Σημερινές δυνατότητες

Κείμενο του Ανδρέα Καρίτζη στο Red notebook. Tον εκτιμώ και πάντα παρακολουθώ τις σκέψεις του.

Σε προηγούμενο άρθρο1 είχα υποστηρίξει ότι η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας σήμερα δεν μπορεί να επιβιώσει με αξιοπρέπεια ούτε να αντιμετωπίσει με στοιχειώδη επάρκεια ενδεχόμενες καταστάσεις κατάρρευσης ή αναστολής του κλασικού οικονομικού κυκλώματος (μνημονιακό πλαίσιο απολυταρχικού ελέγχου, παραγωγική και κοινωνική παρακμή, γεωπολιτική κατάσταση κοκ). Για να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις σημερινές προκλήσεις είναι απαραίτητη μια ριζική μεταστροφή νοοτροπιών και προσανατολισμού σε μια κατεύθυνση παραγωγής οικονομικης και κοινωνικής ισχύος υπό τον έλεγχο των πολιτών. Στόχος είναι η σχετική αυτονομία μας μέσω της βαθμιαίας ανάκτησης του ελέγχου βασικών λειτουργιών που σήμερα ελέγχονται από κέντρα στα οποία οι πολίτες δεν έχουν πρόσβαση ή επιρροή. Η εν λόγω αυτονομία ειναι αναγκαία προϋπόθεση για την υλοποίηση της όποιας πολιτικής στρατηγικής θέτει την επιβίωση και υπεράσπιση της αξιοπρέπειας της πλειοψηφίας των πολιτών στο επίκεντρο.

Εδώ θα υποστηρίξω την υπόθεση ότι είμαστε πολύ πιο δυνατοί από ό,τι επιτρέπουμε στον εαυτό μας να αντιληφθεί όσο μένουμε προσκολλημένοι σε καθιερωμένα φαντασιακά και πολιτικές φόρμες. Παραδοσιακά ο αντικαπιταλισμός θεωρείται ένα υποσύνολο της Αριστεράς. Σήμερα, οι άνθρωποι που μέσα από εντελώς διαφορετικές διαδρομές, επιστημονικά πεδία και βιώματα υιοθετούν, χωρίς να το συνειδητοποιούν τις περισσότερες φορές, ευθέως ανταγωνιστικές ως προς τη λογική του κέρδους και του ανταγωνισμού στάσεις και νοοτροπίες είναι πολλαπλάσιοι εκείνων που σχετίζονται με κάποιο τρόπο με την παραδοσιακή Αριστερά.

Η ανθρώπινη δραστηριότητα παράγει καθημερινά εμπειρίες, τεχνογνωσία, καινοτομία και νέες επιστημονικές και κοινωνικές τάσεις που φέρουν εγγενώς κριτήρια και αξίες που αντιστρατεύονται στη λογική του κέρδους και του ανταγωνισμού. Από την κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία, τις τεχνολογικές και ενεργειακές υποδομές, τον ψηφιακό κόσμο, την έννοια των “κοινών”, την πάσης φύσεως κοινωνική καινοτομία, τις οικολογικές επιστήμες, τα πολυποικιλα δίκτυα αλληλεγγύης κ.ο.κ μέχρι το δημοκρατικό management, την ομαδική ψυχολογία, την κριτική οργανωσιακή θεωρία και ηγεσία (leadership), την ψηφιακή τεχνολογία κ.ο.κ παράγονται σήμερα τεχνογνωσία και εμπειρία που υπό προϋποθέσεις θα μπορούσαν να διαμορφώσουν τα απαραίτητα στοιχεία ενός συνεκτικού και στιβαρού εναλλακτικού τρόπου οργάνωσης των βασικών λειτουργιών των κοινωνιών μας. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα πεδία που στην αρχή του 21ου αιώνα η ανθρώπινη νόηση και πρακτική διερευνά μεθόδους, τεχνολογικές δυνατότητες και αρχές οργάνωσης που θα μπορούσαν να οικοδομήσουν ένα αποτελεσματικότερο και λειτουργικότερο γενικό κοινωνικό μεσολαβητη στη θέση του κεφαλαίου.

Είναι εκκωφαντική η απουσία αυτής της τεράστιας διανοητικής και πρακτικής δουλειάς, των νέων εξελίξεων και ιδεών σε μια σειρά τομέων, από το πρόγραμμα αλλά και τη λειτουργία της παραδοσιακής Αριστεράς. Σε μια περίοδο όπου οργιάζουν νέες θεωρήσεις για τις μορφές δημοκρατικής οργάνωσης, αναπτύσσονται εργαλεία και μέθοδοι για την αποτελεσματικότερη συλλογική λειτουργία, ψηφιακά εργαλεία για την ουσιαστική συμμετοχή και συνεργασία, πολυεθνικές εταιρείες κάνουν μόδα τη συλλογική ηγεσία, την αντι-ιεραρχική και αντισυμβατική συνεργατική εργασία κ.ο.κ, τα μοντέλα ηγεσίας και οργανωσιακής λειτουργίας μας δεν μπορούσαν να είναι πιο απαρχαιωμένα.

