Μια τυχαία μέρα

Μία τυχαία μέρα, σε ένα τυχαίο σπίτι κάπου στην Αττική:

Ξυπνάει και προσπαθεί να καταλάβει πίσω από την κουρτίνα αν έχει βγει ο ήλιος. Κοιτάει το κινητό δίπλα. Τι ώρα είναι, λες να μην άκουσα το ξυπνητήρι; Είναι 6:30, πάλι ξύπνησε πριν χτυπήσει. Θα κοιμηθεί λίγο ακόμα. Ξανακοιτάει, 6:37 και μετά 6:46. Και 6:53. Άστο, χεστο θα σηκωθεί, για ένα τέταρτο δεν έχει διαφορά.

Πάει να φτιάξει τον καφέ του. Όσο περιμένει να ζεσταθεί το νερό τσεκάρει το e-mail του στο κινητό. Ώπα πήγε 7:30 κιόλας, πρέπει να σηκώσω τα παιδιά. Πάει ο καφές!

Ετοιμάστηκαν όλοι. Έτοιμα τα τοστάκια, τα παγούρια, τα βιβλία, το laptop, ο φορτιστής, κλείνουν οι τσάντες! Ρε παιδιά αφήστε τώρα τα αυτοκινητάκια να βάλουμε παπούτσια. Άντε, πάμε, πάλι θα αργήσουμε!

Μπαίνει στο αμάξι, μαζί με όλη την ομάδα. Στάση για τον παιδικό, στάση για το σχολείο, στάση στο μετρό για τη γυναίκα του. Βενζίνη μην ξεχάσει, τώρα όμως ή μετά τη δουλειά; Θα βρει να παρκάρει στη δουλειά άραγε ή θα κάνει πάλι κύκλους; Άσε καλύτερα να βάλει τώρα βενζίνη.

Κωλοφαρδία, βρήκε με τον 2ο κύκλο θέση, στα 5 λεπτά από το γραφείο! Πάλι καλά.

Στο γραφείο θα ετοιμάσει και τον καφέ. Κάτσε να στείλει 1-2 e-mails που επείγουν πρώτα. Χτυπάει και το τηλέφωνο, όλα μαζί! Εντάξει πήγε 11:30, ας τον παραγγείλει τον καφέ, δεν προλαβαίνει να πάει στην κουζίνα να τον φτιάξει.

Meeting λέει 13:00- 14:30. Έχει πάει 15:15 κι ακόμα να τελειώσει, χωρίς να βγαίνει και άκρη. Μόλις βγει να μπει στο e-banking να πληρώσει τη ΔΕΗ και το κινητό, πάλι έσκασε μήνυμα για φραγή. Ή μήπως να αφήσει τη ΔΕΗ (το κόβουν το ρεύμα χωρίς προειδοποίηση; δεν το κόβουν) και να πληρώσει έστω έναντι το ενοίκιο, 9 έφτασε ο μήνας. Κάτσε, τέλειωσε το meeting να μαζευτεί πίσω στο γραφείο μπας και τελειώσει κάποια στιγμή. Έχει και σούπερμαρκετ, σήμερα θα το προλάβει ανοικτό πάση θυσία!

businessman-running

Τελικά έβαλε έναντι για το ενοίκιο. Έστειλε και μήνυμα στο viber στη γυναίκα του για λίστα σουπερμάρκετ, αλλά να μη βγουν πολλά! Τρώγοντας μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή τσέκαρε και το facebook λίγο, μην είναι και τελείως ακοινώνητος. Άντε 33 αδιάβαστα e-mails έχουν μείνει και μία παρουσίαση κι έφυγε!

Το πρόλαβε το σουπερμάρκετ άνετα, 20:30 ήταν ήδη μέσα με καρότσι και ψώνιζε! ΟΚ, η παρουσίαση έχει κάτι εκκρεμότητες αλλά το βράδυ που θα κοιμηθούν τα παιδιά την τελειώνει.

