Είναι θέμα εμπιστοσύνης τελικά.

Μερικές σκέψεις σκόρπιες με αφορμή όλα όλα ζούμε…

1. Δε ξέρω τι θα απογίνει αλλά στον Τσίπρα και στον ΣΥΡΙΖΑ θα χρεώνουμε ότι έριξαν τις μάσκες της Ε.Ε. Καμια δημοκρατια και ενότητα στην τωρινή Ευρώπη. Οικονομική-αποικιοκρατική ολιγαρχία εχουμε. Και ηγεσίες σερβιτόρους συμφερόντων κι οχι πολιτικούς “παίκτες” με όραμα και μακροπρόθεσμη στρατηγική

2. Όποιος νομίζει ότι η φασαρία γίνεται για το ΦΠΑ, το άνοιγμα επαγγελμάτων και τον ΕΝΦΙΑ ή για κομματικούς λόγους της ελληνικής μας αποικίας και δε βλέπει ότι πια πρόκειται για “μεγαλο παιχνίδι” με παγκόσμια εμπλοκή όπου το δικό μας ζήτημα χρησιμοποιείται ως αφορμή, απλά εθελοτυφλεί. Ή δεν έχει συνηδειτοποιήσει τη σοβαρότητα της κατάστασης.

3. Αν νομίζουν κάποιοι οτι ακόμα και τώρα η συμβολή τους μπορεί να ειναι “συμφωνία να ναι κι ότι να ναι”, λυπάμαι αλλα δε βλέπουν ούτε με ορίζοντα τριμήνου. Είναι απείρως πιο πολύπλοκο. Το ίδιο ισχύει και για τους επαναστάτες άνευ σχεδίου και στη θεωρία.

4. Επίσης αν κάποιοι νομίζουν οτι το να πέσει ο Τσίπρας λύνει το πρόβλημα απλά έχουν χάσει κάθε δημοκρατικό τους ένστικτο, τους έχει υπερνικήσει η ανασφάλεια στην καλύτερη περίπτωση ή εχουν αποκτήσει ανοσία στη χειρότερη. Στηρίζοντας την εκλεγμένη Κυβερνηση στο συγκεκριμένο καθεστώς όχι πια πίεσης αλλά εξευτελισμού βάζεις υποθήκη για να στηριχτεί οποιαδήποτε Κυβέρνηση εκλεγεί στο μέλλον (η οποία μπορεί να είναι και αυτή που εσύ θα προτιμούσες).

5. Δια πυρός και σιδήρου αποκτήσαμε κάποιους “φίλους”. Ας τους αξιοποιήσουμε αλλά ας μην μπερδευόμαστε. Άλλο φιλία κι άλλο λυκοφιλία. Και καλό ειναι να αποδαιμονοποιησουμε το λεγόμενο plan b και να κάτσουμε να το σχεδιάσουμε στα σοβαρά ως εναλλακτικό σενάριο. Σε τελική ανάλυση η άλλη πλευρά το έχει ηδη κάνει, εμείς από κόμπλεξ θα κάνουμε ότι δεν υπάρχει καμία τέτοια πιθανότητα;

6. Ειλικρινά δε ξέρω τι είναι καλύτερο για τη χώρα αυτή την ώρα. Μεγάλωσα σε ένα φιλό-ευρωπαϊκό περιβάλλον και πάντα έβλεπα με θετικό τρόπο την ευρωπαική μας προοπτική και παρουσία. Είχα όμως μια άλλη Ευρώπη στο μυαλό μου. Από την άλλη δεν βλέπω μια χώρα σε έστω νορμάλ κατασταση που θα μπορούσε με δυσκολίες και προβλήματα μεν αλλά χωρις να πέσει σε κώμα εκτος ευρώ και Ε.Ε. Δυστυχώς είμαστε εξουθενωμένοι, με μια ημιθανή οικονομία και λαό πρόθυμο για ρηξη μεν, χωρις καμία ενημέρωση (πέρα απο τρομολαγνικά ή απολύτως απλουστευτικά σενάρια) για το πως γίνεται αυτό και τι επιπτώσεις εχει.

Η συμφωνία που προτείνεται ειναι αφόρητη. Κι εχει αποικιακούς όρους. Εμπεριέχει και μεταρρυθμίσεις που όντως έχουν νόημα. Αλλά χάνονται μέσα στην ασφυξία που προκαλούν τα υπόλοιπα.
Η μη συμφωνία δυστυχώς δεν εχει προετοιμαστεί και μας βρίσκει περιπου σε κώμα σαν χώρα. Δεν εχω πειστεί οτι ΑΜΕΣΑ θα μας δώσει λύση στις παρούσες συνθήκες.

