Συζητάμε για αξιολόγηση χωρίς να έχουμε κάνει τα προηγούμενα βήματα και να έχουμε προβλέψει τα επομενα.

Αυτές τις μέρες παίζει πολύ πάλι το θέμα «αξιολόγηση». Αναπαράγεται μια ανούσια κατά τη γνώμη μου αντιπαράθεση γύρω από το θέμα. Οι «ορθολογιστές» και «τεχνοκράτες» από τη μία να εκθειάζουν την αξιολόγηση σαν ιερό ευαγγέλιο. Κάποιοι, λίγοι κατά την δική μου εκτίμηση, να την αντιμετωπίζουν σαν χολέρα. Και στη μέση εκπαιδευτικοί και μη να προσπαθούν να ψελλίσουν πως το πρόβλημα δεν είναι η αξιολόγηση όσο το πλαίσιο.

Θα μου πει κανείς, πρώτη φορά ξαναγίνεται; Φυσικά και όχι. Πρώτη φορά βλέπουμε πόλωση και κοινωνικό αυτοματισμό; Εννοείται πως όχι. Το κακό είναι ότι τρώμε το χρόνο μας για να τσακωνόμαστε για ανούσια θέματα.

Τι θα πει συμφωνώ ή διαφωνώ με την αξιολόγηση; Δεν υπάρχει αυτό το δίλημμα. Εσύ που με διαβάζεις τώρα με αξιολογείς. Κι εγώ που θα διαβάσω το σχόλιό σου το ίδιο θα κάνω. Πριν λίγο που πήγα σούπερ μάρκετ αξιολόγησα μια σειρά από brands για να γεμίσω το καλάθι μου. Αξιολόγησα και την ταμία που με εξυπηρέτησε. Κι εκείνη με αξιολόγησε σαν πελάτη.

Το βράδυ που θα δω την Εθνική Ελλάδας θα αξιολογήσω τον προπονητή και τους παίκτες. Και τους δημοσιογράφους που θα αναλύουν το παιχνίδι. Η γυναίκα μου θα αξιολογήσει το ματς για να αποφασίσει αν θα κάτσει να το δει παρέα ή θα πάει στο laptop να δει καμιά σειρά.

Στο oficrete.gr κάθε Σαββατοκύριακο αξιολογώ τον ΟΦΗ. Και όσοι με διαβάζουν αξιολογούν εμένα ως «αναλυτή». Τα παιδιά μου δε, με αξιολογούν κάθε μέρα, όλη μέρα σαν πατέρα. Αξιολογούν τους φίλους τους κι εννοείται αξιολογούν και το δάσκαλό τους. Κι ο δάσκαλος τα αξιολογεί και μαζί τους κι εμένα ως γονιό, που με τη σειρά μου αξιολογώ εκείνον μέσα από το feedback του παιδιού μου.

Εννοείται φυσικά πως στις δουλειές μας όλοι αξιολογούμαστε από τον εργοδότη μας, είτε με μια δομημένη διαδικασία που συνήθως προβλέπει στόχους, διαδικασίες, διορθώσεις, υποστήριξη κ.α. είτε με πιο «χύμα» τρόπο- άλλωστε το εργασιακό περιβάλλον στην Ελλάδα δεν είναι λόγος να υπερηφανευόμαστε!

Αδυνατώ να καταλάβω λοιπόν γιατί η συζήτηση γίνεται περί αξιολόγησης κι όχι περί εργαλείων, στόχων και στρατηγικής. Γιατί δεν ξεκινάμε από τα βασικά; Τι θέλουμε να πετύχουμε με τη διαδικασία μακροπρόθεσμα; Ποια είναι δηλαδή η στρατηγική του Υπουργείου; Την έχει παρουσιάσει στους «υφισταμένους» τους; Είναι ενήμεροι, κοινωνοί κλπ;

