Το παζάρι του καιρού

Αττική, Παρασκευή 28 Σεπτέμβρη, τυχαία περιοχή, τυχαία οικογένεια, ώρα 20:00

Η τηλεόραση παίζει ειδήσεις, ανάλυση μετεωρολόγων και άλλων ειδικών για το φαινόμενο «Ξενοφών» που μαίνεται και το φαινόμενο «Ζορμπάς» που έρχεται.

  • Γιώργο, βλέπεις τι λένε;
  • Εδώ και τρεις μέρες αυτά λένε αλλά δεν έγινε και τίποτα τραγικό.
  • Κι αν γίνει τώρα;

Σιγή…

  • Αύριο έχουμε και λαϊκή, να πας πρωί-πρωί να προλάβεις τον καιρό.
  • Ναι αλλά θα προλάβω και τις τιμές ψηλά ρε Ελένη!
  • Δεν πειράζει, ΤΩΡΑ σε έπιασαν οι τσιγκουνιές;

Σιγή ξανά…

  • Αύριο έχει και το παιδί ποδόσφαιρο ε; Δεν πιστεύω να τον πας;
  • Γιατί όχι; Αν δεν αφήνει ο καιρός δε θα γίνει προπόνηση
  • Δηλαδή αν βρέχει δε θα γίνει;
  • Ανάλογα πόσο θα βρέχει βρε Ελένη!
  • Α δηλαδή να βραχεί το παιδί, δε σε νοιάζει εσένα. Να κρυώσει, να τρέχουμε. Για να μη χάσει το ποδόσφαιρο.
  • Γιατί να το χάσει;
  • Άσε μας ρε Γιώργο, μην χάσει την παράδοση και μείνει πίσω στην ύλη;
  • Καλά θα δούμε (κερδίζει χρόνο περιμένοντας το σύμμαχο)

Αττική, Σάββατο 29 Σεπτέμβρη, ίδια, τυχαία περιοχή, ίδια, τυχαία οικογένεια, ώρα 09:00

  • Καλημέρα μαμά! Πού είναι οι κάλτσες μου του ποδοσφαίρου.
  • Στην ντουλάπα.
  • Δεν είναι! Κοίταξα!
  • Αν έρθω και τις βρω θα γίνει χαμός
  • Α! Τις βρήκα ναι.

Λίγα δευτερόλεπτα μετά…

  • Γιώργο του είπες ότι θα πάει για μπάλα;
  • Δεν του το είπα εγώ, μόνος του. Αλλά γιατί να μην πάει; Ψιχαλίζει μόνο.
  • Θες να ξανακάνουμε την ίδια συζήτηση;

Είσοδος του νεαρού Μέσι στην κουζίνα

  • Άντε μπαμπά, πίνω το χυμό και φεύγουμε ε;
  • ΟΚ
  • Τι ΟΚ; Πλάκα μου κάνετε και οι δύο;
  • Έλα ρε Ελένη, άσε το παιδί, θα αλλάξει μετά αν βραχεί. Χαζός είναι; Θα δω κι εγώ τον καιρό και αν χαλάσει πολύ θα του πω να φύγουμε.
  • Γιώργο τελείωνε! Είπα όχι.
  • Έλα ρε μαμά, αφού μου αρέσει! Θα προσέχω! Θες να στενοχωρηθώ να είμαι όλο το Σαββατοκύριακο στενοχωρημένος; (γάτος ο μικρός)
  • Καλά άντε, να πας αλλά να προσέχεις! Να πεις του προπονητή αν βρέχει να μη σας βάλει στο γήπεδο!
  • Μετά θα πάμε και λαϊκή αν είναι μαζί με το παιδί.
  • Πλάκα κάνεις έτσι; Θα τον φέρεις εδώ και θα πας ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ! (Μάλλον η βροχή στη λαϊκή δεν είναι επικίνδυνη. Ή ο Γιώργος είναι άτρωτος)

children-playing-football-in-rain-12.jpg


ΒΟΝUS- TIPS

Αυτή περίπου η ιστορία εξελίχθηκε σε όσα σπίτια έχουν παιδί που παίζει ποδόσφαιρο ή κάνει οποιοδήποτε outdoor (ναι έτσι το λέμε στην Κρήτη) αθλητισμό το προηγούμενο Σαββατοκύριακο! Ειδικά σε γονείς με παιδιά «νέα» στον αθλητισμό, κάπου 5 με 8-9 χρονών.

