Κινούμενη άμμος…

Και τώρα τι κάνουμε σύντροφοι;

Είναι δεδομένο ότι μετά από το σοκ, την μελαγχολία (έως κατάθλιψη) της μετά τη Συμφωνία εποχής, έχει ήδη έρθει η ώρα των αποφάσεων για την επόμενη μέρα. Και η πίεση του χρόνου είναι μεγάλη. Δεν έχουμε χρόνο για άλλο μοιρολόι ούτε και για άλλο αυτομαστίγωμα. Η συμφωνία που υπογράφουμε είναι ξεκάθαρο ότι αποτελεί ήττα. Και η συμπεριφορά της Ευρώπης επίσης αποτελεί ήττα σε όσους ελπίζαμε ότι αλλάζει. Δεν αλλάζει. Όχι σήμερα τουλάχιστον.

Και σίγουρα δεν υπάρχει καθόλου χρόνος αλλά και κανένας λόγος να συνεχίζουμε να αποδεικνύουμε ότι η χυδαιότητα και η ανθρωποφαγία είναι σπορ που και η Αριστερά μπορεί να διακριθεί αν θέλει. Το συγκεκριμένο δε φαινόμενο είναι και το πιο κακό νέο για τον χώρο κι όσους ανήκουμε (ή νομίζουμε ότι ανήκουμε, ή τελοσπάντων δηλώνουμε ότι ανήκουμε) εκεί.

Δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο με λίγα λόγια. Οφείλουμε όμως να βρούμε χρόνο για τρία βασικά πράγματα. Με την συγκεκριμένη σειρά κιόλας.

Πρώτον για αυτοκριτική με συμπεράσματα. Όχι γενικώς αυτοκριτική και κριτική, αυτό πάντα ξέραμε να το κάνουμε και το κάναμε καλά. Επιβάλλεται να καταλήγει κάπου. Κάναμε πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους λάθη, είτε λόγω απειρίας, είτε λόγω έλλειψης σχεδίου, είτε λόγω έλλειψης συντονισμού, είτε και προσωπικά λάθη. Σαφές αυτό. Τι μάθαμε εφόσον πάθαμε; Τι συμπεράσματα βγάζουμε από όλα αυτά; Τι καταλάβαμε από όσα ζήσαμε; Να τα καταγράψουμε για να τα έχουμε να πορευόμαστε από εδώ και πέρα.

Δεύτερον για ουσιαστική και δημιουργική συζήτηση. Όχι άλλη συζήτηση για την συζήτηση. Ούτε και ατέρμονους διαλόγους χωρίς αποτέλεσμα. Ούτε βέβαια και παράλληλους μονολόγους. Να λειτουργήσουν όλα τα «όργανα» διαλόγου, να αξιοποιήσουν τα συμπεράσματα της αυτοκριτικής και να καταλήξουν όλα αυτά να μετατραπούν σε προτάσεις. Υλοποιήσιμες. Άμεσα. Και πρώτα από όλα να χαράξουν το σχέδιο, το αφήγημα, τη στρατηγική κατεύθυνση από εδώ και μπρος στα τωρινά δεδομένα. Προφανώς και το πρόγραμμα που προτάθηκε ως σχέδιο και ψηφίστηκε στις 25/1 έχει ηττηθεί. Οφείλουμε να καταθέσουμε το σχέδιο από δω και πέρα. Συγκεκριμένο, απλό στο να επικοινωνήθει (γιατί για να έχεις στήριξη πρέπει πρώτα να εξηγήσεις) και ρεαλιστικό. Ότι και να προτείνει τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ και η Αριστερά οφείλει να έχει τα τρία αυτά χαρακτηριστικά. Αλλά δεδομένα χρειάζεται νέο πολιτικό σχέδιο.

Τρίτον πρέπει να βρούμε χρόνο από δω και πέρα να στηρίζουμε τις αποφάσεις, να τις ελέγχουμε και να τις κρίνουμε. Να μην αφήσουμε περιθώρια για «περίπου» λύσεις, αναβολές και ημίμετρα. Ότι αποφασιστεί ως κατεύθυνση θα πρέπει να υλοποιηθεί συντεταγμένα, με καλώς εννοούμενη πειθαρχία, με ομαδικότητα και αφοσίωση. Αλλιώς, ειδικά σε μια τόσο ρευστή κατάσταση προφανώς και θα αποτύχει.

Επί του προκειμένου, με βάση τα δεδομένα που σήμερα έχουμε ο καθένας θα πρέπει να τοποθετηθεί. Να πει τι προτείνει και τι λύσεις προκρίνει. Και κατόπιν εφόσον αποφασίσει το σύνολο να προχωρήσει με μία από αυτές, καθένας θα πρέπει να ξεκαθαρίσει αν μένει να παλέψει ή αν αποχωρεί. Και οι δύο επιλογές είναι σεβαστές. Το ενδιάμεσο δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί να υπάρχει. Σε δύο βάρκες δεν μπορεί για καιρό να πατάει κανείς. Αποδεδειγμένο αυτό στη ζωή. Και στην Αριστερά.

Δεν θεωρώ ότι έχει νόημα να αναλύσουμε ξανά τα δεδομένα. Τα έχει παρουσιάσει αυτές τις μέρες ο Τσίπρας με μεγάλη σαφήνεια.

