Αυτός ο (μιντιακός) κόσμος που αλλάζει, μας τρομάζει;

Σούρουπο πια, η οικογένεια είχε μαζευτεί στο σπίτι μετά τον εορτασμό της Εθνικής Επαιτείου του ΟΧΙ.

Παππούς, αγχωμένος έως και πανικόβλητος: Είδατε τι έγινε στην Αλβανία που σκοτώθηκε ένας 35χρονος; Τώρα το είδα στις ειδήσεις! Ελπίζω να μη γίνει κανένα επεισόδιο τώρα εκεί!

Πατέρας, σαφώς πιο ψύχραιμος, χαζεύοντας την αθλητική εφημερίδα για να δει τι ματς παίζει απόψε: Ναι, κάτι άκουσα στο ραδιόφωνο στο αμάξι όπως ερχόμουν, κάτσε να δω τι λένε τα sites

Εγγονός, ετοιμάζοντας τη βραδινή του έξοδο ως γνήσιος φοιτητής που δεν έχει αργίες και καθημερινές: Στο facebook και το twitter πάντως έχει γίνει χαμός!

Εγγονή, κάνοντας τα μαθήματά της που είχε αφήσει όλο το Σαββατοκύριακο: Εγώ πάντως στο instagram δεν είδα τίποτα!

newmedia-1

Άραγε σε όταν ο εγγονός θα είναι παππούς, θα βλέπει κανείς κάτι στις ειδήσεις; Θα το ακούει στο ραδιόφωνο και θα το διαβάζει στις εφημερίδες; Το facebook θα υπάρχει;

O (μιντιακός) κόσμος αλλάζει διαρκώς. Αντί να μας τρομάζει, ας μας βάζει στον πειρασμό να τον παρακολουθήσουμε και να πειραματιστούμε.

Ολυμπιονίκες στη γκρίνια!

Με αφορμή το τζέρτζελο που γίνεται στη δημόσια σφαίρα για τους ολυμπιονίκες, θέλω να μοιραστώ τρεις γρήγορες σκέψεις που έκανα παρατηρώντας, μάλλον αποσβολωμένος τον κόσμο να διχάζετε και να μιζεριάζει ακόμα και με αφορμή επιτυχίες:

1. Το θέμα της Κορακάκη με έχει μπερδέψει. Ποιός από τους 2 μπορεί να ψεύδεται σε θέμα που ξέρει ότι αργά ή γρήγορα θα γίνει ρόμπα; Ή μήπως την πατάτα την έκανε η Ε.Ο.Ε (aka Κούβελος) και μέσα στην πόλωση δεν το πήραμε χαμπάρι;
2. Το βλέπετε κι εσείς και με αυτή την ευκαιρία ότι υπάρχει πολύς θυμός γύρω μας;
3. Η χώρα παράγει περισσότερο παραπολιτική από όση μπορεί να καταναλώσει. Και υπολείπεται δραματικά σε παραγωγή πολιτικής.

olympionikes-rio

By the way απλά σημειώνω ότι σχεδόν όλοι οι Ολυμπιονίκες μας πέρα από τους “επισήμους” αντιμετώπισαν από αδιάφορα κι επιφυλακτικά έως αρνητικά τα ΜΜΕ.

Προσωπικά πάντως, χάρηκα εξίσου με την επιτυχία των 6 παιδιών που πήραν μετάλλιο αλλά και τη σεμνότητα και τη σοβαρότητα που αντιμετώπισαν δημόσια την επιτυχία τους.
Φυσικά αρνούμαι να μπω στη λογική της αριστείας που πλασάρουν κάποιοι πάλι.
Κι ο δυσλεκτικός (κατά δήλωση του) και κακός μαθητής Γιαννιώτης εκπέμπει υψηλή καλλιέργεια και ποιότητα ανθρώπου και η Στεφανίδη με τις ωραίες σπουδές της που διάβασα ότι κάνει και μπράβο της και χαρά στο κουράγιο της!
Πρότυπα μπορούν να είναι και οι δύο. Βασικά ο Γιαννιώτης είναι ήδη. Η (νεότερη) Στεφανίδη έχει όλα τα φόντα να γίνει.

Υ.Γ: Συνεχίζω να έχω “αδυναμία” στον Γιαννιώτη. Ξεχωρίζει σαν πρότυπο και προσωπικότητα.

