Προεκλογική στρατηγική κι επικοινωνία. Tι μπορούμε να περιμένουμε;

Έχω πει και γράψει ότι με τις εκλογές αυτές δεν σκοπεύω να ασχοληθώ πολιτικά για πολλούς και διάφορους λόγους που περιέγραψα εδώ κι εδώ.

Προσπαθώ να αποφεύγω πολιτικές συζητήσεις, ειδήσεις και κυρίως παραπολιτικούς σχολιασμούς. Περιορίζομαι στα βασικά με ενημέρωση επιλεκτική από το internet. Λόγω δουλειάς όμως και επειδή θεωρώ ότι είναι από τις πιο παράξενες και «κουφές» εκλογές που έχω ζήσει, είπα να τις δω λίγο από επικοινωνιακής- στρατηγικής άποψης. Έτσι για να ακονίσουμε λίγο το μυαλό που μας το καίνε μέρα με τη μέρα η πραγματικότητα και η ανυπαρξία ουσίας.
Έχουμε και λέμε λοιπόν, κάποιες πρώτες σκέψεις πριν καν δούμε τις πρώτες ενέργειες στρατηγικών κινήσεων και επικοινωνίας των κομμάτων (που είναι και ακόμα περισσότεροι πια):

To Πολιτικό Περιβάλλον

Μπορεί να είμαστε μόνο 7 μήνες από τις προηγούμενες εκλογές αλλά το τοπίο έχει αλλάξει τελείως.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πια «αντι-μνημονιακός» και δεν είναι πια «κόμμα των συνιστωσών» μιας και οι περισσότερες αποχώρησαν. Και από τα σπλάχνα του έχουν προκύψει 2 νέοι «παίκτες», η Λαϊκή Ενότητα και το κόμμα της Κωνσταντοπούλου, που βέβαια πιθανόν να τους δούμε να κατεβαίνουνε παρέα. Το αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ το προεκλογικό δεν μπορεί πια να το αξιοποιήσει. Δεν μπορεί όμως ούτε και ο Λαφαζάνης μιας και το περιβόητο Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, στις εσωκομματικές διεργασίες προεκλογικά τότε, σταθερά το καταψήφιζε. Αναγκαστικά το αφήγημα του «αντιμνημονιακού μετώπου» πλέον θα είναι η περιγραφή της διεξόδου μέσω εθνικού νομίσματος. Επομένως οι 2 ΣΥΡΙΖΑ πρέπει άμεσα να βρουν, να σχεδιάσουν και να παρουσίασουν ένα νέο «συμβόλαιο» μια νέα πολιτική κατεύθυνση και να πείσουν για αυτά όχι μόνο το 36% εκ νέου αλλά και άλλους. Και όλα αυτά σε 20 μέρες.

Έχει αλλάξει όμως το τοπίο και στην Νέα Δημοκρατία. Σαμαράς τέλος. Κατεβαίνει με προσωρινό (το οποίο έχει θετικά και αρνητικά από στρατηγική άποψης) επικεφαλής τον πιο κεντρώο και σίγουρα μπαρουτοκαπνισμένο Μεϊμαράκη. Είναι βέβαιο ότι η ατζέντα της ΝΔ θα μετακινηθεί προς το κέντρο. Φτάνει όμως αυτό;
Στο στρατόπεδο των ΠΑΣΟΚ (ΠΑΣΟΚ, ΚΙΔΗΣΟ, ΔΗΜΑΡ) τα πράγματα είναι επίσης δύσκολα. Εκτός από τον εμφύλιο που έχει προκύψει από την προσπάθειά τους να ενώσουν τις δυνάμεις τους (!) υπάρχει ακόμα το μεγάλο εμπόδιο που λέγεται απαξίωση. Οι αλλαγές σε ηγεσίες που έγιναν (Γεννηματά, Θεοχαρόπουλος) δεν έφεραν κάποια δραστική μεταβολή κλίματος. Η προηγούμενη γενιά συνεχίζει να κάνει το κουμάντο, με ότι – όχι ιδιαίτερα θετικό- αυτό συνεπάγεται.

Χρυσή Αυγή και Ποτάμι μάλλον είναι οι πιο ανεπηρέαστοι από όσα έγιναν αυτό το 7μηνο. Αν αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα την διατήρηση των ποσοστών τους ή τη βελτίωση των επιδόσεών τους μένει να φανεί. Δύσκολα θα τους πάει πιο κάτω πάντως. Το ερώτημα στην δική τους περίπτωση είναι θα αλλάξουν ή έστω θα αναπροσαρμόσουν κάτι στη στρατηγική τους ή θα πάνε με την ίδια λογική για να αποφύγουν τα αυτογκόλ; Να το πούμε αλλιώς, αν θα πάνε για τα πολλά ή θα μείνουν με τα λίγα. Το ερώτημα αφορά κατά βάση το Ποτάμι.

Στην πιο δεινή θέση μάλλον βρίσκονται οι ΑΝΕΛ καθώς αυτοί έχουν το πιο σοβαρό ζήτημα στρατηγικής. Τους ένωνε το «αντιμνημόνιο» το οποίο πια υπέγραψαν. Τώρα τι;
Για το ΚΚΕ δεν χρειάζεται ανάλυση. Θα συνεχίσει ότι έκανε απλά πλέον θα έχει δύο διαφορετικούς ΣΥΡΙΖΑ να τους επιτίθεται.

eklogesss

Οι Ψηφοφόροι

Το κοινό δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα. Είμαι βέβαιος ότι παρακολουθεί με κομμένη την ελπίδα όμως. Όσοι εμπιστεύτηκαν τον ΣΥΡΙΖΑ είναι από απογοητευμένοι και οργισμένοι έως μουδιασμένοι και μπερδεμένοι. Όσοι ψήφισαν τα «μνημονιακά» κόμματα πάλι, τώρα απλά έχουν άλλη μία επιλογή να διαλέξουν.
Το δίπολο μνημόνιο- αντίμνημόνιο πια καταρρέει. Όμως ο διχασμός μένει. Γιατί πολύ απλά δεν αφορούσε αυτό το δίλημμα κατά την ταπεινή μου άποψη. Ο διχασμός είχε, έχει και θα έχει ως αιτία το μεγάλο ρήγμα ανάμεσα στους- όλο και λιγότερους- που επιβιώνουν καλά ή πολύ καλά και στους υπόλοιπους που μέρα με τη μέρα αποκλείονται περισσότερο από βασικά δικαιώματα όπως η παιδεία και η υγεία. Και επειδή δεν ισχύει ο ίδιος αυτός αποκλεισμός για την πληροφορία, τα πράγματα στο πολιτικό και επικοινωνιακό παιχνίδι γίνονται διαρκώς πιο πολύπλοκα και ρευστά.

