολη και πρέπει να αντιμετωπιστεί με ωμά πραγματιστικούς όρους, όχι με το μεγάλο ηθικό δίλημμα μεταξύ της γνήσιας πράξης και της οπορτουνιστικής προδοσίας. Οι κατηγορίες ενάντια στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ για «προδοσία» γίνονται για να αποφευχθούν τα πραγματικά μεγάλα ερωτήματα: Πώς αντιμετωπίζεται το κεφάλαιο με τη μορφή που σήμερα έχει; Πώς κυβερνάς, πώς διαχειρίζεσαι το κράτος «με το λαό»;

Είναι πολύ εύκολο να πούμε, όπως το θέτει ο Γουργούρης, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο ένα κυβερνητικό κόμμα, αλλά έχει τις ρίζες του στη λαϊκή κινητοποίηση και τα κοινωνικά κινήματα: «Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας χαλαρός, αντιφατικός και ενδογενώς ανταγωνιστικός συνασπισμός αριστερής σκέψης και πρακτικής, κατά πολύ εξαρτώμενος από την ικανότητα των κοινωνικών κινημάτων όλων των ειδών, καλά αποκεντρωμένος και οδηγούμενος από τον ακτιβισμό των δικτύων αλληλεγγύης σε ένα ευρύ πεδίο δράσης σε όλη την ταξική γραμμή της σύγκρουσης, το φύλο και τη σεξουαλικότητα, τα ζητήματα μετανάστευσης, της παγκοσμιοποίησης, τα ανθρώπινα και τα πολιτικά δικαιώματα κ.λπ.» Εντάξει, ωστόσο το ερώτημα παραμένει: Πώς επηρεάζει ή πώς χρειάζεται να επηρεάζει αυτή η στήριξη στη λαϊκή αυτο-οργάνωση τη διακυβέρνηση;

Η τρίτη επιλογή

Το δίλημμα δεν ήταν ποτέ απλώς Grexit ή συνθηκολόγηση. Υπάρχει και τρίτη επιλογή. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε μια ασυνήθιστη κατάσταση, υποχρεωμένη να πράξει αυτά στα οποία αντιτίθεται.

Η τρίτη επιλογή είναι να μη συνθηκολογήσει και να μη διακινδυνεύσει το Grexit, αλλά να παραμείνει στην ευρωζώνη και να κάνει ανταρτοπόλεμο καταλαμβάνοντας αργά στρατηγικές θέσεις. Να επιμένεις ενώ δεν πιστεύεις το σχέδιο της ΕΕ θέλει πραγματικό κουράγιο. Αυτός είναι ο λόγος που ο πραγματικά επικίνδυνος εχθρός της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ τώρα δεν είναι τα πρώην μέλη της Αριστερής Πλατφόρμας, αλλά εκείνοι που εσωτερικεύουν την ήττα και θέλουν πραγματικά να παίξουν το χαρτί της ΕΕ.

Όπως μου επισήμανε ο Βαρουφάκης, αυτός ο κίνδυνος γίνεται σαφέστερος όταν λάβουμε υπόψη τη συνέπεια της συνθηκολόγησης στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η συνθηκολόγηση αποριζοσπαστικοποίησε αυτούς που απέμειναν στα υπουργεία, με αποτέλεσμα να είναι είτε ανίκανοι είτε απρόθυμοι (μήπως εξοργίσουν την τρόικα) να οργανώσουν την επόμενη ρήξη. Επιπλέον, η τρόικα τούς κρατά σαν ινδικά χειρίδια στον τροχό του κλουβιού τους, κάνοντάς τους να τρέχουν όλο και πιο γρήγορα για να εφαρμόσουν τα τοξικά της μέτρα. Μέσα σε λίγες μέρες είχαν αφομοιωθεί και δεν ήταν σε θέση να σχεδιάσουν οτιδήποτε διαφορετικό.
Τελευταίο και σημαντικό, η τρόικα επιβάλλει στην κυβέρνηση νομοθεσία που εξαπλώνει και παγιώνει τα φεουδά της μέσα στο κράτος.

Το ΣΔΟΕ απορροφήθηκε από τη Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων, ώστε η κυβέρνηση να μην έχει εργαλεία στη διάθεσή της για να πολεμήσει τη φοροδιαφυγή των ολιγαρχών. Παρομοίως και με τις ιδιωτικοποιήσεις. Η τρόικα φτιάχνει καινούργια όργανα που μπορεί να ελέγχει πλήρως.

