Μα πίσω δε γυρνάμε

Διάβασα το παρακάτω κείμενο και ομολογώ ένιωσα να με εκφράζει απόλυτα αν και με ελαφρά επιθετικότερη ορολογία από αυτή που συνηθίζω. Το προσυπογράφω λοιπόν:

Άνθρωποι που μας έχωσαν στα Μνημόνια, πολιτικοί που υπηρετούσαν τις εντολές της Μέρκελ, τζουτζέδες που έγλειφαν τα δάχτυλα των ποδιών του Σόιμπλε, εκβιαστές και επικοινωνιακοί μαφιόζοι του Σαμαρικού καθεστώτος, τσογλανάκια των social media που υμνούσαν την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας και έστρωναν με ροδοπέταλα τον δρόμο των κατακτητών, λιγούρια των ολιγαρχών, υπερασπιστές της λιτότητας και λοιπά κολοβακτήρια που η γαμημένη μοίρα τα έφερε έτσι ώστε να γίνετε από κεφεδοποιοί και social sitters –μη χέσω – των μουρούτικων υπογείων έως και υπουργοί – τσολιαδάκια για τους τουρίστες δανειστές, άθλιοι υπήρξατε, άθλιοι παραμένετε και άθλιοι θα συνεχίσετε για πάντα. Δεν μπορείτε να γίνετε κάτι άλλο.

Εσείς είστε η πραγματική εγγύηση ύπαρξης αυτής της νέας κυβέρνησης. Επειδή εσείς μας θυμίζετε κάθε μέρα με την ύπαρξή σας και την παρουσία σας πόσα τραγικά ζήσαμε. Εσείς μας βοηθάτε να μην ξεχάσουμε τον εφιάλτη και τους Εφιάλτες. Δηλαδή εσάς. Εσάς, λιγδιάρηδες που κολλήσατε επάνω μας σαν γλίτσα και δεν μπορούσαμε να σταθούμε όρθιοι. Εσάς, βδέλλες, που νοστιμευτήκατε από το αίμα μας και λίγο έλειψε να το ρουφήξετε όλο.

Σας παρακαλώ μη σταματήσετε να γράφετε, να μιλάτε, να τουιτάρετε και να ποστάρετε. Κάθε λέξη σας, κάθε πανηγυρισμός σας για όποια αποτυχία ή «αποτυχία» της νέας κυβέρνησης, κυλάει σαν κρύος ιδρώτας στην πλάτη μας και συντηρεί τη σιχασιά μας για το παρελθόν που ζήσαμε εξαιτίας σας.

Εσάς, λογικά, δεν σας βολεύει με τίποτα να κατηγορείτε τη νέα κυβέρνηση για κωλοτούμπες. Όχι μόνο επειδή στηρίξατε ή και υπήρξατε απατεώνες, κλεφτοκοτάδες και βολικοί για κάθε χρήση…. Όχι μόνο επειδή βαφτίσατε «μονόδρομο» και «σωτηρία» την καταστροφή μας υποχρεώνοντας τη λογική στη μεγαλύτερη κωλοτούμπα από υπάρξεώς της… Όχι μόνο επειδή είστε σιχάματα από επιλογή… Αλλά κυρίως επειδή είστε επαγγελματίες διαστρεβλωτές και αισχροί παπαρολόγοι.

Υπάρχουν τόσα επιχειρήματα να σας αντικρούσει κάποιος, αλλά είστε τόσο άχρηστοι που κανείς δεν θέλει να μπει στον κόπο να το κάνει. Θα σας κάνω, λοιπόν, μία εξυπηρέτηση και δεν θέλω να μου χρωστάτε καμία χάρη. Τόσο σας απεχθάνομαι. Λοιπόν, τον Ιούλιο του 2012 ο Αλέξης Τσίπρας είχε δώσει μία συνέντευξη στην εκπομπή «Πρωινή Ενημέρωση» της ΝΕΤ που κλείσατε.