Αγχώνεται όσο περνάει η ώρα, πάλι γέμισε το καρότσι, να δούμε πόσο θα βγει. Μήπως να μην πάρω την προσφορά με τις πάνες αφού δεν ήταν στη λίστα; Αλλά πάνες είναι, θα χρειαστούν, δε χαλάνε! Μία κυρία τον κοιτάει τον κοίταξε περίεργα στο διάδρομο με τα καθαριστικά. Λες να μην τα έλεγα από μέσα μου; Να νομίζει ότι παραμιλάω;

Κάνει είσοδο στο σπίτι με τις 5 τσάντες πολλαπλών χρήσεων (να κάνουμε και κάτι για τον πλανήτη εκτός την ανακύκλωση). Τα παιδιά τα πρόλαβε ξύπνια; Ναι, ευτυχώς! Γκρινιάζουν λίγο βέβαια αλλά τον περίμεναν. Τακτοποιεί τα πράγματα να βοηθήσει και λίγο τη γυναίκα του. Τι ώρα είναι, προλαβαίνει το ματς; 21:50. Δεν πειράζει το δεύτερο ημίχρονο θα το δει άνετα. Ελάτε παιδιά να κάνουμε μπανάκι και να αλλάξουμε!

Κοιμήθηκαν! Κομμάτια ήταν. Αύριο ο μεγάλος έχει προπόνηση και ο μικρός αγγλικά. Πρέπει να αναλάβει έναν από τους δύο. Θα προσπαθήσει να πάει στον μεγάλο, να δει και λίγο μπάλα. Μπορεί να είναι εκεί και ο μπαμπάς του Λευτέρη να πούνε για το ματς. Αμάν, το ματς! Το ξέχασε. Πόσο να είναι; 2-2 στο 65′! Ματσάρα! Άραγε θα μπει κάτι από εδώ και πέρα να δει κι αυτός ή έβαλαν ότι ήταν να βάλουν;

Έληξε το ματς. Ώρα για ύπνο. Αλλά έχει ξεμείνει η παρουσίαση. Πόση ώρα θα πάρει, θα την κάνει τσακ-μπαμ να φύγει από τη μέση.

Ξαπλώνει, βάζει ξυπνητήρι στις 7. Απομένουν 4 ώρες και 32 λεπτά τον ειδιοποιεί το κινητό. Λίγο ρε γαμώτο. Αλλά τι να πουν κι άλλοι που ξυπνάνε από τις 5 και πάνε στην οικοδομή

Κλείνει τα μάτια. Επιτέλους ύπνος. Αλλά που είναι ο ύπνος; Γιατί έχει αυτή την ανησυχία; Ή μήπως είναι ταχυπαλμία; Ξέχασε κάτι; ΚΤΕΟ πότε περνάει το αμάξι; Το δάνειο το πλήρωσε; Πάλι δεν βρήκε χρόνο να πάει σινεμά με την Ελένη. Δε ρώτησε και το μικρό για το σχολείο, μόνο τον μεγάλο, θα στενοχωρεθεί. Ραντεβού στον παιδίατρο να κλείσουν αύριο. Για κούρεμα να πάμε με τα παιδιά λες το Σάββατο;

Τι σκατά όλες οι σκέψεις τώρα που πάει να κοιμηθεί τον θυμήθηκαν; Κι αύριο μέρα είναι!

Τελικά “δουλειά γίνεται”;

Πριν λίγες μέρες είχα αναφερθεί στην παραγωγικότητα των εργαζομένων σε συνάρτηση με τις αμοιβές και τα δικαιώματά τους (εδώ η σχετική έρευνα).

Ένα επόμενο βήμα για να εξηγήσουμε αυτή την γενική μελαγχολία έως κατάθλιψη που επικρατεί στην αγορά και ιδιαίτερα στη γενιά εργαζομένων 30-40 που βλέπουν την κρισιμότερη δεκαετία τους επαγγελματικά, πάνω στην οποία κανείς χτίζει καριέρα, ζωή, τρόπο ζωής, οικογένεια να διαλύεται μέρα με τη μέρα είναι να μελετήσουμε πώς τους αντιμετωπίζει το εργασιακό τους περιβάλλον. Ο εργοδότης τους κυρίως. Και ο πελάτης/συνεργάτης δευτερευόντως.