Ο φόβος της παραδοσιακής Αριστεράς απέναντι σε κάθε είδους καινοτομία μπορεί να αποδοθεί στη στρατηγική ήττα της δεκαετίας του ’90, τότε που κάθε συζήτηση για εκσυγχρονισμό κατέληγε σε συνθηκολόγηση με τον καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Η προσκόλληση στο παρελθόν αποτελούσε ένδειξη πίστης στο ιδανικό της χειραφέτησης. Επίσης, μπορεί να αποδοθεί στην περιθωριοποίηση που ακολούθησε. Όμως πια είναι ασυγχώρητη στάση. Ιδιαίτερα σήμερα που δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, η ατολμία ακόμη και να σκεφτούμε καινοτόμα και ελεύθερα, η έλλειψη αυτοπεποίθησης ότι διάφορες εξελίξεις μπορούν να αξιοποιηθούν από εμάς για την προώθηση της υπόθεσης της χειραφέτησης ισοδυναμεί με αυτοχειρία.

Ποτέ άλλοτε δεν είχαμε πρόσβαση σε τόσες πολλές ενσωματωμένες στους ανθρώπους δεξιότητες, γνώσεις, ικανότητες, τεχνογνωσία και διαφορετικά πολιτισμικά και αξιακά αποθέματα. Αν την εποχή του Μαρξ το βιομηχανικό, δηλαδή ειδικευμένο, προλεταριάτο ήταν αυτό που μπορούσε πράγματι να αναλάβει τη διακυβέρνηση της παραγωγής και της κοινωνίας καθώς ήταν σε θέση να γνωρίζει, σήμερα τα εκτεταμένα τμήματα του πληθυσμού που έχουν ακόμη πρόσβαση στη γνώση και την πληροφορία είναι σε θέση –υπό την κατάλληλη μεθοδολογία και στρατηγική– πραγματικά να απειλήσουν την παγκοσμιοποιημένη λογική του κέρδους και του ανταγωνισμού. Ο βασικός όμως όρος για κάτι τέτοιο είναι η διαμόρφωση ενός συνεκτικού ιστού μεταξύ των διαφόρων επιμέρους στοιχείων που αναπτύσσονται αυτόνομα, ικανού πράγματι να αναλάβει τον συντονισμό και την διεκπεραίωση των βασικών λειτουργιών με άλλο τρόπο. Ένα συνεκτικό δίκτυο επιμέρους εναλλακτικών τρόπων επιτέλεσης αυτών των λειτουργιών (ακόμη και αν δεν είναι πλήρως ολοκληρωμένο) θα μας καταστήσει πραγματικά ισχυρούς ώστε να αποκτήσουμε ως κοινωνία την απαραίτητη αυτοπεποίθηση να αμφισβητήσουμε επί της ουσίας ένα παρακμάζον, αναποτελεσματικό και βάρβαρο τρόπο οργάνωσης των βασικών μας λειτουργιών. Η διαμόρφωση ενός τέτοιου δικτύου, ικανού να διασυνδέει τμήματα της ανθρώπινης δραστηριότητας, θα καταστήσει την αποκαθήλωση του νεοφιλελεύθερου μονόδρομου απλά θέμα χρόνου.

Το ενδιαφέρον στοιχείο της περιόδου είναι ότι διαθέτουμε πάρα πολλά από τα επιμέρους συστατικά που χρειαζόμαστε για ένα τέτοιο δίκτυο, αλλά δεν αναγνωρίζουμε ως βασικό μας καθήκον τη λειτουργική συναρμογή τους. Ενδεχομένως πολλά από αυτα τα συστατικά να είναι ακόμη μη επαρκώς ανεπτυγμένα, να εντάσσονται σε απολίτικες ή αφελείς φιλελεύθερες διανοητικές νόρμες και να διασυνδέονται λειτουργικά με δομές της αγοράς και του κέρδους. Η ενίσχυση, ωστόσο, της περαιτέρω ανάπτυξής τους, η ένταξή τους σε ένα διαφορετικό αξιακό και διανοητικό στερέωμα και εν τέλει η συναρμογή τους σε ένα διαφορετικό υπόδειγμα οργάνωσης των βασικών λειτουργιών μιας κοινωνίας δεν αποτελεί παρά το καθήκον μιας Αριστεράς με ένα σοβαρό, στρατηγικό προσανατολισμό.