Δεν είναι αλλά ας πούμε πως ήταν. Τους δώσαμε χρόνο να δουλέψουν με βάση αυτή τη στρατηγική; Όχι, αλλά ας πούμε ότι τους δώσαμε. Εργαλεία για να δουλέψουν τους δώσαμε; Δεν τους δώσαμε ούτε τα βασικά. Όσοι έχουμε παιδιά στο δημόσιο σχολείο έχουμε ξεκάθαρη άποψη (πχ αυτή την περίοδο παρακαλάμε την αρμόδια υπηρεσία του Υπουργείου, με δική μας πρωτοβουλία ως γονείς, για να καλυφθεί κενό στο Νηπιαγωγείο μας, κενό που ήταν γνωστό από το Μάη που γράφτηκαν τα παιδιά). Η περίοδος της τηλεκπαίδευσης ήταν τόσο χαρακτηριστική άλλωστε για τα εργαλεία που ΔΕΝ είχαν οι εκπαιδευτικοί και για την προσπάθεια που κατέβαλαν που δε χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση.

Δεν έχουμε λοιπόν εξηγήσει, δεν έχουμε δώσει χρόνο, δεν έχουμε δώσει εργαλεία. Έχουμε δώσει όμως τα επόμενα βήματα, μετά την αξιολόγηση. Τι όχι; Ούτε αυτά; Άρα πως το πρόβλημά μας είναι η διαδικασία της αξιολόγησης κι όχι όλα όσα προηγούνται και έπονται αυτής; Γιατί αλληλοσκοτωνόμαστε σε πληκτρολόγια, παράθυρα και καφενεία; Έχει κανένα νόημα;

Για να μη δώσω πάλι ποδοσφαιρικό παράδειγμα, θα δώσω ένα οικιακό. Έστω ότι στο σπίτι μας θέλουμε να αξιολογήσουμε την κατάσταση με το σιδέρωμα. Πώς θα κάνουμε αξιολόγηση αν δεν έχουμε ένα σίδερο αρχικά; Αν δεν εξασφαλίσουμε ότι κάποιος από τους ενήλικες του σπιτιού θα βρει το χρόνο να το κάνει; Πρώτα δεν πρέπει να βρεθούν λύσεις σε αυτά και μετά να τσεκάρουμε την τσάκιση; Αν αποκτήσουμε καλό σίδερο και χρόνο μπόλικο και το σιδέρωμα δεν είναι καλό τότε ναι, να μελετήσουμε λύσεις. Πρέπει να πάμε σε σεμινάριο (aka συμπεθέρες); Πρέπει να δούμε λύσεις outsourcing (aka οικιακή βοηθός ή ξανά συμπεθέρες); Κι αν πάμε σε τέτοιες λύσεις, θα είναι όλα καλά (έχουν χρόνο οι συμπεθέρες; έχουμε μπάτζετ για οικιακή βοηθό); Μήπως να το δούμε και περισσότερο στη ρίζα του; Μπας και το παρακάνουμε με το σίδερο;

Επειδή φλυάρησα αρκετά. Η αξιολόγηση είναι μια ανούσια συζήτηση. Βοηθάει όσους έχουν συμφέρον από την πόλωση και τις κραυγές, όσους έχουν πιο πονηρή ατζέντα και κίνητρα αλλά κι όσους δε θέλουν να είναι δημιουργικοί και παραγωγικοί. Αν τυχόν επιθυμούμε να παράξουμε κάτι θα χρειαστεί να συζητήσουμε σε βάθος (κι όχι με ατάκες και πιασάρικους τίτλους), να δομήσουμε διαδικασίες που θα έχουν αρχή- μέση- τέλος και φυσικά θα ξεκινούν από τα αυτονόητα και αναγκαία πριν πάνε στα πιο sophisticated (πετάω αγγλικές λέξεις για να φανώ πιο τεχνοκράτης).