Ολόκληρη μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ. Βέβαια, δεν θα κάνετε τον κόπο, επειδή μάθατε να διαβάζετε μόνο προϊόντα από μονταζιέρες. Αν όμως κάποιοι το αποφασίσετε, τότε διαβάζοντας αυτή τη συνέντευξη δεν θα καταφέρετε να βρείτε ούτε μισή κωλοτούμπα για τις μεταρρυθμίσεις, την επαναδιαπραγμάτευση και το ευρώ. Δεν θα βρείτε ούτε την ελάχιστη διαφορά ανάμεσα στον Τσίπρα της αντιπολίτευσης του 2012 και στον Τσίπρα πρωθυπουργό του 2015. Δεν θα βρείτε, αλλά τουλάχιστον θα μπορέσετε να φανταστείτε κάποιες για να δικαιολογήσετε τη βλακεία που σας δέρνει.

Και τώρα θα σας εξηγήσω τη βασικότερη ποιοτική διαφορά μεταξύ αυτής και της προηγούμενης κυβέρνησης. Σχετικά με την απόφαση του τελευταίου Eurogroup και ουσιαστικά την απώλεια δικαιώματος χρήσης των 11 δισ. του ΤΧΣ, βγήκε την επόμενη μέρα ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης και δήλωσε: «Δεν εγκαταλείπουμε κανένα στόχο. Προφανώς μέσα από αυτήν την απόφαση τα χρήματα αυτά φαίνεται ότι είναι δεσμευμένα για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Εμείς αυτό το αναγνωρίζουμε ως μια παραχώρηση. Αναγνωρίζουμε ότι είναι κάτι που δεν αντιστοιχεί σε αυτό που λέγαμε στο προηγούμενο διάστημα». Τουτέστιν, τον ήπιαμε και άντε με τις υγείες μας.

Με την προηγούμενη κυβέρνηση, πηγαίναμε στα Eurogroup, δίναμε δώρο τις παρθένες, επέστρεφε ο Κεδίκογλου πανηγυρίζοντας «Ουφ! Ξεφορτωθήκαμε τις παρθένες». Χαρίζαμε τον ΟΠΑΠ, έβγαινε ο Χατζηδάκης πανηγυρίζοντας «Ουφ! Ξεφορτωθήκαμε επιτέλους τον κερδοφόρο ΟΠΑΠ». Δωρίζαμε την ΑΤΕ, έβγαινε ο Σαμαράς πανηγυρίζοντας «Ουφ! Τεράστια επιτυχία! Χαρίσαμε την κερδοφόρα ΑΤΕ και θα λουστούν οι πολίτες τη ζημιογόνα ΑΤΕ». Ένα λάθος ποτέ δεν είχαν κάνει οι προηγούμενοι. Μόνο επιτυχίες! Και επιτυγχάνοντας φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Με ψέματα, εξαπάτηση και ξεπουλήματα.

Λοιπόν, αμόρφωτα γίδια και βρωμερά ασπόνδυλα, ακούστε: Η κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνησή του, γίνεται καλοπροαίρετα ζητώντας πάντα το κάτι παραπάνω για εμάς! Αλλά πού να γνωρίσεις το μεγαλείο του «ΕΜΕΙΣ», τυφλό σκουλήκι του παρτακισμού. Ο καθένας από «εμάς», πιστεύει ότι η βελτίωσή της θέσης του θα έρθει μόνο από τη βελτίωση της θέσης όλων. Το αίτημα του καθένα μας είναι μέρος του κοινού αιτήματος όλων μας. Η προσωπική ικανοποίηση θα έρθει μόνο όταν όλοι θα είναι ικανοποιημένοι.

Εμείς δεν κριτικάρουμε τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή δε μας βόλεψε σε μία θεσούλα ή μας ξέχασε στο μοίρασμα των προμηθειών. Κριτικάρουμε τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνησή του για να μη βολευτεί στην εξουσία και να μην ξεστρατίσει από τον όρκο του να μας βγάλει ΟΛΟΥΣ από την ανθρωπιστική κρίση. Εμείς δεν υμνούμε τυφλά τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνησή του, επειδή δεν μάθαμε να υμνούμε τυφλά. Κριτικάρουμε τον ΣΥΡΙΖΑ για να του υπενθυμίζουμε ότι δεν είμαστε ιδιοκτησία του κι ότι αν ποτέ τολμήσει να γίνει σαν τα μούτρα σας, τότε αυτός θα τελειώσει και η γονιμότατη μήτρα της Αριστεράς θα γεννήσει κάτι καλύτερο που θα το δυναμώσουμε και θα το θεριέψουμε.