  1. Ευρώ= μνημόνιο, λιτότητα (τουλάχιστον αυτή τη στιγμή κι ας άνοιξε μια χαραμάδα με την προσπάθεια της Ελληνικής Κυβέρνησης και κυρίως με την εκδικητικότητα και την ιδεοληψία της άλλης πλευράς που ενόχλησε όλο τον δημοκρατικό κόσμο)
  2. Ασύντακτη χρεωκοπία και εθνικό νόμισμα
  3. Συμφωνημένο με τους εταίρους μας προσωρινό (;) Grexit

Αυτές είναι οι επιλογές μας σήμερα. Όλες επιλογές ήττας και όλες επιλογές κακές για το λαό. Ο Τσίπρας επέλεξε. Αν τη βραδιά της Συνόδου είχε λυγίσει και είχε φύγει, προσωπικά δεν θα τον κατηγορούσα. Ούτε και τώρα όμως τον κατηγορώ. Κομματικά και προσωπικά κάνει τη δύσκολη επιλογή. Τσαλακώνεται. Δε θα μπω σε ανάλυση των επιπτώσεων κάθε μίας επιλογής. Τα έχουμε συζητήσει όλοι μας τόσο πολύ και τόσο έντονα, ειδικά τις τελευταίες μέρες ,που θεωρώ ότι όλοι τις γνωρίζουμε.

Δε θα μπω ούτε στη συζήτηση για το τι είναι πιο αριστερό. Προσωπική μου άποψη είναι ότι αριστερό είναι να μένεις σταθερός στις θέσεις και τις αξίες σου. Και η κορυφαία αξία σου είναι η προστασία των αδυνάτων και της εργατικής τάξης. Του φτωχού και του μεσαίου. Και της δημοκρατίας και της ισότητας. Η ιδεολογική καθαρότητα είναι το ιδανικό. Το ερώτημα είναι αν είναι και το αποτελεσματικό.

Επειδή η υπέρ-ανάλυση δεν έχει ουσία ας πάμε στο διαταύτα. Να απαντήσουμε στις θεμελιώδεις ερωτήσεις που έχουν διαμορφωθεί.

Είμαστε καλά; όχι δεν είμαστε

Είμαστε συντεταγμένοι και οργανωμένοι για την επόμενη μέρα; όχι, εδώ και καιρό δεν είμαστε

Ηττηθήκαμε σε μια μάχη μηνών; Ναι ηττηθήκαμε.

Κάναμε λάθη; Ναι, πολλά.

Τα κάναμε όλα λάθος; Όχι, δεν τα κάναμε όλα λάθος, υπάρχουν συγκεκριμένα, σημαντικά θετικά σημεία.

Είμαστε έτοιμοι για την επόμενη μέρα; Όχι δεν είμαστε. Μας λείπει η ανασύνταξη, το νέο πολιτικό σχέδιο και το ξεκαθάρισμα ποιοι και πώς συνεχίζουν (εννοείται ότι κανείς δεν περισσεύει.

Και τελευταία ερώτηση, θα τα παρατήσουμε ή θα κυβερνήσουμε; Αυτή η απάντηση μας λείπει σύντροφοι σήμερα. Ο Τσίπρας έχει απαντήσει. Είναι ώρα να απαντήσουμε κι εμείς όμως. Δεν είναι μόνος του ούτε στις αποφάσεις (αυτό πρέπει ο ίδιος να το σκεφτεί καλά) ούτε και στην προσπάθεια (αυτό πρέπει να το σκεφτεί ο καθένας μας ξεχωριστά).

moving_sand

Τι θα κάνουμε λοιπόν;

H κατάσταση είναι απλή. Η κοινωνία, η χώρα και κυρίως ο λαός είναι σαν κάποιον που βρίσκεται μέσα σε μια κινούμενη άμμο βουτηγμένος ως το λαιμό. Που βυθιζόταν εδώ και δεκαετίες αλλά από το 2010 και μετά που αποφάσισε να βγει, έκανε τόσες σπασμωδικές κινήσεις που άρχισε να βυθίζεται με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα.

Η Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ τι θα κάνουν; Έχουν δύο επιλογές. Η μία είναι να μείνουν να κοιτούν, να δίνουν κουράγιο, να δίνουν οδηγίες και να προτείνουν τι μπορεί να κάνει (ο τύπος μέσα στην κινούμενη άμμο) για να μπορέσει να μη βυθιστεί και να σωθεί. Μπορεί όντως να του δώσουν πολύ σωστές συμβουλές και να τα καταφέρει. Πόσο πιθανό είναι αυτό όμως;

Η δεύτερη επιλογή είναι να βάλει ένα χεράκι και να προσπαθήσει να συμμετέχει στη διάσωσή του (η οποία πάντως ξαναλέω, δεν έχει πάει και πολύ καλά ως τώρα). Είναι μια τίμια και με αυταπάρνηση επιλογή γιατί μπορεί να σε πάρει κι εσένα μαζί του. Αλλά σε μένα μοιάζει να είναι η επιλογή που μου ταιριάζει. Κι αυτή θα επέλεγα. Με ένα μεγάλο αστερίσκο όμως. Να βρω ένα σχέδιο σοβαρό, αποτελεσματικό και ρεαλιστικό για να το κάνω. Μην μπω κι εγώ σαν τους προηγούμενους κι απλά χτυπιέμαι σπασμωδικά.

Με απλά λόγια, αν αποφασίσουμε να κυβερνήσουμε, με τα δεδομένα που μας δίνονται σήμερα, είναι σαν να κάνουμε τη βρώμικη δουλειά. Δε διαφωνώ στο να την κάνουμε. Διαφωνώ στο να την κάνουμε με σύστημα «γιούρια» και ασύνταχτα όπως πήγαμε λίγο- πολύ το τελευταίο 3μηνο- 4μηνο, από τον Μάρτιο και μετά. Όχι σύντροφοι αν είναι να κυβερνήσουμε τότε να βάλουμε κάτω τα δεδομένα, να οργανώσουμε τα παράπλευρα των «ευρωπαϊκών υποχρεώσεών μας» αναγκαία- μεταρρυθμίσεις με την πραγματική τους έννοια, ρήξεις με την πραγματική τους έννοια στο εσωτερικό, εναλλακτικές αριστερές πολιτικές με την πραγματική τους έννοια όπου μπορούμε και πολλά ακόμα- και μετά να πάμε να κάνουμε τη βρώμικη αυτή δουλειά. Αλλιώς θα κάνουμε μόνο κάτι βρώμικο. Δουλειά δε θα κάνουμε σίγουρα.

