Πολυτεχνείο 2016: Οι “μέσα” και οι “έξω” του σήμερα

Το 1973 στο Πολυτεχνείο (και γύρω από αυτό) «κλείστηκαν» κάποιοι, εκπροσωπώντας πολλούς ακόμα σε όλη την Ελλάδα που αντιδρούσαν στη χούντα της εποχής στοχεύοντας να αλλάξουν τα πράγματα. Και όντως τα άλλαξαν, τότε.

Η συνέχεια είναι μια άλλη συζήτηση.

Σήμερα νιώθω ότι συμβαίνει το αντίστροφο. Οι «λίγοι» έχουν κλειστεί μέσα σε ένα φρούριο και επιμένουν να θέλουν να συνεχίσουν με τα προνόμιά τους όσο οι «πολλοί» απ’ έξω, καθημερινά φτωχοποιούνται, περνάνε χειρότερα και σταματούν να ονειρεύονται και να ελπίζουν. Ανάμεσα στους πολλούς που σήμερα είναι στην… απέξω είναι κυρίως οι νέοι και η περίφημες γενιές των 20άρηδων, των 30αρηδων και των 40κάτι.

%ce%b5%ce%b4%cf%89-%cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%85%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%b5%ce%b9%ce%bf

Προς το παρόν οι έξω αντιμετωπίζουν το φρούριο είτε ως στόχο που με άσφαιρα πυρά, εθιμοτυπικά 2-3 φορές το χρόνο, του κάνουν μια θεωρητική επίθεση είτε ως ένα αξιοθέατο που χαζεύουν ζηλεύοντας το.  Όσο λοιπόν οι μέσα, δεν φοβούνται ή δεν κατανοούν ότι χωρίς τους έξω το φρούριο έτσι αποκομμένο από τον υπόλοιπο κόσμο κάποια στιγμή θα παρακμάσει ή θα καταληφθεί βιαίως, αλλά και όσο οι έξω δεν συνειδητοποιούν και δεν κινούνται έμπρακτα για να πετύχουν «άνοιγμα» και «συγκατοίκηση» τόσο θα χάνουμε όλοι άσκοπα το χρόνο μας. Και κυρίως οι γενιές που έχουμε μάθει να τις λέμε παραγωγικές.

Αυτά τα επετειακά από μένα και καλά μας μυαλά!