Ποιόν συμφέρει είπαμε η φασαρία κι ο πόλεμος της ατάκας;

Σε όλο τον κόσμο εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κανείς την άνοδο της δημοτικότητας φωνών που ουσιαστικά πουλάνε μίσος και διαχωρισμό.

Υπάρχουν πολλές κοινωνιολογικές αλλά και πολιτικές αναλύσεις ως προς το γιατί συμβαίνει αυτό. Σύνθετες και λεπτομερείς. Παρά όμως την υπέρ-ανάλυση των αιτιών το φαινόμενο παραμένει, επιμένει και ενισχύεται.

Σκέφτομαι συχνά τι άλλο θα μπορούσε να γίνει. Μήπως το πιάνουμε εξαρχής λάθος; Δε νομίζω.

Απλά ξεχνάμε κάτι απλό μεν αλλά κομβικό. Το μίσος, ο διαχωρισμός, ο θυμός είναι αισθήματα που εύκολα διεγείρονται. Και σε συνθήκες πιεστικές και κακές όπως αυτές που ζούμε αρκεί μια φράση, ένας τίτλος, μια ατάκα ένα σλόγκαν για να γίνει χαμός.

12243067_10206910889625203_8473910460593406848_n

Αντίθετα το να μιλήσεις για αλληλεγγύη, ανθρωπιά επί της ουσίας, για ίσα δικαιώματα και αποδοχή οτιδήποτε σου μοιάζει διαφορετικό από σένα δεν είναι απλό. Δεν αρκεί ένας τίτλος ή ένα σλόγκαν. Θέλει χρόνο ψυχραιμης συζήτησης. Θέλει κόσμο εκπαιδευμένο και έτοιμο να επιχειρηματολογήσει κι όχι να καυγαδίσει. Θέλει παιδεία και κουλτούρα ανταλλαγής απόψεων κι όχι βρισιών. Και θέλει να ξέρεις ότι για να έχεις άποψη χρειάζεται να ακούς όλες τις απόψεις. Ολόκληρες. Και με κριτική σκέψη και συνθετική διάθεση.

Οσο παλεύουμε να απαντήσουμε στα σλόγκαν με σλόγκαν για θέματα πολύπλοκα και με βάθος το μόνο που θα καταφέρνουμε να κάνουμε είναι φασαρία.

Και ποιόν συμφέρει είπαμε η φασαρία κι ο πόλεμος της ατάκας;

IMG_0988.PNG

Σπέρνουμε μίσος άνθρωποι….

Τα Pray for Paris κατόπιν εορτής δεν νιώθω να με αφορούν. Αν θέλουμε πραγματικά να κάνουμε κάτι για τον κόσμο που ζούμε ας ξεκινήσουμε αφαιρώντας το τυφλό μίσος (θρησκευτικό,πολιτικό,οπαδικό κλπ) από το μικρόκοσμό μας για αρχή. Για χρόνια σαν ανθρωπότητα συστηματικά σπέρνουμε το διαχωρισμό, το φανατισμό και το μίσος. Και θερίζουμε τα αποτελέσματα.

Κατά τα άλλα είναι σαφές σε μένα ότι ο ISIS είναι οι σύγχρονοι Ναζί. Το πρόβλημα ειναι ότι οι υπόλοιποι δεν μπορούν να το διαχειριστούν αποτελεσματικά εγκλωβισμένοι καθένας στη δική του στενή και βραχυπρόθεσμη ατζέντα.

Υ.Γ: οι Γάλλοι χθες και οι Πρόσφυγες είναι θύματα του ίδιου μίσους, των ίδιων φανατικών και της ίδιας ανυπαρξίας του “Δυτικού Κόσμου”.