ekloges1

Το βέβαιο είναι ότι η ανασφάλεια έχει μεγαλώσει. Η οργή μπορεί να μην εκδηλώνεται πολύ δυναμικά αλλά δεν έχει περάσει. Η απογοήτευση δεν βοηθά να σκεφτείς καθαρά, πολύ δε περισσότερο η απελπισία. Οι διακοπές του Αυγούστου μπορεί να έχουν δημιουργήσει ένα κλίμα αδιαφορίας αλλά η πραγματικότητα γρήγορα θα προσγειώσει τους πάντες.
Σημαντική παράμετρος είναι και η αποχή. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα παραίτησης πιθανόν να την ενισχύσει κι άλλο. Κι αυτό είναι κακό νέο για τη δημοκρατία μας.

Τέλος, ένα καθοριστικό ακροατήριο- group ψηφοφόρων που είναι οι νέοι (ας πούμε χοντρικά ως τα 25) είναι πια σαφές ότι δεν έχουν καμία δέσμευση όχι μόνο με κόμματα αλλά και με ιδεολογικούς χώρους. Αυτό εξηγείται αλλά θέλει μία ολόκληρη, ξεχωριστή κοινωνιολογικοπολιτική ανάλυση που δεν είναι της ώρας. Καθορίζει όμως το αποτέλεσμα η στάση τους. Στο δημοψήφισμα για παράδειγμα είδαμε μια ισχυρή τάση τους στο «αντιδραστικό» ΟΧΙ και μια επαναστατική προσέγγιση στα πράγματα. Επομένως η «σύνεση» του ΣΥΡΙΖΑ είναι αμφίβολο αν θα τους πείσει αυτή τη φορά.

Οι Δημοσκοπήσεις

Εδώ και καιρό οι δημοσκοπήσεις έχουν χάσει την αξιοπιστία τους ως εργαλείο πρόβλεψης. Όσο περνάει ο καιρός χάνουν και την βαρύτητά και την αποτελεσματικότητά τους ως εργαλεία προπαγάνδας. Επομένως δύσκολα, ειδικά σε τόσο ρευστό τοπίο, θα μας δώσουν πολύ χρήσιμο υλικό για να συζητήσουμε.

Οι μετρήσεις των κομμάτων και συγκεκριμένα ποιοτικά στοιχεία τους ίσως- χωρίς να το λέω με σιγουριά- να δώσουν υλικό χρήσιμο για το χτίσιμο επικοινωνιακά της στρατηγικής ή για «διορθώσεις» κατά την διάρκεια της προεκλογικής καμπάνιας. Αν και σε 20 μέρες, δεν μπορείς να κάνεις και πολλούς ελιγμούς.

Η Στρατηγική των Κομμάτων

Αυτό που μένει να δούμε είναι με ποια στρατηγική θα κατέβουν στο γήπεδο τα κόμματα και επομένως πώς θα διαμορφωθεί η επικοινωνιακή τους καμπάνια, με βάση την συγκεκριμένη στρατηγική. Επιχείρησα να κάνω κάποιες προβλέψεις, με βάση το δικό μου πολιτικό και επικοινωνιακό αισθητήριο.

ΣΥΡΙΖΑ
Όπως περιγράφω και παραπάνω, ο ΣΥΡΙΖΑ στερείται αφηγήματος. Επομένως η στρατηγική του λογικά θα κινηθεί σε 2 άξονες. Ο πρώτος είναι ένα νέο σχέδιο (μαντεύω ότι θα έχει τίτλο με λέξεις όπως «διεξόδου», «απεμπλοκή» και «απεγκλωβισμό») το οποίο όμως καλείται να ετοιμάσει σε χρόνο μηδέν, με το κόμμα περιθωριοποιημένο. Αναγκαστικά θα το ετοιμάσει μια συγκεκριμένη ομάδα πέριξ του Τσίπρα, για την οποία προσωπικά έχω πολλές ενστάσεις και αμφιβολίες. Συν ότι, πολιτικά μιλώντας, τα σχέδια τα σοβαρά δεν βγαίνουν έτσι στο πόδι. Θέλουν εσωτερικές συζητήσεις, αναλύσεις, προτάσεις, μελέτες πριν προετοιμαστούν και προταθούν.

Ο δεύτερο άξονας αφορά τα διλήμματα που θα προσπαθήσει να περάσει. Το μνημόνιο- αντιμνημόνιο, πέθανε. Κατά την ταπεινή μου άποψη κακώς επένδυσε και το 2012 και κυρίως το 2015 εκεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν ένα κούφιο δίλημμα. Η λογική λέει ότι τώρα θα επιχειρήσει να βάλει το «παλιό εναντίον νέου» ή το «φθαρμένο εναντίον του άφθαρτου». Θα είχε πολύ καλύτερη τύχη αν το έκανε τον Ιανουάριο. Μπορεί να το υποστηρίξει και τώρα αλλά ως ένα σημείο. Έχει ταβάνι αυτή η επιλογή.

Θεωρώ δεδομένο ότι θα στηρίξει όλη την επικοινωνία του γύρω από τον Τσίπρα. Στο δημοψήφισμα αυτό πέτυχε. Τώρα και πάλι μπορεί να πετύχει. Αλλά και πάλι ως ένα σημείο. Έχει πεπερασμένες δυνατότητες κι αυτό το όχημα επικοινωνιακά. Και αν επιμείνει να πλαισιώνεται από τους ίδιους, πολύ συγκεκριμένους 4-5 (Παππάς, Γεροβασίλη, Φλαμπουράρης, Βούτσης) τότε προβλέπω να μην καταφέρει πολλά. Το μούδιασμα και η απροθυμία στελεχών όπως ο Σακελλαρίδης και ο Τσακαλώτος είναι κακά νέα. Η λειψανδρία σε νέα, φρέσκα πρόσωπα επίσης είναι πρόβλημα. Τη στιγμή που εγώ ισχυρίζομαι ότι υπάρχουν και απλά τα αγνοεί.