Σπάνια εχω υπάρξει τόσο αναποφάσιστος. Όσες φορές μου έχει συμβεί επέλεξα να “ακούσω” κάποιον που να εμπιστεύομαι τόσο σε γνώσεις όσο και σε προθέσεις. Το θέμα ειναι ποιόν εμπιστεύεσαι τελικά. Πχ δεν εμπιστεύομαι τους πρώην. Ούτε τους εταίρους, τη σημερινή ευρωπαϊκή ηγεσία. Ούτε όσους δε μου δείχνουν το σχέδιο τους. Ούτε αλλαζόνες και θορυβώδεις τύπους όπως ο Βαρουφάκης. Ενστικτωδώς λοιπόν θα περιμένω να ακούσω τι προτείνει ο Τσακαλώτος, ο οποίος ειναι πολύ κοντά στα…”γούστα” μου ως οικονομολόγος κι ως ανθρωπος και κοσμοθεωρία. Και για τελευταία φορά θα περιμένω να δω τι θα μας προτείνει και πως θα κινηθεί ο Τσίπρας που ελπίζω οτι έχει μάθει μετά από ένα 6μηνο με παθήματα, αφέλεια, διστακτικότητα και σπασμωδικές κινήσεις. Έτσι για χάρη της παλιάς “καλής” νεανικής μας εποχής, οτν είμασταν λίγοι και “μη κυβερνητικοί”.

IMG_0706.JPG

Μια διαδήλωση και για μένα ρε παιδιά!

Γενικά είμαι άνθρωπος που πιστεύει στην πολιτική που διαμορφώνεται «από κάτω προς τα πάνω». Δεν πιστεύω στα κόμματα που δημιουργεί ο Μεσσίας (όπως πχ ο Σταύρος Θεοδωράκης), ούτε στα εγχειρήματα που αποφασίζονται και κυρίως σχεδιάζονται στρατηγικά από ομάδες και κλίκες. Έχω δε αλλεργία στις κομματικές γραμμές αλλά και στις προσωπικές γραμμές.

590_b0a61d22c92480a41e2c2d2b0dcb74e6

Πάντα πίστευα ότι η διεκδίκηση στο δρόμο είναι ένα σημαντικό εργαλείο στα χέρια των κάθε λογής κινημάτων και απέναντι (ή και δίπλα σε σπάνιες περιπτώσεις) των κάθε λογής εξουσιών. Και έχω επισημάνει πολλές φορές ότι σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στην Ευρώπη (που ορθώς τονίζουμε ότι ανήκουμε) ο δρόμος είναι ένα πεδίο δράσης αποδεκτό που χρησιμοποιείται από σχεδόν όλες τις ιδεολογικές «φυλές». Μόνο εδώ στην Ελλάδα, για χρόνια, «φιλελεύθεροι» της δεξιάς και από ένα σημείο κι έπειτα και της κεντροαριστεράς τον αντιμετώπιζαν με απαξίωση, ειρωνεία με τα γνωστά σχόλια ότι «συμμετέχουν βολεμένοι αργόσχολοι» ή ότι «πας μια βόλτα και νομίζεις ότι θα αλλάξει κάτι;». Επομένως το ότι τον υιοθέτησαν σαν πεδίο διεκδίκησης, ακόμα κι αν δε συμφωνείς με το αίτημα τους, υπήρξε μια καλοδεχούμενη είδηση.

Όλος αυτός ο πρόλογος γίνεται για να σας πω τον… πόνο μου. Πρώτη φορά βρέθηκα σε δίλημμα για το αν θα πρέπει να πάω στο Σύνταγμα και πότε. Βασικά πρώτη φορά ένιωσα να μην με εκφράζει καμία από τις δύο επιλογές που είχα. Δεν μου ήταν εύκολο να αποφασίσω να κατέβω σε μια πορεία που θα  με καπελώσει (εμένα που λέω “Τέλος στη Λιτότητα”) ένα πανό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ “έξω από το ευρώ”. Γιατί ας μην κρυβόμαστε, το ξέραμε ότι αυτό θα έπαιζαν τα ΜΜΕ κι αυτοί είναι που κάνουν και περισσότερη “φασαρία.

Όμως είναι επίσης αδύνατο να δηλώνεις Ευρωπαίος, με τα δικαιώματα, τις ελευθερίες, τις νοοτροπίες κλπ που αυτό περιλαμβάνει μαζί με τη Σιδέρη, τον Πλεύρη, τον Δένδια, τον Βαρβιτσιώτη, τον Άδωνη, τον Λοβέρδο και τον Μπίστη και να δεχτείς να καπελώνουν την συγκέντρωση οι «πάση θυσία ευρώ» και οι «no stalinism» που ακούνε αριστερά (ή και αμφισβήτηση της “αριστείας” και βγάζουν σπυράκια).

