Μαθήματα σύγχρονης ελληνικής ιστορίας στην παιδική χαρά!

Κυριακή πρωί, έχω πάρει τους δύο μικρούς και έχουμε πάει παιδική χαρά. Όποιος το έχει δοκιμάσει με συνδυασμό 5χρονου και του 1χρονου που δοκιμάζει τα πρώτα του βήματα μπορεί να καταλάβει τον πανικό που επικρατεί!

Κάποια στιγμή εκεί που ο μεγάλος κάνει κούνια τον μικρό (γκουχ γκουχ…) βλέπω στο παγκάκι που έχουμε αφήσει την τσάντα και δίπλα τη μπάλα να πλησιάζει ο πιτσιρικάς που λίγο νωρίτερα είχε κάθετα αρνηθεί στο Γιάννη να παίξουν μπάλα.

Είδα ότι την πήρε αλλά ΟΚ, γιατί να μας πειράζει; Παραδίπλα η μαμά του, 40άρα, με κάτι πανομοιότυπες φίλες της, κοιτάνε. Τον βλέπω από μακριά να στήνει τη μπάλα και να σουτάρει προς το σημείο που λείπει το πλέγμα από την περίφραξη. Ακριβώς απέξω έχει 2 μέτρα χώμα, θάμνους και μετά γκρεμό.

Δεν το πετυχαίνει με την πρώτη και ετοίμαζεται να ξαναδοκιμάσει. Η μαμά ατάραχη! Λέω του μεγάλου που κουνάει αμέριμνος την κούνια “θες να πας να πεις στο παιδάκι οτί εκεί θα τη χάσουμε τη μπάλα“;

Πλησιάζει κάπως διστακτικά και μέχρι να προλάβει να κάνει εισαγωγή η μπάλα έχει φύγει έξω! Τινάχτηκε κι ο δικός μου να προλάβει τη μπάλα (δεν παίζουμε με αυτά) και τρέχει! Ευτυχώς την πρόλαβε στο τσακ. Εντωμεταξύ έχω βουτήξει το μικρό και πάω κι εγώ, μην φύγει (το παιδί, όχι η μπάλα) σε κανένα γκρεμό.

Η μαμά συνεχίζει να χαζεύει ατάραχη χωρίς να έχει πάρει χαμπάρι ότι υπάρχω στο χώρο κι ότι παρακολουθούσα. Επιστρέφει ο Γιάννης απέξω με τη μπάλα στα χέρια και ύφος “τι πήγαμε να πάθουμε”. Με το που μπαίνει μέσα πάει πάνω καταπάνω ο πιτσιρικάς της μαμάς να την ξαναπάρει! Ο δικός μου δεν την αφήνει και με βιασύνη τον προσπερνά. Η μαμά με έχει πια δει και γυρίζει προς το μέρος μου.

Βέβαιος πως θα ζητήσει συγνώμη παίρνω τη στάση “δεν πειράζει συμβαίνουν αυτά”. Εκείνη όμως, ίσως νομίζοντας ότι δεν έχω δει το στόρυ από την αρχή (ή ίσως και όχι), ξεστομίζει ένα: “ωραίους τρόπους έχει το παιδί ΣΟΥ” και με αφήνει παγωτό! Το παίρνει και αποχωρεί ενοχλημένη προς το δίπλα καφέ που καθόντουσαν όλη η παρέα.

Ένα “πλάκα μου κάνετε” που πρόλαβα να πω το αγνόησε! Δε θα πέσει και στο επίπεδό μου!

Και όλο αυτό γιατί το εξιστορώ; Γιατί αν το σκεφτείτε  όλο αυτό είναι η επιτομή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και της πορείας του κοινωνικού μας συνόλου. Ένα υπέρ-ταχύρυθμο μάθημα ιστορίας σε μια παιδική χαρά ένα Κυριακάτικο πρωινό!

Ποιόν συμφέρει είπαμε η φασαρία κι ο πόλεμος της ατάκας;

Σε όλο τον κόσμο εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κανείς την άνοδο της δημοτικότητας φωνών που ουσιαστικά πουλάνε μίσος και διαχωρισμό.

Υπάρχουν πολλές κοινωνιολογικές αλλά και πολιτικές αναλύσεις ως προς το γιατί συμβαίνει αυτό. Σύνθετες και λεπτομερείς. Παρά όμως την υπέρ-ανάλυση των αιτιών το φαινόμενο παραμένει, επιμένει και ενισχύεται.

Σκέφτομαι συχνά τι άλλο θα μπορούσε να γίνει. Μήπως το πιάνουμε εξαρχής λάθος; Δε νομίζω.