Για την ώρα, μετά από «θητεία» 5 ετών ως γονιός κι όσα έχω δει και ζήσει με το δημόσιο σχολείο, στο δίλημμα Υπουργείο vs Εκπαιδευτικοί αυτόματα παίρνω το μέρος των εκπαιδευτικών. Ειδικά μετά από όσα είδα το τρομακτικό διάστημα της πανδημίας και της τηλεκπαίδευσης.

Το προσωπικό μου δημοψήφισμα…

Φτάνει αργά και βασανιστικά αυτή η εβδομάδα στο τέλος της. Ώρα να γίνει το δημοψήφισμα, μπας και πάμε παρακάτω. Αυτή την εβδομάδα λοιπόν γύρω σου έβλεπες πρόσωπα προβληματισμένα, πιεσμένα και σκυθρωπά. Όχι ότι δεν υπήρχαν όλα αυτά τα χρόνια. Υπήρχαν απλά ήρθε η ώρα όλη η χώρα ταυτόχρονα να συνειδητοποιήσει που βρισκόμαστε, να προσγειωθεί και να δει κατάματα την αλήθεια. Κι ελπίζω από Δευτέρα, ότι κι αν γίνει, έχοντας πια πλήρη συναίσθηση της κατάστασής μας, να κοιτάξουμε στα σοβαρά πια, να λύσουμε ένα- ένα τα προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί. Και προφανώς δεν είναι οικονομικά μόνο.

Όπως είχα γράψει όταν ανακοινώθηκε η απόφαση της Κυβέρνησης- και δεν το παίρνω πίσω- προσωπικά θα απέρριπτα την προτεινόμενη συμφωνία χωρίς δημοψήφισμα αν ήμουν Τσίπρας. Δημοψήφισμα θα είχα κάνει (πάντα ως Τσίπρας) τέλη Φλεβάρη ή Μάρτη. Ή έστω αρχές του Ιουνίου. Πριν στεγνώσει η χώρα. Για να το κάνω από θέση ισχύος χωρίς να εξαρτώμαι τόσο άμεσα από ΕΚΤ, ELA, κλπ. Κι αν είχα αποφασίσει να το κάνω δε θα πλήρωνα δόσεις ΔΝΤ αδειάζοντας τα αποθεματικά μου κι άρα αποδυναμώνοντας τη θέση της χώρας σε αυτό το παζάρι. Και θα επεδίωκα με όπλο το ΟΧΙ μια συμφωνία όσο καλύτερη γίνεται και με προτεραιότητα σε ρύθμιση χρέους και πακέτα ανάπτυξης. Και ξεκαθαρίζω ότι ασφαλώς και μέσα στη συμφωνία που η Κυβέρνησή μας προτείνει έχω πολλά σημεία κριτικής και αναγνωρίζω ότι απέχει πάρα πολύ από το περίφημο “Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης”. Οπότε εξ ορισμού δε μιλάμε για “νίκη” της Κυβέρνησης. Αυτό που κατανοώ είναι ότι αυτό το κείμενο αποτελεί έναν ακραίο συμβιβασμό στο πλαίσιο της επιθυμίας μεγάλου μέρους της χώρας αλλά και μεγάλου μέρους του ΣΥΡΙΖΑ για παραμονή στο ευρώ. Και μόνο ως τέτοιο μπορεί να παρουσιαστεί (κι ευτυχώς έτσι γίνεται, γιατί έτρεμα μην ακούσω πάλι περί success story).

