Ο Άγιος του ΟΦΗ

Κείμενο του Λευτέρη Κουγιουμουτζή στο oficrete.gr όπου θα βρείτε πολλά διαμαντάκια, μην σας μπερδεύει το “οπαδικό” του όνομα… 

Αρκούσε αυτό που έκανε τον περασμένο Νοέμβρη, για να του αποδοθεί ο τίτλος του ποδοσφαιρικού Αγίου.

Γιατί το να τιμήσεις τον ποδοσφαιρικό σου πατέρα εν ζωή, να δείξεις τέτοια σπουδή για να τον προλάβεις πριν ξεψυχήσει, να τον προφτάσεις σε κατάσταση που να μπορέσει να έρθει να δει τη γιορτή που του οργάνωσες, μιας και ήξερες ότι οι ημέρες του ήταν λιγοστές και δύσκολες, αυτό και μόνο έφτανε για να κατατάξει τον Ηλία Πουρσανίδη ως Άγιο του Ο.Φ.Η.

Και το έκανε αθόρυβα και ταπεινά, δίχως τυμπανοκρουσίες και φανφάρες. Δίχως να μονοπωλήσει τη γιορτή. Τον Μίστερ έβγαλε μπροστά και τα αμέτρητα ποδοσφαιρικά παιδιά του, που ήρθαν από τα πέρατα της Οικουμένης για να του αποτίσουν φόρο τιμής, για το ευχαριστώ, για το ύστατο χαίρε· έναν τελευταίο χαιρετισμό που ο Ευγένιος τον εισέπραξε, τον ένιωσε, που απευθύνθηκε στην ζωντανή του ψυχή κι όχι πάνω από ένα κλειστό φέρετρο. Και το οργάνωσε σχεδόν όλο ο Ηλίας.

POURSANIDIS

Δεν τα κάνει ο καθένας αυτά, όχι. Γιατί αν τα έκανε ο καθένας, θα τα βλέπαμε και κάθε μέρα. Θέλει ψυχή, αγάπη, μεράκι και πίστη. Κι ο Ηλίας τα είχε όλα. Έτσι αθόρυβος, αξιοπρεπής και μειλίχιος ήταν και σαν ποδοσφαιριστής – ποτέ δε βρέθηκε κανείς να του προσάψει κάτι. Ένα κόσμημα των γηπέδων.

Κι αν πρόλαβε ζωντανό τον Μίστερ και τον τίμησε τον περασμένο Νοέμβρη, βρήκε παρόλα αυτά το κουφάρι του Ο.Φ.Η. Μάλιστα, σε προχωρημένη σήψη και αποσύνθεση – τόσο, που ακόμη κι η νεκρανάσταση φάνταζε απίθανη. Όμως ο Ηλίας δεν το έβαλε κάτω.

Εξίσου αθόρυβα, δίχως φανφάρες και τυμπανοκρουσίες, σήκωσε τα μανίκια και τα έβαλε με άλλα θεριά. Στην προσπάθειά του βρήκε πρόθυμους συναγωνιστές και συνοδοιπόρους – τον Νίκο Παπαδόπουλο, τον Γιάννη Σαμαρά, τον Γιώργο Σαμαράκαι ποιος ξέρει ποιους άλλους, που θα τους μάθουμε αργότερα. Και βάλθηκε να πετύχει το σχεδόν ακατόρθωτο – τη νεκρανάσταση του Ο.Φ.Η.

Χθες, δίχως να έχει πει ούτε μισή λέξη σε δημοσιογράφους και κανάλια, σε εφημερίδες και μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Ηλίας Πουρσανίδης ανέλαβε εκτελεστικός διευθυντής στην Π.Α.Ε. Ο.Φ.Η. Με τους συνοδοιπόρους του να αναλαμβάνουν κι αυτοί δουλειά οσονούπω και τον επενδυτή που πίστεψε στο όραμά τους, τον Μιχάλη Μπούση, να έχει ήδη ξεκινήσει πληρωμές.

Ένα ακόμη θαύμα του Ηλία Πουρσανίδη οδεύει προς ολοκλήρωση.

Είμαστε όλοι στο πλευρό του. Με τον Άγιο του Ο.Φ.Η.