Και να συμπληρώσω ότι μέσα στα παράπλευρα αναγκαία είναι και να ετοιμάσουμε plan b και plan c. Πρώτον γιατί οι «άλλοι» το έχουν ήδη έτοιμο. Και δεύτερον γιατί έτσι κάνει κάθε σοβαρή χώρα. Όχι για να τα έχει σαν στόχο. Αλλά για να έχει έξοδο κινδύνου.

Τι κάνουμε λοιπόν; Θα κοιτάξουμε να απεγκλωβιστούμε ή θα μείνουμε να κλαίμε την μοίρα μας και να τσακωνόμαστε μεταξύ μας;

Και τώρα; Μερικές σκέψεις μετά το πρώτο σοκ

Αυτές τις μέρες ομολογώ ότι έχω μπλοκάρει. Νιώθω μια απογοήτευση, μια απελπισία, βλέπω ανθρώπους να λένε πράγματα που δεν περίμενα να ακούσω από το στόμα τους (ή το account τους). Γενικά επικρατεί ένα χάος στο κεφάλι μου. Θέλω από την Κυριακή να κάτσω να γράψω δυό λόγια για όσα συμβαίνουν αλλά δε μου βγαίνει. Πέτυχα όμως αυτό το κείμενο του δημοσιογράφου (και συμπατριώτη) Αλέκου Ανδρικάκη στο candianews.gr  που νιώθω ότι εν πολλοίς αποτυπώνει όσα σκέφτομαι.

“Όχι δάκρυα για τον Αλέξη”

Γαμώτο μου, θυμώνω, θυμώνω με τον εαυτό μου! Έπεσα τόσο έξω! Πίστεψα στον Τσίπρα κι αυτός αποδείχτηκε δοσίλογος, προδότης! Μνημονιακότερος των μνημονιακών! Μου φόρτωσε ένα μνημόνιο, αντί να σκίσει τα προηγούμενα!

Τελικά, μια ημέρα μετά το σοκ, είναι έτσι τα πράγματα; Μας πούλησε κι ο Τσίπρας; Έγινε ένας άλλος Παπανδρέου, Σαμαράς, Βενιζέλος ή Χρυσοχοΐδης (που υπέγραφε κιόλας χωρίς να διαβάζει τα μνημόνια); Έγινε ένας Καραμανλής ή ένας Σημίτης (για να μην ξεχνάμε κι αυτών το ρόλο…)

Συμμάχησε με τους νεοφιλελεύθερους, αφού υποτάχτηκε σ’ αυτούς;

Μετατρέπει τον ΣΥΡΙΖΑ σε ένα άλλο κόμμα, του ίδιου συστήματος, σε ένα σοσιαλδημοκρατικό μόρφωμα;

Θα σημειώσω πρώτα, ως “διευκρινίσεις”, δυο – τρία πράγματα, για να τα έχει υπόψιν όποιος τύχει να διαβάσει αυτό το κείμενο:

Πρώτο, ήμουν, είμαι και θα είμαι κατά κάθε μνημονίου, είτε το υπέγραψε ο Παπανδρέου, ο Παπαδήμος, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος ή ο Τσίπρας.

Δεύτερο, καταλαβαίνω απολύτως την απογοήτευση και το βάρος στην καρδιά, εκείνων που περίμεναν να μην υπογράψει. Και τώρα απογοητεύτηκαν. Εξοργίστηκαν. Είδαν να διαλύεται ο κόσμος τους.

Τρίτο, βεβαίως δεν κατανοώ καμιά αναφορά περί προδοσίας, απεχθάνομαι τις αναφορές, ακόμα και για εκείνους που με τη στάση τους θα δικαιολογούσαν τον προσδιορισμό. Συχνά, τις περισσότερες φορές, θα πρέπει πριν μιλήσουμε όχι μόνο να δούμε, αλλά να παρατηρήσουμε και να μάθουμε.

Φυσικά είμαι κατά της “λογικής του όχλου”, της γηπεδοποίησης της πολιτικής συμπεριφοράς, που από το “Ωσαννά” της μιας στιγμής είναι εύκολο να προσχωρήσει κανείς στο “άρον άρον σταύρωσον αυτόν”.

Και, είναι προφανές, είμαι υπέρ ενός ψύχραιμου διαλόγου, με πολιτική επιχειρηματολογία, κι όχι αφορισμούς.

