Γιατί το να δηλώνεις “κάτι” είναι πρόβλημα κι όχι προαπαιτούμενο;

blank-wooden-sign-vector-in_smallΣτο πλαίσιο της προσπάθειας να γνωρίσω και να μάθω πράγματα για Το Ποτάμι, διάβασα μια συνέντευξη του επικεφαλής της καμπάνιας του, Νικόλα Γιατρομανωλάκη που απαντά σε πολλά και διάφορα. Είχα την ελπίδα να μπορέσω να βρω το ιδεολογικό στίγμα πίσω από τη θολούρα των πολύ γενικών και πολύ στρογγυλεμένων πρώτων θέσεων που έχει εκφράσει.

Λέει λοιπόν στη συνέντευξη αυτή ο campaign manager: “μακάρι να μπορούσα να μου κολλήσω ένα post-it που να λέει πάνω δεξιός ή αριστερός, να το κουβαλάω και να νιώθω καλά μαζί του, στη λογική τού «πίστευε και μη ερεύνα”.

Και λέω κι εγώ με το φτωχό μου το μυαλό ότι ελπίζω να ξέρει και να δέχεται ότι μπορεί κάποιος να δηλώνει αριστερός και να έχει εντελώς κόντρα λογική στο “πίστευε και μη ερεύνα”. Βασικά να δηλώνει αριστερός επειδή ακριβώς διαφωνεί με το “πίστευε” και θεωρεί αξίωμα το “ερεύνα”. Ελπίζω να μην το θέλουν μονοπώλιο!

Πέρα από αυτό, αυτό που βλέπω είναι μια επικριτική διάθεση απέναντι σε όσους δηλώνουν “κάτι”. Και η απορία μου είναι γιατί είναι κακό να δηλώνεις κάτι. Να δηλώνεις αριστερός ή δεξιός ή φιλελεύθερος. Να δηλώνεις Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός ή ΟΦΗ; Να δηλώνεις gay, straigth ή bi. Να δηλώνεις χριστιανός, άθεος ή βουδιστής; Ίσα ίσα που έτσι ξέρει και ο άλλος εξαρχής με ποιόν έχει να κάνει, σε αντίθεση με το να μένεις κρυμμένος.

Φυσικά μια ετικέτα δεν αρκεί να σε κάνει όντως αριστερό ή δεξιό για παράδειγμα. Από αυτό που κρίνεσαι λοιπόν είναι από τη συνέπεια των λόγων και των έργων σου απέναντι σε αυτό που εξαρχής έχεις δηλώσει. Και το ΠΑΣΟΚ, για σοσιαλισμό ξεκίνησε. Επομένως από την πορεία μας κρινόμαστε όλοι και τα πεπραγμένα μας. Πάντα όμως σε σχέση με το τι δηλώσαμε. Αν εξαρχής επιμένουμε να μη δηλώνουμε τίποτα, πώς ακριβώς θα κριθούμε;

Για παράδειγμα, για να μιλάω για τα του “οίκου μου”, αν δηλώνεις αριστερός και στην πράξη ευνοείς συμφέροντα, τότε φίλε μου, κρίνεσαι και βγαίνεις φάουλ. Αν δηλώνεις αριστερός αλλά διστάζεις να νομιμοποιήσεις το γάμο των gay, ή να διαχωρίσεις Εκκλησία και Κράτος, τότε κακώς δηλώνεις αριστερός.

Από την άλλη, αν δεν έχω τη σαφή σου θέση και το ξεκάθαρο στίγμα σου, πώς να ξέρω τι να περιμένω από εσενα; Με τι κριτήριο και βάση θα σε κρίνω; Και μη μου πει κανείς με βάση το “καλό της χώρας”, γιατί σε πάρα πολλά θέματα, αν όχι όλα, το “καλό της χώρας” έχει 100 διαφορετικούς ορισμούς. Για παράδειγμα γύρω από το θέμα των gay ή το μεταναστευτικό ή ακόμα ακόμα και το φορολογικό, ποιός ορίζει το “καλό της χώρας”;