Αντί για λόγια, θα προσπαθήσω με εικόνες να περιγράψω το πρόβλημα. Ποιό είναι το πρόβλημα; Μα ότι οι περισσότεροι αδιαφορούν στην ουσία για τον εργαζόμενο και την ισορροπία του στη ζωή. Αδιαφορούν για την ψυχολογία του. Αδιαφορούν και δεν επενδύουν σε αυτόν. Απλά τον “αξιοποιούν”. Και οχι πάντα σωστά. Και σπάνια παίρνοντας το καλύτερο και οι δύο πλευρές. Ακόμα και σήμερα το σωτήριο (#not) έτος 2015 υπάρχουν εργοδότες που πιστεύουν ότι αρκεί να νιώθουν οι ίδιοι ευχαριστημένοι. Κι ότι έτσι “γίνεται η δουλειά”. Έλα όμως που ούτε ο εργαζόμενος περνά καλά αλλά ούτε και “δουλειά γινεται”. Lose-lose το situation (που λέμε και στο χωριό μου, στα ορεινά της Κρήτης) στα εργασιακά στη χώρα.

IMG_0925.JPG

IMG_0927.JPG

IMG_0926.JPG

Η εκδίκηση της γενιάς των 500 ευρώ

Διάβασα την παρακάτω έρευνα στην Εφημερίδα των Συντακτών και κυρίως τα συμπεράσματά της και τη βρήκα άκρως ενδιαφέρουσα και κατατοπιστική για πολλά που συμβαίνουν γύρω μας. Και θα ήθελα να έβλεπα από μια σύγχρονη, αριστερή, ανθρωποκεντρική Κυβέρνηση να ανοίγει μια τέτοια συζήτηση. Αξίζει να αφιερώσετε 5 λεπτά να διαβάσετε στοιχεία και συμπεράσματα:

Τα τελευταία τριάντα χρόνια, το κυνήγι των εργοδοτών και των κυβερνήσεων για πιο ευέλικτη αγορά εργασίας κατέστησε ευκολότερες τις απολύσεις και τις προσλήψεις, σχεδόν αδύνατη τη διεκδίκηση υψηλότερων αμοιβών, επισφαλείς όρους εργασίας για την πλειονότητα των εργαζομένων.

Η προσωρινή ή μερική απασχόληση, η νοικιασμένη εργασία έλαβαν μορφή χιονοστιβάδας, εκτόπισαν μυριάδες θέσεις πλήρους απασχόλησης και εδραίωσαν τη χαμηλόμισθη και αναξιοπρεπή εργασία και διαβίωση.

Οι μεταρρυθμίσεις που επέβαλαν αυτήν την τριακονταετία τα Οικονομικά της Προσφοράς στην αγορά εργασίας δημιούργησαν μια τεράστια στρατιά ανθρώπων οι οποίοι πρέπει να δουλεύουν όλο και περισσότερο όλο και πιο σκληρά για λιγότερα χρήματα.

Οι αλλαγές αυτές έφεραν όμως από την άλλη πλευρά υπερκέρδη σε επιχειρήσεις και εργοδότες και εκτόξευσαν τις οικονομικές ανισότητες σε επίπεδα-ρεκόρ.

Αυτή η εξέλιξη φαίνεται ότι έχει πια αρχίσει να γυρνάει μπούμερανγκ για τους κεφαλαιοκράτες.

Μια σειρά από οικονομικές μελέτες που είδαν τους τελευταίους μήνες το φως της δημοσιότητας επιβεβαιώνουν αυτό που αρκετοί υποψιάζονταν εδώ και χρόνια.

Οτι δηλαδή το «ελαστικό» εργατικό δυναμικό των 500 ευρώ και των συμβάσεων εργασίας των μηδενικών ωρών χρειάζεται αυξημένη εποπτεία και έλεγχο για να δουλέψει για τα ψίχουλα που του προσφέρουν.

Μια ολόκληρη γενιά εργαζομένων της σύγχρονης ακραία ελεύθερης αγοράς εργασίας δουλεύει ακολουθώντας πιστά πλέον το γνωμικό των βιομηχανικών εργατών της Σοβιετικής Ενωσης: «Προσποιούμαστε ότι δουλεύουμε, προσποιούνται ότι μας πληρώνουν».