Στην περίπτωση τη δική μας στην Ελλάδα, είμαστε τυχεροί γιατί οι δυνατότητες που σκιαγραφήθηκαν αδρά παραπάνω πληρούνται και με το παραπάνω. Είμαστε μια κοινωνια που παρά την καταστροφή που έχει υποστεί διαθέτει ακόμη έναν πληθυσμό με τεράστιες ενσωματωμένες δυνατότητες. Επιπρόσθετα, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες στο εξωτερικό θα μπορούσαν εύκολα πια σήμερα με τη ψηφιακή τεχνολογία να διασυνδεθούν σε ομάδες εργασίας, συνεργατικές θεσμίσεις και δημοκρατικές διαδικασίες. Με δεδομένο ότι η Ελλάδα αποτελεί σήμερα παγκόσμιο σημείο αναφοράς, μπορεί να είναι εφικτή η διασύνδεση ένος παγκόσμιου δικτύου οργανώσεων, επιστημόνων, ακτιβιστών κοκ με μια εγχώρια κινητοποίηση για την απελευθέρωση δυνατότητων και την αξιοποίηση της ανθρώπινης διανοητικότητας για μια εναλλακτική μορφή οργάνωσης των βασικών κοινωνικών. Οι δυνάμεις που μπορούν να τεθούν σε κίνηση για να αντιμετωπίσουμε εκρηκτικά κοινωνικά προβλήματα αλλά ακόμη και τις συνέπειες μια χρεοκοπίας μπορεί να είναι πραγματικά πολύ μεγάλες. Αυτό που μας φαίνεται αδύνατο μπορεί τελικά και να είναι μέσα στις δυνατότητές μας αν καταφέρουμε να τις αναγνωρίσουμε και τις αξιοποιήσουμε.

Μπορούμε να φανταστούμε την Ελλάδα ως το επίκεντρο μιας δημιουργικής και παραγωγικής παγκόσμιας διανοητικής και πρακτικής δραστηριότητας ανταγωνιστικής στη λογική του κέρδους και του ανταγωνισμού: αμέτρητοι άνθρωποι διασυνδεδεμένοι σε συνεργατικές ομάδες εργασίας, ενταγμένοι σε ένα εκτεταμένο δίκτυο δημοκρατικών διαδικασιών απόφασης, ένας παγκόσμιος ζωντανός οργανισμός που για πρώτη φορά παρεμβαίνει πολιτικά2. Μπορούμε να παίξουμε καθοριστικό ρόλο ώστε να αναδυθεί μια συνεργατική μορφή διασύνδεσης της ανθρώπινης διανοητικότητας σε παγκόσμιο επίπεδο χωρίς τη διαλυτική και παρασιτική διαμεσολάβηση του κεφαλαίου. Είμαστε ίσως μπροστά σε ένα νέο ποιοτικό άλμα για τις δυνάμεις της χειραφέτησης, ένα άλμα όμως που προϋποθέτει μια διαφορετική στρατηγική, μεθοδολογία και φαντασιακό.

Η ευρωζώνη και οι καθημερινοί Ελληνες έχουν κοινό συμφέρον να κόψουν τα δεσμά μεταξύ διαπλεκόμενων και κράτους».

“Το ελληνικό δράμα δεν θα έχει αίσιο τέλος”

 

Έχοντας δανειστεί εκατοντάδες δισ. ευρώ η Ελλάδα, η οποία δεν εκλαμβάνεται πλέον ως απειλή για την ενότητα της ευρωζώνης, παλεύει μέσα στη μιζέρια της, αναφέρουν σε άρθρο τους οι FT με τίτλο «Το ελληνικό δράμα δεν θα έχει αίσιο τέλος»

Δεν θα έπρεπε να είναι όμως έτσι, σύμφωνα με το συντάκτη του άρθρου, ο οποίος εκτιμά ότι η περίπτωση της Ελλάδας έχει δώσει ένα πολύτιμο μάθημα παρά τις διαφορές της σε σχέση με άλλες προβληματικές χώρες.
Επίσης, γίνεται αναφορά στην τελευταία έκθεση του ΔΝΤ (δημοσιοποιήθηκε τη Δευτέρα) στην οποία υπάρχουν αχτίδες αισιοδοξίας για τη χώρα, ενώ παράλληλα σημειώνεται πως το πρόγραμμα που έχει υιοθετηθεί στην Ελλάδα έχει αρχίσει να επιτυγχάνει ορισμένους από τους στόχους του.
“Το κόστος όμως είναι καταστροφικό” αναφέρεται χαρακτηριστικά, ενώ σημειώνεται πως το κόστος σε κοινωνικό επίπεδο δεν είναι μετρήσιμο και οι επιπτώσεις του θα αποκαλυφθούν τα επόμενα χρόνια.