Απλά ξεχνάμε κάτι απλό μεν αλλά κομβικό. Το μίσος, ο διαχωρισμός, ο θυμός είναι αισθήματα που εύκολα διεγείρονται. Και σε συνθήκες πιεστικές και κακές όπως αυτές που ζούμε αρκεί μια φράση, ένας τίτλος, μια ατάκα ένα σλόγκαν για να γίνει χαμός.

12243067_10206910889625203_8473910460593406848_n

Αντίθετα το να μιλήσεις για αλληλεγγύη, ανθρωπιά επί της ουσίας, για ίσα δικαιώματα και αποδοχή οτιδήποτε σου μοιάζει διαφορετικό από σένα δεν είναι απλό. Δεν αρκεί ένας τίτλος ή ένα σλόγκαν. Θέλει χρόνο ψυχραιμης συζήτησης. Θέλει κόσμο εκπαιδευμένο και έτοιμο να επιχειρηματολογήσει κι όχι να καυγαδίσει. Θέλει παιδεία και κουλτούρα ανταλλαγής απόψεων κι όχι βρισιών. Και θέλει να ξέρεις ότι για να έχεις άποψη χρειάζεται να ακούς όλες τις απόψεις. Ολόκληρες. Και με κριτική σκέψη και συνθετική διάθεση.

Οσο παλεύουμε να απαντήσουμε στα σλόγκαν με σλόγκαν για θέματα πολύπλοκα και με βάθος το μόνο που θα καταφέρνουμε να κάνουμε είναι φασαρία.

Και ποιόν συμφέρει είπαμε η φασαρία κι ο πόλεμος της ατάκας;

IMG_0988.PNG

«Έλα μωρέ, καλά είμαστε ακόμα». Αλήθεια;

Εδώ και χρόνια άκουγα τη φράση «οι νέοι μια χαρά περνάνε, με τον φραπέ στην καφετέρια όλη μέρα» και μου ανέβαινε η πίεση. Πέρα από το προφανές, το τσουβάλιασμα δηλαδή και την ισοπέδωση, πάντα πίστευα ότι έκρυβε από πίσω και ένα βαθύ κοινωνικό πρόβλημα. Ότι δηλαδή οι «μεγαλύτεροι» πίστευαν ότι όλα είναι καλώς καμωμένα κι ότι όλα πάνε καλά.

Πίστευα ότι μέσα στην κρίση αυτό θα έχει αλλάξει. Όντως έχει αλλάξει. Αλλά όχι προς το καλύτερο. Τώρα κυριαρχεί η φράση «μωρέ αντέχουν ακόμα οι έλληνες, καλά περνάνε, δε βλέπεις που είναι γεμάτες οι καφετέριες/οι ταβέρνες/το Mall…» και διάφορες ακόμα εκδοχές του ίδιου λίγο- πολύ νέου κλισέ. Βασικά (και συγνώμη για τους politically correct τύπους)για να το θέσω πιο σωστά της ίδιας μαλακίας.

Για να τελειώνει το αστειάκι, οι έλληνες δεν «περνάνε καλά». Και όσοι πίνουν καφέ ή τρώνε δεν σημαίνει ότι περνάνε καλά. Κι επιτέλους σταματήστε να ορίζετε το «περνάω καλά»  με το αν είναι γεμάτη μια καφετέρια. Με το αν κάποιοι καταφέρνουν να μη χρωστάνε στις τράπεζες και την εφορία.  Απλά δεν έχει έρθει ακόμα η σειρά τους να μπουν στην επόμενη πίστα αναξιοπρέπειας. Θέμα χρόνου είναι.

Δεν περνάμε καλά. Καθόλου καλά. Κάποιοι απλώς είναι σε πιο προχωρημένο στάδιο απελπισίας από άλλους.

499917-áðåëðéóßá

Κι επίσης εσύ που συνεχίζεις να το λες αυτό σταμάτα να κρίνεις επιφανειακά. Γιατί πίσω από το γέλιο σε μια καφετέρια δεν διακρίνεις την ανασφάλεια για τη δουλειά ή τον τρόμο της απόλυσης. Εκείνο το δύωρο στην καφετέρια, για τους περισσότερους είναι από απόδραση μέχρι ψυχανάλυση.

Γιατί πίσω από μια οικογένεια σε μια εξοχική ταβέρνα δεν διακρίνεις ότι είχε προηγηθεί οικογενειακό συμβούλιο και περικοπή άλλων εξόδων για να γίνει αυτή η γαμωεκδρομή μετά από τόσο καιρό κλεισούρας και πριν τρελαθούν ομαδικά! Δεν φαντάζεσαι καν τι τσακωμοί μπορεί να έγιναν και τι νεύρα να υπήρχαν πριν γίνει αυτή η βόλτα.