Η εκδίκηση του 500άρη, η εκδίκηση της φτηνής εργασίας είναι εδώ και κοστίζει. Απαιτεί όλο και μεγαλύτερη διευθυντική γραφειοκρατία, όλο και μεγαλύτερο κόστος για τους εργοδότες από το κέρδος που υπόσχεται η ευελιξία.

Υπερβολές

Στην πρόσφατη εργασία τους (Rigidities through flexibility: flexible labour and the rise of management bureaucracies), οι Alfred Kleinknecht, Zenlin Kwee and Lilyana Budyanto διαπίστωσαν μεταξύ άλλων ότι:

α. Η χρησιμοποίηση υψηλότερων ποσοστών προσωρινά απασχολούμενων, ενοικιαζόμενων εργαζόμενων και αυτοαπασχολούμενων συνδέεται με μεγαλύτερη διευθυντική γραφειοκρατία.

Τα υψηλότερα ποσοστά γραφειοκρατίας -οι στρατιές ασήμαντων μεσαίων στελεχών προκειμένου να ελέγχουν συνεχώς τους εργαζόμενους, να συμπληρώνουν τα έντυπα, να διαχειρίζονται το επίπεδο των επιδόσεων των εργαζομένων, να κάνουν τις συνεντεύξεις τους και όλα τα παρεπόμενα αυτής της τρελής υπερβολής- είναι το αποτέλεσμα της απώλειας της εμπιστοσύνης και της αφοσίωσης που συνοδεύει αυτές τις μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας.

β. Κλάδοι όπως η υγειονομική περίθαλψη, η εκπαίδευση, οι δημόσιες υπηρεσίες ή η δημόσια διοίκηση έχουν μικρότερη διευθυντική γραφειοκρατία σε σχέση με τις ιδιωτικές επιχειρήσεις.

Και αυτό οφείλεται πιθανότατα στη μεγαλύτερη εμπιστοσύνη και την αφοσίωση των εργαζομένων λόγω των δυσκολιών στις απολύσεις και τις προσλήψεις, της απουσίας ανασφάλειας.

Σε αυτό συντελεί η ύπαρξη ισχυρών συνδικάτων σε αυτούς τους κλάδους.

γ. Σε αντίθεση με ό,τι πιστεύει ο πολύς κόσμος, οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις έχουν σχετικώς χαμηλότερα ποσοστά διευθυντών απ’ ό,τι οι μικρότερες.

δ. Η εκστρατεία της απορρύθμισης και των ιδιωτικοποιήσεων στις δεκαετίες του 1980 και του 1990 συχνά έθεσε το δίλημμα αγορές ή γραφειοκρατία.

Στην απορρυθμισμένη όμως αγορά εργασίας υπάρχουν και τα δύο. Δηλαδή και μεγαλύτερη διευθυντική γραφειοκρατία και υψηλότερο κόστος συναλλαγών στο εσωτερικό των επιχειρήσεων. Είναι το τίμημα της απορρύθμισης στην αγορά εργασίας.

Αποτελεί ειρωνεία το γεγονός ότι το κίνητρο που οδήγησε τις κυβερνήσεις να στηρίξουν την καταστροφή των ασφαλών θέσεων εργασίας, την ώθηση των μισθολογικών δομών προς τα κάτω, την απαξίωση των δεξιοτήτων του εργατικού δυναμικού καταλήγει στην πραγματικότητα να κοστίζει στις επιχειρήσεις.

Μεταξύ άλλων και σε όρους καινοτομίας και παραγωγικότητας, όπως διαπιστώνει στην επίσης φετινή εργασία του «How structural reform of labor markets harm innovation» ο Alfred Kleinknecht για το ίδρυμα Hans Böckler.

Εξηγώντας ο επιστήμονας τονίζει ότι:

α. Οι ευκολότερες απολύσεις και οι συμβάσεις μικρής διάρκειας απασχόλησης καθιστούν την εκπαίδευση των εργαζομένων στα μυστικά της εργασίας τους μέσα στην επιχείρηση από λιγότερο ελκυστική έως αδιάφορη.