Η Φιλική Εταιρεία του ΟΦΗ

Κείμενο του Μανώλη Τσελεντάκη στο oficrete.gr
Δεν είχαν καμία υποχρέωση να έρθουν, να γυρίσουν, να μπλέξουν, να βάλουν την κεφαλή τους στο ντορβά, να επιχειρήσουν το άλμα στον κενό. 
Γιατί σχεδόν τέτοιο είναι το εγχείρημα ενασχόλησης ανθρώπων ευγενών και καθαρών με το ελληνικό ποδόσφαιρο, την πιο οδυνηρή επιτομή του νεοελληνικού μας βίου, τον πιο κρυστάλλινο καθρέπτη του, το πιο ναρκοθετημένο πεδίο του.
Δεν είχαν καμιά υποχρέωση, είχαν όμως ένα ΧΡΕΟΣ. Έτσι ένιωθαν. Ένα χρέος απολύτως εσωτερικό.
Είδαμε τη συγκίνησή τους στον αγώνα για τον ποδοσφαιρικό τους πατέρα Ευγένιο Γκέραρντ. Μια συγκίνηση που αποδείχτηκε πολύ ακριβή, διαρκής και γόνιμη. Δεν είναι παράδοξο να πούμε ότι ο θάνατος του Γκέραρντ έδωσε ζωή στον ΟΦΗ που ψυχορραγούσε το Δεκέμβρη (σίγουρα ο Νίκος Παπαδόπουλος θα του το υποσχέθηκε, ότι τουλάχιστον θα πάλευε με νύχια και δόντια να μην πεθάνει η ομάδα του μέντορά του στα χέρια του). Και έγινε το πρώτο βήμα, η μη διάλυση της ομάδας και η άνοδος στην Α Εθνική με έναν δοξαστικό, οργιώδη, σχεδόν βακχικό τρόπο.
Δεν περιμέναμε, δεν ελπίζαμε πια ότι θα βλέπαμε κάτι μεγαλύτερο. Αλλά… μες στην καθημερινή συνάφεια των πραγμάτων, τη μιζέρια και τις δυσκολίες, σχίστηκε αίφνης το καταπέτασμα του ουρανού και φάνηκε φως στους ελεύθερους πολιορκημένους, στους για χρόνια εγκλωβισμένους του Γεντί Κουλέ.
Σίγουρα στις δύσκολες ώρες του φιλικού για τον Ευγένιο, στη μετέπειτα αποδημία του, αλλά και στο δύσκολο Γενάρη του ’18, ειπώθηκαν πράγματα μεταξύ Ηλία, Γιάννη και πιθανότατα Νίκου και άλλων ίσως ‘παιδιών’ του Γκέραρντ. Δεν έχει νόημα να προβούμε τώρα σε πρόδηλες ψυχαναλυτικές θεωρίες που θα φώτιζαν στάσεις, συμπεριφορές, αποφάσεις και συγκινήσεις. Είναι όμως ένα μικρό θαύμα ότι η συγκίνηση έγινε απόφαση, κρατήθηκε μυστική σε βαθμό σοκαριστικό, ως σε άλλη Φιλική Εταιρεία και τελικά με Λογισμό και μ’ Όνειρο έρχεται να οργανώσει την νέα πορεία του ΟΦΗ (ουσιαστικά τη δεύτερη ζωή που δίνει ο Γκέραρντ στην ομάδα). Το πώς θα πάει η επανάσταση θα δούμε, γιατί περί επανάστασης πρόκειται.
Οι 3 Φιλικοί

– Ο οργανωτικός και σοβαρός Γιάννης Σαμαράς, με πολυετή προσφορά στον ΟΦΗ και στο ποδόσφαιρο γενικά, από διάφορα πόστα. Πάντα, μακριά από δηλώσεις και παινέματα για το έργο του ή τον εαυτό του, αποτελεσματικός, αμίλητος και συγκινητικός.samarasgiannis

– Ο Γιώργος Σαμαράς, με τη φλόγα και τη ζωντάνια του, κράτησε στην ψυχή και στην καρδιά του τον ΟΦΗ των παιδικών του χρόνων, έναν ΟΦΗ που ποτέ δεν έπαιξε στην ανδρική ομάδα, παρά μόνο στο μυαλό του. Κατάφερε να κρατηθεί μακριά από το βούρκο του ελληνικού ποδοσφαίρου και έρχεται επιτέλους να “παίξει” στην ομάδα, στη μόνη ομάδα που θα ‘θελε στην Ελλάδα.samarasgior

– Ο Ηλίας Πουρσανίδης, ένα απίστευτα καθαρό πρόσωπο ευγένειας και ήθους με μια αίσθηση cool ντροπαλότητας (μου θυμίζει περισσότερο ποιητή του μεσοπολέμου ή τύπους σαν τον John Lurie να παίζει σε κλαμπ του – που αλλού – Chicago). Νομίζω, το μεγαλύτερο επίτευγμα, πέρα από τα αμιγώς ποδοσφαιρικά, στάθηκε το γεγονός ότι είναι από τους ελαχιστότατους, που αν και κέρδισε 6 πρωταθλήματα με τον Ολυμπιακό (στις αρχές του σιδηρού παραπετάσματος, έμεινε ανέγγιχτος, θά’λεγα άσπιλος, από το τοξικό ήθος που παρήχθη τότε και μετέπειτα και διέβρωσε όχι μόνο το ποδόσφαιρο αλλά και την κοινωνία.poyrsa