Επομένως ωραία τα “διαφορετικά”, ωραία τα καινοτόμα αλλά αυτά αφορούν μόνο την επικοινωνία και την προσέγγιση. Και γω θέλω να χτιστεί κάτι νέο. Θέλω η χώρα να αλλάξει ριζικά. Και ριζοσπαστικά. Προς ποιά κατεύθυνση όμως;  Στην τύχη; Με ποιό σχέδιο και ιδεολογικό κορμό; Με τακτική “βλέποντας και κάνοντας”; Επί της ουσίας, όλοι όσοι δηλώνουμε ότι επιθυμούμε να αλλάξει αυτό που συμβαίνει και δεν μας ικανοποιεί, καλούμαστε να κατέβουμε στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, των συμμαχιών (που αρέσουν πολύ τελευταία) και πάνω από όλα της κοινωνίας και των πολιτών με ΠΛΑΝΟ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ. Το οποίο είναι καλό να υποστηρίζεται από ένα πλάνο επικοινωνίας ναι. Το αντίστροφο δεν μπορεί να γίνει ποτέ.

Απορίες προς συμπολίτες

Διαβάζουμε αυτές τις μέρες, δημοσκοπήσεις και απόψεις περί “δυναμικού ρεύματος” προς “Το Ποτάμι” και δημοσκοπικά ποσοστά που το φέρνουν μέσα στη πρώτη 4αδα- 5αδα. Αν παραμερίσουμε το γεγονός ότι είναι δημοσκοπήσεις κι όχι γεγονότα αλλά και το ότι μέρος των ΜΜΕ πολύ θα χαρούν αν πάει καλά αυτό το εγχείρημα, μου δημιουργείτε μια πιο απλή αλλά πραγματικά μεγάλη απορία.

Αγαπητέ συμπολίτη που δηλώνεις πιθανός ψηφοφόρος, θέλω να μάθω τι είναι αυτό που σε έψησε. Ειλικρινά καταλαβαίνω όσους θα μου πουν ότι “το βλέπω θετικά ως κάτι νέο και περιμένω να δω πως θα πάει”. Αλλά να έχουν ήδη πειστεί; Ιδεολογικό πρόσημο δεν μας έδωσε ακόμα. Θέσεις πέρα από γενικόλογες απόψεις ΕΝΟΣ ατόμου δεν έχουμε δει. Ούτε τα βασικά στελέχη. Υπάρχουν 30 υπογραφές ανθρώπων που γενικά κυκλοφορούσαν αρκετά στο protagon και που επίσης δεν έχουν κάποιο ξεκάθαρο ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα. Επομένως πώς δηλώνεις φίλε συμπολίτη ότι θα το ψήφιζες;

Κατανοώ ότι θες κάτι νέο. Ότι σε έχει κουράσει η κατάσταση. Αλλά θα αρκεστείς να καταπιείς τόσο εύκολα κάτι που σου πασάρουν με τόση χαρά ως νέο και καινοτόμο, χωρίς καν να του εφαρμόσεις τα βασικά φίλτρα; Χωρίς καν να κάνεις τον κόπο να ρωτήσεις, να μελετήσεις και να μάθεις τι καπνό φουμάρει; Δηλαδή το ότι ένας τηλεσταρ, με ενδιαφέρουσες θέσεις (το δέχομαι για την ανάγκη της συζήτησης) αλλά τελείως ανοργάνωτες και θολές, ετοίμασε μόνος με την παρέα του ένα κόμμα σου αρκεί;

Δεν βαρέθηκες να είσαι απλός παρατηρητής και στην καλύτερη περίπτωση σχολιαστής του καφενείου ή του καναπέ; Μπορείς να διανοηθείς ότι θα προκύψει κάτι νέο, καινοτόμο και συνάμα αξιόλογο, μέσα από θολούρα, τοποθετήσεις “στο περίπου”, one man shows και σπρώξιμο από τα ΜΜΕ που τόσα χρόνια, δεν μπορεί, έχεις καταλάβει τι ρόλο βαράνε; Μπορείς να διανοηθείς ότι το νέο που θα έρθει να αλλάξει τα πράγματα, μπορεί να έχει προκύψει χωρίς την συμμετοχή των πολιτών και της κοινωνίας; Ειλικρινά δεν βαρέθηκες να σου φοράνε “ηγέτες” και “σταρ” και να πρέπει να τους δέχεσαι;

