Γίνεται όμως ζωή part-time;

Σήμερα ήταν μια ακόμα μέρα ρουτίνας. Πήγα για δουλειά στις 8:30. Γύρισα σπίτι στις 20:30. Κι αφού δεν έχει ανακαλυφθεί ο τρόπος να προσπερνάμε τις βιολογικές μας ανάγκες, θα σπαταλήσω και 5-6 ώρες για ύπνο και 1-2 για φαγητό και μπάνιο.

Τι μένει; Ένα τετράωρο. Όπου πρέπει να χωρέσεις όλο σου τον εαυτό. Ότι είσαι. Να προλάβεις να είσαι μπαμπάς για το μικρό. Και μάλιστα σε ώρες που “τα καλά παιδάκια κοιμούνται”. Ευτυχώς το δικό μου δεν είναι τόσο καλό και προλαβαίνω να το δω λίγο. Στο ίδιο τετράωρο πρέπει να προλάβεις να είσαι και σύντροφος, να μιλήσεις με τον ανθρωπό σου, να επικοινωνήσετε, να ερωτευτείς ή και να τσακωθείς ρε αδερφέ! Θες να προλάβεις επίσης να είσαι και φίλος. Να μιλήσεις με τους δικούς σου ανθρώπους να πείτε κανένα αστείο ή να μοιραστείς κάποια ανησυχία. Στο ίδιο εννοείται τετράωρο καλό είναι να προλάβεις να είσαι και γιος, αδερφός, θείος, νονός ή ανηψιός τέλοσπαντων. Και γείτονας ακόμα.

image

Κάπου μέσα σε όλα αυτά θες να προλάβεις να είσαι και λίγο ποδοσφαιριστής, λίγο σινεφίλ, να ακούσεις τις μουσικές σου και να πας και καμιά βόλτα. Θες να καταφέρεις και να είσαι ενημερωμένος κι ενεργός πολίτης. Να συμμετέχεις σε όσα συμβαίνουν γύρω σου. Θες να κάνεις εκείνα τα μαθήματα φωτογραφίας που τόσο σ’αρέσει. Να γράψεις και τις σκέψεις σου στο blog σου, καλή ώρα.

Σε τέσσερις ώρες μέσα θες να είσαι και ενεργός οικονομικά καταναλωτής και κοινωνικά πολίτης. Να περάσεις αξίες και να διαπαιδαγωγήσεις τα παιδιά σου. Όπως υποψιάζεται κανείς εύκολα, χλωμό ακούγεται. Και αυτό είναι κακό νέο συνολικότερα…

Τετράωρη ζωή λοιπόν. όπως την τετράωρη, part time εργασία την οποία έχουμε καταπιεί, συνηθίσει και αποδεχτεί πια. Θα αποδεχτούμε και θα συνηθίσουμε και την τετράωρη ζωή; Γίνεται όμως ζωή part-time;

Υπάρχει ζωή στα social networks;

Έχω την πάγια θέση ότι τίποτα δεν είναι καλό ή κακό, χρήσιμο ή άχρηστο, παραγωγικό ή μη, επικίνδυνο ή ακίνδυνο, επιβλαβές ή αβλαβές από μόνο του. Όλα είναι εργαλεία στα χέρια μας και τα αξιοποιούμε όπως κρίνουμε. Από την πυρηνική ενέργεια έως το αλάτι και τη ζάχαρη. Αυτό ισχύει και για τα social networks.

Προσωπικά τα θεωρώ εξαιρετικό εργαλείο για τη δουλειά, για επικοινωνία κι ανταλλαγή απόψεων αλλά και για τις προσωπικές επαφές. Αν μπορείς να το διαχειρίζεσαι καθόλου δε σε αποξενώνουν, όπως ακούω από πολλούς. Το αντίθετο.

Το σκεφτόμουν πάλι αυτό τον τελευταίο καιρό παρατηρώντας τον ίδιο μου τον εαυτό. Κυρίως από τα τέλη του Σεπτέμβρη (για λόγους που προφανώς δεν σε αφορούν και δεν σε ενδιαφέρουν αγαπητέ αναγνώστη μου) πήζω άσχημα. Γυρνάω αργά σπίτι, προλαβαίνω να κυκλοφορήσω λίγο και μιλάω με πολύ περιορισμένο κύκλο ανθρώπων. Αντιστοίχως εχω και λιγότερο χρόνο για να ψαχτώ, να εμβαθύνω σε ότι με ενδιαφέρει και να παρατηρήσω τον κόσμο γύρω μου, που είναι από τις αγαπημένες μου συνήθειες.