Greek drama lacks a happy ending

Με αυτόν τον τίτλο οι Financial Times ασχολούνται για μία ακόμη φορά με την Ελλάδα λέγοντας ότι «το Ελληνικό πρόβλημα δεν θα έχει καλό τέλος» κατηγορώντας πρωτίστως τους πολιτικούς και τις επιλογές τους που δημιούργησαν περισσότερο πόνο στους πολίτες.
Επίσης κατηγορεί και τους πολιτικούς σχετικά εμ το θέμα της μη αξιοκρατικής φορολόγησης λέγοντας πως «δεν ευθύνονται μόνο οι υπερβολικά μεγάλες περικοπές για τα δεινά των αθώων Ελλήνων, αλλά και η επιλογή να προστατευτούν οι προνομιούχοι και να μεταφερθεί το βάρος στους πιο αδύναμους ώμους».
Η Ελλάδα πήρε δάνεια εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ από τους γείτονές της χωρίς να αντιμετωπίζεται πια ως απειλή για την ακεραιότητα της Ευρωζώνης και παρόλα αυτά συνεχίζει να ζει το μαρτύριό της μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας συνεχίζει το άρθρο
Αχτίδα αισιοδοξίας από την έκθεση του ΔΝΤ
«Τα πράγματα δεν θα έπρεπε να είναι έτσι, μόνο και μόνο γιατί η εμπειρία της Ελλάδας μας διδάσκει πολύτιμα μαθήματα, παρά τις διαφορές από τις άλλες χώρες που αντιμετωπίζουν προβλήματα. Η τελευταία έκθεση του ΔΝΤ για το πρόγραμμα προσαρμογής που δημοσιεύτηκε τη Δευτέρα, εμφανίζει κάποιες αχτίδες αισιοδοξίας εν μέσω των δεινών και των συνεχών διαψεύσεων».
Και για να εξηγήσει το αισιόδοξο της έκθεσης ο συντάκτης του άρθρου αναφέρει: «Το πρόγραμμα επιτυγχάνει κάποιους από τους οικονομικούς στόχους: το πρωτογενές δημοσιονομικό ισοζύγιο έχει βελτιωθεί κατά 10% του εθνικού προϊόντος, μια από τις μεγαλύτερες προσαρμογές της ιστορίας σε καιρό ειρήνης. Αντίστοιχη βελτίωση έχει σημειώσει και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Το ΔΝΤ πιστεύει ότι η Ελλάδα έχει κλείσει τα δύο τρίτα από το κενό ανταγωνιστικότητας που δημιουργήθηκε μετά την είσοδο στο ευρώ. Οι τράπεζες ανακεφαλαιοποιούνται, κάτι που μπορεί να δώσει τέλος στην πιστωτική ασφυξία».
Το κοινωνικό κόστος είναι ανυπολόγιστο
Και συνεχίζει: «Ωστόσο το τίμημα είναι τεράστιο. Το ΑΕΠ έχει υποχωρήσει περισσότερο από 20%. Το κόστος ανά μονάδα εργασίας έχει βελτιωθεί μέσω των περικοπών στους μισθούς – κατ’ επέκταση και στο επίπεδο ζωής – και όχι μέσω της αύξησης της παραγωγικότητας. Το κοινωνικό κόστος είναι ανυπολόγιστο και οι συνέπειες θα είναι μακροχρόνιες.
Δεν υπήρχε τρόπος να συνεχίσει η Ελλάδα να καταναλώνει πέρα από τις δυνάμεις της. Όπως σημειώνει το ΔΝΤ, χωρίς τα μισητά δάνεια διάσωσης, η προσαρμογή θα ήταν ακόμα πιο ριζική – περισσότερες απότομες περικοπές ή το χάος μιας ανεξέλεγκτης εξόδου από το ευρώ.
Το εξαιρετικά δυσχερές σημείο εκκίνησης, όμως, δεν απέκλειε ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Η Eυρωζώνη θα μπορούσε να είχε αποδεχτεί νωρίτερα ένα μεγαλύτερο κούρεμα στον ιδιωτικό τομέα. Και οι επιλογές της Αθήνας δημιούργησαν περισσότερο πόνο από ότι χρειαζόταν.
Προστατεύονται οι προνομιούχοι
Οπότε δεν ευθύνονται μόνο οι υπερβολικά μεγάλες περικοπές για τα δεινά των αθώων Ελλήνων, αλλά και η επιλογή να προστατευτούν οι προνομιούχοι και να μεταφερθεί το βάρος στους πιο αδύναμους ώμους.
Αν υπάρχει κάποιο θετικό σημείο, είναι ότι η Ελλάδα έχει πολλές ευκαιρίες για ανάπτυξη. Αλλά χωρίς μια βαθύτερη πολιτική αναμόρφωση, θα παραμείνουν ανεκμετάλλευτες και θα χρειαστούν, όπως προειδοποιεί το ΔΝΤ, συνεχείς επιμηκύνσεις των δανείων της Ελλάδας, με ευνοϊκότερους όρους από αυτούς της αγοράς. Η ευρωζώνη και οι καθημερινοί Ελληνες έχουν κοινό συμφέρον να κόψουν τα δεσμά μεταξύ διαπλεκόμενων και κράτους».
πηγή http://www.thepressproject.gr/article/42692/FT-To-elliniko-drama-den-tha-exei-aisio-telos

Ερωτήματα που δεν μπορεί να μένουν ρητορικά!

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος είναι ένας, κατά τη γνώμη μου, εξαιρετικά καταρτισμένος και διαβασμένος οικονομολόγος. Που γνωρίζει εξαιρετικά το αντικείμενο. Ενδεχομένως τον αδικούν τα ελληνικά του στον προφορικό λόγο, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν θέτει σοβαρά ζητήματα και καίρια ερωτήματα. Ακολουθεί η εισήγησή του στην Βουλή με πλήθος ερωτημάτων προς τον Γ. Στουρνάρα που πολύ θα με ενδιέφερε να μη μείνουν… ρητορικά!