Γιατί πίσω από την κοπέλα που έχει ντυθεί καλά και έχει χτενιστεί για να βγει ένα ραντεβού δε βλέπεις ότι έχει αναβάλλει πολλούς μήνες την επίσκεψη στο γυναικολόγο της. Και πίσω από το παιδί που με το «ζελέ στο μαλλί» και τα μοντέρνα ρούχα που φορά για να εντυπωσιάσει την κοπέλα που συνοδεύει δεν ξέρεις ότι εκκρεμούν τρία σφραγίσματα αλλά εδώ και χρόνια ο οδοντίατρος είναι εκτός πλάνου. Ότι καλύπτει το ταμείο και αν.

Όχι φίλε, δεν περνάνε καλά οι έλληνες, γιατί κάποιοι έχουν ακόμα δουλειά. Γιατί ενώ έχουν δουλειά δεν μπορούν να έχουν και πετρέλαιο, «τσιγκουνεύονται» το ετήσιο τσεκ απ τους, δεν κάνουν μια στοιχειώδη συντήρηση στο αυτοκίνητο και στο σπίτι μέχρι να βγάλουν ένα πρόβλημα καθοριστικό, ξέρεις να μην παίρνει μπρος το αμάξι, να πέσει το μισό ταβάνι πάνω τους από την υγρασία κι άλλα τέτοια. Όλα τα υπόλοιπα, τα αυτονόητα στον κανονικό κόσμο και στην περίφημη Ευρώπη που διακαώς επιθυμούμε να μένουμε εδώ σε εμάς βρίσκονται στη λίστα με τις περιττές δαπάνες.

Ο νέος που πίνει ένα ποτό Παρασκευοσάββατο μην ξεγελιέσαι φίλε, δεν διασκεδάζει, ξεφεύγει για λίγη ώρα. Δουλεύει για τρία- τέσσερα κατοστάρικα (και του έκαναν και χάρη που τον πήραν λέει) και τα σχέδιά του φτάνουν ως το ποτό του Σαββάτου άντε και το γήπεδο της Κυριακής. Για όνειρα ή μακροπρόθεσμους στόχους ας μην το συζητάμε καν.

Και ξέρεις κάτι, δεν περνάει καθόλου καλά ο έλληνας γιατί για άλλη μία χρονιά σε κάθε πολυκατοικία θα γίνουν 4-5 Συνελεύσεις για το καλοριφέρ, άκρη δε θα βγει και θα καταλήξουν να μοιράζονται πάλι κουβέρτες μεταξύ τους για να «μην κάνουμε πάλι σπατάλες». Σπατάλη η θέρμανση και περνάς καλά; Για ξανασκέψου το!

Κυρίως όμως ξέρεις φίλε μου γιατί δεν είναι όλα καλά; Γιατί τρέχουμε όλη μέρα χωρίς τελικά να κάνουμε τίποτα. Δεν περιμένουμε τίποτα και δεν σχεδιάζουμε τίποτα. Δεν ελπίζουμε σε κάτι και δεν προβλέπουμε και να γίνει κάτι. Δεν ονειρευόμαστε αλλά προσπαθούμε να βγάλουμε κι αυτό το μήνα. Βασικά ούτε καν το μήνα, την εβδομάδα. Κάποιοι από εμάς ακόμα και τη μέρα! Και λίγο πολύ όλοι αναγκαζόμαστε να διαλέξουμε ποιες βασικές ανάγκες θα εξυπηρετήσουμε και ποιες όχι. Τόσο απλά είναι τα πράγματα. Και τόσο χάλια.

st88888888882-600x272

Και δεν θα μιλήσω για ασθενείς και δημόσια ή γενικότερα δωρεάν υγεία. Ούτε για παιδιά που πεινάνε στα σχολεία για να μην ακούσω πάλι την καραμέλα περί λαϊκισμού. Τη βαρέθηκα κι αυτή.

Πλέον ζούμε στην εποχή που προσπαθούν να μας πείσουν ότι «περνάει καλά» και είναι καλά όποιος έχει σπίτι, φαί και δουλειά. Όλα τα άλλα ξαφνικά μπήκαν στην κατηγορία «πολυτέλειες». Ε, όχι λοιπόν. Αυτή η κατηγορία ανθρώπων που για χρόνια εφαρμόζει το δόγμα «μακριά από τον κώλο μας κι όπου θέλει ας είναι» δεν θα επιβάλλει και σήμερα την ατζέντα της. Ούτε και θα εμφανίζει ένα παράλληλο σύμπαν. Ούτε και θα απολογηθούμε όσοι, από σπόντα, έχουμε ακόμα κάτι πέρα από το μαμ-κακά και νάνι. Και για το νάνι γράψτε άκυρο τώρα που το ξανασκέφτομαι, πόσοι από εμάς κοιμούνται κανονικά πια;

Όποιος αδυνατεί να κατανοήσει ότι η κλεψύδρα αδειάζει, ότι τελειώνουν τα ψέματα μαζί με τις τελευταίες οικονομίες του περίφημου έλληνα νοικοκυραίου ή εθελοτυφλεί ή νομίζει ότι θα καταφέρει εκείνος μόνο, κάπως, να τη βγάλει καθαρή. Αν νομίζει όμως ότι μια συνολική κατάρρευση μπορεί να περιλαμβάνει και διασωθέντες, μάλλον κοροϊδεύει τον εαυτό του.