Που κολλάει τώρα αυτό με τα social media θα μου πεις. Κολλάει. Αφού λοιπόν δεν προλαβαίνω να κυκλοφορήσω, να ακούσω, να μάθω και να παρατηρήσω όσο θα ήθελα, πρόσεξα ότι ενστικτωδώς το έκανα αυτό μέσα από τα social.

Μηχανικά, χωρίς να το προετοιμάσω είδα τον εαυτό μου να κάνει το να κοιτάει τι λένε συγκεκριμένα άτομα για θέματα πολιτικής επικαιρότητας πχ. Τους έχω χαρτογραφήσει στο μυαλό μου και το κάνω αυτόματα. Ο φίλος μου που εκτιμώ πχ από την Αριστερά εκτός ΣΥΡΙΖΑ ή ΚΚΕ, ο φίλος που κινούμαστε σχεδόν πάντα στο ίδιο μήκος, ο φίλος μου που έχει ξεμείνει στο ΣΥΡΙΖΑ αλλά εμπιστεύομαι το μυαλό του. Κι ο φίλος του ΚΚΕ να σιγουρευτώ για το αναμενόμενο. Κοιτάω ομως και τι λέει και ο φίλος που κινείται…κεντροαριστερά και έχει ενδιαφέρουσες απόψεις. Ρίχνω και μια ματιά στο δεξιό τμήμα να δω πως αντιμετωπίζει κάθετι. Παίρνω κλίμα στα γρήγορα.

Το ίδιο συμβαίνει και σε πιο επαγγελματικό επίπεδο. Κάνω μια βόλτα από το πολιτικό-οικονομικό-επιχειρηματικό ρεπορτάζ μέσα από τα ποσταρίσματα φίλων δημοσιογράφων. Γνωρίζοντας λίγο πολύ την αφετηρία τους. Και την ευελιξία που τους παρέχει το όποιο Μέσο τους. Παίρνω κλίμα κι από εκεί.

Ακόμα και για το ποδόσφαιρο με βοηθά. Θα δω τι λέει ο γνώστης που ξέρει πραγματικά μπάλα, τι λέει ο πιο φανατικός, τι λέει κι ο γκρινιάρης και θα μπω στο νόημα. Εννοείται ότι κλίμα παίρνεις και μουσικά. Τι παίζει αυτή την εποχή. Τι μουσικές είχες καιρό να ακούσεις και σου έλειψαν. Ξεστραβώνεσαι και με μουσικές που πρώτη φορά ακούς. Επιβεβαιώνεις δε και τι μουσικές δε θα άκουγες ποτέ.

Ακόμα και τι γίνεται στην πόλη σου παίρνεις χαμπάρι κι ας ζεις εδώ και 15 χρόνια 400 χλμ μακριά και με μια θάλασσα ανάμεσα.

Μη σας πω ότι αν είσαι παρατηρητικός “μυρίζεσαι” και ποιός φίλος είναι ερωτευμένος, φρεσκοχωρισμένος ή ζορισμένος. Βλέπεις και ενδιαφέρουσες συζητήσεις γονιών όπως εσύ. Από όλα έχει ο μπαξές αν θες!

Και ξέρεις φίλε αναγνώστη μου υπάρχουν κάποιοι, αρκετοί ευτυχώς φίλοι που είναι μέσα σε όλες τις κατηγορίες. Κι αυτοί είναι πολύτιμοι για να μην απομονωθείς από τη ζωή όσο κι αν πήζεις. Αρκεί να ξέρεις να διαχωρίζεις τη πραγματική ζωή και να φιλτράρεις τα “στημένα” posts που (νομίζουν ότι) παρουσιάζουν μια πλασματική και ψεύτικη ζωή. Αυτούς τους ματαιόδοξους γρήγορα μαθαίνεις να τους αφήνεις απ´εξω από τη διαδικτυακή βόλτα σου.