Τέταρτο, επειδή γνωρίζω κάποια πράγματα για την ανθρωπογεωγραφία της αριστεράς, και ως μη ενταγμένος κομματικά και μπορώ να τοποθετηθώ γι αυτήν με μάλλον πιο αντικειμενικό, από τους ενταγμένους , τρόπο, μπορώ   να ξεκαθαρίσω ότι καταλαβαίνω καλά επίσης τις αντιρρήσεις της “ομάδας” του Παναγιώτη Λαφαζάνη ή άλλων διαφωνούντων στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ για τη συμφωνία (δε λέω για μια τέτοια συμφωνία, καθώς είμαι πεπεισμένος ότι μόνο αυτή η συμφωνία ήταν εφικτή και καμιά άλλη). Ο Λαφαζάνης είναι ένας μέχρι αυτοεξοντώσεως, θα μπορούσα να πω, έντιμος αριστερός (δε θα μπορούσα όμως να υποστηρίξω το ίδιο για άλλους βουλευτές που τον ακολουθούν). Να του κοπεί το χέρι αν ποτέ σκεφτεί, έστω, να κάνει κάτι έξω από τις αρχές του. Αυτό όμως (η δογματική πολιτική προσήλωση), σε τέτοιο επίπεδο πολιτικής, καμιά φορά μπορεί να τον “μπλοκάρει”, αφού δεν έχει την ευελιξία να διαχειριστεί θέματα που δεν αφορούν μόνο στο κομματικό ή παραταξιακό ακροατήριο. Και τώρα τα θέματα αφορούν σε μια Ελλάδα, όχι μόνο στην αριστερά.

Γιατί θα πρέπει να κρύψουμε ότι ο Λαφαζάνης έχει ξεκάθαρη άποψη και στόχευση να βγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη; Είναι από τους υποστηρικτές της δραχμής,πολύ πριν κομματικά υποστηρίξει αυτή την άποψη ο Λαπαβίτσας. Δεν εξαρτά τη θέση του αυτή από τη λογική πολλών, σήμερα, Ελλήνων, “τι να την κάνω τέτοια Ευρώπη ή τέτοιο ευρώ”. Είναι κατά της ΕΕ, θέλει, ως βασική πολιτική επιλογή, την επιστροφή στη δραχμή.

Πέμπτο, ήμουν, είμαι και θα παραμείνω ένας ρέμπελος στην αριστερά, χωρίς κομματική ένταξη και, άρα, κομματική “οδηγία” να εφαρμόσω. Θα ελέγχομαι μόνο από τη συνείδησή μου και το βλέμμα των παιδιών μου, κι όχι από το αν αυτά που γράφω αρέσουν σε πολλούς ή τα απαξιώνουν οι πολλοί. Δε θα γράψω, με άλλα λόγια, για να αποκτήσω “κοινό”, ούτε για να είμαι αρεστός στους πολλούς, άρα για να αποκτήσω “περισσότερο κοινό”. (Ας μου συγχωρεθεί η “αυτοπαρουσίαση”, δεν έχει πρόθεση “αυτοπροβολής”, αλλά γίνεται για να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα, επειδή δε θεωρώ καθόλου απίθανο να υπάρξουν κάποιοι που θα θεωρήσουν αυτές τις αράδες σαν “κομματική γραμμή”).

Ο Τσίπρας μάς πρόδωσε;

Λοιπόν, επιστρέφουμε στο αρχικό μας θέμα: ο Τσίπρας μάς πρόδωσε; Έκανε τη μεγάλη κωλοτούμπα; Στοχεύει να κάνει τον ΣΥΡΙΖΑ ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα του ίδιου φαύλου συστήματος που οικοδόμησαν η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, με πρόσφατο συμμετέχοντα το “Ποτάμι”;

Για να σε προδώσει κάποιος θα πρέπει να πεις και να αποδείξεις ότι μπορούσε να κάνει άλλα – έστω και ένα- που δεν τα έκανε και έφτασε συνειδητά στο χειρότερο. Έχουμε κάτι τέτοιο εδώ; Ο Τσίπρας επέλεξε συνειδητά να “ξεπουλήσει” μια χώρα και τον ίδιο του τον εαυτό; Γιατί, ας μη μας διαφεύγει αυτό, ένας άνθρωπος που ύψωσε το ανάστημά του στους λύκους μιας συμμαχίας αίματος, όταν σκύψει το κεφάλι, πρώτα ο ίδιος καταλογίζει το όνειδος στον εαυτό του. Κι αυτές τις ώρες είμαι βέβαιος – μάλλον φάνηκε και στα χαρακτηριστικά του προσώπου του μόλις βγήκε από εκείνη τη 17ωρη σύνοδο με τους λύκους έχοντας ακόμα “αίμα” πάνω του- ότι εκείνος ο Έλληνας που έχει κλάψει πιο πολύ απ’ όλους εδώ και καιρό, αλλά και αυτές τις δύσκολες ώρες, είναι ο Τσίπρας. Γιατί, εκτός των άλλων, δεν έχει κανένα άλλο να ξεσπάσει τη δική του οργή, δεν μπορεί σε άλλους να κρύψει το δικό του πρόσωπο. Είναι εκείνος που αισθάνεται την ντροπή, γιατί δεν κατάφερε εκείνο που ήθελε, μαζί με μας. Εγώ, εσύ, ο άλλος, μπορούμε να τον απειλήσουμε με κρεμάλα, να κατέβουμε παρέα με την ΑΔΕΔΥ ή τη ΓΣΕΕ (ναι, υπάρχουν ακόμα, κι ας μη μίλησαν επί 5 χρόνια!) στην πλατεία. Μπορούμε, αν είμαστε από την απέναντι πλευρά, να πανηγυρίσουμε ή να του κάνουμε απονομή υποκριτικών “ευσήμων”. Εκείνος απλώς είναι ο εκτεθειμένος, στη φάση αυτή. Και κρατήστε παρακαλώ τον χρονικό προσδιορισμό “στη φάση αυτή”.

Ο Τσίπρας που ξέρει καλά η αριστερά, ο Τσίπρας που  πάνω του εναπόθεσε τις ελπίδες του ο κάθε Έλληνας – θύμα των πολιτικών των μνημονίων αλλά και των προηγούμενων προ μνημονίων πολιτικών της διαφθοράς, της αδιαφάνειας που άσκησε το φαύλο πολιτικό σύστημα- είναι άραγε ένας στυγνός Παπανδρέου, Σαμαράς ή Βενιζέλος, ένας Παπαδήμος; Τον ξέρουμε, τον γνωρίσαμε σε κάθε γειτονιά.