Έχω εξαρχής πάρει θέση υπέρ του ΟΧΙ και δεν την αλλάζω. Και συνειδητά δεν την προπαγανδίζω γιατί θεωρώ ότι είναι λάθος υπηρεσία ειδικά με τους όρους που γίνεται σήμερα η «δημόσια συζήτηση». Ούτως ή άλλως θεωρώ το δημοψήφισμα όπως γίνεται πλέον λάθος και άτοπο. Γιατί όλα τα διλήμματα που τίθενται είναι επικοινωνιακά και ψεύτικά. Δεν υπάρχει θέμα ευρώ-δραχμή (η απάντηση είναι ευρώ), ούτε καλής και κακής συμφωνίας (η απάντηση είναι κακή), όπως προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο. Προσωπικά με την ψήφο μου αρνούμαι τον εκβιασμό και την τρομοκρατία «από όπου κι αν προέρχεται». Δίνω δύο ευκαιρίες. Μια στην Ευρώπη να ξαναρχίσει να μοιάζει λίγο με την ένωση των λαών και της δημοκρατίας. Όχι τίποτα τρελό, στα στοιχειώδη έστω για αρχή. Και μία (με μεγάλο άγχος και αστερίσκους), μια εντελώς τελευταία ευκαιρία όμως, στην Αριστερά (μην μπερδευτείτε όχι στον Τσίπρα ή τον ΣΥΡΙΖΑ είμαι σαφής).

Θεωρώ ότι η ασφαλής για την Αριστερά επιλογή θα ήταν το ΝΑΙ. Θα τσαλακωθεί, θα χάσει την διακυβέρνηση, θα ανασυνταχθεί, θα αλλάξει πρόσωπα και πιθανόν ακόμα και σχετικά σύντομα θα ήταν παρούσα. Στην περίπτωση του ΟΧΙ η Αριστερά στην Ελλάδα θα έχει να αντιμετωπίσει το μεγαλύτερο στοίχημα της από τον εμφύλιο και μετά. Αν τα σκατώσει αφανίζει τον εαυτό της για 2 γενιές τουλάχιστον. Και πιστέψτε με αυτό δε θα το συγχωρήσω ως αριστερός σε κανένα Τσίπρα. Επειδή όμως αριστερά και δειλία ή αριστερά και αδράνεια στο δικό μου μυαλό δεν πάνε μαζί, την σπρώχνω με την ψήφο μου στα (πάρα πολύ) δύσκολα. Ή θα κολυμπήσει ή θα πνιγεί.

Και πριν μου πείτε ότι νοιάζεσαι για την Αριστερά κι όχι για τη χώρα, εξηγούμαι. Πιστεύω ακράδαντα ότι το ΝΑΙ οδηγεί μαθηματικά και πλέον με γεωμετρική πρόοδο σε καταστροφή. Το χω ζήσει, το βιώνω κάθε μέρα. Να το πω αλλιώς, το ΝΑΙ για μένα έχει μόνο δεδομένα (ναι και το ΟΧΙ έχει πολλή αβεβαιότητα). Ξέρω επίσης ότι δεν εμπιστεύομαι αυτούς που συντάσσονται με το ΝΑΙ. Είναι αυτοί που για 4 δεκαετίες είχαν τις τύχες μας στα χέρια τους και τις έκαναν μίζες, καρτέλ, υποβρύχια, διόδια, μπουζούκια, αργομισθίες, ρουσφέτια, θαλασσοδάνεια και ασύστολες σπατάλες. Και με εξοργίζει που επιμένουν ότι μας διέσωζαν ως το Γενάρη και τους διέκοψαν οι εκλογές. Δεν είναι καν μετανιωμένοι. Ξέρω ότι καμία συμφωνία ή ρήξη δεν θα την ακολουθήσουν εύκολες μέρες. Ξέρω ότι θα ζοριστώ πολύ. Αυτό που θέλω είναι να δω προοπτική μετά από τόσες θυσίες. Και με το πρόγραμμα της 5ετίας δεν βλέπω καμία. Και αυτή την προοπτική ζητάω, απαιτώ βασικά, από το ΣΥΡΙΖΑ.

2

Κατά τα άλλα, έχω μερικά σκόρπια σχόλια για το θλιβερό σκηνικό της εβδομάδας που διανύσαμε. Ακούσαμε πολλά και διάφορα επιχειρήματα. Κάποια λογικά και κάποια παράλογα. Κάποια αδιάφορα και κάποια εξοργιστικά ή και γελοία. Ενδεικτικά λοιπόν θα μοιραστώ μερικές σκέψεις μου.