Αν τον δούμε ότι σκοπεύει να φάει τις ζωές μας και άλλες δυο γενιές προσπαθώντας να λύσει το γόρδιο δεσμό της ανάπτυξης εντός ευρωζώνης πάση θυσία και δεν αποφασίζει να τον κόψει με μία καλοακονισμένη δραχμή, τότε θα μάθει πώς είναι να παίρνεις τον πούλο και θα ξαναθυμηθεί πώς είναι το 2,8%.

Ελπίζω να καταλάβατε τώρα όλες εσείς οι Σαλώμες με τα τρύπια πέπλα ότι, εμείς που κριτικάρουμε και κάποτε κράζουμε τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνησή του το κάνουμε για να μην ξεχνάει ότι ορκίστηκε να υπηρετεί τον λαό και δεν σημαίνει ότι συμφωνούμε μαζί σας. Το ακριβώς αντίθετο σημαίνει. Ότι προχωράμε και σας αφήνουμε πίσω μας. Όλο και πιο πίσω μας. Όσο κι αν μας ακολουθείτε για να νιώθουμε τη μπόχα σας στα ρουθούνια μας, αποκλείεται να τη συνηθίσουμε και να σας ξεχάσουμε. Πάντα θα είναι ενοχλητική. Πάντα θα είστε η αηδία που αφήσαμε πίσω μας. Οριστικά!

Πηγή: http://kartesios.com/?p=183062

Ωραία. Και μετά;

Του Άγγελου Τσέκερη στην Αυγή (https://www.avgi.gr/article/2899231/oraia-kai-meta- )

Στις εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε μια καθαρή νίκη με τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες. Κέρδισε τη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας και πάλεψε στα ίσια για τον Δήμο της Αθήνας. Με το σπαθί του κέρδισε άλλη μία Περιφέρεια, και πάρα πολλούς δήμους στη Β’ Αθηνών και σε ολόκληρη την Ελλάδα. Αυτό που δεν κατάφερε, είναι να πετύχει ένα ποσοστό ανατροπής στις περιφερειακές εκλογές.

Από την πλευρά της, η κυβέρνηση πέτυχε δύο από τους στόχους της. Να χάσει με διαφορά θεωρητικά αναστρέψιμη και να αποφύγει την εκλογική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ. Με αυτά τα δεδομένα, και με τη βοήθεια των εξαιρετικά φιλικών καναλιών, κατάφερε να διαχειριστεί αξιοπρεπώς την ήττα της.

Από τον Μάιο του 2012, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επταπλασιάσει την εκλογική του δύναμη και δείχνει να τη σταθεροποιεί. Το 28% είναι άθλος, αλλά δεν συγκροτεί όρους καθαρής κοινωνικής πλειοψηφίας. Για να πετύχει τους στόχους του, είναι υποχρεωμένος να κάνει ένα δεύτερο ποσοτικό άλμα και αυτό μπορεί να το καταφέρει μόνο αντιμετωπίζοντας τις υποκειμενικές του αδυναμίες και βελτιώνοντας τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά. Και μιλώντας για υποκειμενικές αδυναμίες, ο ΣΥΡΙΖΑ ξέρει πολύ καλά τι ακριβώς πρέπει να διορθώσει. Το πρόβλημα είναι ότι για να το κάνει πρέπει να διαταράξει τις πολύπλοκες εσωτερικές του ισορροπίες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται ενιαία ηγετική ομάδα, που να μπορεί να συνθέτει διαφορετικές απόψεις. Επίσης χρειάζεται όργανα και λειτουργίες σε όλα τα επίπεδα που να είναι σε θέση να παράγουν πολιτική. Η αμφιθεατροποίηση της Κεντρικής Επιτροπής, τα υδροκέφαλα ενδιάμεσα όργανα «για να χωρέσουν όλοι», η Πολιτική Γραμματεία για να ζυμωνόμαστε, τα διάφορα μυστήρια κέντρα που ξεφυτρώνουν από ‘δω και από εκεί, δύσκολα ανταποκρίνονται στην σημερινή ανάγκη, που είναι η οικοδόμηση στέρεων σχέσεων με την κοινωνία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να χτυπήσει τον παραγοντισμό, το προπατορικό αμάρτημα που τον συνοδεύει από την ίδρυσή του και το οποίο αποτελεί θέμα ταμπού – απαγορεύεται να μιλάμε γι’ αυτό. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να σέβεται όλες τις απόψεις, δεν γίνεται όμως να υλοποιήσει όλες τις ατομικές φιλοδοξίες. Και η αλήθεια είναι ότι με προκάλυμμα τις τάσεις, οι οποίες πρόθυμα προσφέρουν το franchising στον οποιοδήποτε, διάφοροι περίεργοι κινούνται και συγκρούονται σε όλα τα επίπεδα, με επίδικο τις ατομικές τους επιδιώξεις. Αυτός ο αχαλίνωτος φιλελεύθερος μικροαστισμός, μεταμφιεσμένος σε «πολυτασικότητα», εκδηλώθηκε μεγαλοπρεπέστατα στις δημοτικές εκλογές και δοκίμασε τα νεύρα και τις αντοχές πολλών τοπικών οργανώσεων. Αν θέλει να προχωρήσει στην επόμενη πίστα, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να επανασυνδέσει την έννοια του μέλους και αυτήν του στελέχους με την έννοια της κομματικότητας και του αυτοσεβασμού.