Ο Τσίπρας – Αλέξη τον λέγαμε όλοι μέχρι χθες, θυμάστε;- είναι ένας ρομαντικός, όπως όλοι εμείς. Όλοι οι ρομαντικοί ξεκινάμε για να αλλάξουμε τον κόσμο. Εκείνος ξεκίνησε για να αλλάξει την Ελλάδα και την Ευρώπη. Και σκέφτηκε, όπως όλοι οι ρομαντικοί, ότι δεν μπορεί τίποτα σταματήσει το δίκιο μου. Αφελές, θα μου πείτε. Όπως πολλές από τις σκέψεις των ρομαντικών και ιδεολόγων Αλλά όλοι το διαπιστώνουμε μετά που θα πάθουμε και θα μάθουμε.

tsip

Ο στόχος της “αριστερής παρένθεσης”

Ήξερε, φυσικά, ότι είχε απέναντί του λύκους με νύχια γεμάτα αίμα. Αλλά όλο και πιο πολύ, όσο περνούσε ο χρόνος, το συνειδητοποιούσε όλο και περισσότερο. Διαπίστωνε τις παγίδες που έστησε το φαύλο ελληνικό πολιτικό σύστημα με τον Σόιμπλε και τη λοιπή παρέα των ακραίων νεοφιλελεύθερων νταβατζήδων της Ευρώπης, διαπίστωνε ότι ο στόχος ήταν όχι η διαπραγμάτευση ή μια έντιμη συμφωνία, με υποχωρήσεις από τις δυο πλευρές, αλλά ο εξευτελισμός ενός λαού και μιας κυβέρνησης που αντιστάθηκε. Για να αποδειχτεί στην πράξη η “αριστερή παρένθεση” και να δοθεί το μήνυμα στους επόμενους λαούς που θέλουν να σηκώσουν “μπόι”. Για να αποδειχτεί ότι αυτοί οι “αυτοκράτορες” είναι “ανίκητοι”…

Μέχρι που έφτασε στο τέλος, μετά την ψηφοφορία της Παρασκευής στη βουλή, όταν όλοι του είχαν πει σ’ εκείνη τη λυκοφωλιά ότι η πρόταση “περνάει”, η πρόταση με υποχωρήσεις έναντι όχι μόνο του αριστερού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και έναντι των προηγούμενων διαπραγματευτικών θέσεων της ελληνικής κυβέρνησης.

Ο Σόιμπλε είναι μια μαύρη μορφή στην πορεία της Ευρώπης. Κι έτσι θα καταγραφεί στην Ιστορία. Ένας έξαλλος, ο πιο ακραίος ίσως νεοφιλελεύθερος, κομπλεξικός και ναζιστής στη συμπεριφορά. Αλλά μην τον υποτιμήσουμε. Έχει πολιτική σκέψη, χρησιμότατη για τις επιδιώξεις του, καταστροφική για όλους τους υπόλοιπους. Διέκρινε μερικά στοιχεία στην ψηφοφορία της Παρασκευής και βρήκε τον τρόπο να υλοποιήσει – εξ ονόματος του κλαμπ των νεοφιλελευθέρων- το στόχο της “αριστερής παρένθεσης”. Αφού είδε ότι αυτό δεν το πέτυχε στη μεγάλη φούρια της εκκίνησης της άπειρης αριστερής κυβέρνησης με τις παγίδες που στήθηκαν, αφού δεν το πέτυχε με τους δημόσιους εξευτελισμούς, αφού δεν το πέτυχε με το δημοψήφισμα και τους δημόσιους εκβιασμούς, τις αντιδημοκρατικές παρεμβάσεις και τη λειτουργία των διαπλεκόμενων τηλεαστέρων, αφού είδε τα ποσοστά αποδοχής αυτής της κυβέρνησης να ανεβαίνουν αντί να πέφτουν, έκανε το μεγάλο κόλπο. Εκείνοι οι 30 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ του “παρών”, του όχι, της απουσίας ή του “τελευταίου ναι”, δεν θα δέχονταν με τίποτα μια υπογραφή Τσίπρα σε ένα πιο σκληρό ακόμα μνημόνιο.

Αυτός ήταν και είναι ο μόνος τρόπος να ανατραπεί η κυβέρνηση. Τί νομίζετε ότι ο Σόιμπλε απλά ήθελε να περάσει ένα πολύ σκληρό μνημόνιο; Στην ανατροπή στόχευε. Και οι άλλοι, οι “τεχνοκράτες ειδικού σκοπού”, όπως προσδιόρισαν την επόμενη (!) κυβέρνηση ο Σουλτς, ο Θεοδωράκης, ο Σαμαράς (από νωρίς) ή η Φώφη, θα περνούσαν ό,τι ήθελε. Το απέδειξαν άλλωστε από το παρελθόν, για να μην ξεχνιόμαστε. Κι αυτή, για όσους δεν κατάλαβαν, είναι μια βασική διαφορά: ο Τσίπρας υπερασπίστηκε μέχρι τέλους το δίκιο ενός λαού. Με υποχωρήσεις φυσικά μπροστά στον “τοίχο”. Εκείνοι, οι προηγούμενοι και φιλοδοξούντες να επιστρέψουν, παρέδιδαν. Υπάρχει διαφορά, δε νομίζετε;

Και φτάσαμε σε εκείνη τη μοιραία νύχτα της Κυριακής προς τη Δευτέρα. Ο παραμένων ρομαντικός και αληθινός ηγέτης ενός λαού και μιας χώρας πλέον (όχι απλά της αριστεράς) βρέθηκε και πάλι στο στόμα του λύκου. Με τις χειρότερες των προτάσεων μπροστά του. Και με ένα εκβιασμό, επί της ουσίας: ή δέχεσαι αυτά που σου δίνουμε ή θα οδηγήσουμε στην κατάρρευση τις τράπεζες και στο ολικό κούρεμα των καταθέσεων.