Απομένει, λοιπόν, καμιά ελπίδα; Το αληθινό θαύμα και μια από τις ελάχιστες πηγές μετριοπαθούς ελπίδας είναι ότι η μεγάλη πλειοψηφία των ελλήνων ψηφοφόρων φαίνεται να στηρίζει ακόμα την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Η εξήγηση είναι ότι η πλειοψηφία αντιλαμβάνεται πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κάνει το σωστό σε μια απίθανη κατάσταση. Γι’ αυτό ο Τσίπρας έπραξε σωστά όταν παραιτήθηκε και άνοιξε το δρόμο για νέες εκλογές –με την ελπίδα να επιστρέψει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση δυνατότερος από ποτέ.

Δεν υπάρχει καθαρή εκ των προτέρων απάντηση. Κάθε επιλογή μπορεί να επιβεβαιωθεί μόνο εκ των υστέρων, από τις συνέπειές της. Υπάρχει ο κίνδυνος η συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ να αποδειχτεί αυτό και τίποτα παραπάνω και να επιφέρει την πλήρη επανένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ ως ένα ταπεινό πτωχευμένο μέλος, με τον ίδιο τρόπο που υπάρχει ο κίνδυνος το Grexit να μετατραπεί σε μεγάλης κλίμακας καταστροφή. Ο φόβος δεν είναι μόνο η προοπτική επιπλέον δεινών για τον ελληνικό λαό, αλλά και η προοπτική μιας ακόμη αποτυχίας που θα απαξιώσει την Αριστερά για τα επόμενα χρόνια και, παράλληλα, θα επιτρέψει στους εναπομείναντες αριστερούς να υποστηρίζουν ότι η ήττα τους αποδεικνύει για άλλη μια φορά τη φαυλότητα του καπιταλιστικού συστήματος.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 24 Αυγούστου, στον ιστότοπο «In these times».

πηγή: http://www.stokokkino.gr/article/1000000000015606/I-triti-epilogi-gia-ton-SURIZA

Μερικές πρώτες σκέψεις για τη συμφωνία Κυβέρνησης-“εταίρων”

Μιας και δεν έχω ουσιαστικά πρόσβαση στο Ίντερνετ (ως θετικό το λέω) ενημερώθηκα από φίλους ενώ κατάφερα να διαβάσω το κείμενο της συμφωνίας μόνο. Κατάλαβα τρία πράγματα:
1. Πρώτη φορά η Ελλάδα το πάλεψε.-

2. Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε υποχωρήσεις αλλά πήρε και πράγματα. Θα ήθελα πολυ περισσότερα. Ιδεολογικά δεν είμαι ευχαριστημένος. Αλλά δεν ισοπεδώνω. Οσοι ήθελαν να πάμε σε οριστική ρήξη με χαρά θα ακούσω το σχέδιο για μετάβαση στη δραχμή υπό αυτές τις συνθήκες (όχι του ΚΚΕ την εκδοχή αυτή την ξέρω ήδη και δε με έχει πείσει). Αν είναι πειστικό είμαι έτοιμος να μπω στον πειρασμό. Αλλά ακόμα δεν έχω πειστεί.

3. Η πολιτική βούληση του ΣΥΡΙΖΑ να μεταρρυθμίσει την Ελλάδα και να την αλλάξει δομικά θα τα κρίνει όλα. Και την επιτυχία ή αποτυχία του και το μέλλον της χώρας. Χρέος μας να πιέσουμε να αλλάξουν (σχεδόν) όλα προς όφελος του λαού αυτη τη φορά. Τα σημαντικά και δύσκολα εντός Ελλάδας τώρα αρχίζουν.

Πάντως θεωρώ τη Δευτέρα ως εξίσου σημαντική, να μελετήσουμε τη λίστα δεσμεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ, να δούμε αν θα γίνουν όλα αποδεκτά ώστε να ξέρουμε ακριβώς ποιά είναι η εικόνα. Ως τότε ακόμα υποθέτουμε απλά πια έχοντας μια αρχική βάση.