 

“Σκληρές ερωτήσεις για το Eurogroup, οι οποίες έμειναν αναπάντητες -γεγονός που εξηγεί και γιατί η κυβέρνηση είπε όχι στην πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ για προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση-, απηύθυνε στον Γ. Στουρνάρα ο Ευκλείδης Τσακαλώτος στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής.

“Μας είπατε ότι για να δουλέψει η Ευρωζώνη πρέπει όχι μόνο οι ελλειμματικές χώρες να περιορίσουν τα ελλείμματά τους, αλλά και οι πλεονασματικές χώρες να μειώσουν τα πλεονάσματα αυξάνοντας τη ζήτηση. Αυτό το είπατε στο Εurogroup; Ή απλώς αποτελεί την επιστημονική σας θέση; Γιατί αυτό που μας ενδιαφέρει είναι τι είπατε εκεί.

Είπατε ότι η λύση βρίσκεται στην εμβάθυνση της Ε.Ε. Κρίνεται ότι εκεί πάει η Ε.Ε.; Γιατί εγώ δεν βλέπω να πηγαίνουμε εκεί. Το καλοκαίρι αποφασίστηκε, υποτίθεται, η τραπεζική ένωση. Το πρώτο σκέλος το έχει ήδη πάρει πίσω η Γερμανία -δηλαδή δεν συμφωνεί το ποσό της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών να μην περνάει στο χρέος των κρατών – μελών. Και εσείς, με τη δική σας υπογραφή, καταστρέψατε το δεύτερο σκέλος, δηλαδή την ευρωπαϊκή εγγύηση καταθέσεων. Με τη δική σας υπογραφή, ξέρουν πια όλοι οι καταθέτες, σε όλη την Ευρώπη, πως οι καταθέσεις τους δεν έχουν καμία εγγύηση.

Μας είπατε ότι θωρακίσατε την Ελλάδα. Τι θωρακίσατε, να καταλάβω. Υπήρχε στο Εurogroup έστω και ένας χριστιανός που να είπε ‘πού πάτε’; Να πει ότι στο μέλλον κάθε κρίση θα αποτελεί και δράμα; Ότι σε κάθε κρίση θα κυριαρχεί ο φόβος; Πιστεύετε πραγματικά αυτό που είπε ο Γερούν Ντάισελμπλουμ μετά την τηλεσύσκεψη; Ότι είναι μια εφάπαξ απόφαση; Ποιος μπορεί να το πιστέψει αυτό;

Είπατε στον Άσμουσεν ότι τα οικονομικά που ξέρει μπορούν να γεμίσουν μόνο το πίσω μέρος ενός γραμματοσήμου; Ότι ο Όλι Ρεν είναι από τους πιο αναξιόπιστους πολιτικούς στην ιστορία της Ε.Ε.; Ότι δεν του έχει βγει ούτε μία πρόβλεψη; Ότι και με τον νόμο των πιθανοτήτων κάποια θα έπρεπε να είχε βγει, αλλά δεν το έχει πετύχει ακόμη;

Τι έχετε μάθει από αυτήν την κρίση; Δεν είναι καιρός να μάθετε ότι χρειαζόμαστε μια συνολική λύση; Ότι η αντιμετώπιση κάθε κρίσης χωριστά και κάθε χώρας ξεχωριστά έχει αποτύχει παντελώς; Θέλω να απαντήσετε συγκεκριμένα. Ποιους υπουργούς των Οικονομικών άλλων χωρών του Νότου είδατε για να διαμορφώσετε κοινές θέσεις; Τι συμμαχίες δημιουργείτε;”

 

Πηγή: http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=761023

Τα retweets της εβδομάδας… Κουράγιο και φτάνει τριήμερο!

H γνωστή ανασκόπηση της εβδομάδας μέσα από το σχολιασμό στο twitter… Καλό μας τριήμερο (όσο γίνεται)!
@hawkeye79 Να θυμηθουμε εδω και τον @ThanosDimadis που δικαιωθηκε (με κοστος την απωλεια της εργασιας του) σχετικα με τις δοσεις του δανειου
@adiasistos Συνώνυμα της ευρωπαικής πορείας είναι ο Δένδιας και το χαράτσι.
@karameros Η ιστορία με Κεφαλογιάννη για Κασιδιάρη δεν έγινε τυχαία αλλά με στόχο τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής
@AggelikiSarri Ήρθε το χαράτσι στην ανιψιά μου για το σπίτι της Barbie…
@trixotoulis  Βγηκε ροζ καπνος απ´το Βατικανο κι ολοι οι καρδιναλιοι αναφωνησαν: “Μύκονοοοοοος”
@adiasistos ΣΚΛΗΡΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ RT @tppfeed: ΔΗΜΑΡ: Διαφωνεί με την παράταση του χαρατσιού μέσω ΔΕΗ
@Kartesios Ο Χριστοφοράκος έφυγε ντυμένος αθώος, ο Κυριακίδης ντυμένος παπάς, ο Σαμαράς μένει ντυμένος πρωθυπουργός.. Τρελό καρναβάλι για πάντα.
@eddie_kappa Αθωώθηκαν οι ιερόδουλες. Μη ρωτάτε για το αν θα αποζημιωθούν για τη διαπόμπευση.Προέχει η ασφάλεια των νοικοκυραίων.Τα άλλα είναι πολυτέλεια
@LSaklabanis Σωθήκαμε! Μακάρι να κερδίσει τις εκλογές! pic.twitter.com/PSWvdrLcf1
@giopso Ο μπουμπούκος και το βορίδι εκφράζουν πολύ μεγαλύτερο μέρος κατοίκων της μπανανίας απ’ αυτό που φαντάζεστε. Πονάει αλλά αυτή είναι η αλήθεια
@mgrigorakis Φωταγωγήθηκε ο Πλατανιάς για το 40ο πρωτάθλημα του Ολυμπιακού.
@Antidrasex θες ρεκορ ε; RT @alepouda: οποιος εχει “φαει” δακρυγονο απο την ελληνικη αστυνομια να κανει RT