Λέξεις κλειδιά που περιμένω να ακούσω πέρα από το παλιό-νέο, είναι «διαπλοκή», «μπροστά», «μέλλον», «πιο έτοιμοι», «ωριμότητα», «τομές».

Τέλος, η «αποστράτευση» του Κορωνάκη ο οποίος σχεδίασε την καμπάνια του 2015 είναι τεράστια απώλεια. Το ίδιο και η μη συμμετοχή του Ανδρέα Καρίτζη. Απώλεια επίσης και η απομάκρυνση της νεολαίας με τη φρεσκάδα και τους πολλούς εθελοντές. Και βέβαια μέσα σε όλα είναι σημαντικό να δούμε πόσο θα επηρεάσουν οι σαρωτικές αλλαγές στη σύνθεση των ψηφοδελτίων. Ειδικά στην επαρχία.

Νέα Δημοκρατία

Χωρίς Σαμαρά πια, με τον- ουδέν μονιμότερον και μάλλον ουδέν καταλληλότερον του προσωρινού Μεϊμαράκη. Αυτό πρακτικά δεν μπορεί παρά να σημαίνει στροφή προς το κέντρο. Και στρατηγικά να το δει κανείς, η ΝΔ από δεξιά της δεν έχει πια τους δυναμικούς ΑΝΕΛ αλλά τους ηττημένους ΑΝΕΛ. Επομένως το κέντρο, στο οποίο στοχεύει και ο Τσίπρας, είναι η δεξαμενή που μπορεί να στοχεύσει.

Σημαντικό πλεονέκτημα του νυν προέδρου σε σχέση με τον προηγούμενο είναι ότι είναι αγαπητός στο σύνολο του πυρήνα των νεοδημοκρατών. Μπορεί δηλαδή να συσπειρώσει καλύτερα. Το γεγονός ότι είναι προσωρινός έχει πλεονεκτήματα (δεν έχει κάτι να χάσει, δεν τον αγχώνει η κομματική ισορροπία) και μειονεκτήματα (τι θα γίνει αν κερδίσει; Μένει ή φεύγει; Ποιος θα είναι Πρόεδρος ΝΔ και ποιος Πρωθυπουργός).

Για τη ΝΔ έχουμε κι ένα πρώτο δείγμα με το πρώτο web banner. Με σλόγκαν «Μας πήγαν πίσω- Τώρα πάμε μπροστά». Μαντεύω ότι η ΝΔ θα προτάξει τη σταθερότητα και την ασφάλεια. Το παλιό- νέο σαν δίλημμα δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι την ευνοεί. Επίσης το success story δεν έπεισε και απορρίφθηκε δις από τον ελληνικό λαό, στη θέση τους δε θα το έπαιζα αυτό το χαρτί. Αν δε, επιλεγεί μια καμπάνια που θα μιλά για δικαίωση μπορεί ακόμα και να γυρίσει μπούμερανγκ μιας και τα έως τον Ιανουάριο πεπραγμένα της, δεν είναι ότι τα νοσταλγεί κιόλας ο ψηφοφόρος. Επομένως βλέπω ως μονόδρομο την επίκληση στη σταθερότητα.

Λέξεις κλειδιά που υποψιάζομαι ότι θα δούμε από τη ΝΔ είναι «δημιουργία», «σταθερότητα», «χωρίς ρίσκα», «χαμένος χρόνος», «πισωγύρισμα», «ιδεοληψίες», «επιχειρηματικότητα».

Ποτάμι

Γενικά δεν έχουν αλλάξει πολλά για το Ποτάμι. Παραμένει το νεότερο χρονικά κόμμα της Βουλής. Συνεχίζει να ισχυρίζεται ότι έχει προέλθει «εκτός πολιτικής». Συνεχίζει επίσης να είναι πρόθυμος κυβερνητικός εταίρος πασπαρτού. Ανεξαρτήτως πρώτου κόμματος.
Επομένως υποψιάζομαι ότι δε θα θελήσει να εκπλήξει με μια νέα στρατηγική ούτε και με μια πολύ διαφορετική επικοινωνιακή προσέγγιση. Θα πάει στα σίγουρα.
Λίγο πολύ δηλαδή μάλλον μια updated καμπάνια τύπου Ιανουαρίου θα πρέπει να περιμένουμε. Φαντάζομαι ότι προσθήκη στη μηνυματολογία του θα είναι ότι «έβαλε πλάτη για να μείνει η χώρα σε ευρωπαϊκή τροχιά».

Επιπλέον θα περιμένουμε ίσως και πιο εναλλακτικές ενέργειες ως προς την προσέγγισή τους (spots, banners κλπ) με μεγαλύτερη επιρροή από το κλασσικό εταιρικό marketing.
Λέξεις κλειδιά που θα περίμενα είναι το «νέο», το «έξω από την πολιτική», «εγγυητές πολιτικής σταθερότητας», «ευρωπαϊκή τροχιά», «μεταρρυθμίσεις».

ΠΑΣΟΚ/ΔΗΜΑΡ- ΚΙΔΗΣΟ

Δεν ξεκίνησαν καλά. Στην προσπάθειά τους να ενώσουν τις δυνάμεις τους, ξέσπασε τελικά εμφύλιος. Αυτό μάλλον σημαίνει ότι η προηγούμενη γενιά (Βενιζέλος, Παπανδρέου, Σκανδαλίδης και σια) δεν σκοπεύει να κάνει πίσω. Αυτό από μόνο του είναι πρόβλημα.
Αν ήμουν σύμβουλός τους (που δεν είμαι) θα τους πρότεινα να βγουν με τελείως νέα πρόσωπα. Δεν βλέπω καμία τέτοια προθυμία. Πέρα από αυτό, λογικά θα βγουν με συγκεκριμένες θέσεις και προτάσεις μεταρρυθμίσεων και βελτιώσεων του μνημονίου επιδιώκοντας να καταχωρηθούν ως χρήσιμη δύναμη στην επόμενη μέρα. Είτε για το ΣΥΡΙΖΑ είτε για τη ΝΔ.

Αναμένω επίσης να γίνει εκτενής αναφορά στην βοήθεια που φάνηκε να έχει ο Τσίπρας από τους σοσιαλδημοκράτες της Ευρώπης.

Ο μεγάλος κίνδυνος για τα δύο ΠΑΣΟΚ είναι να επιμείνουν στον άγονο δρόμο της δικαίωσης. Από ότι φαίνεται Παπανδρέου και Βενιζέλος (και οι ομάδες τους) συνεχίζουν την ίδια κασέττα. Δε βλέπω πώς θα τους ωφελήσει κάτι τέτοιο.