Οι πρώτες μου σκέψεις για το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος

Το ΟΧΙ σήμερα επικράτησε κόντρα σε τεράστιες πιέσεις (κλειστές τράπεζες, ΜΜΕ, ξένοι ηγέτες, λάθη ΣΥΡΙΖΑ με πρώτο το timing του δημοψηφίσματος και η διαχείριση της τραπεζικής ρευστότητας). Και κέρδισε καθαρά και ξάστερα!

Ο έλληνας σήμερα φάνηκε ότι δεν εμπιστεύεται πια το παλιό κατεστημένο και τους ανά περιόδους εκπροσώπους του. Δεν τους θέλει, δεν γυρνά πίσω σε αυτούς. Τελεία και παύλα. Και αντιδρά στο “κήρυγμα” τους. Και για να μην κρυβόμαστε, είχαμε την πιο ταξική ψήφο εδώ και χρόνια.

Επίσης έφτυσε στα μούτρα τα μεγάλα ΜΜΕ (τα οποία είναι και οι μεγάλοι ηττημένοι) και την ομοβροντία “ενημέρωσης” τους. Έδωσε και παράλληλα ξεκάθαρο μήνυμα υπέρ της Ευρώπης (στους δρόμους και στο ποσοστό του ΝΑΙ).

Και εμπιστεύτηκε ουσιαστικά το μέλλον του στον Τσίπρα και την Αριστερά. Όχι απαραίτητα επειδή πείστηκε για το σχέδιο. Μάλλον ενστικτωδώς. Και ίσως επειδή πιστεύει προσωπικά τον Τσίπρα, που πήρε πάνω του το παιχνίδι κι άρα είναι εκ των μεγάλων νικητών της βραδιάς και βέβαια ελπίζω να αξιοποιήσει αυτή την άνοδο των μετοχών του!

Η ευθύνη πλέον της Κυβέρνησης είναι τεράστια. Η μεγαλύτερη μετά τον εμφύλιο. Πραγματικά εύχομαι να μην τα σκατώσει και να καταφέρει να δώσει προοπτική και φως στο κατασκότεινο τούνελ που βρισκόμαστε. Και να δικαιώσει όσους τον εμπιστευτήκαμε διαψεύδοντας όσους δεν είχαν πειστεί. Και κυρίως να μας βάλει να δουλέψουμε όλους μαζί, παραγωγικά μπας και ζήσουν τα παιδιά μας σε μια χώρα με κοινωνική και οικονομική δικαιοσύνη, πραγματικά Ευρωπαϊκή (με την παλιά καλή της έννοια)!

Αναμένω γενναίες και δυναμικές πρωτοβουλίες από τον Τσίπρα τόσο εντός της χώρας όσο κι εκτός, μεταρρυθμιστικές, ενωτικές και προωθημένες. Και πάνω από όλα πολύ γρήγορες. Πρώτος στόχος (ωρών) η οικονομία. Δεύτερος στόχος η κοινωνική συνοχή και μέσω τομών η καταπολέμηση του διχασμού που εδώ και καιρό υπάρχει λόγω και των οικονομικών και κοινωνικών πολιτικών που άνοιξαν την ψαλίδα και δίχασαν, δημιουργώντας τεράστια, ταξικά στην ουσία όσο κι αν ενοχλεί η λέξη, ρήγματα. Από την αντιπολίτευση αναμένω μόνο να σεβαστεί το αποτέλεσμα. Και από τμήμα της ίσως να ενισχύσει με όποιο τρόπο μπορεί την εθνική προσπάθεια.

Καλη δύναμη σε όλους μας.

IMG_0689.JPG

Και λίγο mapping δεν κάνει κακό!

Θεωρώ πολύ σημαντικό πέρα από τις δικές σου δυνάμεις και τις τακτικές σου να ξέρεις πολύ καλά και τον αντίπαλο (ή το συνεργάτη ή γενικά κάθε εμπλεκόμενο) για να έχεις μια συνολική στρατηγική.

Πάντα λοιπόν σε μια στρατηγική είναι απαραίτητο να υπάρχει διαρκές mapping. Να έχεις εικόνα των υπολοίπων πλευρών. Να ξέρεις ποιος λέει τι, πόσο βαρύτητα έχει ο λόγος του και πόσο επηρεάζει εσωτερικά. Να ξέρεις επίσης πώς λειτουργεί ο κάθε άλλος οργανισμός. Με άλλα λόγια απλά, να μην κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια.

Είναι νόμος αυτό στην Επικοινωνία. Είναι επίσης νόμος και στην Πολιτική. Είναι νόμος και στο ποδόσφαιρο ακόμα. Αξίωμα.