β. Η διατήρηση ποιοτικού εργατικού δυναμικού σε μια επιχείρηση αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας των προϊόντων αυτής έναντι των μιμητών.

γ. Ο κίνδυνος μιας εύκολης απόλυσης καθιστά τους εργαζόμενους λιγότερο τολμηρούς στην ανάληψη πρωτοβουλιών, δημιουργεί κίνητρο για απόκρυψη πληροφοριών και μυστικών που καθιστούν αποτελεσματικότερη την εργασία τους, εμποδίζει την εμπλοκή τους σε καινοτόμες λύσεις των προβλημάτων.

δ. Αντίθετα με αυτό που πιστεύουν οι περισσότεροι, οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις για την ελαστικοποίηση στην αγορά εργασίας μείωσαν την παραγωγικότητα της εργασίας αντί να την αυξήσουν.

Παραγωγικότητα

Οι μεταρρυθμίσεις που έγιναν στα τέλη της δεκαετίας του ’90 στην Ιταλία προς αυτήν την κατεύθυνση οδήγησαν σε μηδενική βελτίωση της παραγωγικότητας της εργασίας μεταξύ 2001 και 2013.

Ακόμη πιο ενδεικτικό είναι κάτι που δεν πολυσυζητιέται στους κύκλους των συντηρητικών κυβερνήσεων της γηραιάς ηπείρου.

Μεταξύ 1991 και 2000 η ετήσια αύξηση του ΑΕΠ ανά ώρα εργασίας στη Γερμανία -όταν αυτή εθεωρείτο από τους νεοφιλελεύθερους οικονομολόγους ο «μεγάλος ασθενής της Ευρώπης»- ήταν 2,2%.

Μετά τις διαβόητες «μεταρρυθμίσεις Χαρτς» στην αγορά εργασίας όμως, την περίοδο μεταξύ 2006 και 2013 η αύξηση αυτή είχε υποχωρήσει μόλις στο 0,9%.

Αυτή η πτώση της παραγωγικότητας είχε πάντως και τα θετικά της. Εξαιτίας της χαμηλής παραγωγικότητας υπήρξε μεγαλύτερη ανάγκη για εισροή εργατικού δυναμικού στη Γερμανία. Και έτσι σχεδόν όλοι ήταν ευτυχισμένοι!

Πρωτομαγιά χωρίς 8ωρο!

Εχω γράψει πολλές φορές για την αξία των δύο εκτός δουλειάς 8ωρων για την κοινωνία,την παιδεία,την οικογένεια,την υγεία, την οικονομία αλλά και την παραγωγικότητα στην εργασία.

Δυστυχώς είναι μια κατάκτηση παλιότερη που πλέον πρέπει να διεκδικηθεί ξανά.

Καλό μήνα!

IMG_0539.JPG

Πολύ καλά περνάμε, αρχίζω και φοβάμαι!

ΕΚΘΕΣΗ ΟΟΣΑ: ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΠΙΟ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΩΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Εργάζονται παραπάνω αλλά πληρώνονται πολύ λιγότερα.

Λιγότερο ικανοποιημένοι με τη ζωή τους είναι οι Έλληνες συγκριτικά με το μέσο όρο παγκοσμίως σύμφωνα με το δείκτη “Καλύτερης Ζωής” του ΟΟΣΑ. Σύμφωνα με την έκθεση που δημοσιεύτηκε την Τρίτη η Ελλάδα κατατάσσεται στην 30η θέση, σε σύνολο 36 χωρών, για το πόσο ικανοποιημένοι και ευτυχισμένοι είναι οι πολίτες που ζουν στη χώρα.

Το 71% των ανθρώπων λέει ότι έχει περισσότερες θετικές εμπειρίες σε μια κοινή μέρα (αίσθημα ξεκούρασης, υπερηφάνεια για την εκπλήρωση ενός στόχου, διασκέδαση, κτλ) παρά αρνητικές (πόνος, ανησυχία, λύπη, βαρεμάρα κτλ), ποσοστό ωστόσο χαμηλότερο σε σχέση με το μέσο όρο κατά τον ΟΟΣΑ που είναι 80%.

