Πολυτεχνείο 2016: Οι “μέσα” και οι “έξω” του σήμερα

Το 1973 στο Πολυτεχνείο (και γύρω από αυτό) «κλείστηκαν» κάποιοι, εκπροσωπώντας πολλούς ακόμα σε όλη την Ελλάδα που αντιδρούσαν στη χούντα της εποχής στοχεύοντας να αλλάξουν τα πράγματα. Και όντως τα άλλαξαν, τότε.

Η συνέχεια είναι μια άλλη συζήτηση.

Σήμερα νιώθω ότι συμβαίνει το αντίστροφο. Οι «λίγοι» έχουν κλειστεί μέσα σε ένα φρούριο και επιμένουν να θέλουν να συνεχίσουν με τα προνόμιά τους όσο οι «πολλοί» απ’ έξω, καθημερινά φτωχοποιούνται, περνάνε χειρότερα και σταματούν να ονειρεύονται και να ελπίζουν. Ανάμεσα στους πολλούς που σήμερα είναι στην… απέξω είναι κυρίως οι νέοι και η περίφημες γενιές των 20άρηδων, των 30αρηδων και των 40κάτι.

%ce%b5%ce%b4%cf%89-%cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%85%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%b5%ce%b9%ce%bf

Προς το παρόν οι έξω αντιμετωπίζουν το φρούριο είτε ως στόχο που με άσφαιρα πυρά, εθιμοτυπικά 2-3 φορές το χρόνο, του κάνουν μια θεωρητική επίθεση είτε ως ένα αξιοθέατο που χαζεύουν ζηλεύοντας το.  Όσο λοιπόν οι μέσα, δεν φοβούνται ή δεν κατανοούν ότι χωρίς τους έξω το φρούριο έτσι αποκομμένο από τον υπόλοιπο κόσμο κάποια στιγμή θα παρακμάσει ή θα καταληφθεί βιαίως, αλλά και όσο οι έξω δεν συνειδητοποιούν και δεν κινούνται έμπρακτα για να πετύχουν «άνοιγμα» και «συγκατοίκηση» τόσο θα χάνουμε όλοι άσκοπα το χρόνο μας. Και κυρίως οι γενιές που έχουμε μάθει να τις λέμε παραγωγικές.

Αυτά τα επετειακά από μένα και καλά μας μυαλά!

Η ελπίδα (δεν) έρχεται! (Αντί απολογισμού του 1 έτους ΣΥΡΙΖΑ)

“Δεν μιλώ για τις ταλαιπωρίες μας. Η μεγάλη δυστυχία είναι που μας άφησαν χωρίς προοπτική, χωρίς μύθο, χωρίς ιδεολογία, χωρίς ελπίδα. Μ’ έναν άδειο ουρανό πάνω απ’ τα κεφάλια μας, να σέρνουμε το καρότσι της ζωής μας”.
Χρόνης Μίσσιος

  

Ούτε βήμα πίσω

Μιλώντας με πολλούς ανθρώπους στις γειτονιές του κέντρου της Αθήνας αποκόμισα μέχρι στιγμής δύο συμπεράσματα:

Ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Χριστόφορου Βερναρνδάκη. Δώστε βάση προς το τέλος που είναι το ζουμί!

Το πρώτο, δεν υπάρχει πλέον φόβος για την πολιτική αλλαγή. Όχι γιατί οι άνθρωποι δεν είναι επιφυλακτικοί ή δεν φοβούνται κιόλας, αλλά γιατί πλέον δεν έχουν να χάσουν τίποτα. Βρισκόμαστε διαρκώς μπροστά σε ανθρώπους που έχουν ξεπεράσει τα όρια της αντοχής τους. Μια μαζική απελπισία απλώνεται στις λαϊκές γειτονιές του κέντρου, μια απελπισία που δείχνει ότι θα έχει δύο βασικές εκφράσεις. Την ψήφο στον ΣΥΡΙΖΑ από τη μια, την αδιαφορία ή την παραίτηση από την άλλη (πιθανόν στη στάση αυτή να υποκρύβεται και μια συμπάθεια στην Χρυσή Αυγή).

Το δεύτερο, ίσως και το σημαντικότερο συμπέρασμα, είναι ότι η μαζική όπως διαφαίνεται ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ των λαϊκών στρωμάτων, βιώνεται ως ύστατη πράξη διάσωσης, το τελευταίο καταφύγιο ελπίδας. Ο λαός μετακινείται μαζικά στην αριστερά όχι γιατί έχει πειστεί απόλυτα από αυτήν ούτε γιατί έχει οργανωθεί σε αυτήν και ενστερνιστεί τον τρόπο που σκέφτεται και δρα. Περιμένει από αυτήν και ιδίως από τη νέα Κυβέρνηση ένας τέλος σε αυτήν την πολιτική και μια βαθιά αναπνοή. «Θα σας δοκιμάσουμε» είναι η φράση που ακούγεται συνεχώς και έχει κανείς την αίσθηση ότι είναι μια ανάμικτη σχέση ελπίδας και απειλής.

Λοιπόν, και εμείς πρέπει να είμαστε σαφείς. Ούτε βήμα πίσω από τις απλές και κατανοητές δεσμεύσεις μας στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Ούτε βήμα πίσω από τις απλές και σαφείς δεσμεύσεις μας για την άμεση αντιμετώπιση των οξυμένων κοινωνικών και οικονομικών ζητημάτων των λαϊκών νοικοκυριών. «Θα κόψουμε το λαιμό μας», αλλά αυτά πρέπει από την πρώτη κυριολεκτικά ημέρα να τα εφαρμόσουμε. Ο απλός κόσμος ζητά μια ανατροπή καθαρή, απλή, εφικτή, ορατή, άμεση. Δεν ζητά μαξιμαλισμούς. Γι’αυτό και θα είναι απίστευτα σκληρός απέναντί μας αν εμείς δεν φανούμε συνεπείς. Οι «περίοδοι χάριτος» υπήρξαν πάντοτε μια έκφραση της αστικής πολιτικής ανάθεσης, σε ένα περιβάλλον που ο λαός «ανέχεται» και ο «εκπρόσωπος» διαχειρίζεται. Στην περίπτωσή μας τα πράγματα είναι διαφορετικά, ακριβώς γιατί όλα αλλάζουν και μαζί τους και οι σχέσεις εκπροσώπησης. Δεν θα έχουμε καμία ανοχή, κανένα περιθώριο διάψευσης των ελπίδων του απλού κόσμου, όχι χρονικά, αλλά ουσιαστικά, στο επίπεδο της εφαρμοσμένης πολιτικής.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει απλά την ευκαιρία να φέρει την αριστερά στην κυβέρνηση. Εχει μια ιστορική ευκαιρία να αλλάξει το υπόδειγμα της πολιτικής αντιπροσώπευσης. Να βρει νέες γνώσεις στη γεφύρωση της αντίφασης «ανάθεση – ενεργοποίηση» και να εφαρμόσει μια νέα δυναμική σχέση πολιτικής δράσης. Αλλά ας ξεκινήσουμε από τα απλά: μεγάλη νίκη την ερχόμενη Κυριακή, άμεση αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κρίσης στα λαϊκά νοικοκυριά τη μεθεπόμενη Δευτέρα. Και από την Τρίτη τα υπόλοιπα…..

πηγή: http://www.vernardakis.gr/article.php?id=598#.VLvxSO_Zrqo.facebook