Scan-140290006

Εκπλήσσομαι λοιπόν πως ακόμα και σήμερα ελάχιστοι αντίπαλοι, ή τέλος πάντων εμπλεκόμενοι, έχουν κάτσει να μελετήσουν το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Τα ΜΜΕ, τα πολιτικά κόμματα είχαν το χρόνο από το 2012 να το κάνουν και να είναι πιο έτοιμοι σήμερα. Δυστυχώς από όσα διαβάζω σε sites, εφημερίδες, social media αλλά κι όσα ακούω στις καθημερινές συζητήσεις με ανθρώπους που έχουν άποψη και πολιτική κατάρτιση, αυτό δε συμβαίνει.

Καθημερινά διαπιστώνω- μιας και τυχαίνει να τη γνωρίζω και να τη μελετώ από χρόνια- ότι δεν υπάρχει καθαρή εικόνα για την ανθρωπογεωγραφία του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε για τον τρόπο που είναι δομημένος και τον τρόπο που λειτουργεί. Έχουν αρκεστεί στην εικόνα που πολύ πρόχειρα και βιαστικά έχει σχηματιστεί κυρίως το 2012 όπου έγινε η απότομη εκτίναξή του σε ποσοστά.

ypourgeia

Αυτό πάντως που προς το παρόν συμβαίνει είναι μια θολούρα, αρκετές λάθος ερμηνείες λόγω έλλειψης γνώσεων επί του θέματος και άρα πολύ φασαρία χωρίς ουσία τελικά. Και αυτό είναι κακό για όλους. Και για το ΣΥΡΙΖΑ ακόμα.

Είναι απαραίτητο στην πολιτική το mapping. Όπως ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να ξέρει εσωτερικά καλά και τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ αλλά και τα ΜΜΕ. Οφείλει να ξέρει καλά και το εσωτερικό της Κυβέρνησης της Μέρκελ, της ΕΚΤ, του ΔΝΤ όλων με όσους καλείται να διαπραγματευτεί και να αλληλεπιδράσει.

Επομένως, ταπεινή μου άποψη είναι ότι θα κάνει πολύ καλό λίγο scouting που λέμε στο ποδόσφαιρο. Λίγο «κατασκοπεία» με την καλή έννοια. Με μια φράση θα βοηθήσει τους πάντες αν γίνει μια πιο αναλυτική και χωρίς παρωπίδες και προσωπικά φίλτρα «μελέτη του αντιπάλου». Χαρτογράφηση. Κάθε «αντιπάλου». Αλλά και κάθε «φίλου». Μόνο καλό θα κάνει!

Φασισμός και κλειδαρότρυπα

Της Ευγενίας Λουπάκη

Οι έγκριτοι κοινωνικοί επιστήμονες που αναλύουν το φαινόμενο της ανόδου του νεοφασισμού στη χώρα μας, παρακαλούνται να λάβουν υπόψη τους και τα ακόλουθα:

Το 1987, κάποιος πούλησε σ’ έναν “δημοσιογράφο” γυμνές φωτογραφίες της Δήμητρας Λιάνη, τραβηγμένες σε κάποια παραλία, πολύ πριν αποκτήσει σχέση με τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Ο “δημοσιογράφος” αυτός πήγε να τις πουλήσει με τη σειρά του στον Α. Βουδούρη, εκδότη του Ελεύθερου Τύπου και επειδή αυτός φοβήθηκε, τις διοχέτευσε σε σκανδαλοθηρικό γερμανικό περιοδικό. Μόλις το περιοδικό τις δημοσίευσε, ο ίδιος που του τις είχε πασσάρει, παρουσίαζε τον “διεθνή διασυρμό” της χώρας μας, στο περιθωριακό κανάλι που είχε, ξεφυλλίζοντας το περιοδικό.

Αργότερα, ο “δημοσιογράφος” αυτός, έγραψε και βιβλίο με τίτλο “Η Λιάνη στηρίζει την Αλλαγή”, με εξώφυλλο μία απ’ αυτές τις φωτογραφίες, την πιο σκανδαλιστική. Πρόκειται για τον Γιώργο Καρατζαφέρη, μετέπειτα πρόεδρο του ΛΑΟΣ, που έγινε πολιτικός της κεντρικής σκηνής και κυβερνητικός εταίρος, με την αμέριστη συνδρομή των τηλεοπτικών καναλιών, που στελέχη του έγιναν υπουργοί της ΝΔ και της συγκυβέρνησης και που νεκραναστήθηκε πρόσφατα για να ξαναστηρίξει την εθνική προσπάθεια.