Δυστυχώς νιώθω ότι ούτε με τους μεν έχω να συνδιαμορφώσω κάτι ούτε όμως και με τους δε. Δεν υπάρχει η ελάχιστη κοινή βάση.

europi-660

Τι ήθελες εσύ δηλαδή να γίνει και γκρινιάζεις θα μου πείτε ; Λοιπόν ήθελα μια συγκέντρωση που θα έχει ως σύνθημα το “ναι στην Ευρώπη- όχι στην λιτότητα”. Που θα έλεγε ότι δεν είναι το δίλημμα ευρώ ή δραχμή αλλά το να ζούμε σαν πραγματικοί Ευρωπαίοι, σύγχρονοι πολίτες, ενός κράτους καλά οργανωμένου με κοινωνική δικαιοσύνη και με φροντίδα για τις κοινωνικές ανισότητες. Μια συγκέντρωση που θα απαιτούσε μεταρρυθμίσεις αλλά δε θα βάφτιζε μεταρρύθμιση τους ΕΝΦΙΑ και τα voucher. Μια συγκέντρωση που θα έλεγε καθαρά ότι με βασικό μισθό 500 ευρώ ή και 750 ευρώ και καρτέλ στα βασικά αγαθά, παραπαιδεία και εξ ανάγκης χρήση της ιδιωτικής υγείας ΔΕΝ ΖΕΙΣ! Μια συγκέντρωση που θα μιλούσε για δομικές αλλαγές στην Ελλάδα υπονοώντας ότι αυτές είναι απαραίτητο να γίνουν και στην Ευρώπη.

1312302

Για να το πω όσο πιο μπορώ πιο μαζεμένα, θέλω μια συγκέντρωση που θα απαιτεί δημοκρατία, σεβασμό στο δικαίωμα τον πολιτών να αποφασίζουν, οικονομικό πλουραλισμό και εξάλειψη των κοινωνικών ανισοτήτων στην ευρωζώνη και την Ευρώπη γενικότερα. Και θα απαιτεί, ξεκινώντας από την Ελλάδα, να γίνει από το «νέο», έξω από φθαρμένα πρόσωπα, διαδικασίες και συνήθειες κάθε απόχρωσης.

διαδηλωση

Για το θέμα της διεκδίκησης και των κινητοποιήσεων και για να σκεφτόμαστε λίγο βαθύτερα τα θέματα παραθέτω μια πολύ ενδιαφέρουσα και σύντομη ανάλυση του Kostas Svolis:

“Οι ΣΥΡΙΖAίοι κοιτάζανε αμήχανα το ότι δεν είχαν καταφέρει να κινητοποιήσουν ούτε καν το κομματικό τους μηχανισμό, χαμογελάγανε με συμπάθεια στους βουλευτές και τους υπουργούς που ήταν στην συγκέντρωση. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χάρηκε που μπήκε στην Βουλή. Η Ροσινάντε η μόνη Αναρχική συλλογικότητα που κατάλαβε το κρίσιμο του ζητήματος, (που έχει να κάνει όχι μόνο με την εμφάνιση των βρικολάκων του «μένουμε Ευρώπη», αλλά και με το ότι οι εξελίξεις, όπως φαίνεται, θα οδηγήσουν σε μια ακόμα μεγαλύτερη επίθεση στα λαϊκά και εργατικά συμφέροντα), αποχώρησε αμήχανα. Κάποιος ελάχιστος κόσμος του κινήματος που ήταν εκεί, κοιτούσε σαστισμένος το πανηγυράκι.

Το θέμα δεν είναι το εάν ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταφέρει να κάνει συμφωνία ή όχι, το θέμα δεν είναι το ευρώ ή η δραχμή, το θέμα δεν εάν θα φανούνε πιο πολλοί οι δανδήδες της Δευτέρας , από τους Αριστερούς της Κυριακής.

Το θέμα είναι ότι πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να ξαναβγεί στο δρόμο ο κόσμος που φτωχοποιήθηκε από την κρίση, οι άνεργοι, οι εργαζόμενοι, οι χωρίς ρεύμα…, όσα βρέθηκαν στους δρόμους του αγώνα τα 5 προηγούμενα χρόνια. Όλοι αυτοί που ξέρουν ότι ένα νέο μνημόνιο (πες το συμφωνία) θα σφίξει ακόμα παραπάνω την θήλεια στο λαιμό τους. Αυτοί που έχουν καταλάβει, ακόμα και από ένστικτό, ότι όσοι κατεβαίνουν στις κινητοποιήσεις της «γεμάτης κατσαρόλας», υπερασπίζονται το παντεσπάνι κλέβοντας την μπομπότα.
Καμία καλή εξέλιξη δεν μπορεί να υπάρξει όσο οι «από κάτω» απλά περιμένουν τις εξελίξεις και δεν δημιουργούν τις εξελίξεις…”

Ερωτήματα που δεν μπορεί να μένουν ρητορικά!