IMG_0932.PNG

Οι πλευρές του νομίσματος της ζωής

Είμαι παρατηρητής. Περιεργάζομαι. Όχι όμως για να σχολιάσω (σπάνια το κάνω), ούτε και για να μάθω μυστικά. Με αφήνουν αδιάφορο. Πλάθω τις ζωές των άλλων. Πηλός στα χέρια μου, γίνονται εικόνες. Στο Μετρό, στο δρόμο, στην αναμονή στην τράπεζα, στο ζευγαράκι που πίνει καφέ δίπλα μου. Everyday stuff.

Αν δε πιάσεις το κέρμα και από τις δύο πλευρές, δεν ξέρεις. Αν δε το πιάσεις. Και όχι αν δεν το δεις. Το κέρμα έχει πλευρές, όχι όψεις. Άλλο να πιάνεις, άλλο να βλέπεις. Μεγάλη η διαφορά. Το κατάλαβα πρόσφατα. Τι είναι αυτό το φοβερό που κατάλαβα πάλι; Ότι η επιρροή του προσωπικού φίλτρου στο πώς βλέπεις το περιβάλλον που κινείσαι. Οκ, το ξέρω είναι προφανές, απλά όταν το βιώνεις είναι αλλιώς.

Πιο συγκεκριμένα:

Το μαιευτήριο για μένα ήταν πάντα μια μεγάλη παιδική χαρά. Βασικά, μια χαρά των ενηλίκων. Είχα πάει 2-3 φορές στη ζωή μου για γέννες παιδιών φίλων και συγγενών. Και μια και πιο σημαντική για τη γέννηση του γιου μου.
Τις μέρες που πέρασα εκεί, έπλαθα και έπλαθα. Κοιτούσα και έφτιαχνα κόσμους. Τον νέο μπαμπά που κάνοντας τσιγάρο έξω σκέφτεται που θα βολέψει την κούνια στο δυάρι χαμογελώντας. Την γιαγιά που θυμάται όταν γέννησε την κορούλα της που σήμερα έχει γίνει ολόκληρη μαμά και βουρκώνει. Την αδερφή που καμαρώνει που έγινε θεία αλλά παράλληλα αναρωτιέται «εγώ πότε θα γίνω μάνα». Τον παππού που κάθεται στο καφέ και κερνάει το γιατρό και τον σερβιτόρο και τον ταξιτζή που τον έφερε ακόμα κι εσένα που τον κοίταξες.

Έλα όμως, που είδα και το μαιευτήριο από την ανάποδη πρόσφατα. Έχοντας λοιπόν πάει εκεί όχι για «καλό σκοπό» κατάλαβα ότι δεν έβλεπα καθόλου καλά γύρω μου τις προηγούμενες φορές.

Τα μισά είχα δει μόνο.

Δεν είχα δει τον μεσήλικα υποψήφιο μπαμπά που αγωνιά για το πόρισμα της 4ης προσπάθειας εξωσωματικής. Δεν είχα καταλάβει ότι το τσιγάρο έξω μπορεί και να είχε συνοδεία σκέψεις για το «αν θα τα καταφέρει η γυναίκα μου στον τοκετό, με τόσα καρδιακά προβλήματα».

Δεν είχα δει ούτε τα δακρυσμένα ζευγάρια βγαίνουν βιαστικά από το υπερηχογράφημα και περιμένουν το γιατρό να τους πει ότι δεν κατάλαβαν καλά ή ότι είναι λάθος αυτό που έδειξε η εξέταση. Δεν είδα ούτε και την μαμά που έφευγε άδεια και απογοητευμένη, γιατί όλα είχαν στραβώσει ξαφνικά στον 6ο μήνα.

Αυτό με το νόμισμα λοιπόν και τις δύο πλευρές, καθόλου ψέμα δεν είναι. Γι αυτό υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι την επόμενη φορά που στενοχωρημένος θα παρατηρώ τους γύρω μου, θα φανταστώ μια αισιόδοξη και γεμάτη χαμόγελα ιστορία. Κι όταν μέσα στη χαρά μου, θα πλάθω την ιστορία κάποιου, θα είμαι πιο παρατηρητικός και θα δίνω σημασία στο δακρυσμένο βλέμμα που ως τώρα δεν έπιανε το ραντάρ του νου μου.