Με αφορμή αυτό και μετά από μερικές δεκαετίες εμπειρίας στο concept «βροχή-ποδόσφαιρο» κι έχοντας πια περάσει και από τις πλευρές της διαπραγμάτευσης, μερικά σύντομα tips κυρίως για τις μαμάδες που ανησυχούν και τους μπαμπάδες που θέλουν επιχειρήματα:

  • Ναι, οι προπονητές είναι άνθρωποι με κρίση και λογική. Αν δουν ότι δεν πρέπει να γίνει μία προπόνηση λόγω καιρού, ΔΕΝ την κάνουν. Δεν έχουν κανένα λόγο να πάρουν ΡΙΣΚΟ.
  • Όχι, τα παιδιά όταν παίζουν υπό βροχή δεν αρρωσταίνουν. Θα αρρωστήσουν αν βγαίνοντας από το γήπεδο δεν αλλάξουν (όλα τα) ρούχα.
  • Όχι, το κατάλληλο ντύσιμο για να παίξουν υπό βροχή δεν είναι το «κρεμμύδι». Ότι φορούν πάντα κι ένα αντιανεμικό αδιάβροχο αρκούν.
  • Ναι, στα παιδιά αρέσει να παίζουν με βροχή. Και στους μεγάλους.
  • Ναι, στα παιδιά κάνει καλό να σκληραγωγηθούν λιγάκι. Είναι φτιαγμένα από τη φύση να αντέχουν μερικά πράγματα.

Χαλαρώστε και αφήστε τα να ζήσουν τον αθλητισμό ολοκληρωμένα. Ένα μέρος του είναι να μάθουν να παίζουν σε πιο δύσκολες συνθήκες, να κρίνουν αν όντως μπορούν να παίξουν, να μάθουν ότι με την πρώτη δυσκολία δε σταματά η ζωή αλλά και να βρουν τους τρόπους αυτοπροστασίας. Η ενασχόληση με τον αθλητισμό γίνεται κυρίως για αυτά κι όχι τόσο για να βγουν νέοι Ρονάλντο και Μέσι. Αλλά και Ρονάλντο και Μέσι αν θες να βγάλεις πρέπει να του μάθεις να μην το παρατάει στην πρώτη δυσκολία (πχ βροχή ή κρύο) αλλά να βρει τρόπο να επιβιώσει! Σε τελική ανάλυση τα δικά μας εδώ παίζουν σε λίγο-πολύ καλές συνθήκες…

b3210558cd5745d19ffd0772746fe2e2.jpg

Η προσφορά του πατέρα στο θεσμό της «ατάκας της ελληνίδας μάνας»

Συχνά διαβάζω ή συζητάω με φίλους γύρω από το «θεσμό» της ελληνίδας μάνας. Συνήθως συζητάμε για τις ατάκες που όλες, λίγο πολύ, λένε. Προσωπικά έχω την υποψία ότι κάθε γυναίκα περνάει μια μυστική εκπαίδευση μόλις γίνεται μάνα. Στόχος είναι να μη χαθεί το ρεπερτόριο αυτό της ατάκας που για χρόνια μεγαλώνει γενιές ελλήνων.

Κείμενο: Χρίστος Σμπώκος

Σκεφτόμουν λοιπόν πόσο άδικο είναι που και σε αυτό παρακάμπτεται ο πατέρας! Ενώ έχουν χυθεί τόνοι μελάνι για άρθρα με τις «καλύτερες 25 ατάκες της ελληνίδας μάνας» και ενώ έχουν αναστενάξει sites και blogs με το θέμα, ο πατέρας μένει στην απέξω! Δεν είναι αυτό fair play!