Για να μην καταδικάσω ένα λαό στη στημένη καταδίκη και να μην κατηγορηθώ προδότης, αναρωτιέμαι τι θα έκανα εγώ σε μια τέτοια θέση. Ας αναρωτηθεί κι ο καθένας που δικαίως ή αδίκως ένιωσε προδομένος.

Έχεις ένα λαό να σκεφτείς, που φυσικά δε σου έδωσε εντολή εξόδου από την ευρωζώνη. Είναι ο ίδιος λαός που ενώ ψήφιζε με 61% όχι στις προηγούμενες (πολύ αθώες μοιάζουν πλέον μπροστά στη βαρβαρότητα που μας επέβαλαν…) προτάσεις των γερακιών, στήριζε με 80% την παραμονή στην ευρωζώνη!

Έχεις να σκεφτείς ένα λαό, του οποίου απειλούν να του πάρουν – και μπορούν να του κουρέψουν, όπως έδειξε το παράδειγμα της Κύπρου- τις καταθέσεις, ο οποίος στέκεται μέρα και νύχτα στα ΑΤΜ και κάνει ουρές στα σούπερ μάρκετς. Κάντε την υπόθεση ότι ο Τσίπρας έλεγε, όχι, δεν θα πάρω και δεν υπογράφω. Το πρωί της Δευτέρας ή τη σημερινή Τρίτη μπορείτε να φανταστείτε πώς θα ήταν η Ελλάδα; Δεν περιγράφω τη δική μου σκέψη. Ας κλείσει ο καθένας τα μάτια και ας δει τη δική του εικόνα για την Ελλάδα μετά από κάτι τέτοιο. Όχι μόνο οικονομικά, αλλά και κοινωνικά.

Προσέξτε, δε μιλάμε για μια χρεοκοπία απλά, με συνέπειες που μπορεί- λέμε τώρα- να αντέξουμε, αλλά για μια βίαιη απάντηση σε ένα όχι του Τσίπρα, με κλείσιμο και κατάρρευση των τραπεζών και κούρεμα των καταθέσεων.

Ναι, ήταν ένας ανήθικος εκβιασμός, στο πλαίσιο της λειτουργίας μια ανήθικης ΕΕ. Στο πολιτικό πεδίο, όπως φώναξε όλος ο πλανήτης, ήταν ένα απροκάλυπτο πραξικόπημα.

Τί κάνουμε τώρα;

Τί έχουμε τώρα μπροστά μας; Ένα δεδομένο βάρβαρο μνημόνιο και σίγουρα τον κίνδυνο να επιβεβαιωθεί η “αριστερή παρένθεση”, αλλά από το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ.

Ναι, έχω εμπιστοσύνη ότι εφόσον είναι στη δική του την ευθύνη, ο Τσίπρας θα συνεχίσει τη μάχη για να κάνει αυτό το μνημόνιο μια ευκαιρία να εφαρμόσει μια άλλη πολιτική. Αυτό τελικά δεν είναι η αριστερά; Στις ακραίες και δύσκολες συνθήκες να μπορεί να αποδείξει και να κάνει κάτι άλλο. Αριστερά δεν είναι από θέση ασφαλείας να μιλά κανείς, αλλά από θέση κινδύνου και ευθύνης να διαχειρίζεται και να ανατρέπει. Δεν έχουμε την εμπειρία, δεν μπορούμε ενδεχομένως να το δεχτούμε ή να το συνειδητοποιήσουμε σήμερα.

Κι έχει πολλά να κάνει. Να κάνει τις ανατροπές. Να φέρει τούμπα την Ελλάδα και να την ξαναδημιουργήσει.

Επειδή η ίδια η βαρβαρότητα δεν αναφέρεται ονομαστικά στα βάρη (έτσι γινόταν και πριν, μόνο που εκείνοι οι Σαμαράδες επέλεγαν εύκολα το θύμα τους) μπορεί να κάνει να πληρώσουν εκείνοι που δεν πλήρωσαν ποτέ. Αυτό στο οικονομικό κομμάτι.

Γιατί στο επίπεδο αυτών που ονομάζουμε μεταρρυθμίσεις (πόσο παρεξηγημένος ο όρος, όλοι θεωρούμε ότι “μεταρρύθμιση” είναι να κλείνεις ένα σχολείο ή ένα νοσοκομείο…) αυτά που πρέπει να γίνουν είναι περισσότερα.

-Είναι να διαλύσει αυτό το φαύλο πολιτικό σύστημα, που σήμερα καραδοκεί για την επιστροφή ή προσεγγίζει τον Τσίπρα, επιδιώκοντας να διασωθεί. Ανελέητος να είναι. Να το συντρίψει, χωρίς να λυπηθεί τίποτα.

-Να διαλύσει τις σχέσεις διαπλοκής σε όλα τα επίπεδα. Και πριν από όλα σ’ αυτούς που κατά συμφέρον καθοδηγούν και τρομοκρατούν τη σκέψη των πιο ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού. Των μέσων ενημέρωσης της διαπλοκής. Να τους συντρίψει, όχι φυσικά λογοκρίνοντάς τους, αλλά ταράζοντάς τους στη νομιμότητα και  αποκαλύπτοντας τη διαδρομή της διαπλοκής με το φαύλο πολιτικό και οικονομικό σύστημα.