Σε αντίθεση με πολλούς συμπαίχτες του, που τα αποδέχτηκαν όλα, σαν παράσημα μάλιστα και αποτελούν , επ’ αμοιβή ή χωρίς, μόνιμους θιασώτες, ενός κακοφορμισμένου θιάσου.
Και ο Γιάννης και ο Ηλίας, μεγάλωσαν στο ελληνικό ποδόσφαιρο, ανδρώθηκαν και έλαμψαν στον ΟΦΗ του Γκέραρντ, κατέκτησαν τίτλους σε “μεγάλες” ομάδες, βίωσαν και συμβίωσαν μέσα στο ζεστό βούρκο του ποδοσφαίρου μας, αλλά κατάφεραν να παραμείνουν διακριτοί, αυτόφωτοι, ντροπαλοί, μοναχικοί, ευγενείς. Κατάφεραν να παραμείνουν διαμάντια.

Ο Γιώργος, δεν χρειάστηκε να αποδείξει την καθαρότητά του, είχε την τύχη να μην έρθει καν σε επαφή με τη λάσπη.samapoursa

Η επανάσταση και η προετοιμασία της από τη Φιλική εταιρεία του ΟΦΗ είχε τα πάντα. Μυστικές διεργασίες, συσκότιση και συνωμοτική πειθαρχία, οργάνωση σοβαρού πλάνου, φήμες για Υπέρτατη αρχή και αιφνιδιασμούς. Και εχθροί υπήρξαν (και θα υπάρξουν, εντός και εκτός των τειχών) και κοτζαμπάσηδες και μικροφέουδα με μικροσυμφέροντα. Τελικά όμως η επανάσταση ξεκίνησε, οι περισσότεροι αιφνιδιάστηκαν, άλλοι δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν και άλλοι αποφάσισαν συνειδητά να βοηθήσουν. Σ΄αυτούς τους τελευταίους και όσους βοήθησαν ανιδιοτελώς να κρατηθεί ζωντανή η ομάδα, οφείλεται ένα ευχαριστώ. Η νεότερη ιστορία του ΟΦΗ τώρα αρχίζει.
Σίγουρα έχει υπάρξει πλάνο από τους 3 για τον ΟΦΗ. Πλάνο που ήταν απαραίτητο για να υπάρξει επόμενη μέρα, είτε με επενδυτή, είτε χωρίς. Ο επενδυτής – η Υπερτάτη αρχή, ο ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας Μιχάλης Μπούσης έχει κάτι εξαρχής θετικό. Δεν ανήκει στο γνώριμο κόσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου, τους μεγαλοσχήμονες “νονούς” που κινούνται οριζόντια σε όλο το εύρος των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και κάθετα από τον υπόκοσμο ως τον ανώκοσμο. Δεν χρησιμοποιεί το γήπεδο για να παράγει άλλου είδους σκοτεινές υπεραξίες, επιρροή ή προστασία. Ούτε ανήκει στο ενδιάμεσο στάδιο των περίεργων μεσαζόντων που επιβιώνουν σαν σαπρόφυτα, εξυπηρετούν όσο μπορούν, στήνουν ό,τι μπορούν και πορεύονται όπως μπορούν, είτε σαν μεγαλοαεριτζήδες είτε σαν φτωχοδιάβολοι. Υπάρχουν βέβαια και ελάχιστες (1-2) εξαιρέσεις.
Ο Μιχάλης Μπούσης, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται άνθρωπος αρχών, καθαρός και ηθικός. Θεωρώ δε την αμερικανική επιχειρηματική του κουλτούρα, όχι ως μειονέκτημα αλλά ως δυνητικό πλεονέκτημα εν προκειμένω. Σε ένα ελληνικό ποδόσφαιρο που παράγει μόνο μαύρο οικονομικό αποτέλεσμα, κάποιος που θα θέλει να βοηθήσει και να δημιουργήσει καθαρό οικονομικό αποτέλεσμα, μπορεί να γίνει η απαρχή για πολύ σοβαρή οργάνωση, κάτι που λείπει χρόνια από τον ΟΦΗ. Είδωμεν λοιπόν και welcome to OFI, Michael Bousis!
Να πω την αλήθεια, δεν περιμένω, ούτε επιθυμώ την σαουδαραβικού ή μαύρου τύπου ροή χρήματος στον ΟΦΗ. Μου αρκεί μια ενισχυμένου τύπου ταμειακή διευκόλυνση που θα επιτρέπει τη λειτουργία του πλάνου των 3 φιλικών. Και μια βήμα με βήμα πορεία προς την αυτοχρηματοδότηση της ομάδας.
Να επανέλθω όμως στην ΟΦΗλική Εταιρεία, που αποτελούν ουσιαστικά τους εγγυητές όλης αυτής της προσπάθειας. Πρώτα όμως θα παραθέσω δύο αποσπάσματα από μια παλαιότερη συνέντευξη του ανθρώπου του τελικού, του Μύρωνα Σηφάκη.
«Γνώριζαν το κλίμα που επικρατούσε και τολμώ να πω ότι από τότε μέχρι τώρα δεν έχει υπάρξει ομάδα στο ελληνικό ποδόσφαιρο που να είχε όλα αυτά τα σπουδαία χαρακτηριστικά, τα οποία συντελούσαν στο να είμαστε μια οικογένεια, μια παρέα… Να λάμπει το Βαρδινογιάννειο από την παρουσία όλων μας, να λάμπει το «Γεντί Κουλέ», να είμαστε όλοι χαρούμενοι, την Κυριακή να απολαμβάνουμε ποδόσφαιροκαι να είμαστε ανυπόμονοι μέχρι την επόμενη εβδομάδα που θα παίζαμε το επόμενο παιχνίδι. Αυτά είναι πράγματα που δεν μπορούν να ξεχαστούν όσο και να θέλουν κάποιοι «σωτήρες» γιατί αυτή είναι η ίδια μας η ζωή. Και όσο και να πληγώνουν αυτήν την ομάδα, εμείς θα εξακολουθούμε να την αγαπάμε ως ιδέα».