Πληροφορώ λοιπόν, όποιον ενδιαφέρεται προφανώς, ότι και ο πατέρας έχει καθοριστικό ρόλο στις ατάκες αυτές ενώ σε πολλές περιπτώσεις με καίριες παρεμβάσεις αλλάζει το σκηνικό. Για παράδειγμα, συχνά ο πατέρας μνημονεύεται στην ατάκα της ελληνίδας μάνας, «κοίτα να σοβαρευτείς και να στρώσεις, γιατί θα καταλήξεις σαν τον πατέρα σου». Άλλες πάλι φορές ο πατέρας αποτελεί παραπομπή της μάνας «να πας να τα πεις αυτά στον πατέρα σου να δούμε τι θα πει». Υπάρχουν δε και φορές που πραγματικά αποθεώνει στο παιδί τον πατέρα του, «όλο βλακείες κάνεις, ίδιος ο πατέρας σου»!

Επιπλέον συχνά η μάνα ζητάει τη βοήθεια του πατέρα εμμέσως και χωρίς πίεση πάντα, «δες το Θανασάκη της κυρίας Ολυμπίας που διαβάζει και όλο άριστα παίρνει, εσύ τι είσαι, χειρότερος; «Γιώργο πες του κι εσύ» (Γιώργος = ο πατέρας που βλέπει τηλεόραση κάπου παραδίπλα αμέριμνος).

Και τέλος υπάρχουν και οι ακραίες περιπτώσεις όπου ο πατέρας παίρνει το ρίσκο να συμμετέχει στο διάλογο. «Ρε Μιχάλη, φύγε από εκεί, θα πέσεις και θα λερωθείς» λέει η μάνα. Για ανεξήγητους λόγους παρεμβαίνει ο πατέρας «άστο ρε Μαρία, παιδί είναι θα παίξει, ε θα λερωθεί κιόλας». Πάει φιρί φιρί να εισπράξει απάντηση καταπέλτης ή όχι; «Άμα λερωθεί, να τον πλύνεις εσύ κι αυτόν και τα ρούχα του». Και πάνω που λες οκ, φτηνά τη γλύτωσε ο μπαμπάς αρχίζει σερί (χαμηλόφωνης έως και υπόκωφης) γκρίνιας. «Αλλά έτσι είναι, όταν τα βρίσκουμε όλα έτοιμα ξέρουμε να κάνουμε τους καλούς»… «Αλλά έτσι είναι, σε ποιον θα μοιάσει το παιδί… (ξέρεις καλά ποιoν υπονοεί ε;)». Με το απαραίτητο βέβαια κλείσιμο «Αλλά δε φταίει κανείς, εγώ φταίω που δεν σας έχω αφήσει να βρωμίσετε».

Με αυτά τα απλά καθημερινά παραδείγματα, ένα μικρό μέρος μόνο της γκάμας που υπάρχει, θέλω να τονίσω τη συνεισφορά του πατέρα στην ανάπτυξη, διαμόρφωση, καθιέρωση αλλά και διαιώνιση του συλλεκτικού αυτού είδους με το κωδικό όνομα «ατάκες ελληνίδας μάνας»! Μπράβο μας μπαμπάδες που συμβάλλουμε τόσο σε αυτό το αναπόσπαστο μέρος της κουλτούρας της ελληνικής οικογένειας και κοινωνίας. Και αρθρογραφίας!

Πηγή : http://www.superdad.gr [ http://www.superdad.gr/simmaxoi/h-prosfora-tou-patera-sto-thesmo-ths-atakas-ths-ellinidas-manas/ ]