Προσθέτω στην κριτική που σωστά ασκείται και το οτι είναι καιρός να καταλάβουμε όλοι γιατι πολλοί από εμάς λέγαμε λάθος να μπαίνει δίλημμα μνημόνιο-αντί μνημόνιο κι όχι περισσότερο ταξικά ζητήματα αλλά και “(δια)φθοράς” (παλιό (διε)φθαρμένο vs νέου πχ)

Υ.Γ ευτυχώς ο ΣΥΡΙΖΑ εχει μάθει να αντιπολιτευεται τον εαυτό του γιατί στους δεξιοφιλελεΠΑΣΟΚοΝουΔοΓΑΠ από τη χαρά τους που δεν έγινε το θαύμα να τα πάρει όλα ο ΣΥΡΙΖΑ θα τους αλλάζουμε πάνες το επόμενο 4μηνο.

Εννοείται δεν αναφέρω τίποτα για ΠΑΣΟΚοΝουΔουφιλελέ και λοιπούς. Δεν αξίζει.

Αυτά και καλό μας (υπόλοιπο) τριήμερο!
Ακολουθεί ένα screenshot άποψης που βρήκα ενδιαφέρουσα.

IMG_0432.PNG

Μήπως να μάθούμε τη συμφωνία (οτ-αν υπάρξει) πρώτα;

Επειδή είναι ατέρμονη η συζήτηση και δεν έχουμε ουσιαστικά βάση έως το νωρίτερο τη Δευτέρα (που και γι αυτό δεν είμαι βέβαιος εγώ ακούγοντας τις δύο πλευρές), θα σημειώσω ως τώρα ως σκέψεις μου τονίζοντας την απέχθειά μου στο διαχωρισμό μαύρο-άσπρο, τα εξής:

275681-Ì-Á

• Καλό είναι να περιμένουμε τη Δευτέρα και να διαβάσουμε με προσοχή τι ακριβώς συμφώνησαν (αν συμφώνησαν). Λίγες μέρες είναι, ας κάνουμε υπομονή να δούμε την τελική συμφωνία για να κρίνουμε στα σοβαρά. Αλλά να τη μελετήσουμε πρώτα καλά (όχι α λα Χρυσοχοίδης).

• Οι δύο πλευρές (ηγεσία ΕΕ και Ελλάδα) μπήκαν σε διαπραγμάτευση ο καθένας με “σκληρές και απόλυτες θέσεις”. Πράγμα σύνηθες στις κανονικές διαπραγματεύσεις (όχι αυτές της τελευταίας 5ετιας, τις κανονικές ξαναλέω). Προφανώς το ιδανικό για την κάθε πλευρά είναι να πετύχουν ΟΛΑ όσα προτείνουν. Αυτό είναι σαφές.

• Η Ελλάδα μπήκε ως αουτσάιντερ και πιο αδύναμη εκ των δύο πλευρών φαντάζομαι το συμφωνούμε αυτό όλοι.

• Θεωρώ ότι σκόπιμα η Ελλάδα δεν πήγε με νούμερα και ισοδύναμα γιατί πολύ απλά αυτό θα σήμαινε εξαρχής αποδοχή του πλαισίου και προσπάθεια για αλλαγές σε πολύ επιμέρους. Κοινώς ποδοσφαιρικά μιλώντας σα να είχε μπει στο γήπεδο για το Χ κι όχι για τη νίκη. Και αυτό θα μείωνε τη διαπραγματευτική της δύναμη. Οι ξένοι θέλουν συζήτηση με αριθμούς γι αυτόν ακριβώς το λόγο.

• Προσωπικά εκτιμώ ότι αν υπάρξει συμβιβασμός το καλύτερο που έχει να κάνει ο Τσίπρας είναι να γυρίσει και να εξηγήσει καθαρά και ξάστερα τι πέτυχε. Να πει «ζήτησα 1,2,3,4,5 και κέρδισα 1,2». Να πει επίσης ότι προχωρά κανονικά στην μεταρρύθμιση του κράτους και να παραδεχτεί απλά ότι «ήθελα να πετύχω πολύ περισσότερα αλλά αυτά κατάφερα», θυμίζοντας παράλληλα ότι «ήμουν κι ο πρώτος που πραγματικά πάλεψα».