Άκουσα από Υπουργό ότι το έκαναν γιατί θα έπεφτε η Κυβέρνηση είναι εκνευριστικό πρώτα από όλα για όσους από εμάς στηρίζουμε το ΣΥΡΙΖΑ και την προσπάθεια αυτή. Ενοχλεί ειδικά όταν το ακούμε από κάποιον που σεβόμαστε κι εκτιμούμε όπως ο Τσακαλώτος. Αν το έλεγε ο Βαρουφάκης θα μας ενοχλούσε ίσως κάπως λιγότερο. Επιπλέον το επιχείρημα άλλων ότι ο Τσίπρας το κάνει για να μείνει στην εξουσία είναι επίσης ενοχλητικό. Παίρνει ένα ρίσκο που έχει 50+% πιθανότητα να τον βγάλει έξω από το παιχνίδι. Αν ήθελε να μείνει στην καρέκλα θα περνούσε μια συμφωνία με το Ποτάμι ή και το ΠΑΣΟΚ, που δήλωναν πρόθυμοι για «κάθε» συμφωνία. Στα ενοχλητικά και οι αηδιαστικές δηλώσεις Καμμένου περί στρατού και δημοκρατίας δεν κάνω καν τον κόπο να τις σχολιάσω…

Πολλοί επίσης λένε ότι προχώρησε στο δημοψήφισμα γιατί είναι δειλός. Ούτε αυτό το ασπάζομαι. Αν ήταν δειλός θα υπέγραφε τη συμφωνία που οι «κακοί ξένοι» του έδωσαν προκειμένου «να μη βάλει σε κίνδυνο την πορεία μας στην Ευρώπη». Με λίγες δόσεις φόβου θα είχε περάσει ψιλό- αναίμακτα. Άλλοι πάλι λένε να πάει σε ολική ρήξη μόνος του. Φαντάζομαι καταλαβαίνουμε ότι ρήξη με το 1/3 του λαού μαζί σου (και το 1/10 των ΜΜΕ) είναι ρήξη με την πραγματικότητα και την κοινή λογική. Και σίγουρα ρήξη με τη δημοκρατία. Η εντολή που είχε δεν του έδινε τέτοια δικαιώματα. Διαβάζω τέλος πολλούς να δηλώνουν απογοητευμένοι «που ο Τσίπρας δεν ήταν αυτός που περιμέναμε». Το οξύμωρο είναι ότι οι πιο πολλοί από αυτούς, ουδέποτε τον ψήφισαν ή τον στήριξαν! Μια μικρή παράνοια.

Γενικά είναι πολλά που άκουσα και είδα όλη την εβδομάδα και με ενόχλησαν. Όπως κάποιες ωμές παρεμβάσεις ξένων ηγετών και αξιωματούχων. Αν και το χειρότερο, σε αυτές τις παρεμβάσεις, είναι ότι είχαμε πολλά κρούσματα που ο ίδιος άνθρωπος (πχ Ντάισενμπλουμ) διέψευδε τον εαυτό του με αντικρουόμενες θέσεις ανά 6ωρο.