Να τελειώνει λοιπόν το αστείο περί «ελλήνων που περνάνε καλά». Οι έλληνες, στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν περνάνε καθόλου καλά. Υποφέρουν και περιορίζονται στο να επιβιώνουν οριακά και με μεγάλο κόπο. Σίγουρα δε ζουν. Και φυσικά δεν ζουν καλά. Ας μάθουμε επιτέλους να κοιτάμε λίγο πέρα από τη μύτη μας και να εμβαθύνουμε στοιχειωδώς. Έχουμε βουτηχτεί μέσα στα σκατά και κάθε μέρα βυθιζόμαστε περισσότερο, ακόμα να βάλουμε μυαλό;

Σημερινές δυνατότητες

Κείμενο του Ανδρέα Καρίτζη στο Red notebook. Tον εκτιμώ και πάντα παρακολουθώ τις σκέψεις του.

Σε προηγούμενο άρθρο1 είχα υποστηρίξει ότι η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας σήμερα δεν μπορεί να επιβιώσει με αξιοπρέπεια ούτε να αντιμετωπίσει με στοιχειώδη επάρκεια ενδεχόμενες καταστάσεις κατάρρευσης ή αναστολής του κλασικού οικονομικού κυκλώματος (μνημονιακό πλαίσιο απολυταρχικού ελέγχου, παραγωγική και κοινωνική παρακμή, γεωπολιτική κατάσταση κοκ). Για να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις σημερινές προκλήσεις είναι απαραίτητη μια ριζική μεταστροφή νοοτροπιών και προσανατολισμού σε μια κατεύθυνση παραγωγής οικονομικης και κοινωνικής ισχύος υπό τον έλεγχο των πολιτών. Στόχος είναι η σχετική αυτονομία μας μέσω της βαθμιαίας ανάκτησης του ελέγχου βασικών λειτουργιών που σήμερα ελέγχονται από κέντρα στα οποία οι πολίτες δεν έχουν πρόσβαση ή επιρροή. Η εν λόγω αυτονομία ειναι αναγκαία προϋπόθεση για την υλοποίηση της όποιας πολιτικής στρατηγικής θέτει την επιβίωση και υπεράσπιση της αξιοπρέπειας της πλειοψηφίας των πολιτών στο επίκεντρο.

Εδώ θα υποστηρίξω την υπόθεση ότι είμαστε πολύ πιο δυνατοί από ό,τι επιτρέπουμε στον εαυτό μας να αντιληφθεί όσο μένουμε προσκολλημένοι σε καθιερωμένα φαντασιακά και πολιτικές φόρμες. Παραδοσιακά ο αντικαπιταλισμός θεωρείται ένα υποσύνολο της Αριστεράς. Σήμερα, οι άνθρωποι που μέσα από εντελώς διαφορετικές διαδρομές, επιστημονικά πεδία και βιώματα υιοθετούν, χωρίς να το συνειδητοποιούν τις περισσότερες φορές, ευθέως ανταγωνιστικές ως προς τη λογική του κέρδους και του ανταγωνισμού στάσεις και νοοτροπίες είναι πολλαπλάσιοι εκείνων που σχετίζονται με κάποιο τρόπο με την παραδοσιακή Αριστερά.

Η ανθρώπινη δραστηριότητα παράγει καθημερινά εμπειρίες, τεχνογνωσία, καινοτομία και νέες επιστημονικές και κοινωνικές τάσεις που φέρουν εγγενώς κριτήρια και αξίες που αντιστρατεύονται στη λογική του κέρδους και του ανταγωνισμού. Από την κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία, τις τεχνολογικές και ενεργειακές υποδομές, τον ψηφιακό κόσμο, την έννοια των “κοινών”, την πάσης φύσεως κοινωνική καινοτομία, τις οικολογικές επιστήμες, τα πολυποικιλα δίκτυα αλληλεγγύης κ.ο.κ μέχρι το δημοκρατικό management, την ομαδική ψυχολογία, την κριτική οργανωσιακή θεωρία και ηγεσία (leadership), την ψηφιακή τεχνολογία κ.ο.κ παράγονται σήμερα τεχνογνωσία και εμπειρία που υπό προϋποθέσεις θα μπορούσαν να διαμορφώσουν τα απαραίτητα στοιχεία ενός συνεκτικού και στιβαρού εναλλακτικού τρόπου οργάνωσης των βασικών λειτουργιών των κοινωνιών μας. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα πεδία που στην αρχή του 21ου αιώνα η ανθρώπινη νόηση και πρακτική διερευνά μεθόδους, τεχνολογικές δυνατότητες και αρχές οργάνωσης που θα μπορούσαν να οικοδομήσουν ένα αποτελεσματικότερο και λειτουργικότερο γενικό κοινωνικό μεσολαβητη στη θέση του κεφαλαίου.