«Ο Γκέραρντ ήταν ένας άνθρωπος, ο οποίος δεν ξεχώριζε κανέναν. Όλοι γι’ αυτόν ήταν σημαντικοί. Μου έδωσε στοιχεία που στιγμάτισαν την ποδοσφαιρική και μετέπειτα την προπονητική μου ζωή. Αυτά που έκανε ο Ολλανδός ήταν μαθήματα ζωής για όλους μας».GERARD POURSA

Με αυτά τα εφόδια, αυτά τα βιώματα και τις αναμνήσεις ξανάρχονται στον ΟΦΗ, αυτά τα παιδιά. Είναι παιδιά του Γκέραρντ. Μπορεί ο Γκέραρντ να μην υπήρχε χωρίς το Θόδωρα Βαρδινογιάννη και το χρήμα που έρεε στην ομάδα, αλλά αυτός είχε όλο το σχεδιασμό, την οργάνωση και την εκτέλεση. Δύσκολο πολύ να ξαναμπούμε στο ίδιο σημείο του ποταμού (πράγμα αδύνατο κατά τον μεγάλο σκοτεινό), πιστεύω όμως πως οι 3 έχουν κάνει τις απαραίτητες αναγωγές και προσαρμογές.
Δεν ξέρω τελικά ΤΙ θα φέρει στο τέλος ή στο μέλλον αυτή η προσπάθεια. Ο κόσμος του ποδοσφαίρου συναρτάται από πάρα πολλές παραμέτρους, το μοντέλο επιτυχίας μπορεί να έχει αναγκαίες συνθήκες, αλλά δεν γνωρίζεις αν αποδειχτούν και ικανές, στη δε ελληνική του εκδοχή –το ποδόσφαιρο, είναι … πολυπαραγοντικό, με το είδος των παραγόντων που εμβιούν ή παρασιτούν να παίζουν συχνά τον πιο αστάθμητο μα και κρίσιμο ρόλο, ένα παιχνίδι που οι κανόνες του είναι θολοί και πολλές φορές παραχαραγμένοι.
Για μια κατηγορία ανθρώπων όμως, που μας αφορά περισσότερο από το ΤΙ, το ΠΩΣ των πραγμάτων, η προσπάθεια αυτή φαντάζει από την σωστή όχθη του ποταμού, από τον σωστό τρόπο που αξίζει να ζεις, να επιχειρείς, το στοίχημα που αξίζει να παίξεις, το φύλλο που αξίζεις να βάλεις τα λεφτά σου, ακόμα κι αν χάσεις.
Κλείνοντας, να πω πως δε θεωρώ τυχαίο, ότι τελικά αυτή η προσπάθεια που αφορά τον ΟΦΗ, αλλά και την Κρήτη, εκπονήθηκε, διακονήθηκε και πραγματώθηκε από μη Κρήτες. Η Κρήτη αποτελεί ένα πεδίο πολύ υψηλής ενέργειας και γονιμοποιό παράγοντα, αλλά, για λόγους που δεν είναι του παρόντος κειμένου να αναλυθούν, δυσκολεύεται τις τελευταίες δεκαετίες να παραγάγει υψηλό αυτόχθον δυναμικό που θα δράσει εντός του νησιού.
Τελικά την Κρητική Ματιά την είχαν μη Κρήτες, όσο κι αν τα λέγαμε και τα ξαναλέγαμε κάποιοι…
Για όλους εμάς τους φίλους του ΟΦΗ, για άλλη μια φορά απομένει η ρήση του μεγάλου Κρητικού, που υπάρχει στη θύρα 8, «Θα νικήσουμε, θα νικηθούμε; Μη ρωτάς, πολέμα!»
Ας στηρίξουμε λοιπόν, όπως μπορούμε, αυτόν που φαίνεται σαν ο ορθός και δύσκολος δρόμος.