Στα τριάντα

Διάβασα ένα κειμενάκι της Μαριάννας Ρουμελιώτη με το οποίο μπορώ να πω συμφωνώ σε πολλά και “συμπάσχω”! Άλλωστε κι εγώ εδώ και κάποιες μέρες βρίσκομαι σε αυτή την δεκαετία των τριάντα… Και μιας και χθες συζητούσαμε για την “χαμένη γενιά”, αυτό το κειμενάκι “κολλάει” πολύ. Και κυρίως δίνει το κλίμα, την ατμόσφαιρα και πολλές από τις σκέψεις των ανθρώπων εκεί γύρω στα τριάντα.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο enfo.gr

 

Θυμάμαι ένα καλοκαίρι στην Ιθάκη με την παρέα από το σχολείο. Καθόμασταν σε ένα καφέ στο Κιώνι και ονειρευόμασταν πως θα θέλαμε να είμαστε στα 30. Τότε ήμασταν κάπου 20 στα 21, κάναμε κάτι ψιλοδουλειές για το χαρτζιλίκι μέχρι να τελειώσουμε τις σπουδές. “Θα θελα να ζω σε ουρανοξύστη στη Νέα Υόρκη”, “να είμαι συγγραφέας”, “να έχω παιδιά”, “θα θελα να είμαι σε αγρόκτημα στην Ιταλία”, χιλιάδες “να” και “θα” βγαλμένα από τον κινηματογράφο.

Βλέπαμε πολλές ταινίες, είχαμε μεγαλώσει εύκολα μάλλον, ήμασταν καλομαθημένοι. Δε ξέρω τι ακριβώς νομίζαμε, αλλά σίγουρα δεν υπολογίζαμε κανέναν και τίποτα. Σιγά μην γυρίσω αν φύγω, θα βρω δουλειά στο εξωτερικό, θα κάνω αυτό που μου αρέσει και έτσι θα ζω. Τα της Ελλάδας ήταν τα εύκολα, τα δεδομένα, ούτε συζήτηση για αυτά.

Φύγαμε για το εξωτερικό, γυρίσαμε από τo εξωτερικό για λόγους που τότε, ούτε φανταζόμασταν. Το πιο παράδοξο είναι πως τη μεγαλύτερη δυσκολία τη βρήκαμε στην Ελλάδα που θα ήταν εύκολα.

Χωριστήκαμε σε αυτούς που συνεχίζουν να ζουν μια εκδοχή, έστω στραπατσαρισμένη, του ονείρου τους και σε αυτούς που αναζητούν τον τρόπο να ζήσουν διαφορετικά. Κάποιοι από μας ακόμα ελπίζουν πως κάτι θα βγει από το 10ωρο στο κλιματιζόμενο γραφείο και τα ατελείωτα meetings. Κάποιοι από μας ακόμα πιστεύουν στην καινοτόμα επιχειρηματικότητα, στη σαραντάρα director που προτιμά το γραφείο από το σπίτι, στον πενηντάρη manager που μιλάει για τους πελάτες και τρέχουν τα σάλια του. Κάποιοι από μας πιστεύουν πως μόνο έτσι γίνεται, πως μόνο έτσι κατακτάς την ευτυχία, πως μόνο έτσι μπορείς να υπάρχεις. Ένα ταξίδι στο εξωτερικό το χρόνο, 10 μέρες διακοπές το καλοκαίρι στην Αντίπαρο και καταπίνονται όλα αυτά που δεν αντέχεις τον υπόλοιπο καιρό. Έτσι είναι, σου λένε οι γονείς σου, τα πρώτα χρόνια είναι δύσκολα, μετά ανεβαίνεις στη σκάλα και λες σε άλλους τι να κάνουν. Όλοι τα περάσαμε αυτά, θα πούνε οι πιο μεγάλοι των γραφείων. Χωριστήκαμε σε αυτούς που επιμένουν σε αυτό και σε αυτούς που το αμφισβητούν.