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος είναι ένας, κατά τη γνώμη μου, εξαιρετικά καταρτισμένος και διαβασμένος οικονομολόγος. Που γνωρίζει εξαιρετικά το αντικείμενο. Ενδεχομένως τον αδικούν τα ελληνικά του στον προφορικό λόγο, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν θέτει σοβαρά ζητήματα και καίρια ερωτήματα. Ακολουθεί η εισήγησή του στην Βουλή με πλήθος ερωτημάτων προς τον Γ. Στουρνάρα που πολύ θα με ενδιέφερε να μη μείνουν… ρητορικά!

 

“Σκληρές ερωτήσεις για το Eurogroup, οι οποίες έμειναν αναπάντητες -γεγονός που εξηγεί και γιατί η κυβέρνηση είπε όχι στην πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ για προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση-, απηύθυνε στον Γ. Στουρνάρα ο Ευκλείδης Τσακαλώτος στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής.

“Μας είπατε ότι για να δουλέψει η Ευρωζώνη πρέπει όχι μόνο οι ελλειμματικές χώρες να περιορίσουν τα ελλείμματά τους, αλλά και οι πλεονασματικές χώρες να μειώσουν τα πλεονάσματα αυξάνοντας τη ζήτηση. Αυτό το είπατε στο Εurogroup; Ή απλώς αποτελεί την επιστημονική σας θέση; Γιατί αυτό που μας ενδιαφέρει είναι τι είπατε εκεί.

Είπατε ότι η λύση βρίσκεται στην εμβάθυνση της Ε.Ε. Κρίνεται ότι εκεί πάει η Ε.Ε.; Γιατί εγώ δεν βλέπω να πηγαίνουμε εκεί. Το καλοκαίρι αποφασίστηκε, υποτίθεται, η τραπεζική ένωση. Το πρώτο σκέλος το έχει ήδη πάρει πίσω η Γερμανία -δηλαδή δεν συμφωνεί το ποσό της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών να μην περνάει στο χρέος των κρατών – μελών. Και εσείς, με τη δική σας υπογραφή, καταστρέψατε το δεύτερο σκέλος, δηλαδή την ευρωπαϊκή εγγύηση καταθέσεων. Με τη δική σας υπογραφή, ξέρουν πια όλοι οι καταθέτες, σε όλη την Ευρώπη, πως οι καταθέσεις τους δεν έχουν καμία εγγύηση.

Μας είπατε ότι θωρακίσατε την Ελλάδα. Τι θωρακίσατε, να καταλάβω. Υπήρχε στο Εurogroup έστω και ένας χριστιανός που να είπε ‘πού πάτε’; Να πει ότι στο μέλλον κάθε κρίση θα αποτελεί και δράμα; Ότι σε κάθε κρίση θα κυριαρχεί ο φόβος; Πιστεύετε πραγματικά αυτό που είπε ο Γερούν Ντάισελμπλουμ μετά την τηλεσύσκεψη; Ότι είναι μια εφάπαξ απόφαση; Ποιος μπορεί να το πιστέψει αυτό;

Είπατε στον Άσμουσεν ότι τα οικονομικά που ξέρει μπορούν να γεμίσουν μόνο το πίσω μέρος ενός γραμματοσήμου; Ότι ο Όλι Ρεν είναι από τους πιο αναξιόπιστους πολιτικούς στην ιστορία της Ε.Ε.; Ότι δεν του έχει βγει ούτε μία πρόβλεψη; Ότι και με τον νόμο των πιθανοτήτων κάποια θα έπρεπε να είχε βγει, αλλά δεν το έχει πετύχει ακόμη;

Τι έχετε μάθει από αυτήν την κρίση; Δεν είναι καιρός να μάθετε ότι χρειαζόμαστε μια συνολική λύση; Ότι η αντιμετώπιση κάθε κρίσης χωριστά και κάθε χώρας ξεχωριστά έχει αποτύχει παντελώς; Θέλω να απαντήσετε συγκεκριμένα. Ποιους υπουργούς των Οικονομικών άλλων χωρών του Νότου είδατε για να διαμορφώσετε κοινές θέσεις; Τι συμμαχίες δημιουργείτε;”

 

Πηγή: http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=761023