Αν ήμουν ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ ή Ποτάμι επικοινωνιακά θα φρόντιζα να τους αγνοώ. Να τους υποβαθμίζω αντί να τους τροφοδοτώ με επιθέσεις και διαμάχες με τελικό στόχο να βγουν από το κάδρο. Αν αυτό γίνει συντονισμένα, δε θα με παραξενέψει να τους δω και τους δύο εκτός Βουλής. Δύσκολο, αλλά μπορεί να συμβεί.

ΚΚΕ

Θα προσθέσει απλά μια γραμμή στις ομιλίες τους ακριβώς κάτω από την ενότητα ΣΥΡΙΖΑ και πάνω από την ενότητα ΝΔ, η οποία θα ασχολείται με το Λαφαζάνη. Κατά τα άλλα είναι έτοιμοι από τον Ιανουάριο όπου προεξοφλούσαν ότι κι ο ΣΥΡΙΖΑ θα ακολουθήσει ίδιο δρόμο. Υποψιάζομαι ότι θα επικεντρωθεί λίγο παραπάνω στην ΛαΕ μιας και θεωρητικά είναι αυτή που μπορεί να ανακόψει τις «αριστερές διαρροές» του ΣΥΡΙΖΑ προς το ΚΚΕ.

Λαϊκή Ενότητα

Στερείται όπως κι ο ΣΥΡΙΖΑ αφηγήματος. Δεν αρκεί πια η καταγγελία και η διαφωνία, ούτε και να ισχυριστεί ότι μένει συνεπής στον αντιμνημονιακό αγώνα.
Πλέον θα πρέπει να περιγράψει πειστικά τον άλλο δρόμο. Την μετάβαση σε εθνικό νόμισμα. Αφενός για να το κάνει αυτό θα πρέπει να έχει έτοιμο αυτό το σχέδιο (δεν είμαι βέβαιος ότι το έχει). Αφετέρου αν τυχόν το έχει, θα πρέπει να έχει και το στελεχιακό δυναμικό να το παρουσιάσει (επίσης δεν είμαι βέβαιος ότι το έχει). Υποψιάζομαι ότι από κεκτημένη ταχύτητα τα στελέχη της θα συνεχίσουν να επιχειρηματολογούν κατά του μνημονίου χωρίς να περιγράφουν τη λύση. Και είμαι βέβαιος ότι όλα τα άλλα κόμματα, ιδιαίτερα δε ο ΣΥΡΙΖΑ, σε κάθε ευκαιρία θα τους ζητάνε αυτή τη λύση.

Πολιτικά αλλά και επικοινωνιακά πιστεύω ότι ήταν αρνητική εξέλιξη η μη συμφωνία με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Επιπλέον δε ξέρω πόσο θα την ευνοήσει η συνεργασία με την Κωνσταντοπούλου μιας και εξ ορισμού κάτι τέτοιο θα ανεβάσει τους τόνους. Και πέρα από συσπείρωση ίσως αυτό μπορεί να απομακρύνει «μπουχτισμένους» ψηφοφόρους.

ΑΝΕΛ
Οι ΑΝΕΛ δεν στερούνται απλά αφηγήματος. Στερούνται λόγο ύπαρξης. Δεν ξέρω αν θα μπορέσει να το σώσει ο Καμμένος. Τον Ιανουάριο προς έκπληξη μου, το κατάφερε με το περίφημο τραινάκι του. Τώρα δεν είναι εύκολο.
Το αντιμνημονιακό πια δεν μπορεί να το υποστηρίξει. Μαντεύω ότι η στρατηγική πλέον θα είναι «εγγυητής κάθαρσης». Δεν ξέρω αν μπορεί να πείσει για κάτι τέτοιο, τη στιγμή που ήδη κυβερνά 7 μήνες. Επιπλέον υποθέσεις όπως η πρόσφατη με την offshore του Χαϊκάλη δεν βοηθούν καθόλου.
Δεν θέλει απλά επικοινωνιακή κατεύθυνση το προϊόν ΑΝΕΛ. Θέλει επανατοποθέτηση και νέο positioning. Σε 20 μέρες δε ξέρω αν μπορούν να γίνουν αυτά. Συν ότι δεν πιστεύω ότι έχει και το πιο ποιοτικό ρόστερ για να ανταπεξέλθει.

Το δίλημμα της Αρνητικής διαφήμισης

Κι ένα τελευταίο ερωτηματικό είναι κατά πόσο θα κάνει καλό στα κόμματα να συμπεριλάβουν στην προεκλογική τους καμπάνια “αρνητική διαφήμιση”; Δεν είναι εύκολη η απάντηση αν το σκεφτεί κανείς…

Υλικό υπάρχει άφθονο για να υποστηρίξει κάθε κόμμα μια καμπάνια αρνητικής- για τα υπόλοιπα- διαφήμισης. Το ερώτημά είναι αν θα του κάνει καλό ή όχι. Γιατί γενικά, ειδικά στην Ελλάδα, η αρνητική διαφήμιση τις περισσότερες φορές έφερε αρνητικά αποτελέσματα στον δημιουργό της.

Για όλα σχεδόν τα κόμματα βρίσκω σοβαρούς λόγους να το αποφύγουν αλλά και καλές ευκαιρίες για να το κάνουν. Όπως το σκέφτομαι, το Ποτάμι έχει τις καλύτερες ευκαιρίες να το κάνει. Το ρίσκο όμως είναι κατά πόσο μπορεί το κόμμα που πλασάρεται ως “νέο” κι εκτός πολιτικής να μηνυματολογεί με αρνητικό τρόπο. Γνώμη μου είναι ότι το “νέο” και “διαφορετικό” το συμφέρει να έχει θετικό approach.

Δεν έχω την απάντηση, απλά το αναφέρω ως ένα εργαλείο που έχω μεγάλη περιέργεια αν θα επιλέξουν να το αξιοποιήσουν τα κομματικά επιτελεία και τι αποτέλεσμα θα τους φέρει τελικά.