Αυτοί που το αμφισβήτησαν, έψαξαν δουλειές με μικρότερο ωράριο, με λιγότερα λεφτά, με ανθρώπους που θέλουν να βλέπουν. Κάποιοι δουλεύουν τις ίδιες ώρες αλλά με ανθρώπους που επέλεξαν, κάποιοι δουλεύουν τις ίδιες ώρες αλλά μπορούν να επιλέξουν αν θα είναι οι βραδινές ή οι πρωινές. Οι περισσότεροι παλεύουν για να πληρωθούν, αλλά δεν θα γυρνούσαν πίσω, ούτε για μια μέρα.

Στην πρώτη μου δουλειά μετά το μεταπτυχιακό είχα μια ατζέντα που σημείωνα όλα αυτά που έπρεπε να τελειώσω μέχρι το τέλος της ημέρας. Μετά το πρώτο τρίμηνο δεν προλάβαινα καν να γράψω τι έχω να κάνω. Έτρεχα όλο το πρωί να προλάβω να μιλήσω στα τηλέφωνα, να γράψω αναλυτικά email υπηρετώντας το “όλα πρέπει να τα έχουμε γραπτώς”. Έτρεχα να πάρω υπογραφές και επιβεβαιώσεις, να μπω και να βγω από συναντήσεις που κάναμε την τρίχα τριχιά, να τελειώσω πριν τις 10 το βράδυ. Γυρνούσα στο σπίτι και χρειαζόμουν τρεις ώρες για να σταματήσω να σκέφτομαι όλα αυτά που έχω να κάνω αύριο. Η βδομάδα μου, μια ατελείωτη διαδρομή προς το τίποτα. Αναρωτιόμουν τι έκανα λάθος, αν φταίει η εταιρεία, θα φύγω, έφυγα, πήγα αλλού, ήταν το ίδιο. Είναι πάντα το ίδιο. Είναι τέτοιοι οι ρυθμοί, τέτοιο το πλαίσιο, έτσι οι άνθρωποι, που μετά από λίγο καιρό μοιάζουν και είναι όλα ίδια.

Δεν ξέρω και δεν κατάλαβα ποτέ πώς κάποιοι από μας αντέχουν. Πώς σε κάποιους αυτή η συνεχόμενη τρέλα δε φαίνεται προβληματική. Παρατηρώ πως τα τελευταία χρόνια, λίγο πολύ, η κρίση γέννησε μια μεγαλύτερη αμφισβήτηση για αυτό το μοντέλο. Μίκρυναν οι μισθοί, άλλαξαν οι ανάγκες, κουράστηκαν οι άνθρωποι, τι σημασία έχει τι τους έφερε εδώ. Σημασία έχει να βγουν από το ετοιμόρροπο κτίριο πριν καταρρεύσει στα κεφάλια τους. Οι προηγούμενες γενιές θαμπώθηκαν για τα καλά από τις πολυεθνικές εταιρείες και τα γυάλινα υποκαταστήματα στην Κηφισίας. Η επαγγελματική καταξίωση ήταν τα πάντα.

Χωρίς απαραίτητα να έχουν αλλάξει τα πιστεύω και οι στόχοι των ανθρώπων, η επαγγελματική καταξίωση δεν έρχεται πια μόνο φορώντας κοστούμι σε μια τράπεζα, αλλά έρχεται και από ένα λαπτοπ στο σπίτι σου. Κάποιοι συγχρονίστηκαν άμεσα, κάποιοι αμφισβήτησαν τον αρχικό στόχο, κάποιοι περιπλανιούνται σε limbo. Για αυτούς μιλάω. Για αυτούς που ίσως τους πήρε η φόρα και τρέχουν χωρίς να θυμούνται το λόγο. Γι’ αυτούς που είναι στον αυτόματο. Για αυτούς που θα δεις τα Σάββατα έξω και μισομεθυσμένοι θα σου πουν πως δεν την παλεύουν άλλο στη δουλειά και αυτό θα το ακούς ξανά και ξανά, επί μήνες. Τη Δευτέρα θα έχουν και οι ίδιοι πείσει τους εαυτούς τους πως το έλεγαν στο μεθύσι τους, πως δεν είναι τελικά έτσι ακριβώς. Μέχρι το επόμενο Σάββατο.

Τότε θα ονειρευτούν πάλι ζωές σε νησιά και παραλίες αλλά πάλι δεν θα βρουν τον τρόπο να πιστέψουν πως γίνεται.