-Να ξαναφτιάξει το δημόσιο, που πρέπει να σταματήσει να είναι το πεδίο εκπλήρωσης των ρουσφετολογικών υποχρεώσεων της φαυλότητας και των πολιτικών της εκπροσώπων.

-Να θυμίσει στη δικαιοσύνη τον κορυφαίο ρόλο της. Και να διασφαλίσει τη λειτουργία της έξω από την ομηρία της με το πολιτικό σύστημα.

-Να δώσει – με απλό ή απλοϊκό λόγο το γράφω- παιδεία και υγεία στο λαό. Να ξαναφτιάξει την παιδεία, από την οποία και μόνο μπορεί να δημιουργηθεί η άλλη Ελλάδα.

-Να αξιοποιήσει έστω αυτά τα αιματοβαμμένα κονδύλια που θα έλθουν για να πέσει χρήμα στην πραγματική οικονομία, να στηριχτούν οι επιχειρήσεις, οι εργαζόμενοι, οι επενδύσεις. Να ανοίξουν δουλειές. Να βρουν δουλειά οι νέοι.

-Να δημιουργήσει μια Ελλάδα της παραγωγής. Να δημιουργήσει ελληνική οικονομία. Η ανάπτυξη είναι ο φόβος της λιτότητας.

-Να συνεχίσει τον μεγάλο αγώνα για μια άλλη Ευρώπη, που ήδη φαίνεται να έχει ρίξει τους πρώτους σπόρους. Πράγματα “ιερά” και αδιανόητα μέχρι τώρα, όπως η αδιαμφισβήτητη λιτότητα, κλονίζονται. Δεν αμφισβητούνται μόνο από την Ελλάδα, αλλά από όλους τους λαούς και ήδη μερικές άλλες κυβερνήσεις.

Μεταρρύθμιση – με την ευρεία έννοια- είναι να αλλάξεις κι εσύ, κι αυτός, κι εγώ, τη νοοτροπία μας. Να σταματήσουμε να είμαστε άτομα, καταναλωτές, ψηφοφόροι (και μάλιστα της συναλλαγής) και να γίνουμε πολίτες. Πρωτίστως αναζητώντας τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες μας και μετά τα δικαιώματά μας. Πρωτίστως ενδιαφερόμενοι για το ευρύ της κοινωνίας και μετά τον εαυτό μας.

Αυτοί οι όροι θα μας βγάλουν από τα μνημόνια. Και να τα σκίσουμε, δε θα απαλλαγούμε από αυτά, αν δεν διαμορφώσουμε την άλλη Ελλάδα, τους “άλλους εαυτούς μας”.

Το λέω ξεκάθαρα: εμπιστεύομαι, συνεχίζω να εμπιστεύομαι, τον Τσίπρα. Συνεχίζω να τον βαρύνω με τη δική μου ελπίδα.

Στενοχωριέμαι που τον αφήσαμε μόνο του να πέσει μέσα στα θηρία.

Θλίβομαι που τόσο πολύ πρόσβαλαν τον πρωθυπουργό μας, τον μόνο άνθρωπο που στάθηκε να μας υπερασπιστεί. Οργίζομαι διαβάζοντας στον Guardian ότι υπέβαλαν έναν άνθρωπο – αφήστε ποιος είναι, αφήστε ότι είναι ο πρωθυπουργός μιας χώρας- στο ψυχολογικό μαρτύριο του εικονικού πνιγμού, για να τον κάνουν να λυγίσει, επειδή, ούτε μπροστά στους εκβιασμούς έσκυψε τη μέση.

Αλλά όχι, δεν έχω δάκρυα για τον Αλέξη, έχω μπόλικη ελπίδα πάνω του.

Ούτε δάκρυα για τους Έλληνες. Ενότητα και πείσμα, ξεκάθαρο βλέμμα, χρειαζόμαστε. Έτσι μας φοβούνται, έτσι θα τα καταφέρουμε!

Γιατί, θυμηθείτε, τον Καζαντζάκη, ο αγώνας είναι ο Γολγοθάς, τα σίδερα που θα σπάμε τα κεφάλια μας, μέχρι λυγίσουν τα σίδερα. Και όχι, δεν επιτρέπεται να φεύγεις από το δρόμο σου, μη δίνεις τη χαρά σ’ όσους το περιμένουν…

Σίγουρα, ευτύς ως μπορέσεις να χορέψεις, η φωτιά γίνεται νερό δροσάτο, μα ώσπου να φτάσεις ως εκεί τι αγώνας, τι αγωνία, Θεέ μου!

πηγή: http://www.candianews.gr/2015/07/14/ochi-dakria-gia-ton-alexi/

Περί συμφωνίας κι άλλες ιστορίες…

Βρέθηκε στα χέρια μου το κείμενο αυτό του Αδ. Γιαννίκου. Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον και είπα να το μοιραστώ κι εδώ:

Η συμφωνία είχε κλείσει τρεις Δευτέρες πριν. Αλλά, κάποιοι σκέφτηκαν, αφού καταφέραμε να περάσουμε μνημόνιο, δεν ρίχνουμε και την κυβέρνηση τώρα που γυρίζει; Μέσα σε τέσσερις μέρες, πήγαν όλοι οι Μένουμε Ευρώπη στις Βρυξέλλες να παραδώσουν το επίσημο αίτημα των παραγωγικών φορέων για αλλαγή κυβέρνησης, ο Τόμσεν πήρε κόκκινο μαρκαδόρο και άρχισε να σβήνει, ο γερά-Γερούν είπε take it or leave it, o Γιούνκερ ένιωσε προδωμένος και ο Τσίπρας κατέφυγε στο τελευταίο του χαρτί, το δημοψήφισμα. Το σχέδιο αποσταθεροποίησης προχώρησε μέσω ΕΚΤ και κλειστές τράπεζες.