Είναι εκκωφαντική η απουσία αυτής της τεράστιας διανοητικής και πρακτικής δουλειάς, των νέων εξελίξεων και ιδεών σε μια σειρά τομέων, από το πρόγραμμα αλλά και τη λειτουργία της παραδοσιακής Αριστεράς. Σε μια περίοδο όπου οργιάζουν νέες θεωρήσεις για τις μορφές δημοκρατικής οργάνωσης, αναπτύσσονται εργαλεία και μέθοδοι για την αποτελεσματικότερη συλλογική λειτουργία, ψηφιακά εργαλεία για την ουσιαστική συμμετοχή και συνεργασία, πολυεθνικές εταιρείες κάνουν μόδα τη συλλογική ηγεσία, την αντι-ιεραρχική και αντισυμβατική συνεργατική εργασία κ.ο.κ, τα μοντέλα ηγεσίας και οργανωσιακής λειτουργίας μας δεν μπορούσαν να είναι πιο απαρχαιωμένα.

Ο φόβος της παραδοσιακής Αριστεράς απέναντι σε κάθε είδους καινοτομία μπορεί να αποδοθεί στη στρατηγική ήττα της δεκαετίας του ’90, τότε που κάθε συζήτηση για εκσυγχρονισμό κατέληγε σε συνθηκολόγηση με τον καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Η προσκόλληση στο παρελθόν αποτελούσε ένδειξη πίστης στο ιδανικό της χειραφέτησης. Επίσης, μπορεί να αποδοθεί στην περιθωριοποίηση που ακολούθησε. Όμως πια είναι ασυγχώρητη στάση. Ιδιαίτερα σήμερα που δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, η ατολμία ακόμη και να σκεφτούμε καινοτόμα και ελεύθερα, η έλλειψη αυτοπεποίθησης ότι διάφορες εξελίξεις μπορούν να αξιοποιηθούν από εμάς για την προώθηση της υπόθεσης της χειραφέτησης ισοδυναμεί με αυτοχειρία.

Ποτέ άλλοτε δεν είχαμε πρόσβαση σε τόσες πολλές ενσωματωμένες στους ανθρώπους δεξιότητες, γνώσεις, ικανότητες, τεχνογνωσία και διαφορετικά πολιτισμικά και αξιακά αποθέματα. Αν την εποχή του Μαρξ το βιομηχανικό, δηλαδή ειδικευμένο, προλεταριάτο ήταν αυτό που μπορούσε πράγματι να αναλάβει τη διακυβέρνηση της παραγωγής και της κοινωνίας καθώς ήταν σε θέση να γνωρίζει, σήμερα τα εκτεταμένα τμήματα του πληθυσμού που έχουν ακόμη πρόσβαση στη γνώση και την πληροφορία είναι σε θέση –υπό την κατάλληλη μεθοδολογία και στρατηγική– πραγματικά να απειλήσουν την παγκοσμιοποιημένη λογική του κέρδους και του ανταγωνισμού. Ο βασικός όμως όρος για κάτι τέτοιο είναι η διαμόρφωση ενός συνεκτικού ιστού μεταξύ των διαφόρων επιμέρους στοιχείων που αναπτύσσονται αυτόνομα, ικανού πράγματι να αναλάβει τον συντονισμό και την διεκπεραίωση των βασικών λειτουργιών με άλλο τρόπο. Ένα συνεκτικό δίκτυο επιμέρους εναλλακτικών τρόπων επιτέλεσης αυτών των λειτουργιών (ακόμη και αν δεν είναι πλήρως ολοκληρωμένο) θα μας καταστήσει πραγματικά ισχυρούς ώστε να αποκτήσουμε ως κοινωνία την απαραίτητη αυτοπεποίθηση να αμφισβητήσουμε επί της ουσίας ένα παρακμάζον, αναποτελεσματικό και βάρβαρο τρόπο οργάνωσης των βασικών μας λειτουργιών. Η διαμόρφωση ενός τέτοιου δικτύου, ικανού να διασυνδέει τμήματα της ανθρώπινης δραστηριότητας, θα καταστήσει την αποκαθήλωση του νεοφιλελεύθερου μονόδρομου απλά θέμα χρόνου.