Πολλές φορές έχω γράψει και εδώ ότι η υποκρισία είναι εθνικό μας σπορ. Και ότι όσο κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους μένοντας στην ασφάλεια του παρατηρητή (που καθόλου ασφάλεια δεν έχει, αλλά τέλοσπάντων) αλλά και στην αφέλεια του ανυποψίαστου, του αιφνιδιασμένου που μέρα παρά μέρα κάνει ελεύθερες πτώσεις από σύννεφα, δεν έχουμε καμία τύχη. Ίσως έχουμε λίγη τύχη αν αρχίσουμε να κάνουμε επιθετικές ερωτήσεις στον εαυτό μας κι όταν αποφασίσουμε να του απαντήσουμε σοβαρά, εμπεριστατωμένα και κατόπιν μελέτης. Ως τότε απλά θα χάνουμε χρόνο και θα πασάρουμε την ευθύνη και τα διάφορα μπαλάκια ο ένας στον άλλο.

Αποδομώντας το ποτάμι

Του Λουκά Χαλανδριτσάνου στο popaganda.gr

Εδώ και δύο μέρες υπάρχει στα σόσιαλ μίντια ένα σχετικό βουητό σαν αυτό που ακούς σε πανεπιστημιακό αμφιθέατρο πριν μπει ο πιο τρελάρας καθηγητής. Μια φήμη που ήθελε τον Σταύρο Θεοδωράκη να φτιάχνει πολιτικό κόμμα και να κατεβαίνει στις επερχόμενες Ευρωεκλογές επιβεβαιώθηκε και το buzz ακόμα δεν έχει σταματήσει. Τρελάρας ο Θεοδωράκης; Κάθε άλλο.

Στην αρχή νόμισα πως είναι μια καρναβαλική τρολιά από “to koulouri”, μέχρι που διάβασα το άρθρο του “Ξεκινάμε!” στο protagon.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή και ας δούμε ορισμένα σημεία του μανιφέστου.

“Η Ιδέα δεν είναι δική μου, είναι δική σας.” – Οι γκρούπις και οι φανς του Θεοδωράκη σε Λέρο, Βόλο, Χανιά, Θεσσαλονίκη δεν του είπαν ποτέ να κάνει κόμμα αλλά αυτός μέσα από την μαζική κατάθλιψη και τα συγχαρητήρια για τις εκπομπές του, αυτό κατάλαβε. Λες και αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν αρκετά κόμματα που καλύπτουν όλες τις πολιτικές επιλογές στην Ελλάδα για να επιλέξει κανείς. Ο Σταύρος Θεοδωράκης ξεκινάει άγαρμπα και με τρακ, θέλοντας να μοιραστεί την ενδεχόμενη νίκη που θα του έχει δώσει ο ούριος άνεμος της υποτιθέμενης φρεσκάδας, να δούμε όμως αν θα μοιραστεί και την ενδεχόμενη ήττα.

Μας γράφει πως όταν τον καλούν σαν motivational speaker σε σχολεία ανά την επικράτεια, καταλαβαίνει πως τα παιδιά δεν είναι πρόβατα, πως ξέρουν για τα λάθη των μεγάλων. Πως να κρυφτείς από τα παιδιά έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα, το πιάσαμε το υπονοούμενο. Δυστυχώς όμως για τον Θεοδωράκη τα παιδιά δεν ψηφίζουν και είναι πολύ καλή αναφορά για φτηνούς λαϊκίστικους συναισθηματισμούς που γίνονται άμεσα αντιληπτοί.