Όμως όλα γίνονται. Το είδα στις φίλες μου, σε πρώην συναδέλφους, σε μένα. Ενώ ξέρουμε και επαναλαμβάνουμε πως όλα είναι στα δικά μας χέρια, συνήθως αφηνόμαστε. Καμία κοινωνική καταξίωση δεν έρχεται με την καταπίεση και το “υπομένω”. Δεν θα ‘ναι εύκολα, αλλά δεν θα ναι δυσκολότερα. Θα υπάρχουν βράδια που θα στριφογυρνάς στο κρεβάτι σου, θα μετράς τα λεφτά και δε θα βγαίνουν. Το επόμενο πρωί όμως θα σου έρχεται μια ανάμνηση, μια εικόνα από σένα σε ένα γραφείο να κάνεις refresh τις σελίδες και θα λες, όχι άλλο. Ένας καφές στο κέντρο στις 11 μιας καθημερινής, το να ανοίγεις τον υπολογιστή σου για να δουλέψεις αυτά που θες εσύ, το να μπορείς να χαζολογήσεις αν σήμερα δεν συγκεντρώνεσαι, θα σου θυμίζουν πως έτσι δεν υπομένεις απλά, έτσι σου αρέσει. Μια καινούρια αίσθηση ελευθερίας. Η ελευθερία του να φέρνεις τις αλλαγές που χρειάζονται, να ακολουθείς αυτό που φαντάστηκες πως θες να είσαι και όχι αυτό που σου φόρεσαν με το ζόρι οι προηγούμενοι από σένα. Η ελευθερία του να ορίζεις τη ζωή σου, τις κινήσεις σου, τις επιλογές σου. Η ελευθερία του να εκπροσωπείς τον εαυτό σου και μόνο αυτόν.

 

πηγή:   http://enfo.gr/ar1610

Σουλτς: “Για να σώσουμε τις τράπεζες ίσως χάσουμε μια γενιά”. Το αποδεχόμαστε αυτό το πλάνο;

Παραδοχή λάθος προσανατολισμού και πολιτικής, σαφής και ηχηρή. Το ερώτημα είναι, αυτό το βλέπουμε σαν δεδομένο, σαν μια παραδοχή ή θα τεθεί στην κρίση λαών και ηγεσιών για να αποφασιστεί ποιός, τι και γιατί έχει προτεραιότητα.

Ακολουθούν τα όσα είπε ο Μ. Σουλτς όπως τα δημοσίευσε το tovima.gr (τα bold είναι δικά μου):

Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Βουλής Μάρτιν Σουλτς προειδοποιεί ότι ενώ η Ευρώπη έχει ήδη ξοδέψει δισεκατομμύρια ευρώ για να διασώσει τις τράπεζές της, κινδυνεύει να χάσει μία γενιά.


«Μία από τις μεγαλύτερες απειλές για την ΕΕ είναι να χάσει ο κόσμος πλήρως την εμπιστοσύνη του στην ικανότητα της ΕΕ να λύσει τα προβλήματά του» λέει ο Σουλτς.

Μιλώντας στο Reuters, o γερμανός ευρωβουλευτής είπε πως εάν η νεότερη γενιά χάσει την εμπιστοσύνη της στην Ευρώπη, «τότε στα μάτια μου η ΕΕ θα βρεθεί σε πραγματικό κίνδυνο».

«Η Ελλάδα, η Ισπανία, η Ιταλία και η Πορτογαλία έχουν ίσως την καλύτερα μορφωμένη νέα γενιά στην ιστορία τους, οι γονείς έχουν επενδύσει πολλά χρήματα στην εκπαίδευση των παιδιών τους» είπε. «Τα έκαναν όλα όπως έπρεπε και τώρα όταν είναι έτοιμοι να δουλεύψουν, η κοινωνία τους λέει “δεν έχουμε θέση για εσάς”» προσθέτει, λέγοντας πως «δημιουργούμε μία χαμένη γενιά».

«Είμαστε πρωταθλητές στις περικοπές, αλλά έχουμε λίγες ιδέες για να τονώσουμε την ανάκαμψη» είπε.

Οταν ρωτήθηκε για το ποια θα ήταν η λύση, ο Σουλτς είπε ότι μέρος της είναι ο περιορισμός της κοινοτικής γραφειοκρατίας ώστε τα χρήματα να τοποθετούνται άμεσα εκεί που πρέπει.

Ως παράδειγμα ανέφερε μία επένδυση στην ηλιακή ενέργεια στην Ελλάδα. Κανονικά, είπε, θα λαμβανόταν μία απόφαση στις Βρυξέλλες, τα κεφάλαια θα κινητοποιούνταν κάπου αλλού, θα σχεδιαζόταν ένα επενδυτικό πρόγραμμα, τα χρήματα θα εκταμιεύονταν στην ελληνική κυβέρνηση, μετά σε διάφορα υπουργεία και θα καταλήξουν σε τοπικές αρχές για να επενδυθούν.

«Μέχρι τότε, θα είμαστε αρκετά γηραιότεροι» είπε, χαρακτηρίζοντας ως επιτακτικότερη παρά ποτέ την άμεση σύνδεση κοινοτικών οργάνων και περιφερειακών αρχών.

Αντιθέτως, είπε, η πίεση που δημιουργεί η μεγάλη ανεργία σε χώρες όπως η Ελλάδα «είναι απειλή για την κοινωνική συνοχή, η οποία εάν καταρρεύσει σε αυτές τις χώρες, αυτές θα εκραγούν». «Κάτι τέτοιο είναι απειλή για την ΕΕ συνολικά» είπε.

 

πηγή:  http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=502391#.UT25REtY_9c.twitter