Digital communication στην Ελλάδα. Κινούμαστε με πολύ αργές κινήσεις αλλά δείχνει να κινούμαστε…

πηγή: http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=686640

images

“Οι ελληνικές επιχειρήσεις δεν αγαπούν το digital μάρκετινγκ”

Λιγότερο από 20% του marketing budget επενδύεται στην ψηφιακή επικοινωνία

Πόσο χρησιμοποιούν το Facebook, το Twitter και άλλα ψηφιακά μέσα οι εταιρείες προκειμένου να προωθήσουν τα προϊόντα τους και να αυξήσουν τις πωλήσεις τους, ειδικά την περίοδο της κρίσης στην Ελλάδα; Η απάντηση είναι ότι οι έλληνες επιχειρηματίες επενδύουν λίγα χρήματα στην digital επικοινωνία. Μόλις το 42% θεωρείται σχετικά έμπειρο στο digital marketing (είναι ενεργό τα τελευταία 6-10 χρόνια), ενώ κατά μέσον όρο οι ελληνικές επιχειρήσεις δαπανούν μόνο το 18% του συνολικού marketing budget τους σε online ενέργειες.

Σύμφωνα με την έρευνα State of digital leadership 2014: «Πόσο digital είναι το marketing των επιχειρήσεων στην Ελλάδα σήμερα;» που διεξήγαγαν η Valuecom, εταιρεία creative marketing, σε συνεργασία με το Εργαστήριο Ηλεκτρονικού Εμπορίου & Επιχειρείν του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ELTRUN), υπό τον καθηγητή Γεώργιο Δουκίδη, αποτυπώνονται τρεις κατηγορίες επιχειρήσεων: οι «πρωτοπόροι», εταιρείες με ηγετική παρουσία στα digital μέσα, που αποτελούν μόλις το 16%, οι «αρχάριοι», που κάνουν τώρα τα πρώτα τους ψηφιακά βήματα, με 18%, ενώ την πλειονότητα (66%) αποτελούν οι «παραδοσιακοί», εταιρείες με καθιερωμένη παρουσία στα digital μέσα.

Αφορμή για την έρευνα αποτέλεσαν οι μεγάλες αλλαγές που συντελούνται στον χώρο της επικοινωνίας. Περισσότερο από κάθε άλλον κλάδο ο χώρος της επικοινωνίας έχει επηρεαστεί από την οικονομική κρίση και τη νέα τεχνολογία. Σε ένα τόσο διαφοροποιημένο και διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον οι ανάγκες των marketers δεν παραμένουν οι ίδιες αλλά εξελίσσονται συνεχώς. Η επέλαση του digital δημιουργεί νέες ευκαιρίες και προσφέρει ένα πρωτόγνωρα μετρήσιμο περιβάλλον, όπου η αποτελεσματικότητα των ενεργειών αξιολογείται δυναμικά και επηρεάζει παραδοσιακά επιχειρηματικά μοντέλα και δομές.

Ο σύγχρονος marketer καλείται να συνδυάσει στρατηγική και ανάπτυξη μάρκας με απτά εμπορικά αποτελέσματα. Η συγκεκριμένη έρευνα επικεντρώνεται σε συγκεκριμένα ερωτήματα: Πώς θα χαράξει στρατηγική και θα επιλέξει ενέργειες στο νέο digital τοπίο – Πώς θα επικοινωνήσει την ιστορία της μάρκας στον καταναλωτή – Πώς θα συνδυάσει τα καλύτερα παραδοσιακά εργαλεία media με τα νέα digital & social εργαλεία.

Στην έρευνα μελετήθηκαν τα εργαλεία digital marketing που χρησιμοποιούν οι εταιρείες, η χάραξη ή μη στρατηγικής για το digital marketing, η μέτρηση αποτελεσμάτων των ενεργειών, η χρήση digital platforms για τη μελέτη του ανταγωνισμού και η ανάλυση ή μη των δεδομένων τα οποία συγκεντρώνονται από τις καμπάνιες.

«Η έρευνα είχε ως βασικό στόχο να αποτυπώσει την εικόνα του digital marketing στο πλαίσιο του ηλεκτρονικού επιχειρείν στην Ελλάδα. Η πρακτική δείχνει ότι το digital marketing έχει γίνει πλέον ένα από τα βασικά εργαλεία επικοινωνίας στις σύγχρονες ελληνικές επιχειρήσεις. Βέβαια παραμένει ανοιχτό το θέμα του κατά πόσο γίνεται οργανωμένα, αποδοτικά και με στρατηγική κατεύθυνση» εξηγεί ο καθηγητής Γ. Δουκίδης, διευθυντής του Εργαστηρίου ELTRUN.

Με κύριους στόχους το brand awareness και το lead generation, ενδιαφέρον παρουσιάζει ότι το 50% των επιχειρήσεων μετρά το engagement των καταναλωτών προς τα προϊόντα και τη μάρκα τους, ποσοστό που μαρτυρά ότι η αγορά αντιλαμβάνεται όλο και περισσότερο τις τάσεις και αρχίζει να ανταποκρίνεται σε αυτές. Αυτό αποδεικνύεται και από το 69% των ερωτηθέντων που δηλώνουν ότι στο μέλλον θα αυξήσουν τις δαπάνες τους σε digital marketing.

«Στην ουσία της η δουλειά των marketers παραμένει πάντα η ίδια: να αφηγηθούν μια ιστορία. Επειδή όμως ο τρόπος αφήγησης, τα μέσα και τα εργαλεία engagement είναι πλέον πάρα πολλά, η ανάγκη για ενοποιημένες υπηρεσίες είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Η βέλτιστη επιλογή των εργαλείων και μέσων για τη διάδραση με το κοινό οδηγεί σε μετρήσιμα αποτελέσματα που οι εταιρείες έχουν ανάγκη» εξηγεί ο κ. Αλέξανδρος Μάνος, CEO της Valuecom.

Με δημοφιλέστερα εργαλεία το SEM (70%) και τις ιστοσελίδες (55%), οι μεγάλες επιχειρήσεις αξιοποιούν τις δυνατότητες των digital μέσων με πρώτιστο στόχο την αύξηση των πωλήσεων και την αναγνωρισιμότητα της μάρκας τους. Στα social media οι «παραδοσιακοί» χρησιμοποιούν τα εργαλεία digital marketing που πιστεύουν ότι είναι πιο διαδεδομένα και «must» να βρίσκονται εκεί, με κυρίαρχο το Facebook και αυξανόμενη τη δυναμική του Τwitter. Από την άλλη πλευρά, οι «ηγέτες» διακρίνονται για τη χρήση του συνόλου των social media και συγκεκριμένα του Facebook για customer care. Για άλλη μία φορά στόχος των επιχειρήσεων είναι το engagement (50%), ενώ επίσης σημαντικό είναι το customer care (44%).

tree_website_fotolia_modifie-1,101

Στρατηγική επικοινωνία και εκλογές 2015. Δύο ξένοι ή μήπως όχι;

Ημέρα περισυλλογής ειναι το κλισέ της ημέρας. Ευκαιρία να κάνουμε εμείς της επικοινωνίας ένα μίνι ταμείο για όσα είδαμε κι όσα δεν είδαμε.