Οι άνθρωποι στην Ελλάδα, όπως επισημαίνει η έκθεση, εργάστηκαν 2.032 ώρες το 2011, αρκετά περισσότερο συγκριτικά με το μέσο όρο που δίνει ο ΟΟΣΑ και είναι 1.776 ώρες. Μόνο στο Μεξικό κλήθηκαν να εργαστούν περισσότερο φτάνοντας τις 2.250 ώρες και στη Χιλή 2.047 ώρες. Την ίδια ώρα οι Γερμανοί που συχνά εμφανίζονται ως οι πιο σκληρά εργαζόμενοι στην Ευρώπη εργάστηκαν κατά μέσο όρο 1.413 ώρες το 2011.

Ωστόσο το μέσο ετήσιο οικογενειακό εισόδημα στη χώρα μας το οποίο κατά την έκθεση ανέρχεται σε 15.800 ευρώ είναι ελαφρώς χαμηλότερο από τις 17.820 ευρώ που θεωρείται ο μέσος όρος. Όμως υπάρχει ένα μεγάλο χάσμα, σημειώνεται στην έκθεση, ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς με τους πρώτους να κερδίζουν έξι φορές περισσότερα από εκείνους που έχουν το χαμηλότερο εισόδημα.

Στις χαμηλότερες θέσεις, για το πόσο ικανοποιημένοι είναι οι πολίτες με τη ζωή τους κατατάσσονται, στην έκθεση, η Εσθονία, η Ρωσία, η Βραζιλία, η Χιλή, το Μεξικό και στην τελευταία η Τουρκία ενώ καλύτερο μέρος να ζει και να εργάζεται κάποιος αναδεικνύεται η Αυστραλία. Η Πορτογαλία που επίσης έχει χτυπηθεί από την κρίση στην Ευρωζώνη κατατάχθηκε στην 28η θέση ενώ η Ιρλανδία που επίσης έχει λάβει μέτρα λιτότητας κατατάσσεται στην 15η θέση.

Σύμφωνα επίσης με την έρευνα το 5% των Ελλήνων εργάζεται αρκετές ώρες πέραν του προβλεπόμενου ωραρίου ενώ ο μέσος όρος των ατόμων που κάνουν υπερωρίες στις χώρες που συμπεριλήφθηκαν στην έρευνα είναι 9%, και αφορά κυρίως τους άνδρες.

Για την εργασία, η έρευνα επισημαίνει ότι το 56% ηλικίας μεταξύ 15-64 ετών στην Ελλάδα έχει εργασία, που υπολείπεται κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες από τον μέσο όρο που είναι 66%.

Η εκπαίδευση θεωρείται σημαντικό κριτήριο για την εύρεση εργασίας. Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το 65% των ενηλίκων μεταξύ 25-64 ετών κερδίζει τα προς το ζην με απολυτήριο μέσης εκπαίδευσης, ενώ ο μέσος όρος είναι 74%.

Όσον αφορά σε ζητήματα υγείας το μέσο προσδόκιμο ζωής στην Ελλάδα είναι τα 81 χρόνια (σχεδόν 83 για τις γυναίκες και 78 για τους άνδρες), ελαφρώς υψηλότερο από το μέσο όρο στις 36 χώρες της έρευνας όπου είναι 80 χρόνια.

Σε θέματα περιβαλλοντικής μόλυνσης αναφέρεται ότι τα μικροσωματίδια είναι 31 μικρογραμμάρια ανά κυβικό μέτρο, αρκετά πιο πάνω από τα 20 μικρογραμμάρια που είναι ο μέσος όρος.

Η Ελλάδα επίσης εμφανίζεται κάτω από τον μέσο όρο των χωρών (που συμπερίλφθηκαν στη μελέτη του ΟΟΣΑ) στην ποιότητα του νερού με το 69% να δηλώνει ικανοποιημένο από την ποιότητα του νερού ενώ ο μέσος όρος είναι 84%.

 

πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=366395