Μέχρι την περασμένη Τρίτη φάνηκε ότι θα επικρατήσει. Μεσάνυχτα Τρίτης προς Τετάρτη πάρθηκε η μεγάλη απόφαση για αντεπίθεση και η μπλόφα μετατράπηκε σε λαβή. Το πραξικόπημα ανατράπηκε από το ίδιο του το βάρος. Το χαρτί Τσίπρα παίχτηκε τέλεια. Ανεξάρτητα από τις κομματικές ζυμώσεις, σε επίπεδο κοινωνίας το «Όχι» απελευθέρωσε συνειδήσεις και συσσωρευμένη οργή και εξελίχθηκε σε ταξική ψήφο που στο τέλος δεν μπορούσε παρά να λειτουργήσει ως ψήφος εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση. Στην ουσία το δημοψήφισμα απέτρεψε το πραξικόπημα της διαπλοκής εργολάβων και μιντιαρχών.

Από την καραμπόλα, βγήκαν κερδισμένοι οι γαλλοϊταλοί, (η Γερμανία θα αναζητήσει σε άλλα πεδία, πχ ουκρανικό, τραπεζική ενοποίηση, την αυτονόμησή της από τις ΗΠΑ), έληξε το σενάριο της αριστερής παρένθεσης και στον ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισαν ότι έχουν μέλλον μόνο ως catch-all party γύρω από τον Τσίπρα σε ένα New Deal που θα ξεκινάει από κάτω και θα επιχειρεί να πάει όσο γίνεται πιο ψηλά. Το μνημόνιο ήταν ανέκαθεν η πρόφαση του αστικού κόσμου να παγιώσει τα τετελεσμένα των ταξικών προτεραιοτήτων του εκσυγχρονισμού. Το νέο μνημόνιο θα αποτελέσει την πρόφαση της αριστεράς να επιβάλλει τους δικούς της συσχετισμούς ισχύος και να προετοιμάσει την οικονομία για την αναπόφευκτη διάλυση του ευρώ εντός δεκαετίας. Με πέντε χρόνια καθυστέρηση, το παιχνίδι θα παιχτεί στο εσωτερικό -όπως ήταν εξ αρχής το διακύβευμα, και όχι Greece vs Germany αλά Monty Python.

Στο παιχνίδι αυτό η κυβέρνηση μπαίνει λαβωμένη αλλά το παλαιοκομματικό κατεστημένο μπαίνει διαλυμένο, έχοντας παίξει τα ρέστα του στην 30η Ιουνίου. Η επιβίωση της κυβέρνησης θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο θα αποκόψει την εγχώρια διαπλοκή από την ευρωτροφοδοσία των θεσμών. Σ’ αυτό θα συνδράμει η αναζήτηση νέων συμμαχιών εντός και εκτός Ευρώπης, όχι με όρους κατευνασμού αλλά στρατηγικών και μετρήσιμων στόχων.

Ο χθεσινός θρίαμβος στο ευρωκοινοβούλιο μπορεί να αποτελέσει μπούσουλα, αλλά το τελικό αποτέλεσμα θα κριθεί σ’ αυτό που λέγεται «εθνικά θέματα». Εξάλλου, το δημοψήφισμα προκηρύχθηκε επί τη βάσει κρίσιμου εθνικού ζητήματος. Η επιβίωση της κυβέρνησης δεν ταυτίζεται a priori με την επιβίωση των λαϊκών τάξεων. Για να ταυτιστούν αυτά τα δύο, απαιτείται η εξεύρεση ισοδύναμων που θα περιορίσουν τις συνέπειες του νέου μνημονίου στα χαμηλά στρώματα, αναπροσδιορίζοντας με τα νέα δεδομένα της οικονομίας ποιος είναι φτωχός, ποιος μεσαίος και ποιος πλούσιος.

Ο μισός πληθυσμός ζει στα όρια της φτώχειας και βάλλεται διαρκώς από τον ανορθολογισμό των στερεοτύπων που έχει μαγειρέψει η ΛΜΑΤ με τα υλικά του λάιφσταϊλ. Η κατάρρευση του μιντιακού κατεστημένου από μόνη της δεν φτάνει. Το «όλοι ίδιοι είναι» καραδοκεί και, φυσικά, ο αντίλογος δεν χαρίζεται, αποδεικνύεται με πράξεις. Από τα πεπτραγμένα και τις παραλείψεις των πέντε μηνών μπορούν να βγουν πολλά συμπεράσματα.

Ο χαβαλές στα κάγκελα και ο διανοουμενίστικος ελιτισμός δεν γίνεται πλέον αποδεκτός, μόνο η σκληρή δουλειά και οι μετρημένες κουβέντες θα προσθέσουν πολιτικό κεφάλαιο στην ήπια σοσιαλδημοκρατία που επιτρέπει το καθεστώς ημιχρεοκοπίας. Επείγει το ξεσκαρτάρισμα μέσα στις τράπεζες και στα ΜΜΕ. Η κυβέρνηση έχει από πάνω της ένα μεγεθυντικό φακό με ζουμ 61,31%. Ό,τι κάνει -καλό ή κακό- θα αποκτά αυτομάτως πολλαπλάσιες διαστάσεις.

πηγή: https://www.facebook.com/adam.giannikos/posts/10101702641315565