Ο ΟΦΗ γιαγέρνει, υπερήφανος και ανεξάρτητος!

Ένα πολύ ωραίο κείμενο του Κώστα Κεφαλογιάννη για τον ΟΦΗ:

Δεν υπάρχουν πιο ωραία μεσημέρια σε μια πόλη της περιφέρειας, από εκείνα τα ποδοσφαιρικά μεσημέρια όπου όλοι, στις καφετέριες, στα σουβλατζίδικα, στο δρόμο, από το πρωί μέχρι την ώρα του αγώνα έχουν την ίδια προσδοκία και την ίδια αγωνία στο βλέμμα. Ένα μεσημέρι όπως αυτό που έζησε το Ηράκλειο πριν το παιχνίδι με το Φωστήρα.

Παιχνίδι στη φύση

Πάντα μου αρέσουν οι περιγραφές του φίλου μου του Λευτέρη Κουγιουμουτζή. Πολύ περισσότερο όταν μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια:

Καθώς απολαμβάνω τον καφέ μου, ράθυμος σε μια αγροτουριστική μονάδα, κάπου στους πρόποδες των ορέων, μελετώ μια συμμορία πιτσιρικάδων που παίζουν από ώρα στο διπλανό πλάτωμα κι έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μου. Το μεγαλύτερο είναι πέντε – έξι χρονώ, το μικρότερο ίσα που έχει κλείσει τα δυόμισι.

Ολα με τις ζακετούλες και τα καπελάκια τους, καθότι ναι μεν έσκασε τα πρώτα του χαμόγελα ο ανοιξιάτικος ήλιος αλλά στη σκιά ακόμα έχει ψύχρα και οι μαμάδες αγχώνονται.

Κάθονται κάτω από έναν πλάτανο και δείχνουν πολύ απορροφημένα από τη δραστηριότητά τους. Δεν έχουν μαζί τους κανένα απολύτως εργοστασιακό παιχνίδι· τα παράτησαν στην πόλη μαζί με την πλήξη τους.

Η φύση τούς προσφέρει απλόχερα ό,τι χρειάζονται για να παίξουν: κλαδιά, ξυλαράκια, ξερά και χλωρά φύλλα, χώμα και νερό.

Αφράτεψαν το χώμα, έσκαψαν έναν μικρό λάκκο και τον γεμίζουν με νερό.

Πηγαίνουν εναλλάξ σε μια βρυσούλα εκεί κοντά και ανεφοδιάζονται μ’ ένα πλαστικό μπουκάλι.

Αφού φτιάξουν λάσπη, την πλάθουν σε μικρούς σβόλους, που τους απλώνουν στη συνέχεια στη λιακάδα για να ξεραθούν και να γίνουν μικρές μπάλες.

Δεν ξέρω τι σκοπεύουν να τις κάνουν, δεν φαίνεται να τα έχει απασχολήσει το ζήτημα. Δεν έχει σημασία άλλωστε· απολαμβάνουν τη δημιουργική τους ενασχόληση και την παρέα.

Λίγα μέτρα πιο πέρα, ένα μωρό δοκιμάζει τα πρώτα του αβέβαια βήματα.

Πέφτει, σηκώνεται, κάνει πως ξεσκονίζεται και συνεχίζει. Βρίσκει κάποια στιγμή ένα ξερόκλαδο κι ένα φυλλαράκι, τ’ αρπάζει και κάθεται κατάχαμα να τα μελετήσει με την ησυχία του.

Τα παρατηρεί με ύφος περισπούδαστο, τα κόβει κομματάκια, λες και προσπαθεί να επιβεβαιώσει τον Δημόκριτο και την ατομική του θεωρία. Δίνει την εντύπωση πως καλύτερα παιχνίδια δεν έπιασε ποτέ.

Ολα τα παιδάκια δείχνουν ευτυχισμένα, πλήρως ενταγμένα μέσα στο τοπίο, σαν να ήταν εκεί από πάντα. Στο φυσικό τους περιβάλλον. Αν και γνωρίστηκαν επιτόπου, δεν υπάρχουν γκρίνιες και υπερτροφικοί εγωισμοί. Μου έχει λείψει αυτό το παιδικό χάρισμα· της αβίαστης γνωριμίας και επαφής, χωρίς συστάσεις και καχυποψίες.

Της ομαλής συνύπαρξης, της απλότητας στην επικοινωνία.