Ασφαλώς και με ενόχλησε επίσης η επιθετικότητα που όλοι βλέπουμε στις συζητήσεις μας και κυρίως στα social media. Δεν με τρομάζει ο «διχασμός» και οι δύο διαφορετικές απόψεις, όσα τα δύο στρατόπεδα μπορούν να συνδιαλέγονται με ουσία, επιχειρήματα, ελεγχόμενα υψηλούς τόνους (αλλοίμονο Μεσόγειος είμαστε, μην πω Βαλκάνια) και συζήτηση. Με αγχώνει όμως πολύ η χυδαιότητα. Εννοείται ότι από συγκεκριμένους κι από τις δύο πλευρές το περιμέναμε. Από κάποιους όμως εγώ αιφνιδιάστηκα. Η εβδομάδα αυτή έφερε στο φως μια κακία κι ένα υφέρποντα φασισμό που για καιρό προσποιούμασταν ότι δεν βλέπαμε. Κακία και φασίζουσες συμπεριφορές που ήταν κρυμμένα στα «εγώ δεν είμαι ρατσιστής/φασίστας/κακός κι ότι άλλο, ΑΛΛΑ…». Ακριβώς πίσω από το ΑΛΛΑ αυτό κρυβόντουσαν. Κοινό μυστικό ήταν και αργά ή γρήγορα θα ξεσπούσε. Το ερώτημα είναι αν και πως αλλάζει αυτό. Προσωπικά, δεν το βλέπω να γίνεται σύντομα.

118700g-c

Είδα και με ενόχλησε επίσης κάποιους να ταυτίζουν όσους επιλέγουν το ΟΧΙ ως αντί-ευρωπαϊστές και όσους το ΝΑΙ με φιλό-Ευρωπαίους. Κάτι που θεωρώ εντελώς λάθος σαν διαχωρισμό. Θεωρώ τον εαυτό μου για παράδειγμα πολύ πιο κοντά σε ευρωπαϊκές αξίες από κάτι Γεωργιάδηδες και Βορίδηδες. Κακώς κάποιοι πάνε να μετατρέψουν το δίλημμα σε Ευρώπη – αντί- Ευρώπη. Είναι λάθος για τη χώρα και το μέλλον μας και θρέφει ένα αντί- ευρωπαϊσμό που δυστυχώς είναι αναμενόμενο να υπάρχει μετά από 5 χρόνια πολύ δύσκολα που κανείς δε μίλησε για τα δικά μας λάθη παρά μόνο για τις (όντως) λάθος συνταγές των δανειστών.

Επιπλέον πολλοί συν- Ευρωπαίοι (είπαμε αυτό δεν το παραχωρώ) με αθροίζουν κι εμένα με το ΟΧΙ της Χρυσής Αυγής, σαν να μου λένε ότι κι εγώ πρέπει να αθροίζω τους ΝΑΙ με τον Πλεύρη, τον Μαρινάκη και τον Μπαλτάκου; Διχαστικά επιχειρήματα, χωρίς βάση, χωρίς ουσία και μόνο με αρνητικό αποτέλεσμα. Όχι ότι περιμένω να μου δώσουν και πολλοί σημασία, ξέρω ότι δεν είναι μέρες ψύχραιμης αντιμετώπισης των πραγμάτων από τους περισσότερους.

Είδα επίσης πολλούς συνεργάτες και συμμάχους του ΣΥΡΙΖΑ στα πρώτα δύσκολα να πηδάνε πρώτοι από το καράβι. Μητρόπουλους, Μιχελογιαννάκηδες, Κούλογλου και Χρυσόγονους. Αλλά και ΓΣΕΕ, ΟΤΟΕ από όπου για κάποιο (εντελώς ανεξήγητο για μένα) λόγο τελευταία αντλούσε στελέχη. Ευκαιρία για ξεσκαρτάρισμα λοιπόν.

Για τα ΜΜΕ δε θέλω να πω πολλά, είναι πια κοινό μυστικό ότι το θέμα των αδειών έριξε και τις τελευταίες μάσκες και τα προσχήματα «αντικειμενικής δημοσιογραφίας» χάθηκαν εντελώς. Η δημοσιογραφία μαζί με την χώρα έπιασε κι επισήμως πάτο.