Το 1995, η Αυριανή, η εφημερίδα “που γκρέμισε τον καραμανλισμό” στρίβει διά του συμφέροντος και δημοσιεύει ολοσέλιδη στο πρωτοσέλιδο μία απ’ αυτές τις παλιές φωτογραφίες της Δήμητρας Λιάνη, συν άλλες 21, που ακόμα και σήμερα κυκλοφορούν με αμείωτη “επιτυχία” στο διαδίκτυο.

Τίτλος “Αυτή μας κυβερνά”.

Η Αυριανή, το μακρύ χέρι της επίσημης πασοκικής προπαγάνδας, είχε επιτεθεί χυδαία στον Μάνο Χατζιδάκι και στο πλευρό της είχαν ταχθεί κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όπως ο Πάγκαλος, είχε, λίγο πριν τις εκλογές του 1985, φωτογραφία του Κ. Μητσοτάκη με γερμανική στολή ως συνεργάτη υποτίθεται των ναζί (φωτογραφία που της είχε προμηθεύσει ανώτατο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ), είχε διασπείρει φήμες για ομοφυλοφιλία του Κ. Καραμανλή (του Εθνάρχη, βεβαίως, βεβαίως), είχε ανακαλύψει κότερο του Φλωράκη και είχε συκοφαντήσει με κάθε τρόπο την Αριστερά.

Ο καθημερινός φασισμός είχε μπει στη ζωή μας και πουλούσε συχνά περισσότερα φύλλα κι από τα ΝΕΑ. Σήμερα, στηρίζει τον Σαμαρά…

Το 1997 ένας 47χρονος πατέρας από το Αίγιο, αυτοκτονεί λίγα λεπτά πριν από την μετάδοση της τηλεοπτικής εκπομπής του ΑΝΤΕΝΝΑ, “Κεντρί”. Η δαιμόνια ρεπόρτερ και παρουσιάστρια επρόκειτο να βγάλει στον αέρα την καταγγελία ότι βίαζε την δωδεκάχρονη κόρη του. Εκ των υστέρων ο ιατροδικαστής που εξέτασε το παιδί, δεν διαπίστωσε κάτι τέτοιο. Αλλά η κυρία ήθελε επιτυχία. Και την απέκτησε. Ονομάζεται Νατάσα Ράγιου, πολιτεύεται χρόνια με τη ΝΔ και ήταν τώρα υποψήφια ευρωβουλευτής.

Κορυφαίοι του είδους είναι βέβαια οι δύο “δημοσιογράφοι” και “εκδότες” που κάνανε διαφημιστικό για την εφημερίδα τους, στη μπανιέρα. δυο-δυο. Και που μετά γίνανε μαλλια κουβάρια και έφυγε ο Τριανταφυλλόπουλος, αυτός ο αγνός Δον Κιχώτης της δημοσιογραφίας και είπε ότι θα δώσει τα λεφτά που πήρε για να φύγει, στην ΕΣΗΕΑ, για τους χειμαζομένους του κλάδου (βρε τί πάω και θυμάμαι).

Αυτός ο ευπατρίδης της είδησης, που εξόντωσε τον Στέφανο Κορκολή, διαπομπεύοντάς τον, με τη δημοσιοποίηση ενός προσωπικού βίντεο, που καμμία παρανομία δεν συνιστούσε. Αυτός που υπέκλεψε και παρουσίαζε σε συνέχειες το προσωπικό ημερολόγιο του Μιχάλη Ασλάνη (αυτοκτόνησε κι αυτός).

Κι ο άλλος, ο Θέμος Αναστασιάδης ο διαβόητος “κομιστής”, ενός άλλου ιδιωτικού βίντεο που οδήγησε έναν ακόμη άνθρωπο, τον Δ. Ζαχόπουλο, σε απόπειρα αυτοκτονίας.

Αυτοί οι τύποι, δεν ζουν απλώς ανάμεσά μας. Εξακολουθούν να παίζουν ρόλο. Στην ενημέρωση, στην ψυχαγωγία, στην πολιτική. Γαργαλώντας το πρόθυμο “κοινό”, χαμηλά στην κοιλιά, εκεί που έχει χρόνια να συμβεί ο,τιδήποτε ενδιαφέρον, κάνουν αυτοί περιουσίες και οι Ναζί οπαδούς.