Πιο κάτω διαβάζουμε: ” Το θέμα είναι όμως τι κάνεις εσύ για την πατρίδα σου και όχι τι σκόντο θα σου κάνουν αυτοί που σε δανείζουν.” Εδώ παραφράζει το γνωστό “Μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για σένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για τη χώρα σου.” του JFK προσαρμόζοντας το στην σύγχρονη Ελλάδα του ΔΝΤ, όπως ακριβώς κάνει με τα ατακαδόρικα bio των αρθρογράφων του protagon. Το παρατηρήσατε και εσείς έτσι; Και σκόντο να μη μας κάνουν, αν η πατρίδα πρέπει να ξεχρεώσει στην ΕΚΤ και το ΔΝΤ τότε θα πρέπει να ξαναματαβάλουμε όλοι πλάτη. Κάπου το έχω ξανακούσει αυτό!

Στη συνέχεια ειπώνεται κάτι που στο επικοινωνιακό team της Ν.Δ. ακόμα χτυπιούνται που δεν το σκέφτηκαν: “Να δούμε τα κοινωνικά προβλήματα με τη λογική, χωρίς δογματισμούς και αγκυλώσεις. Μετανάστες, ναρκωτικά, σκουπίδια. {…} Οι μετανάστες δεν είναι κακοί, αλλά ούτε χωράνε όλοι. “Από πότε αγαπητέ οι μετανάστες είναι πρόβλημα; Και ένα πρόβλημα δίπλα στα ναρκωτικά και τα σκουπίδια; Να σας πω εγώ ποιό είναι το πρόβλημα κύριε Σταύρο. Το πρόβλημα σε αυτή τη χώρα είναι πως υπάρχουν άνθρωποι σαν και εσάς που θεωρούν πρόβλημα τους μετανάστες και όχι την πολιτική της Ε.Ε. και του ελληνικού κράτους εντός και εκτός των Ευρωπαϊκών συνόρων. Το πρόβλημα είναι πως οι μετανάστες είναι αναγκασμένοι να φύγουν από τον τόπο τους επειδή δεν έχει μείνει πέτρα στην πέτρα από πολέμους που η «πολιτισμένη» Δύση οργανώνει και συμμετέχει, καταφεύγουν αναγκαστικά στα ίδια κράτη που κατέστρεψαν τον τόπο τους. Και τότε, τα ίδια κράτη που τους κάνουν μετανάστες, κανονίζουν ώστε η μετανάστευση τους να είναι και «παράνομη»! Και όλο αυτό μας σερβίρεται ως ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ! Και στην τελική ποιος είναι αυτός που ξέρει αν χωράνε ή δεν χωράνε; Πως γίνεται να χωράνε στην Μανωλάδα αλλά όχι στο Παγκράτι και τον Άγιο-Παντελεήμονα; Ή μήπως να τους πάρει το ποτάμι τους μετανάστες όπως δηλαδή κυριολεκτικά συμβαίνει στον παγωμένο Έβρο;

Όμως είπαμε όχι φτηνά λογοπαίγνια με την λέξη “ποτάμι”. Υπάρχει το twitter για αυτή τη δουλειά.

“Το χώμα, ο ήλιος και η θάλασσα.” – Πολύ ποιητικό, έχει διαβάσει μπόλικο Ελύτη ο Θεοδωράκης και φαίνεται. Ελπίζω αν κάποια στιγμή κάνει κόμμα ο Λάκης Γαβαλάς να μην έχει ως αντίστοιχο σύνθημα το “Love, Luxury and Leisure” γιατί είναι άδικο άλλοι να διάβαζαν Ελύτη και άλλοι Vogue. Τα τρίπτυχα στην πολιτική έπιαναν πάντα, από το ριζοσπαστικό Liberté, Egalité, Fraternité, το αλησμόνητο Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια και το ξανά επίκαιρο Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία. Και επειδή με ποίηση κανείς δεν νίκησε σε εκλογές, έρχεται με ένα ριζοσπαστικό πρόταγμα να σηκώσει το μπαϊράκι της αλλαγής: “Για να φύγουμε όμως μπροστά πρέπει να γκρεμίσουμε το γραφειοκρατικό σύστημα που θρέφει τα κόμματα.” Ολίγον Αγανακτισμένος των πλατειών, ολίγον πρωτοποριακός, ο άνθρωπος που έγραψε αυτή τη γραμμή δεν είναι διόλου τυχαίος. Είναι ένας μεγαλοδημοσιογράφος του MEGA, σαρξ εκ σαρκός αυτού του γραφειοκρατικού συστήματος που θρέφει τα κόμματα. Αν ο ΔΟΛ και το MEGA δηλαδή ο Ψυχάρης, ο Μπόμπολας και οι επιχειρήσεις τους, δεν είναι η ατμομηχανή αυτού του συστήματος που θρέφει τα κόμματα τότε και οι χρυσαυγίτες δεν είναι νεοναζί και μας ψεκάζουν και η Τατιάνα Στεφανίδου είναι δημοσιογράφος.