Συχνά διαβάζω ή συζητάω με φίλους γύρω από το «θεσμό» της ελληνίδας μάνας. Συνήθως συζητάμε για τις ατάκες που όλες, λίγο πολύ, λένε. Προσωπικά έχω την υποψία ότι κάθε γυναίκα περνάει μια μυστική εκπαίδευση μόλις γίνεται μάνα. Στόχος είναι να μη χαθεί το ρεπερτόριο αυτό της ατάκας που για χρόνια μεγαλώνει γενιές ελλήνων. Κείμενο: Χρίστος Σμπώκος Σκεφτόμουν λοιπόν πόσο άδικο είναι που και σε αυτό παρακάμπτεται ο πατέρας! Ενώ έχουν χυθεί τόνοι μελάνι για άρθρα με τις «καλύτερες 25 ατάκες της ελληνίδας μάνας» και ενώ έχουν αναστενάξει sites και blogs με το θέμα, ο πατέρας μένει στην απέξω! Δεν είναι αυτό fair play! Πληροφορώ λοιπόν, όποιον ενδιαφέρεται προφανώς, ότι και ο πατέρας έχει καθοριστικό ρόλο στις ατάκες αυτές ενώ σε πολλές περιπτώσεις με καίριες παρεμβάσεις αλλάζει το σκηνικό. Για παράδειγμα, συχνά ο πατέρας μνημονεύεται στην ατάκα της ελληνίδας μάνας, «κοίτα να σοβαρευτείς και να στρώσεις, γιατί θα καταλήξεις σαν τον πατέρα σου». Άλλες πάλι φορές ο πατέρας αποτελεί παραπομπή της μάνας «να πας να τα πεις αυτά στον πατέρα σου να δούμε τι θα πει». Υπάρχουν δε και φορές που πραγματικά αποθεώνει στο παιδί τον πατέρα του, «όλο βλακείες κάνεις, ίδιος ο πατέρας σου»! Επιπλέον συχνά η μάνα ζητάει τη βοήθεια του πατέρα εμμέσως και χωρίς πίεση πάντα, «δες το Θανασάκη της κυρίας Ολυμπίας που διαβάζει και όλο άριστα παίρνει, εσύ τι είσαι, χειρότερος; «Γιώργο πες του κι εσύ» (Γιώργος = ο πατέρας που βλέπει τηλεόραση κάπου παραδίπλα αμέριμνος). Και τέλος υπάρχουν και οι ακραίες περιπτώσεις όπου ο πατέρας παίρνει το ρίσκο να συμμετέχει στο διάλογο. «Ρε Μιχάλη, φύγε από εκεί, θα πέσεις και θα λερωθείς» λέει η μάνα. Για ανεξήγητους λόγους παρεμβαίνει ο πατέρας «άστο ρε Μαρία, παιδί είναι θα παίξει, ε θα λερωθεί κιόλας». Πάει φιρί φιρί να εισπράξει απάντηση καταπέλτης ή όχι; «Άμα λερωθεί, να τον πλύνεις εσύ κι αυτόν και τα ρούχα του». Και πάνω που λες οκ, φτηνά τη γλύτωσε ο μπαμπάς αρχίζει σερί (χαμηλόφωνης έως και υπόκωφης) γκρίνιας. «Αλλά έτσι είναι, όταν τα βρίσκουμε όλα έτοιμα ξέρουμε να κάνουμε τους καλούς»… «Αλλά έτσι είναι, σε ποιον θα μοιάσει το παιδί… (ξέρεις καλά ποιoν υπονοεί ε;)». Με το απαραίτητο βέβαια κλείσιμο «Αλλά δε φταίει κανείς, εγώ φταίω που δεν σας έχω αφήσει να βρωμίσετε». Με αυτά τα απλά καθημερινά παραδείγματα, ένα μικρό μέρος μόνο της γκάμας που υπάρχει, θέλω να τονίσω τη συνεισφορά του πατέρα στην ανάπτυξη, διαμόρφωση, καθιέρωση αλλά και διαιώνιση του συλλεκτικού αυτού είδους με το κωδικό όνομα «ατάκες ελληνίδας μάνας»! Μπράβο μας μπαμπάδες που συμβάλλουμε τόσο σε αυτό το αναπόσπαστο μέρος της κουλτούρας της ελληνικής οικογένειας και κοινωνίας. Και αρθρογραφίας!

Πηγή : http://www.superdad.gr [ http://www.superdad.gr/simmaxoi/h-prosfora-tou-patera-sto-thesmo-ths-atakas-ths-ellinidas-manas/ ]