Τέλος, χρειάζεται εξωστρέφεια και νέο κινηματικό προσανατολισμό. Η πολιτική κατάσταση δεν μπορεί να ανατραπεί περιμένοντας τις επόμενες εκλογές. Για να ηττηθεί κοινοβουλευτικά η πολιτική της λιτότητας, πρέπει προηγουμένως να ηττηθεί στην κοινωνία. Εκεί όπου το συνδικαλιστικό κίνημα είναι σήμερα εξοργιστικά ανύπαρκτο, το κίνημα των πλατειών αποτελεί ιστορία και οι μόνοι που κάτι παλεύουν είναι αυτοί που πετιούνται στον δρόμο. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να περιμένει την επανεμφάνιση των Αγανακτισμένων σαν φυσικό φαινόμενο ούτε να τρέχει παντού με τις σημαίες και τις εφημερίδες του σαν γκρουπούσκουλο. Η αποστολή του είναι να δουλέψει ηγεμονικά για τη δημιουργία ενός ενωτικού κοινωνικού κινήματος με παλλαϊκά χαρακτηριστικά. Για να το καταφέρει όμως, πρέπει να σχεδιάσει στρατηγική. Επίσης, πρέπει να βγάλει τις δυνάμεις του από την αδράνεια και να τους δώσει στόχους και δουλειά να κάνουν.

Αν το ζητούμενο είναι ένα νέο άνοιγμα στην κοινωνία, ας θυμόμαστε ότι τα ανοίγματα δεν γίνονται από την καρέκλα ούτε και με άτακτες επιθέσεις προς τον λαό αλαλάζοντας. Αυτό που περιμένει η κοινωνία, είναι να κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ τον σεβασμό και την εκτίμησή της. Τότε θα έχει κερδίσει και την εμπιστοσύνη της.

 

Γιατί το να δηλώνεις “κάτι” είναι πρόβλημα κι όχι προαπαιτούμενο;

blank-wooden-sign-vector-in_smallΣτο πλαίσιο της προσπάθειας να γνωρίσω και να μάθω πράγματα για Το Ποτάμι, διάβασα μια συνέντευξη του επικεφαλής της καμπάνιας του, Νικόλα Γιατρομανωλάκη που απαντά σε πολλά και διάφορα. Είχα την ελπίδα να μπορέσω να βρω το ιδεολογικό στίγμα πίσω από τη θολούρα των πολύ γενικών και πολύ στρογγυλεμένων πρώτων θέσεων που έχει εκφράσει.

Λέει λοιπόν στη συνέντευξη αυτή ο campaign manager: “μακάρι να μπορούσα να μου κολλήσω ένα post-it που να λέει πάνω δεξιός ή αριστερός, να το κουβαλάω και να νιώθω καλά μαζί του, στη λογική τού «πίστευε και μη ερεύνα”.