Όμως εκτοξεύει βέλη και κατά της Αριστεράς, κοινοβουλευτικής ή μη: “Δυστυχώς όμως δεν μπορούν να μας σώσουν και όσοι είναι δέσμιοι θεωριών του 19ου αιώνα. Δεν μπορούν αυτοί, που ακόμη και σήμερα επαναλαμβάνουν ότι η Ελλάδα θα σωθεί αν … επιστρέψει στο παρελθόν.” Ενώ με την λύση “χώμα-γεωργία, κτηνοτροφία θάλασσα-ψάρια και τουρισμός” δεν πάμε πίσω, πάμε κατευθείαν στον 22ο αιώνα με το κοσμοδρόμιο της Καλαμάτας να στέλνει πυραύλους στον Άρη. Ο Θεοδωράκης έχει δίκιο, οι θεωρίες του 19ου αιώνα δεν μπορούν να μας σώσουν, όμως ξεχνάει κάτι πολύ σημαντικό που ακυρώνει το όλο επιχείρημα του. Πως οι θεωρίες δεν σώζουν, οι πράξεις των ανθρώπων σώζουν. Και όταν με τις θεωρίες κατανοήσεις κάτι τότε οι πράξεις σου γίνονται πιο εύκολες. Απλά μαθηματικά Α’ Γυμνασίου.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης είχε μέχρι πρότινος μια εκπομπή που λειτουργούσε άλλοτε ως προσωπογραφίες πρωταγωνιστών στο δικό του φαντασιακό ενώ η κάμερα ήταν πάντα στραμμένη πάνω του και άλλοτε ως πλυντήριο ανθρώπων όπως ο Βορίδης, ο Μιχαλολιάκος, ο άγνωστος ΜΑΤατζής και κουκουλοφόρος, των λιμενικών στο Φαρμακονήσι, ή την παρουσίαση της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα ως μια διένεξη, έναν “χαζοτσαμπουκά”.

Αν και οι εκπομπές του θεωρούνται από πολλούς τηλεοπτικό γκουρμέ, η κίνηση του για κάθοδο στις Ευρωεκλογές είναι μια παλιά συνταγή κακοφτιαγμένη και ακόμα χειρότερα… ξαναζεσταμένη:δημοσιογράφος που κατεβαίνει στην πολιτική. Τόσο πρωτότυπο όσο το ταπεραμέντο και τα πάφ-πούφ της Λιάνας Κανέλλη στα τηλεοπτικά στούντιο. Και επειδή πιάσαμε την Λιάνα, δηλαδή άλλη μια δημοσιογράφο που κατέβηκε στην πολιτική αρένα, να θυμίσω στα γρήγορα ορισμένους δημοσιογράφους που έκαναν το ίδιο. Παντελής Καψής, Πάνος Παναγιωτόπουλος, Σίμος Κεδίκογλου, Φωτεινή Πιπιλή, Γιάννης Μιχελάκης, Κ. Γκιουλέκας, Γιώργος Βαρεμένος, Τέρενς Κουΐκ, Πέτρος Ευθυμίου, Γιάννης Ρουμπάτης, Γιώργος Ρωμαίος, Νάσος Αθανασίου, Γιάννης Δημαράς, Άννα Καραμανλή, Σοφία Βούλτεψη, Αργύρης Ντινόπουλος και άλλοι… Και ας μην θυμίσω όσους απλά πολιτεύτηκαν ως υποψήφιοι και δεν βγήκαν ποτέ.