 

πηγή http://stokokkino.gr/article/9259/Fasismos-kai-kleidarotruparn

Απορίες προς συμπολίτες

Διαβάζουμε αυτές τις μέρες, δημοσκοπήσεις και απόψεις περί “δυναμικού ρεύματος” προς “Το Ποτάμι” και δημοσκοπικά ποσοστά που το φέρνουν μέσα στη πρώτη 4αδα- 5αδα. Αν παραμερίσουμε το γεγονός ότι είναι δημοσκοπήσεις κι όχι γεγονότα αλλά και το ότι μέρος των ΜΜΕ πολύ θα χαρούν αν πάει καλά αυτό το εγχείρημα, μου δημιουργείτε μια πιο απλή αλλά πραγματικά μεγάλη απορία.

Αγαπητέ συμπολίτη που δηλώνεις πιθανός ψηφοφόρος, θέλω να μάθω τι είναι αυτό που σε έψησε. Ειλικρινά καταλαβαίνω όσους θα μου πουν ότι “το βλέπω θετικά ως κάτι νέο και περιμένω να δω πως θα πάει”. Αλλά να έχουν ήδη πειστεί; Ιδεολογικό πρόσημο δεν μας έδωσε ακόμα. Θέσεις πέρα από γενικόλογες απόψεις ΕΝΟΣ ατόμου δεν έχουμε δει. Ούτε τα βασικά στελέχη. Υπάρχουν 30 υπογραφές ανθρώπων που γενικά κυκλοφορούσαν αρκετά στο protagon και που επίσης δεν έχουν κάποιο ξεκάθαρο ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα. Επομένως πώς δηλώνεις φίλε συμπολίτη ότι θα το ψήφιζες;

Κατανοώ ότι θες κάτι νέο. Ότι σε έχει κουράσει η κατάσταση. Αλλά θα αρκεστείς να καταπιείς τόσο εύκολα κάτι που σου πασάρουν με τόση χαρά ως νέο και καινοτόμο, χωρίς καν να του εφαρμόσεις τα βασικά φίλτρα; Χωρίς καν να κάνεις τον κόπο να ρωτήσεις, να μελετήσεις και να μάθεις τι καπνό φουμάρει; Δηλαδή το ότι ένας τηλεσταρ, με ενδιαφέρουσες θέσεις (το δέχομαι για την ανάγκη της συζήτησης) αλλά τελείως ανοργάνωτες και θολές, ετοίμασε μόνος με την παρέα του ένα κόμμα σου αρκεί;

Δεν βαρέθηκες να είσαι απλός παρατηρητής και στην καλύτερη περίπτωση σχολιαστής του καφενείου ή του καναπέ; Μπορείς να διανοηθείς ότι θα προκύψει κάτι νέο, καινοτόμο και συνάμα αξιόλογο, μέσα από θολούρα, τοποθετήσεις “στο περίπου”, one man shows και σπρώξιμο από τα ΜΜΕ που τόσα χρόνια, δεν μπορεί, έχεις καταλάβει τι ρόλο βαράνε; Μπορείς να διανοηθείς ότι το νέο που θα έρθει να αλλάξει τα πράγματα, μπορεί να έχει προκύψει χωρίς την συμμετοχή των πολιτών και της κοινωνίας; Ειλικρινά δεν βαρέθηκες να σου φοράνε “ηγέτες” και “σταρ” και να πρέπει να τους δέχεσαι;

Πολλές φορές έχω γράψει και εδώ ότι η υποκρισία είναι εθνικό μας σπορ. Και ότι όσο κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους μένοντας στην ασφάλεια του παρατηρητή (που καθόλου ασφάλεια δεν έχει, αλλά τέλοσπάντων) αλλά και στην αφέλεια του ανυποψίαστου, του αιφνιδιασμένου που μέρα παρά μέρα κάνει ελεύθερες πτώσεις από σύννεφα, δεν έχουμε καμία τύχη. Ίσως έχουμε λίγη τύχη αν αρχίσουμε να κάνουμε επιθετικές ερωτήσεις στον εαυτό μας κι όταν αποφασίσουμε να του απαντήσουμε σοβαρά, εμπεριστατωμένα και κατόπιν μελέτης. Ως τότε απλά θα χάνουμε χρόνο και θα πασάρουμε την ευθύνη και τα διάφορα μπαλάκια ο ένας στον άλλο.