Και λέω κι εγώ με το φτωχό μου το μυαλό ότι ελπίζω να ξέρει και να δέχεται ότι μπορεί κάποιος να δηλώνει αριστερός και να έχει εντελώς κόντρα λογική στο “πίστευε και μη ερεύνα”. Βασικά να δηλώνει αριστερός επειδή ακριβώς διαφωνεί με το “πίστευε” και θεωρεί αξίωμα το “ερεύνα”. Ελπίζω να μην το θέλουν μονοπώλιο!

Πέρα από αυτό, αυτό που βλέπω είναι μια επικριτική διάθεση απέναντι σε όσους δηλώνουν “κάτι”. Και η απορία μου είναι γιατί είναι κακό να δηλώνεις κάτι. Να δηλώνεις αριστερός ή δεξιός ή φιλελεύθερος. Να δηλώνεις Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός ή ΟΦΗ; Να δηλώνεις gay, straigth ή bi. Να δηλώνεις χριστιανός, άθεος ή βουδιστής; Ίσα ίσα που έτσι ξέρει και ο άλλος εξαρχής με ποιόν έχει να κάνει, σε αντίθεση με το να μένεις κρυμμένος.

Φυσικά μια ετικέτα δεν αρκεί να σε κάνει όντως αριστερό ή δεξιό για παράδειγμα. Από αυτό που κρίνεσαι λοιπόν είναι από τη συνέπεια των λόγων και των έργων σου απέναντι σε αυτό που εξαρχής έχεις δηλώσει. Και το ΠΑΣΟΚ, για σοσιαλισμό ξεκίνησε. Επομένως από την πορεία μας κρινόμαστε όλοι και τα πεπραγμένα μας. Πάντα όμως σε σχέση με το τι δηλώσαμε. Αν εξαρχής επιμένουμε να μη δηλώνουμε τίποτα, πώς ακριβώς θα κριθούμε;

Για παράδειγμα, για να μιλάω για τα του “οίκου μου”, αν δηλώνεις αριστερός και στην πράξη ευνοείς συμφέροντα, τότε φίλε μου, κρίνεσαι και βγαίνεις φάουλ. Αν δηλώνεις αριστερός αλλά διστάζεις να νομιμοποιήσεις το γάμο των gay, ή να διαχωρίσεις Εκκλησία και Κράτος, τότε κακώς δηλώνεις αριστερός.

Από την άλλη, αν δεν έχω τη σαφή σου θέση και το ξεκάθαρο στίγμα σου, πώς να ξέρω τι να περιμένω από εσενα; Με τι κριτήριο και βάση θα σε κρίνω; Και μη μου πει κανείς με βάση το “καλό της χώρας”, γιατί σε πάρα πολλά θέματα, αν όχι όλα, το “καλό της χώρας” έχει 100 διαφορετικούς ορισμούς. Για παράδειγμα γύρω από το θέμα των gay ή το μεταναστευτικό ή ακόμα ακόμα και το φορολογικό, ποιός ορίζει το “καλό της χώρας”;

Επομένως ωραία τα “διαφορετικά”, ωραία τα καινοτόμα αλλά αυτά αφορούν μόνο την επικοινωνία και την προσέγγιση. Και γω θέλω να χτιστεί κάτι νέο. Θέλω η χώρα να αλλάξει ριζικά. Και ριζοσπαστικά. Προς ποιά κατεύθυνση όμως;  Στην τύχη; Με ποιό σχέδιο και ιδεολογικό κορμό; Με τακτική “βλέποντας και κάνοντας”; Επί της ουσίας, όλοι όσοι δηλώνουμε ότι επιθυμούμε να αλλάξει αυτό που συμβαίνει και δεν μας ικανοποιεί, καλούμαστε να κατέβουμε στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, των συμμαχιών (που αρέσουν πολύ τελευταία) και πάνω από όλα της κοινωνίας και των πολιτών με ΠΛΑΝΟ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ. Το οποίο είναι καλό να υποστηρίζεται από ένα πλάνο επικοινωνίας ναι. Το αντίστροφο δεν μπορεί να γίνει ποτέ.