Ωραία. Και μετά;

Του Άγγελου Τσέκερη στην Αυγή (https://www.avgi.gr/article/2899231/oraia-kai-meta- )

Στις εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε μια καθαρή νίκη με τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες. Κέρδισε τη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας και πάλεψε στα ίσια για τον Δήμο της Αθήνας. Με το σπαθί του κέρδισε άλλη μία Περιφέρεια, και πάρα πολλούς δήμους στη Β’ Αθηνών και σε ολόκληρη την Ελλάδα. Αυτό που δεν κατάφερε, είναι να πετύχει ένα ποσοστό ανατροπής στις περιφερειακές εκλογές.

Από την πλευρά της, η κυβέρνηση πέτυχε δύο από τους στόχους της. Να χάσει με διαφορά θεωρητικά αναστρέψιμη και να αποφύγει την εκλογική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ. Με αυτά τα δεδομένα, και με τη βοήθεια των εξαιρετικά φιλικών καναλιών, κατάφερε να διαχειριστεί αξιοπρεπώς την ήττα της.

Από τον Μάιο του 2012, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επταπλασιάσει την εκλογική του δύναμη και δείχνει να τη σταθεροποιεί. Το 28% είναι άθλος, αλλά δεν συγκροτεί όρους καθαρής κοινωνικής πλειοψηφίας. Για να πετύχει τους στόχους του, είναι υποχρεωμένος να κάνει ένα δεύτερο ποσοτικό άλμα και αυτό μπορεί να το καταφέρει μόνο αντιμετωπίζοντας τις υποκειμενικές του αδυναμίες και βελτιώνοντας τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά. Και μιλώντας για υποκειμενικές αδυναμίες, ο ΣΥΡΙΖΑ ξέρει πολύ καλά τι ακριβώς πρέπει να διορθώσει. Το πρόβλημα είναι ότι για να το κάνει πρέπει να διαταράξει τις πολύπλοκες εσωτερικές του ισορροπίες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται ενιαία ηγετική ομάδα, που να μπορεί να συνθέτει διαφορετικές απόψεις. Επίσης χρειάζεται όργανα και λειτουργίες σε όλα τα επίπεδα που να είναι σε θέση να παράγουν πολιτική. Η αμφιθεατροποίηση της Κεντρικής Επιτροπής, τα υδροκέφαλα ενδιάμεσα όργανα «για να χωρέσουν όλοι», η Πολιτική Γραμματεία για να ζυμωνόμαστε, τα διάφορα μυστήρια κέντρα που ξεφυτρώνουν από ‘δω και από εκεί, δύσκολα ανταποκρίνονται στην σημερινή ανάγκη, που είναι η οικοδόμηση στέρεων σχέσεων με την κοινωνία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να χτυπήσει τον παραγοντισμό, το προπατορικό αμάρτημα που τον συνοδεύει από την ίδρυσή του και το οποίο αποτελεί θέμα ταμπού – απαγορεύεται να μιλάμε γι’ αυτό. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να σέβεται όλες τις απόψεις, δεν γίνεται όμως να υλοποιήσει όλες τις ατομικές φιλοδοξίες. Και η αλήθεια είναι ότι με προκάλυμμα τις τάσεις, οι οποίες πρόθυμα προσφέρουν το franchising στον οποιοδήποτε, διάφοροι περίεργοι κινούνται και συγκρούονται σε όλα τα επίπεδα, με επίδικο τις ατομικές τους επιδιώξεις. Αυτός ο αχαλίνωτος φιλελεύθερος μικροαστισμός, μεταμφιεσμένος σε «πολυτασικότητα», εκδηλώθηκε μεγαλοπρεπέστατα στις δημοτικές εκλογές και δοκίμασε τα νεύρα και τις αντοχές πολλών τοπικών οργανώσεων. Αν θέλει να προχωρήσει στην επόμενη πίστα, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να επανασυνδέσει την έννοια του μέλους και αυτήν του στελέχους με την έννοια της κομματικότητας και του αυτοσεβασμού.

Τέλος, χρειάζεται εξωστρέφεια και νέο κινηματικό προσανατολισμό. Η πολιτική κατάσταση δεν μπορεί να ανατραπεί περιμένοντας τις επόμενες εκλογές. Για να ηττηθεί κοινοβουλευτικά η πολιτική της λιτότητας, πρέπει προηγουμένως να ηττηθεί στην κοινωνία. Εκεί όπου το συνδικαλιστικό κίνημα είναι σήμερα εξοργιστικά ανύπαρκτο, το κίνημα των πλατειών αποτελεί ιστορία και οι μόνοι που κάτι παλεύουν είναι αυτοί που πετιούνται στον δρόμο. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να περιμένει την επανεμφάνιση των Αγανακτισμένων σαν φυσικό φαινόμενο ούτε να τρέχει παντού με τις σημαίες και τις εφημερίδες του σαν γκρουπούσκουλο. Η αποστολή του είναι να δουλέψει ηγεμονικά για τη δημιουργία ενός ενωτικού κοινωνικού κινήματος με παλλαϊκά χαρακτηριστικά. Για να το καταφέρει όμως, πρέπει να σχεδιάσει στρατηγική. Επίσης, πρέπει να βγάλει τις δυνάμεις του από την αδράνεια και να τους δώσει στόχους και δουλειά να κάνουν.