Μεγαλώνοντας δεν ξέρω τι μας συμβαίνει και χάνουμε αυτήν την κοινωνική δεξιότητα· ίσως δηλητηριαζόμαστε από τα φαρμάκια του σύγχρονου τρόπου ζωής και περιχαρακωνόμαστε στον εαυτό μας, νιώθοντας πως τάχα μάς βαραίνουν οι σκοτούρες κι οι ευθύνες.

Μου έχει λείψει κι η ανεμελιά του φυσικού τους παιχνιδιού.

Μα πάνω απ’ όλα συνειδητοποιώ ότι, σε μικρούς και μεγάλους, μας έχει λείψει η επαφή με την ανόθευτη φύση.

Το καθαρό, το ατόφιο χώμα, που δεν έχει εμποτιστεί με δηλητήρια και φυτοφάρμακα, που δεν πνίγεται στα σκουπίδια, που δεν υποφέρει από εντατικές καλλιέργειες.

Ο ορίζοντας που δεν βιάζεται από τερατώδεις ανθρώπινες κατασκευές και παρεμβάσεις.

Η μουσική της φύσης, που σαν συμφωνική γαληνεύει τις ψυχές μας. Σε λίγο φεύγουμε όλοι για την πόλη.

Θ’ αφήσουμε το σπίτι μας με την ψευδαίσθηση πως γυρίζουμε σπίτι μας.

Να κυνηγήσουμε την επιβίωση και την επιτυχία και να ξεχάσουμε τον πραγματικό μας εαυτό. Κι αν έχουμε λεφτά, να ξανάρθουμε για αγροτουρισμό και να καταναλώσουμε λίγη φύση ακόμα.

πηγή: http://www.efsyn.gr/arthro/paihnidi-sti-fysi

Υπάρχουν “αδερφές” στην Κρήτη;

Στο prismanews.gr γράφει ο Κώστας Κεφαλογιάννης, για ένα πολυ σοβαρό,διαχρονικό και βαθιά κοινωνικό θέμα της πατρίδας μου της Κρήτης:

Η εξαφάνιση του Βαγγέλη Γιακουμάκη έχει φέρει ξανά στο προσκήνιο μερικές πτυχές της κρητικής ψυχοσύνθεσης, οι οποίες με το πέρασμα του χρόνου και μέσα από αλλεπάλληλες αλλοιώσεις έχουν μετατραπεί πια σε παθογένειες. Το bullying δεν είναι βέβαια τοπικό πρόβλημα, είναι παγκόσμιο. Αντιθέτως η αντίληψη της ψευτοπαλικαριάς και της ψευτολεβεντιάς ως παράσημα «κρητικοσύνης» είναι τοπικό πρόβλημα και μάλιστα τεράστιο.

Έχω συναντήσει στη ζωή μου πολλούς, αληθινούς λεβέντες Κρητικούς. Τυχαίνει να γνωρίζω λοιπόν ότι τα χαρακτηριστικά που τους ξεχώριζαν δεν ήταν ο κουτσαβακισμός, η διαρκής διάθεση για καυγά, τα όπλα, οι χυδαίοι προπηλακισμοί απέναντι σε οτιδήποτε θεωρούν οι ίδιοι ότι «προσβάλει» την τιμή τους. Ήταν και είναι η ηρεμία, το ανεπανάληπτο χιούμορ, η πηγαία καλοσύνη, η γενναιοδωρία όσο και η γενναιότητα, η μεγάλη καρδιά, τα λίγα λόγια και ναι, προφανώς η αίσθηση της τιμής. Αλλά της αληθινής τιμής, Όχι εκείνης της …υπερευαίσθητης που προσβάλλεται όταν ένα άλλο αγροτικό σε προσπεράσει στο δρόμο. Ή όταν ένα νεαρό παιδί δεν πληρεί τις προϋποθέσεις του σκληρού Κρητικού που εσύ έχεις στο χαλασμένο μυαλό σου και άρα δικαιούσαι να το υποβάλλεις σε ό,τι καψόνι γουστάρεις.

Μέσα στη συγκεκριμένη στρέβλωση και καθώς ο κόσμος τρέχει προς μια αμφίβολη πρόοδο, οι πραγματικοί λεβέντες τείνουν να ξεχαστούν. Οι Κρητικοί, που αν σας φέρει ποτέ η τύχη στο ίδιο τραπέζι μαζί τους για ρακές, θα ξεδιπλώσουν μπροστά σας όλη την ομορφιά της κρητικής ψυχής και θα σας κάνουν να αγαπήσετε την Κρήτη βαθιά και αμετάκλητα, μπαίνουν σιγά – σιγά στο περιθώριο.

Όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα δυστυχώς, είναι η νέα γενιά μαυροπουκαμισάδων (κτηνοτρόφων, επιχειρηματιών, μπράβων ή απλώς ανθρώπων του υποκόσμου, απ΄ όλα έχει ο μπαξές) που ορίζει σχεδόν αποκλειστικά το μέτρο του αποδεκτού και το μη αποδεκτού στη σύγχρονη Κρήτη. Οι υπόλοιποι τους φοβόμαστε άρα τους ανεχόμαστε, προσπαθούμε να συνυπάρχουμε μαζί τους και παράλληλα τους αφήνουμε να δυσφημούν τον τόπο μας και να προκαλούν ζημιά στα όρια του ανεπανόρθωτου. Στους “υπόλοιπους” συμπεριλαμβάνονται ασφαλώς και οι αρχές που είτε κοιτάζουν αλλού, είτε καλύπτουν με τον πιο κυνικό τρόπο τις ανομίες της πελατείας τους. Λυπάμαι, αλλά δεν υπάρχουν αθώοι ανάμεσα μας.

Όλοι στο Νησί γνωρίζουμε πώς σε ορισμένες από τις κοινωνίες της Κρήτης το κλίμα για ανθρώπους περισσότερο ευαίσθητους από τον μέσο όρο μπορεί να γίνει πραγματικά ασφυκτικό. Σε ολόκληρη την ελληνική επαρχία θα μου πείτε. Εντάξει. Εδώ λίγο παραπάνω. Εδώ είμαστε πολύ «άνδρες». Δεν έχουμε «αδελφές»!

Κι όμως έχουμε. Φοράνε συνήθως ανοιχτά μαύρα πουκάμισα, έχουν χρυσές καδένες χαμένες στο δασύστριχο στήθος, μιλάνε βαριά κρητικά, πυροβολούν πινακίδες, προπηλακίζουν, δέρνουν, τρομοκρατούν όποιον βρεθεί στο δρόμο τους και απέχουν από τον αληθινό ανδρισμό όσο τα πυργάκια στην άμμο από τον Ψηλορείτη…

Υ.Γ. Το κείμενο μιλάει αποκλειστικά για το πρότυπο του Κρητικού “παλικάρα” που καταδυναστεύει πολλές πτυχές της κοινωνικής ζωής της Κρήτης σήμερα. Όχι φυσικά για όλους τους κανονικούς ανθρώπους, μαυροπουκαμισάδες ή μη, που κοιτάζουν τη δουλειά τους και δεν έχουν καμία σχέση με τέτοια μασκαριλίκια. Επίσης ο όρος “αδελφές” καθώς και ο ανδριμός, εν προκειμένω δεν χρησιμοποιούνται υποτιμητικά για τον σεξουαλικό προσανατολισμό οποιουδήποτε. Χρησιμοποιούνται, με την αρνητική ή τη θετική χροιά που έχουν φορτιστεί στην καθομιλουμένη, ως χαρακτηριστικά συμπεριφορών.

Κλειστά μάτια, μυαλά και πόρτες στην Κρητική ύπαιθρο. Ως πότε;

Δράματα πίσω από τις κλειστές πόρτες στην κρητική ύπαιθρο

Η ιστορία της 16χρονης από τη Μεσαρά που επιχείρησε να δώσει τέλος στη ζωή της μην αντέχοντας τη βία και την κακοποίηση, μέσα από δύο γάμους πριν καλά – καλά περάσει τη δύσκολη και απαιτητική ηλικία της εφηβείας, φαίνεται ότι έρχεται τώρα να ρίξει φως σε μία περιοχή που οι γάμοι ανήλικων κοριτσιών δεν είναι σπάνιο φαινόμενο ενώ η κακοποίηση μέσα στο γάμο τις περισσότερες φορές αποτελεί κοινό μυστικό και μένει πίσω από τις κλειστές πόρτες των σπιτιών και σπάνια φτάνει μέχρι το Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής.

Όπως δήλωσε μάλιστα η πρόεδρος των γυναικείων σωματείων του νομού Ηρακλείου κ. Μαίρη Παχιαδάκη, την τελευταία 2ετία έχουμε κάποια στοιχεία για την κακοποίηση και αυτήν την περιοχή ωστόσο θα πρέπει να πούμε ότι η εικόνα που καταγράφεται είναι πλασματική διότι αυτά που καταγράφονται είναι πολύ λιγότερα από αυτά που υπάρχουν στην πραγματικότητα. Πάντως υπάρχει μία αύξηση της τάξης του 30% από τη συγκεκριμένη περιοχή, ίσως επειδή μιλάνε λίγο περισσότερο πια. Θα πρέπει να ξέρετε πάντως ότι η ενδοχώρα της Κρήτης είναι σε απογοητευτικό σημείο αναφορικά με τέτοιες συμπεριφορές.
15χρονη με 3χρονο παιδί και 45χρονο άντρα.