Τέλος υπάρχει και κάτι θετικό μέσα από όλα αυτά. Η πολιτικοποίηση του κόσμου. Είδα νέους ανθρώπους που δεν είχα ξανακούσει να μιλάνε για πολιτική, να το κάνουν για πρώτη φορά. Άτσαλα, επιφανειακά και αγχωμένα, ακόμα και με πανικό ίσως αλλά το έκαναν. Βέβαια δυστυχώς πολλοί «πρώτη φορά πολιτικά» έπεσαν στη παγίδα του φανατισμού. Κι από τις δύο πλευρές. Αυτό ας ελπίσουμε ότι σε πιο κανονικές συνθήκες θα μπορέσουμε να το βελτιώσουμε. Είδα και social media accounts να αφήνουν τα μπάνια τους, τη μουσική τους, τα γκομενικά τους και να μιλούν πολιτικά. Χρήσιμο. Το μεγάλο βέβαια ερώτημα είναι αν από Δευτέρα θα συνεχίσουν να το κάνουν. Αν θα επιμείνουν, αν θα ψαχτούν παραπάνω, αν θα συνεχίσουν να συμμετέχουν (διαδηλώνοντας, postάροντας, συζητώντας κλπ). Ελπίζω να το κάνουν. Προβλέπω ότι μόνο ένα- μικρό- μέρος τους θα το συνεχίσει όντως.

Για να τελειώνω κάποια στιγμή με αυτό το ατελείωτο κείμενο, οι μέρες που πέρασαν ήταν δύσκολες και οι εικόνες απογοητευτικές. ΑΤΜ κλειστά ή με 60 ευρώ capital control, μισθοί στον ιδιωτικό που πλέον είχαν μια καλή δικαιολογία να μη μπουν, άδεια μαγαζιά και πάγωμα της οικονομίας. Έβλεπες το φόβο και τον πανικό και την πόλωση και τη χυδαιότητα να κορυφώνεται, ακόμα κι από άτομα που δεν θα το περίμενες ποτέ.

Αγωνία έχουμε όλοι. Και μετά το δημοψήφισμα θα έχουμε. Αλλά για να είμαστε εξηγημένοι οι πιο πολλοί αγωνία έχουμε κάθε μέρα εδώ και 5 χρόνια. Βασικά εδώ και πολλά χρόνια κάποιοι από εμάς. Και ναι εδώ και μερικά χρόνια, κοιμόμαστε και βλέπουμε αριθμούς και λογαριασμούς. Μετράμε και τον καφέ που θα πιούμε. Διακοπές δεν θα καταφέρουμε ούτε φέτος να πάμε εκτός των συνόρων του χωριού μας- αν έχουμε και τέτοιο. Αγωνιούμε αν θα βγει ο μήνας. Κοιτάμε τα παιδιά μας να μεγαλώνουν και τρομάζουμε αν θα μπορέσουμε να ανταποκρινόμαστε στις- βασικές- ανάγκες τους. Σκεφτόμαστε οι νεότεροι να κάνουμε παιδί και βυθιζόμαστε στις τύψεις γιατί δεν το τολμάμε. Βλέπουμε τους γονείς μας να έχουν ανάγκη στήριξης για τα φάρμακα και τις βασικές τους ανάγκες και ντρεπόμαστε που δε μπορούμε να το κάνουμε τώρα που μεγαλώσαμε και αντιστράφηκαν οι ρόλοι μας.

dromos_sto_agnwsto.preview

Δε ζητάω ένα εύκολο δρόμο. Ζητάω ένα δρόμο που να μην πηγαίνει στο γκρεμό που αργά και βασανιστικά μας πάει ο τωρινός. Να μην καεί και η επόμενη γενιά όπως κάηκε η δική μου. Και ζητάω να μην αποφασίζει κανείς χωρίς εμένα. Κανείς όμως! Και δηλώνω πρόθυμος να συνεργαστώ σε αυτό τον δρόμο με όλη τη γενιά μου αλλά και μεγαλύτερους και μικρότερους, ανεξαρτήτως του τι θα αποφασίσουν την Κυριακή να ψηφίσουν.

Ζητείται λοιπόν δρόμος που να μην καταλήγει σε γκρεμό και ομίχλες …