Αν το ζητούμενο είναι ένα νέο άνοιγμα στην κοινωνία, ας θυμόμαστε ότι τα ανοίγματα δεν γίνονται από την καρέκλα ούτε και με άτακτες επιθέσεις προς τον λαό αλαλάζοντας. Αυτό που περιμένει η κοινωνία, είναι να κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ τον σεβασμό και την εκτίμησή της. Τότε θα έχει κερδίσει και την εμπιστοσύνη της.

 

Η Εθνική του Euro 2004 πάει Ευρωεκλογές. Ένας διεθνής για κάθε κόμμα!

euro2

Ανακοίνωσε η ΝΔ το ευρωψηφοδέλτιό της και είναι μέσα ο αρχηγός της Εθνικής του Euro 2004, ο Θοδωρής ο  Ζαγοράκης. Με αφορμή αυτό σκεφτόμουν ποιούς άλλους διεθνείς να προτείνω από εκείνη την ομάδα που βέβαια είναι στην καρδιά κάθε έλληνα και στα υπόλοιπα κόμματα, μιας και ακόμα υπάρχουν κενές θέσεις…

Η ΝΔ είπαμε Ζαγοράκη. Παίρνει τον αρχηγό, τον μεγάλο ηγέτη που η τεστοστερόνη του ίσως μόνο με του Σαμαρά μπορεί να συγκριθεί. Αν ήμουν κουτσομπόλης θα έλεγα ότι έχουν κι άλλα κοινά σημεία, όπως πχ στο γούστο στις ελληνίδες τραγουδίστριες με διεθνή καριέρα και αιώνια νεότητα, αλλά οκ, δεν είμαι.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να απαντήσει με αντιστοίχως ηγετική προσωπικότητα αλλά με αριστερές καταβολές. Αν είναι εφικτό να έχει και μια επαναστατικότητα θα είναι ιδανικά. Αν δε έχει και στοιχεία “καλού παιδιού” για να πιάσουμε λίγο και το κέντρο ακόμα καλύτερα (πχ να είναι οικογενειάρχης). Είναι προφανές ότι όλα αυτά είναι μια φωτογραφία του Ντέμη του Νικολαϊδη. Αυτός και μόνο αυτός μπορεί να είναι η απάντηση.

ΠΑΣΟΚ (Ελία κλπ). Εδώ τα πράγματα είναι δύσκολα. Θέλουμε κάποιον γενναίο. Κάποιον να μη διστάσει να πηδήξει στη βάρκα που έχει ήδη μπάσει νερά και πάει φουλ για τον πάτο. Κάποιον με τη γοητεία του Ανδρέα (αν όχι του Παπανδρέου, έστω του Λοβέρδου), κάποιον που να ξέρει από διορισμούς και ρουσφέτια (για να υπάρχει ομοιογένεια ρε αδερφέ). Κάποιου που παλιά τον γουστάραν οι περισσότεροι αλλά όσο περνάει ο καιρός να ξενερώνει όλο και περισσότερους. Κάποιος νέος, αλλά όχι και πολύ νέος. Θεωρώ ότι ο Αντώνης ο Νικοπολίδης είναι μονόδρομος.

ΑΝΕΛ. Για αυτό το κίνημα, χρειαζόμαστε κάποιον πατριώτη, ένα λαϊκό παιδί να μιλάει την ίδια γλώσσα με τον Πάνο τον Καμμένο και το επιτελείο του. Να κάνει του κεφαλιού του ας πούμε. Μόνο ο ‘Αγγελος ο Χαριστέας ίσως θα μπορούσε να καλύψει ένα τέτοιο job description.

ΔΗΜΑΡ. Χρειάζεται κάποιον να έχει παρόμοιο στυλ και λέγειν με τον ηγέτη του κόμματος τον Φώτη τον Κουβέλη. Μόνο ένας ρήτορας και ένας άνθρωπος που μπορεί να κρατήσει κάθε ακροατήριο σε καταστολή όπως ο Κουβέλης με τόση επιτυχία κάνει τόσα χρόνια μπορεί να ανταπεξέλθει. Με δύο λέξεις Βασίλης Τσιάρτας.

ΚΚΕ. Εδώ πάλι τα πράγματα είναι λίγο αυστηρά. Χρειάζεται κάποιος που να αποφεύγει τις κωλοτούμπες, οποιοδήποτε ελιγμό ή χαριτωμενιά. Να λέει λίγα, ή ελάχιστα, αν είναι εφικτό να μη μιλάει και καθόλου. Εννοείται πρέπει να είναι εργάτης στο γήπεδο. Εργάτης που στρίβει δύσκολα και δε μιλάει λοιπόν. Η λύση λέγεται Μιχάλης Καψής. Εναλλακτική επιλογή ο Δημήτρης ο Σαλπιγγίδης αν και στρίβει αρκετά και έχει τάσεις οπορτουνισμού (μεταγραφή σε ΠΑΟ κλπ).

Το Ποτάμι. Θέλουμε έναν ωραίο, νέο, άφθαρτο, να αρέσει στις γυναίκες και να είναι και ελαφρώς νάρκισσος. Να έχει ζήσει στην Ευρώπη και να μιλάει γλώσσες (ώστε να συμπληρώνει το Σταύρο που δε μιλάει). Να γοητεύσει κάθε απολιτικ και αποδοσφαιρίκ (σόρρυ για τη λέξη) κοινό. Να έχει στυλ και να αρέσει και στο εναλλακτικό, hipster κοινό. Σταύρο, θες τον Γιούρκα τον Σεϊταρίδη. Εναλλακτική επιλογή ο Κώστας ο Κατσουράνης.