Πρώτα από όλα πρέπει να έχουμε για όλους μερικά δεδομένα. Οι εκλογές έγιναν γρήγορα και το διάστημα της προεκλογικής επικοινωνίας ήταν πολύ μικρό και για τα κόμματα και περισσότερο για τα πρόσωπα. Επιπλέον λεφτά πολλά δεν υπήρχαν. Κι αν υπήρχαν καλό ήταν να μην πολυφανούν… Τέλος σε κάθε στρατηγική δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το κοινό-στόχος δεν ειναι ίδιο.

Έχουμε λοιπόν και λέμε:

ΝΔ

Εδώ η στρατηγική άλλαξε 2-3 φορές προφανώς με βάση τις δημοσκοπήσεις αλλά και τη μη αποτελεσματικότητα της. Αρχικά είχαμε φόβο α λα 2012. Δεν τράβηξε. Μετά είχαμε το “όσα λέει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ανέφικτα”. Που και πάλι δεν τράβηξε. Και καταλήξαμε στο “Πατρις-Θρησκεία-Οικογένεια” (για να ελεγχθούν οι διαρροές απευθείας προς ΣΥΡΙΖΑ) και στο δίλημμα Σαμαράς-Τσίπρας όπου ο νυν Πρωθυπουργός είχε προβάδισμα 8-10%. Χθες οι τελευταίες μετρήσεις τους έδιναν ισοπαλία… Δεν πήγε καλά η ομάδα.

https://m.youtube.com/watch?v=gGMrc2Xz02s

ΣΥΡΙΖΑ

Μάλλον ο νικητής της επικοινωνιακής μάχης. Επέλεξε αισιοδοξία και ελπίδα. Μηνύματα που να αφορούν τα πολλά διαφορετικά κοινά-στόχους του και αισθητική μοντέρνα και με φρεσκάδα. Και έξυπνες με σωστή δόση χιούμορ τηλεοπτικές εμφανίσεις. Δούλεψε και πολύ το παραδοσιακό πόρτα-πόρτα, γειτονιά-γειτονιά, το οποίο ακόμα μετράει.Γενικά βασικός στόχος είναι να αποφύγει κάποιο αυτογκόλ στον κεντρικό προεκλογικό σχεδιασμό και το κατάφερε. Σε μια περίοδο χωρίς σοβαρό επικοινωνιακό ανταγωνισμό δε δυσκολεύτηκε ειναι η αλήθεια…

https://m.youtube.com/watch?v=3TyF_tEID-o

Χρυσή Αυγή

Δούλεψε όπως μπορούσε. Κυρίως με YouTube και παραδοσιακούς τρόπους. Το ότι πέρασε απαρατήρητη πιθανόν να μην τους έχει κάνει κακό, σε μια συγκυρία που μόνο αρνητικά νέα θα μπορούσαν να παράγουν….

Ποτάμι

Περίμενα κάτι καλύτερο μιας και ειναι κόμμα με βάση κυρίως επικοινωνιακή και πολύ λιγότερο πολιτική. Στηρίχτηκε στον Θεοδωράκη και σε μια δυναμική digital καμπάνια. Έχω την αίσθηση ότι δεν διέπρεψε. Μερικά spots μάλιστα με καφάσια και κάποια tweets έγιναν βορρά σε μεγαλο τρολάρισμα. Υπήρξε ένα πρωτότυπο και με χιούμορ βιντεάκι υποψηφίου από την Πάτρα, που πάντως ήταν ατομική καθαρά πρωτοβουλία. Έχω την υποψία οτι η επικοινωνιακή στρατηγική ακολούθησε ένα γενικό ξεφούσκωμα όσο περνούσαν οι μέρες.

https://m.youtube.com/watch?v=u9RZ1nLwvLM

ΠΑΣΟΚ

Μετρημένα πράγματα. Πολύ προσεκτικά. Έπαιξε με τη λέξη ευθύνη και την πιθανή ανάγκη για κυβέρνηση συνεργασίας. Πλασαρίστηκε ως χρήσιμο πασπαρτού. Και έδωσε μια μάχη να μην αιμοραγησει πολύ λόγω ΓΑΠ. Πιθανόν πέτυχε να έχει μια αξιοπρεπή παρουσία και ισως ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα.

ΚΚΕ

Το κλασσικό, παραδοσιακό ΚΚΕ. Καρμπόν παρουσία, δοκιμασμένη. Μου έκανε εντύπωση η βεβαιότητα που ανακοίνωσε την αυτοδυναμία ΣΥΡΙΖΑ. Κατά κάποιο τρόπο την ευχήθηκε. Για δικούς του λόγους φυσικά (να μην πιεστεί για συνεργασία ή σε 2ες εκλογές και να χρεωθεί εξ ολόκληρου πιθανή αποτυχία η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ).

ΑΝ.ΕΛ

Η καμπάνια που επάξια κέρδισε το περισσότερο τρολάρισμα. Τους πείραξε λέτε; Εγω λέω ότι έτσι όλοι είδαμε έστω μια φορά τα spots τους. Επίσης η βγαλμένη από τα JUMBO καμπάνια μήπως τελικά είχε καλή στόχευση; Ή να το πω αλλιώς ποιό είναι το κοινό των ΑΝ.ΕΛ; Πόσο διαφέρει από των JUMBO; Έχω την αίσθηση ότι αν τελικά καταφέρει και μπει στη Βουλή παρά το τρολάρισμα αλλα και τις γραφικές κινήσεις και την κακή διαχείριση της υπόθεσης Χαϊκάλη θα οφείλεται στην καλή στόχευση στα πολυ πολύ συγκεκριμένα κοινά στα οποία απευθύνεται. Οι χιουμορίστες, κουλτουριαλρηδες, ψαγμένοι, βαθιά πολιτικοποιημένοι και λοιποί δε θα τον ψήφιζαν ούτως ή άλλως.