Και όχι μόνο αυτό, ο Θεοδωράκης είναι ακόμα ένας τολμηρός που φτιάχνει ένα κόμμα, σαν τον συνονόματο του στην ΣΠΙΘΑ, όπως ο Σαμαράς την Πολ.Αν., ο Μάνος την Δράση, ο Τζήμερος την Δημιουργία Ξανά, ο Καρατζαφέρης το ΛΑ.Ο.Σ., ο Βασίλης Λεβέντης την Ένωση Κεντρώων, ο Βεργής τους Έλληνες Οικολόγους και ο Πατσαντζής το Χριστοπιστία…

Ο τηλεορασάνθρωπος με το σακίδιο και το κόκκινο moleskin είδε πως η Δημ.Αρ. μας τελείωσε, πως οι 58 δεν ήταν ικανοί να γίνουν ούτε καν 59 και έτσι είπε να χτυπήσει την κατάλληλη στιγμή. Είπε να εμφανιστεί ως “νέα πνοή στον τόπο” ακριβώς γιατί έχει ένοχη συνείδηση. Δηλαδή; Η ηθική σύγκρουση μέσα του μεταξύ του να κρατήσει αυτό το ψαγμένο-ανθρώπινο-εναλλακτικό προφίλ του δημοσιογράφου που έχει και στο να γίνει ένας αρχηγός κόμματος όπως οι παραπάνω, είναι το περιεχόμενο όλου του “ποταμιού”. Μια νεύρωση που είναι σήμερα πάρα πολύ συνηθισμένη δυσαρμονία στις προσωπικότητες όσων έχουν περάσει έστω και για ένα λεπτό από την οποιαδήποτε Αριστερά, μια νεύρωση όσων θαμπώθηκαν από την δημοσιότητα και φυσικά ξέρουν πως αυτή θα είναι η προωθητική δύναμη που θα τους στείλει στο πολιτικό διάστημα. Η αναγνωρισιμότητα στις μέρες μας όμως μπορεί να είναι σαν καύσιμο είναι όμως και εύφλεκτη. Εξαιτίας λοιπόν αυτής της νεύρωσης δεν κατεβαίνει ως υποψήφιος ο ίδιος αλλά βάζει άλλους να λερωθούν. Με την πετυχημένη συνταγή της Χ.Α. δηλαδή βάζουμε νέους άφθαρτους, άσχετους με την πολιτική ανθρώπους της καθημερινότητας ενάντια στο κατεστημένο μακριά από κόμματα, το αναμενόμενο virality, τη δεδομένη στήριξη του megaλου καναλιού και την έλλειψη ενός πόλου της κεντροαριστεράς, ο Θεοδωράκης νομίζει πως θα έχει αποτελέσματα και ποσοστά και γιαυτό και θα πάει να το παλέψει. Ξεχνάει όμως πως από το 2010 μέχρι σήμερα έχουν δημιουργηθεί τόσα κόμματα όσα τα τελευταία 30 χρόνια.

Το “ΠΟΤΑΜΙ” του Σταύρου Θεοδωράκη είναι ακόμα ένα μεταμνημονιακό μόρφωμα που η μόνη διαφορά του από τα υπόλοιπα κόμματα του πολιτικού φάσματος που επικαλείται πως ανήκει είναι πως ένα αρκετά αστείο όνομα. Και επειδή μου αρέσουν πολύ τα αστεία ονόματα και η Αριστερά, αλλά όχι οι κοροϊδίες, τότε θα ψηφίσω κάποιο άλλο κόμμα με αστείο όνομα όπως ΣΥΡΙΖΑ ή ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Υ.Γ. Θα ήθελα πολύ να μάθω από που βγήκε το όνομα “ΠΟΤΑΜΙ” και αν το εμπνεύστηκε από τις εκδόσεις “ΠΟΤΑΜΟΣ” που κυκλοφορούν τα τρία βιβλία του, τότε θεωρώ πως ένα ακόμα αίνιγμα των ημερών μας λύθηκε. Και τέρμα η πλάκα με τον άνθρωπο, και καλή τύχη στις Ευρωεκλογές, θα την χρειαστείτε. ΠΟΛΥ.

Πηγή: http://popaganda.gr/apodomontas-potami/