Το ενδιαφέρον στοιχείο της περιόδου είναι ότι διαθέτουμε πάρα πολλά από τα επιμέρους συστατικά που χρειαζόμαστε για ένα τέτοιο δίκτυο, αλλά δεν αναγνωρίζουμε ως βασικό μας καθήκον τη λειτουργική συναρμογή τους. Ενδεχομένως πολλά από αυτα τα συστατικά να είναι ακόμη μη επαρκώς ανεπτυγμένα, να εντάσσονται σε απολίτικες ή αφελείς φιλελεύθερες διανοητικές νόρμες και να διασυνδέονται λειτουργικά με δομές της αγοράς και του κέρδους. Η ενίσχυση, ωστόσο, της περαιτέρω ανάπτυξής τους, η ένταξή τους σε ένα διαφορετικό αξιακό και διανοητικό στερέωμα και εν τέλει η συναρμογή τους σε ένα διαφορετικό υπόδειγμα οργάνωσης των βασικών λειτουργιών μιας κοινωνίας δεν αποτελεί παρά το καθήκον μιας Αριστεράς με ένα σοβαρό, στρατηγικό προσανατολισμό.

Στην περίπτωση τη δική μας στην Ελλάδα, είμαστε τυχεροί γιατί οι δυνατότητες που σκιαγραφήθηκαν αδρά παραπάνω πληρούνται και με το παραπάνω. Είμαστε μια κοινωνια που παρά την καταστροφή που έχει υποστεί διαθέτει ακόμη έναν πληθυσμό με τεράστιες ενσωματωμένες δυνατότητες. Επιπρόσθετα, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες στο εξωτερικό θα μπορούσαν εύκολα πια σήμερα με τη ψηφιακή τεχνολογία να διασυνδεθούν σε ομάδες εργασίας, συνεργατικές θεσμίσεις και δημοκρατικές διαδικασίες. Με δεδομένο ότι η Ελλάδα αποτελεί σήμερα παγκόσμιο σημείο αναφοράς, μπορεί να είναι εφικτή η διασύνδεση ένος παγκόσμιου δικτύου οργανώσεων, επιστημόνων, ακτιβιστών κοκ με μια εγχώρια κινητοποίηση για την απελευθέρωση δυνατότητων και την αξιοποίηση της ανθρώπινης διανοητικότητας για μια εναλλακτική μορφή οργάνωσης των βασικών κοινωνικών. Οι δυνάμεις που μπορούν να τεθούν σε κίνηση για να αντιμετωπίσουμε εκρηκτικά κοινωνικά προβλήματα αλλά ακόμη και τις συνέπειες μια χρεοκοπίας μπορεί να είναι πραγματικά πολύ μεγάλες. Αυτό που μας φαίνεται αδύνατο μπορεί τελικά και να είναι μέσα στις δυνατότητές μας αν καταφέρουμε να τις αναγνωρίσουμε και τις αξιοποιήσουμε.

Μπορούμε να φανταστούμε την Ελλάδα ως το επίκεντρο μιας δημιουργικής και παραγωγικής παγκόσμιας διανοητικής και πρακτικής δραστηριότητας ανταγωνιστικής στη λογική του κέρδους και του ανταγωνισμού: αμέτρητοι άνθρωποι διασυνδεδεμένοι σε συνεργατικές ομάδες εργασίας, ενταγμένοι σε ένα εκτεταμένο δίκτυο δημοκρατικών διαδικασιών απόφασης, ένας παγκόσμιος ζωντανός οργανισμός που για πρώτη φορά παρεμβαίνει πολιτικά2. Μπορούμε να παίξουμε καθοριστικό ρόλο ώστε να αναδυθεί μια συνεργατική μορφή διασύνδεσης της ανθρώπινης διανοητικότητας σε παγκόσμιο επίπεδο χωρίς τη διαλυτική και παρασιτική διαμεσολάβηση του κεφαλαίου. Είμαστε ίσως μπροστά σε ένα νέο ποιοτικό άλμα για τις δυνάμεις της χειραφέτησης, ένα άλμα όμως που προϋποθέτει μια διαφορετική στρατηγική, μεθοδολογία και φαντασιακό.

Shocking statistics λέει το Μέσο. Για όσους ζούμε εδώ δεν είναι πια shocking

10 shocking statistics you should know about the Greek “humanitarian catastrophe”
The numbers behind the crisis engulfing Greek society

BEHIND all the high-level verbiage about negotiations, financial markets and bank liquidity lies a real crisis in Greek society, affecting real people. Prime Minister Alexis Tsipras has labelled the situation a “humanitarian catstrophe”. CommonSpace takes a look at ten shocking statistics that reveal the reality of life in Greece.

212,897
Number of Greeks who have applied for the government’s Humanitarian Crisis Relief Program. The majority need help with getting food, while a small number need help paying rent and getting electricity.