https://m.youtube.com/watch?v=C7uys7GSLDY

ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ

Δεν ειχε χρόνο. Λίγα πράγματα πρόλαβε να κάνει. Στηρίχθηκε στο brand name Παπανδρέου και στο πιστό κοινό του. Εκεί ελπίζει. Το ερώτημα ειναι αν φτάνει για να πιασει το 3%. Δεν προβλήθηκε πολύ αλλά δεν το βλέπω για κακό αυτό. Στα social media χάρη και στην σχέση του ΓΑΠ με ομάδα με μεγάλη δραστηριότητα εκεί ειχε μια αξιοπρεπέστερη και πιο διακριτή παρουσία. Το κοινό του όμως ειναι στα social media;

Σε μερικές ώρες θα δούμε όλα αυτά πως θα καθρεπτιστούν στην κάλπη. Σε τελική ανάλυση People have the power!

https://m.youtube.com/watch?v=pPR-HyGj2d0

IMG_0395.JPG

Άρθρο Τσίπρα στην Handelsblatt: Η αλήθεια που κάποιοι σας έκρυψαν για την Ελλάδα

–> Επικοινωνιακά τη θεωρώ πολύ καλή κίνηση τόσο για τα κοινά-στόχους του εξωτερικού όσο και για το εσωτερικό κοινό (κυρίως το “αγχωμένο”). Κειμενογραφικά θεωρώ ότι έχει γίνει πολύ καλή δουλειά. Αυτά, διαβάστε την όλη παρακάτω:

Ανοιχτή επιστολή στους Γερμανούς αναγνώστες

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΑΣ ΕΚΡΥΨΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Αγαπητοί αναγνώστες της Χάντλεσμπλαντ, γνωρίζω εκ των προτέρων ότι οι περισσότεροι από εσάς θα έχουν ήδη σχηματίσει άποψη για το τι θα διαβάσουν σε τούτο το άρθρο. Σας καλώ, ωστόσο, να το διαβάσετε χωρίς προκαταλήψεις. Οι προκαταλήψεις δεν ήταν ποτέ καλός σύμβουλος, πόσο δε μάλλον σε μια περίοδο όπου η οικονομική κρίση τις ενισχύει, εκτρέφοντας την μισαλλοδοξία, τον εθνικισμό, τον σκοταδισμό, την ίδια την βία.

Με τη σημερινή μου ανοιχτή επιστολή επιθυμώ να σας καταθέσω μια διαφορετική αφήγηση από όσα γνωρίζετε, για όσα έγιναν για την Ελλάδα από το 2010 και μετά. Και κυρίως επιθυμώ να καταθέσω με ειλικρίνεια αυτό που προτείνει και επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ, αν στις 26 του Γενάρη είναι η εκλεγμένη κυβέρνηση των Ελλήνων.

Το 2010 το ελληνικό κράτος έπαψε να μπορεί να εξυπηρετεί το χρέος του. Δυστυχώς η επίσημη Ευρώπη αποφάσισε να προσποιηθεί ότι αυτό το πρόβλημα μπορούσε να ξεπεραστεί με το μεγαλύτερο δάνειο στην ανθρώπινη ιστορία υπό τον όρο δημοσιονομικών μέτρων που, με μαθηματική ακρίβεια, θα συρρίκνωναν το εθνικό εισόδημα από το οποίο θα έπρεπε να αποπληρωθούν τόσο τα νέα όσο και τα παλαιότερα δάνεια. Ένα πρόβλημα χρεοκοπίας αντιμετωπίστηκε σαν να ήταν πρόβλημα ρευστότητας. Υιοθετήθηκε, με άλλα λόγια, η νοοτροπία του κακού τραπεζίτη ο οποίος, αντί να παραδεχθεί ότι δάνειο που παρείχε σε πτωχευμένη εταιρεία «έσκασε», την δανείζει κι άλλα ποσά προσποιούμενος ότι τα παλαιά δάνεια παραμένουν εξυπηρετούμενα και επεκτείνονοντας την χρεοκοπία στο διηνεκές.

Δεν χρειαζόταν παρά κοινός νους για να δει κανείς ότι η εφαρμογή του δόγματος «extend and pretend» («επέκτεινε και προσποιήσου») στην περίπτωση της χώρας μου θα κατέληγε σε τραγωδία. Ότι αντί για την σταθεροποίηση της Ελλάδας έστηνε μια αυτοτροφοδοτούμενη κρίση που υπονομεύει τα θεμέλια της Ενωμένης Ευρώπης. Το κόμμα μας, και εγώ ο ίδιος, διαφωνήσαμε με την δανειακή συμφωνία του Μαίου του 2010 όχι γιατί η Γερμανία και οι λοιποί εταίροι μας δεν μας έδωσαν αρκετά χρήματα αλλά γιατί μας δώσατε πολύ περισσότερα χρήματα απ’ ότι έπρεπε, κι απ’ ότι είχαμε δικαίωμα να δεχθούμε. Χρήματα τα οποία ούτε θα βοηθούσαν τον ελληνικό λαό, καθώς έπεσαν στην μαύρη τρύπα του χρέους, ούτε και θα σταματούσαν την συνεχή διόγκωση του δημόσιου χρέους το οποίο οι εταίροι μας θα αναγκάζονταν να μετακυλίουν στο διηνεκές με μεγάλο κόστος για τους πολίτες τους.

Και αυτή την αλήθεια την ήξεραν καλά οι Γερμανικές κυβερνήσεις και δε σας την φανέρωσαν ποτέ.

Πράγματι, δεν πέρασε ένας χρόνος και, από το 2011, οι προβλέψεις μας επαληθεύτηκαν. Ο συνδυασμός τεράστιων νέων δανείων και σκληρών περικοπών όχι μόνο απέτυχε να δαμάσει το χρέος αλλά παράλληλα τιμώρησε τους πιο αδύναμους συμπολίτες μου, μετατρέποντας μετρημένους ανθρώπους με δουλειές και σπίτια σε άστεγους ανέργους που έχασαν, πάνω από όλα, την αξιοπρέπειά τους. Η κατάρρευση των εισοδημάτων οδήγησε στην χρεοκοπία χιλιάδες επιχειρήσεις αυξάνοντας έτσι την ολιγοπωλιακή ισχύ των εταιρειών που επιβίωσαν. Έτσι, οι τιμές μειώνονταν λιγότερο απ’ ότι τα εισοδήματα ενώ τα χρέη, ιδιωτικά και δημόσια, αυξάνονταν. Μέσα σε αυτό το σκηνικό, όπου το έλλειμμα ελπίδας ξεπέρασε όλα τα άλλα ελλείμματα, δεν πέρασε πολύς καιρός πριν εκκολαφθεί το «αυγό του φιδιού» – οι νεοναζί που άρχισαν να περιπολούν τις γειτονιές σπέρνοντας το μίσος.