Η πρόεδρος των γυναικείων σωματείων του νομού που ασχολούνται επί σειρά ετών με την κακοποίηση σε επίπεδο Κρήτης δεν δίστασε να αναφερθεί ακόμα και στην περίπτωση 15χρονης κοπέλας από χωριό της ενδοχώρας που είναι παντρεμένη με 45χρονο άντρα και έχει παιδί 3 ετών.
Η κοπέλα αυτή μας ζήτησε βοήθεια με ένα 3χρονο παιδί στην αγκαλιά. Ένα παιδί που προσπαθούσε να μεγαλώσει ένα άλλο παιδί. Κάτι δεν πάει καλά. Ποιος φταίει σε αυτό; Τι κάνει η πολιτεία; Πως επιτρέπει να γίνονται τέτοιοι γάμοι; Πως επιτρέπει σε παιδιά να αφήνουν το σχολείο; Όταν σε αυτές τις περιπτώσεις αναζητούμε τους γονείς των κοριτσιών για να τους ενημερώσουμε και να στηρίξουν τα παιδιά τους, εκείνοι μας αποφεύγουν. Δε θέλουν πίσω ούτε το παιδί τους, ούτε το εγγόνι τους. Εκείνοι ξεφορτώθηκαν ένα στόμα και δε θέλουν να φορτωθούν δύο, αυτή είναι η λογική όσο και αν μας τρομάζει, κατέληξε η κα. Παχιαδάκη.

Πάντως σύμφωνα με την Μαίρη Παχιαδάκη η Ελλάδα βρίσκεται εξαιρετικά ψηλά στον πίνακα της κακοποίησης, στην 11η θέση ενώ όλα όσα συμβαίνουν σε απομονωμένες και μικρές κοινωνίες μπορεί η πολιτεία να τα γνωρίζει αλλά δεν κάνει απολύτως τίποτα. Την ίδια στιγμή για την ανήλικες παντρεμένες κοπέλες, ο νόμιμος κηδεμόνας τους είναι ο σύζυγος τους ακόμα και αν αυτός είναι βίαιος.

Το ιστορικό της φρίκης

Η ιστορία της 16χρονης από τη Μεσαρά αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της κρητικής υπαίθρου. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η 13χρονη κοπέλα, με τις ευλογίες των δικών της, αρραβωνιάζεται και παντρεύεται από νωρίς με έναν νεαρό από κοντινό χωριό. Μετά από μία 2ετία ο νεαρός γαμπρός την εγκαταλείπει και οι γονείς της στην προσπάθεια τους να την αποκαταστήσουν, την αρραβωνιάζουν με έναν άλλο νεαρό από άλλο χωριό. Ωστόσο εκείνος αποδεικνύεται χειρότερος από τον πρώτο. Την χτυπά άσχημα και την κακοποιεί. Το σκηνικό της κακοποίησης γίνεται γνωστό στον πατέρα που μεσολαβεί και παίρνει πίσω την κόρη του και τη μεταφέρει στη στάνη που διατηρεί με τον παππού της μικρής στην περιοχή των Απεζανών. Από κει και έπειτα η κατάληξη της 16χρονης που τώρα δίνει μάχη να κρατηθεί στη ζωή είναι γνωστή. Την ίδια στιγμή εκκρεμή σε βάρος του 19χρονου γαμπρού ποινική δίωξη για ενδοοικογενειακή βία αφού την περασμένη εβδομάδα- όπως αποκάλυψε το prismanews.gr από την πρώτη στιγμή – χτύπησε και πάλι τη 16χρονη ωστόσο εκείνη τη φορά έγινε και η σχετική καταγγελία στον Αστυνομικό Τμήμα Μοιρών και η υπόθεση πήρε το δρόμο της δικαιοσύνης και το κορίτσι το δρόμο για τη στάνη του παππού του.
Στο μεταξύ από χθες ο νεαρός γαμπρός δεν έχει εμφανιστεί πουθενά, αναφέρουν οι πληροφορίες. Το κορίτσι που παραμένει σε κρίσιμη κατάσταση στη ΜΕΘ του ΠΑΓΝΗ εξακολουθεί να δίνει τη δική του μάχη, ένα κορίτσι που αντί να πηγαίνει σχολείο, να κάνει εκδρομές και να προετοιμάζεται για εξετάζεις, έκανε γάμους, προσπαθώντας να στήσει σπιτικό ενώ η ηλικία της δεν επέτρεπε κάτι τέτοιο, και την ίδια στιγμή δεχόταν ραπίσματα ψυχής και σώματος έφτασε να δίνει μάχη για να κρατηθεί στη ζωή… μια ζωή που άλλοι έφτιαξαν και οργάνωσαν για εκείνοι μόνο και μόνο για να κανονίσουν τις δικές τους τις δουλειές…

Πηγή: prismanews

Ημερομηνία: 27/11/2012