40.5%
The percentage of children in Greece living in poverty, up from 23 per cent in 2008.

3rd
The position Greece is ranked in Europe according to the percentage of population at risk of poverty and social exclusion.

49.7%
The number of young people unemployed in Greece as of March 2015

300,000
The number of Greeks who don’t have access to electricity as of February 2015.

54%
The number of Greeks that are not adequately fed, according to the Prolepsis Institute of Preventive Medicine and Occupational Health.

35%
Increase in the rate of suicide in Greece since 2011.

20,000
The number of people in Greece that are homeless (as of 2013). The number has doubled since 2009.

337%
The increase of the tax burden on the poorest Greeks from 2008-2012. The equivalent increase for the richest Greeks was just 9 per cent.

45%
The number of pensioners in Greece living below the poverty line. Pensions have declined by 27 per cent between 2010-2014.

IMG_0669.JPG

Πηγή: https://commonspace.scot/articles/1742/10-shocking-statistics-you-should-know-about-the-greek-humanitarian-catastrophe

Παιχνίδι στη φύση

Πάντα μου αρέσουν οι περιγραφές του φίλου μου του Λευτέρη Κουγιουμουτζή. Πολύ περισσότερο όταν μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια:

Καθώς απολαμβάνω τον καφέ μου, ράθυμος σε μια αγροτουριστική μονάδα, κάπου στους πρόποδες των ορέων, μελετώ μια συμμορία πιτσιρικάδων που παίζουν από ώρα στο διπλανό πλάτωμα κι έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μου. Το μεγαλύτερο είναι πέντε – έξι χρονώ, το μικρότερο ίσα που έχει κλείσει τα δυόμισι.

Ολα με τις ζακετούλες και τα καπελάκια τους, καθότι ναι μεν έσκασε τα πρώτα του χαμόγελα ο ανοιξιάτικος ήλιος αλλά στη σκιά ακόμα έχει ψύχρα και οι μαμάδες αγχώνονται.

Κάθονται κάτω από έναν πλάτανο και δείχνουν πολύ απορροφημένα από τη δραστηριότητά τους. Δεν έχουν μαζί τους κανένα απολύτως εργοστασιακό παιχνίδι· τα παράτησαν στην πόλη μαζί με την πλήξη τους.

Η φύση τούς προσφέρει απλόχερα ό,τι χρειάζονται για να παίξουν: κλαδιά, ξυλαράκια, ξερά και χλωρά φύλλα, χώμα και νερό.

Αφράτεψαν το χώμα, έσκαψαν έναν μικρό λάκκο και τον γεμίζουν με νερό.

Πηγαίνουν εναλλάξ σε μια βρυσούλα εκεί κοντά και ανεφοδιάζονται μ’ ένα πλαστικό μπουκάλι.

Αφού φτιάξουν λάσπη, την πλάθουν σε μικρούς σβόλους, που τους απλώνουν στη συνέχεια στη λιακάδα για να ξεραθούν και να γίνουν μικρές μπάλες.

Δεν ξέρω τι σκοπεύουν να τις κάνουν, δεν φαίνεται να τα έχει απασχολήσει το ζήτημα. Δεν έχει σημασία άλλωστε· απολαμβάνουν τη δημιουργική τους ενασχόληση και την παρέα.

Λίγα μέτρα πιο πέρα, ένα μωρό δοκιμάζει τα πρώτα του αβέβαια βήματα.

Πέφτει, σηκώνεται, κάνει πως ξεσκονίζεται και συνεχίζει. Βρίσκει κάποια στιγμή ένα ξερόκλαδο κι ένα φυλλαράκι, τ’ αρπάζει και κάθεται κατάχαμα να τα μελετήσει με την ησυχία του.

Τα παρατηρεί με ύφος περισπούδαστο, τα κόβει κομματάκια, λες και προσπαθεί να επιβεβαιώσει τον Δημόκριτο και την ατομική του θεωρία. Δίνει την εντύπωση πως καλύτερα παιχνίδια δεν έπιασε ποτέ.

Ολα τα παιδάκια δείχνουν ευτυχισμένα, πλήρως ενταγμένα μέσα στο τοπίο, σαν να ήταν εκεί από πάντα. Στο φυσικό τους περιβάλλον. Αν και γνωρίστηκαν επιτόπου, δεν υπάρχουν γκρίνιες και υπερτροφικοί εγωισμοί. Μου έχει λείψει αυτό το παιδικό χάρισμα· της αβίαστης γνωριμίας και επαφής, χωρίς συστάσεις και καχυποψίες.

Της ομαλής συνύπαρξης, της απλότητας στην επικοινωνία.