Παρά την οφθαλμοφανή αποτυχία της, η λογική της «προσποίησης και επέκτασης» εφαρμόζεται συστηματικά και σήμερα. Η δεύτερη δανειακή συμφωνία, του 2012, φόρτωσε κι άλλο ένα τεράστιο ποσό χρέους στους ισχνούς ώμους του ελληνικού κράτους, «κούρεψε» τα ασφαλιστικά ταμεία, έδωσε νέο έναυσμα στην ύφεση, και χρηματοδοτεί μια νέα κλεπτοκρατία με τα δανεικά των εταίρων μας.

Σοβαροί σχολιαστές μιλούσαν τον τελευταίο καιρό για σταθεροποίηση, ακόμα και ανάπτυξη, της χώρας μου «αποδεικνύοντας» έτσι ότι οι εφαρμοζόμενες πολιτικές τελικά απέδωσαν. Καμία σοβαρή ανάλυση δεν υποστηρίζει αυτή την εικονική «πραγματικότητα». Η πρόσφατη αύξηση του πραγματικού εθνικού εισοδήματος κατά 0,7% σηματοδοτεί όχι το τέλος της ύφεσης αλλά την συνέχισή της, καθώς επετεύχθη σε περίοδο πληθωρισμού ίσου με -1,8% – το οποίο σημαίνει ότι, σε ευρώ, το εθνικό εισόδημα συνέχισε να μειώνεται (απλά μειώνεται λιγότερο απ’ ότι οι μέσες τιμές) την ώρα που τα χρέη αυξάνονται. Αυτή η προσπάθεια επιστράτευσης των «Greek Statistic», για να φανεί ότι η πολιτική της τρόικας αποδίδει στην Ελλάδα, είναι προσβλητική για όλους τους ευρωπαίους που δικαιούνται επί τέλους την αλήθεια.

Και η αλήθεια είναι πως το δημόσιο χρέος της Ελλάδας δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί όσο η ελληνική κοινωνική οικονομία τελεί υπό καθεστώς συνεχούς δημοσιονομικού εικονικού πνιγμού (fiscal waterboarding). Η εμμονή σε αυτές τις αδιέξοδες, μισανθρωπικές πολιτικές, στην άρνηση της απλής αριθμητικής, κοστίζει στον γερμανό φορολογούμενο πολλά, την ώρα που καταδικάζει έναν περήφανο λαό στην αναξιοπρέπεια. Και το χειρότερο: Με αυτό τον τρόπο οι έλληνες στρέφονται εναντίον των γερμανών, οι γερμανοί εναντίον των ελλήνων, και η ιδέα μιας δημοκρατικής Ενωμένης Ευρώπης πλήττεται βάναυσα.

Η Γερμανία, και ιδίως ο σκληρά εργαζόμενος γερμανός φορολογούμενος, δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Το αντίθετο ισχύει. Στόχος μας δεν είναι η σύγκρουση με τους εταίρους μας. Στόχος μας δεν είναι περισσότερα δάνεια ή το δικαίωμα σε νέα ελλείμματα. Στόχος μας είναι η σταθεροποίηση, οι πρωτογενώς ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί και, βεβαίως, να σταματήσει η αφαίμαξη των φορολογούμενων που προκαλεί τέσσερα χρόνια τώρα μια μη εφαρμόσιμη δανειακή συμφωνία τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Γερμανία. Θα απαιτήσουμε το τέλος του δόγματος «επέκτεινε και προσποιήσου» όχι εναντίον των γερμανών πολιτών αλλά προς όφελος όλων μας.

Γνωρίζω αγαπητοί αναγνώστες ότι πίσω από τις απαιτήσεις για «πιστή εφαρμογή των συμφωνηθέντων» κρύβεται η αγωνία ότι «αν αφήσουμε τους έλληνες να κάνουν ό,τι θέλουν θα κάνουν πάλι τα ίδια». Κατανοώ αυτή την αγωνία. Όμως δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που έστησε το καθεστώς της διαπλοκής και της κλεπτοκρατίας στην πατρίδα μου, η οποία τώρα δήθεν κόπτεται για τήρηση των «συμφωνηθέντων» και για μεταρρυθμίσεις, εφόσον βέβαια αυτές δεν την αγγίζουν καθόλου, όπως συνέβη τα τέσσερα τελευταία χρόνια με τις μεταρρυθμίσεις της τρόικα και της κυβέρνησης Σαμαρά . Εμείς είμαστε έτοιμοι να συγκρουστούμε με αυτό το καθεστώς προκειμένου να προωθήσουμε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις στη λειτουργία του κράτους, στη δημόσια διοίκηση για διαφάνεια, αξιοκρατία, φορολογική δικαιοσύνη, πάταξη του μαύρου χρήματος. Αυτές τις μεταρρυθμίσεις θα θέσουμε στην κρίση των πολιτών μας στις επερχόμενες εκλογές.

Στόχος μας είναι, στο πλαίσιο της Ευρωζώνης, μια Νέα Συμφωνία για όλη την Ευρωζώνη εντός της οποίας να μπορεί και ο δικός μας λαός να αναπνεύσει, να δημιουργήσει, να ζει με αξιοπρέπεια. Με χρέος κοινωνικά βιώσιμο. Με χρηματοδότηση της ανάπτυξης, που είναι η μόνη διέξοδος από τη κρίση σε αντίθεση με την αποτυχημένη συνταγή της λιτότητας που ανακυκλώνει την ύφεση. Με ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής. Με περισσότερη Αλληλεγγύη και Δημοκρατία.

Στις 25 Ιανουαρίου στην Ελλάδα, γεννιέται μια ευκαιρία για την Ευρώπη. Ας μην την χάσουμε.

Πηγή: http://www.avgi.gr/article/5212119/al-tsipras-stin-handelsblatt-i-alitheia-pou-kapoioi-sas-krupsane-gia-tin-ellada