• Δε με ενδιαφέρει αν θα μετονομάσουν πράγματα. Με ενδιαφέρει να εξηγήσουν τις πραγματικές αλλαγές ώστε να τις καταλάβει ο οποιοσδήποτε. Μία αλλαγή θα πετύχουν; Αυτή τη μία. Δέκα; Αυτές τις δέκα. Όλα τα άλλα είναι επικοινωνιακό περιτύλιγμα που στην πραγματική ζωή λίγη αξία έχει.

• Την εξ αριστερών κριτική στο ΣΥΡΙΖΑ την κατανοώ απόλυτα με βάση τις πρώτες πληροφορίες. Θέλαμε όλοι περισσότερα. Βασικά θέλαμε ΟΛΑ όσα αρχικά ζητήσαμε. Φαντάζομαι ότι κάποιοι από εμάς θα κατανοούν ότι δεν ήταν πολύ εύκολα να πετύχει αυτό το «όλα». Προφανώς ορισμένοι που μόνο έξοδο από το Ευρώ αναγνωρίζουν σαν λύση, και κάθε άλλο ενδεχόμενο συνιστά κατ’αυτούς υποχώρηση, είναι απόλυτα δυσαρεστημένοι. Και δεκτό. Άποψή τους σεβαστή. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως μιλά εξαρχής για ευρώ.

• Δεν μπορώ να καταλάβω η εκ δεξιών τι θέλει να πει και γιατί κάνει τόση φασαρία. Ακόμα κ αν ισχύει το 70-30 προφανώς είναι καλύτερο από το 100-0 νομίζω. Το πνεύμα μου είναι δηλαδή ότι οι εκ δεξιών – του ΣΥΡΙΖΑ- που κυβέρνησαν (όλοι αντιμνημονιακοί στην αφετηρία τους) πέτυχαν 0%, αυτό το δεδομένο έχουμε ως τώρα. Άρα και λίγα να είναι τα κέρδη, είναι κέρδη. Ενώ για πολλούς από εμάς που θα θέλαμε περισσότερο κατανοώ γιατί υπάρχει προβληματισμός.

• Επίσης αν τελικά ισχύει το 70-30 ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να παίξει μεγάλη μπάλα σε θέματα δομικών μεταρρυθμίσεων κράτους κ διαφθοράς για να επιβιώσει και να πετύχει. Να προχωρήσει σε αλλαγές δίκαιες στο κράτος, στη φορολογία, να δημιουργήσει πραγματικό κοινωνικό κράτος, να αποκαταστήσει ή καλύτερα να δημιουργήσει ένα πραγματικό αίσθημα δικαίου στην κοινωνία, αποκαθιστώντας αδικίες και δημιουργώντας ένα νέο κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο. Δεν είναι εύκολο καθόλου. Αλλά γι αυτό έγινε Κυβέρνηση πάνω από όλα.

• Με βάση πάντα τις πληροφορίες, πόσοι έχουμε καταλάβει τι (φαίνεται να) κερδίζει στο «παζάρι» ο ΣΥΡΙΖΑ; Δείχνει να κερδίζει λοιπόν χρόνο, ρευστότητα (το μεγάλο άγχος πολλών), την αναγνώριση ως βασικής μεταρρύθμισης την αναδιανομή των φόρων και την πάταξη της φοροδιαφυγής (με διεθνή συνεργασία ελπίζω), μικρότερο πρωτογενές ως υποχρέωση, παύει να υπάρχει εποπτεία και επιτήρηση αλλά απευθείας αποφάσεις με τις ηγεσίες των τριών πιστωτών- θεσμών (ΔΝΤ, ΕΕ και ΕΚΤ) και το χρέος να είναι στο τραπέζι συνολικά για ευρωπαϊκή ρύθμιση εντός του 2015.

• Επίσης για να είμαστε εξηγημένοι τελική συμφωνία θα έχουμε καλό φθινόπωρο. Αυτό της Δευτέρας ή τέλος πάντων του Φεβρουαρίου είναι μεταβατική συμφωνία. Με ότι αυτό σημαίνει.

Και κάτι άσχετο, δηλώνω χαρούμενος που στη χθεσινή συνέντευξη τύπου (που την έβλεπε όλη η υφήλιος) την χώρα εκπροσωπούσαν ένας 40χρονος (Τσίπρας), ένας 38χρονος (Παππάς) και ένας 34χρονος (Σακελλαρίδης).
Αυτά τα «ολίγα»!