Μεγαλώνοντας δεν ξέρω τι μας συμβαίνει και χάνουμε αυτήν την κοινωνική δεξιότητα· ίσως δηλητηριαζόμαστε από τα φαρμάκια του σύγχρονου τρόπου ζωής και περιχαρακωνόμαστε στον εαυτό μας, νιώθοντας πως τάχα μάς βαραίνουν οι σκοτούρες κι οι ευθύνες.

Μου έχει λείψει κι η ανεμελιά του φυσικού τους παιχνιδιού.

Μα πάνω απ’ όλα συνειδητοποιώ ότι, σε μικρούς και μεγάλους, μας έχει λείψει η επαφή με την ανόθευτη φύση.

Το καθαρό, το ατόφιο χώμα, που δεν έχει εμποτιστεί με δηλητήρια και φυτοφάρμακα, που δεν πνίγεται στα σκουπίδια, που δεν υποφέρει από εντατικές καλλιέργειες.

Ο ορίζοντας που δεν βιάζεται από τερατώδεις ανθρώπινες κατασκευές και παρεμβάσεις.

Η μουσική της φύσης, που σαν συμφωνική γαληνεύει τις ψυχές μας. Σε λίγο φεύγουμε όλοι για την πόλη.

Θ’ αφήσουμε το σπίτι μας με την ψευδαίσθηση πως γυρίζουμε σπίτι μας.

Να κυνηγήσουμε την επιβίωση και την επιτυχία και να ξεχάσουμε τον πραγματικό μας εαυτό. Κι αν έχουμε λεφτά, να ξανάρθουμε για αγροτουρισμό και να καταναλώσουμε λίγη φύση ακόμα.

πηγή: http://www.efsyn.gr/arthro/paihnidi-sti-fysi

Πως θα μάθουμε να ζούμε στην ομίχλη;

Ζούμε σε ένα υπέρ-πολύπλοκο πολιτικό,οικονομικό,κοινωνικό και γεωπολιτικό περιβάλλον. Παρόλα αυτά εμείς επιμένουμε να το ερμηνεύουμε με υπεραπλουστεύσεις και συνεχίζουμε να βαριόμαστε να εμβαθύνουμε. Αρνούμαστε να διαμορφώσουμε άποψη αφού πρώτα επιδιώξουμε να έχουμε, όσο το δυνατόν, όλη την εικόνα για κάθε θέμα.

Επιπλέον έρχεται να προστεθεί σε όλα αυτά και η υπέρ πληροφόρηση πολύ αμφιβόλου ποιότητας από άπειρες διαφορετικές πηγές που δυσκολεύει ακόμα περισσότερο τη διαδικασία φιλτραρίσματος και άρα διαμόρφωσης άποψης.

Με απλά λόγια δε ξέρεις τι να πιστεύεις και τι να κρατάς στην προσπάθεια σου να διαμορφώσεις άποψη και εικόνα είτε ως εργαζόμενος, είτε ως επαγγελματίας οποιουδήποτε κλάδου, είτε ως ψηφοφόρος αλλά και ως γονιός ή ακόμα κι ως φίλαθλος. Ως ενεργός πολίτης γενικότερα.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να επικρατεί μιας απίστευτη θολούρα, μια ομίχλη σε όλα τα επίπεδα. Ζούμε καιρό τώρα σε αυτή την πυκνή ομίχλη, η αλήθεια ειναι. Στην ουσία, δε ξέρουμε ποιος είναι ο διπλανός μας, τι θέλει από μας κι αν πρέπει να τον εμπιστευτούμε, να τον βοηθήσουμε ή να τον πολεμήσουμε.

Αλλά ας είμαστε ρεαλιστές. Η υπερπληροφορηση δε θα σταματήσει. Ζούμε σε ένα κόσμο “δικτυωμένο” πια με πρόσβαση σχεδόν από οπουδήποτε σε σχεδόν οτιδήποτε. Ούτε και φυσικά θα πάψουν να είναι πολύπλοκα όσα ζούμε. Η ομίχλη ήρθε για να μείνει. Το ερώτημα είναι πώς θα μάθουμε να ζούμε και να τη διαχειριζόμαστε σωστά.

Πρακτικά λοιπόν το μόνο που μπορεί να διαφοροποιηθεί σε όλο αυτό το πακέτο είναι ο πολίτης. Πώς θα γίνει κάτι τέτοιο όμως; Πως θα μπορέσει να μάθει, να εκπαιδευτεί, να προετοιμαστεί από παιδί ο καθένας μας ώστε να μπορεί να αντιμετωπίζει αυτή την πυκνή ομίχλη και αυτό το νέο τοπίο; Γι αυτό και η αξία της παιδείας θα είναι πολύτιμη για πάντα.

Το θέμα είναι εμεις προσαρμόζουμε την παιδεία (σχολική, οικογενειακή, κοινωνική) στη νέα πραγματικότητα;

IMG_0445.JPG