Τα δικά μου Μουντιάλ!

Έφτασε ξανά εκείνη η περίοδος του καλοκαιριού που γίνεσαι σπιτόγατος ξαφνικά ενώ βιώνεις και τον αποκλεισμό από τις κοινωνικές σχέσεις εθελοντικά! Για τον επόμενο μήνα οι ποδοσφαιρόφιλοι του πλανήτη έχουν βαρύ πρόγραμμα. Αρχίζει το ματς. Βασικά όχι ένα απλό ματς, αρχίζει το Μουντιάλ!

Είναι το 9ο Μουντιάλ της ζωής μου. Πρακτικά όμως από το 1986 και το 1990, ως γεννηθείς το 1983 θυμάμαι ελάχιστα πράγματα. Το εξής ένα. Ντιέγκο Μαραντόνα. Θυμάμαι μόνο ότι τον κοιτούσα σα χάνος, ότι τον θαύμαζα και ότι μου φαινόταν παράξενο γιατί το 1990 ενώ παίζει στην Αργεντινή, τον χειροκροτούν οι Ιταλοί. Αργότερα κατάλαβα.

Το 1994 προφανώς ζήσαμε στο ρυθμό της Εθνικής του Παναγούλια. Δε θα ξεχάσω πώς με απογοήτευσε η αποτυχία παικτών που θαύμαζα όπως ο Σαραβάκος. Αλλά και την περηφάνια μου σαν ΟΦΗ γιατί είχε η ομάδα μέσα Μαχλά, Νιόπλια, Αλεξούδη και «κακώς δεν πήρε και το Χανιωτάκη».

Μαραντόνα-Σαραβάκος

Η στιγμή όμως που θα μου μείνει είναι το χαμένο πέναλτι του Ρομπέρτο Μπάτζιο. Από τότε Ιταλόφιλος, θυμάμαι τον μεγάλο αυτό παίκτη να τους πηγαίνει ως τον τελικό μόνος του, θυμάμαι τα 120 λεπτά σφυροκόπημα της Βραζιλίας και την πεποίθηση ότι αφού δεν το έφαγαν οι Ιταλοί, είναι γραφτό να το πάρουν. Κι έρχεται ο ηγέτης σου να στείλει τη μπάλα έξω. Και τόσο ψηλά, άουτ, για να πάρει εκείνος όλη τη «δόξα» να μην τη μοιραστεί με το τέρμα. Α ρε Μπάτζιο!

To 1998 ήταν το Μουντιάλ του Ζιντάν και του Ρονάλντο. Και της Κροατίας. Το τελευταίο που είδα ως μαθητής και το τελευταίο που είδα στην Κρήτη. Μου έμειναν οι αέρινες κινήσεις του ΖιΖού αλλά και η ανόητη κόκκινή του σε ένα ματς ομίλου με τη Σαουδική Αραβία(!). Έτσι μου συστήθηκε και περίπου με τον ίδιο τρόπο με αποχαιρέτησε το 2006 με το τρομερό τουρνουά που έκανε να καταστρέφεται από την κουτουλιά στον Ματεράτσι. Ήταν όμως και το Μουντιάλ της Κροατίας, μία ομάδα που δημιούργησε το δικό της μύθο, με αρχηγό έναν από τους παίκτες που θαύμαζα, τον Ζβόνιμιρ Μπόμπαν και πολλούς ακόμα παικταράδες (Σούκερ, Προσινέτσκι, Ασάνοβιτς κλπ) που συνδύαζαν με επιτυχία τεχνική και (ελεγχόμενη) αλητεία). Η δική τους νίκη απέναντι στην μεγάλη Γερμανία είναι από τα ματς που έχω απολαύσει όσο λίγα!

Εννοείται ακόμα παραμένει για όλους μας μυστήριο τι συνέβη στο Ρονάλντο στον τελικό. Πολλές οι θεωρίες συνομωσίας, μάλλον προφανής η λογική απάντηση αλλά δεν πειράζει, ας μείνει μυστήριο

Και ξαφνικά το 2002 βρεθήκαμε Άπω Ανατολή. Με την τύχη να βρίσκομαι στην φοιτητική περίοδο της ζωής μου μπόρεσα να δω όλα τα ματς σχεδόν παρά τις «κόντρα» ώρες (πρωινές κλπ) για Ελλάδα. Ήταν το Μουντιάλ του Ρόλαντ Γκόμεζ για εμάς τους Ομιλίτες. Το Μουντιάλ που οι Τούρκοι έκαναν την έκπληξη με το Ρουστού στο τέρμα βαμμένο σα να είναι στρατό και της μοικάνας του Ουμίτ Νταβαλά. Αλλά πάνω από όλα ήταν το Μουντιάλ των “R”! Ronaldo- Rivaldo- Ronaldinio! Πρώτα από όλα όμως Ρονάλντο. Ο πραγματικός, ο αυθεντικός, το φαινόμενο, στην καλύτερη του παράσταση. Για τη δική μου γενιά που μεγάλωσε λίγο μετά το ζενίθ του Φαν Μπάστεν και του Μπατιστούτα, ο Ρονάλντο ήταν ο απόλυτος σέντερ φορ. Highlight φυσικά το τραγικό μαλλί που λάνσαρε, ευτυχώς μόνο για τη συγκεκριμένη διοργάνωση.

Ροναλντο

Το 2006 ήταν για εμένα το Μουντιάλ της επιτυχίας! Καταρχάς το πήραν οι φίλοι μου οι Ιταλοί. Τα 2 γκολ στην παράταση με τους Γερμανούς στον ημιτελικό τα πανηγύρισα όσο λίγα γκολ σε Μουντιάλ! Ειδικά του Ντελ Πιέρο που πάντα του είχα αδυναμία! Επιπλέον είναι το πρώτο (και το τελευταίο) Μουντιάλ που δικαιώθηκα σε ότι προέβλεψα. Ιταλία νικητής, Κλόζε πρώτος σκόρερ και φύγαμε για διακοπές με γεμάτη τσέπη.

Προφανώς όμως η ιστορία και η στιγμή που έμεινε και σε εμένα αλλά και σε όλο τον κόσμο ήταν η κουτουλιά του Ζιντάν. Οδήγησε την ομάδα ως τον τελικό, κόντρα στα προγνωστικά και την άφησε στο τέλος μόνη της πέφτοντας στην παγίδα της ιταλικής πονηριάς.

Μουντιαλ 2006- Ζινταν

Από το 2010 ακόμα νομίζω ότι έχω ζαλάδα από τις βουβουζέλες. Πραγματικό μαρτύριο! Μετά από το μαρτυρικό 1994 ξαναεμφανίστηκε και η Ελλάδα, με μία τίμια και αξιοπρεπή παρουσία. Βάλαμε και το γκολ μας, κάναμε και τη νίκη μας και δεν μας είχαν ζαλίσει τρέχοντας οι Νοτιοκορεάτες στο πρώτο ματς μπορεί και να περνούσαμε τους ομίλους. Κατά τα άλλα ήταν το Μουντιάλ που αγαπήσαμε ξανά την Ουρουγουάη του Φορλάν, του Αμπρέου και του ανερχόμενου τότε Σουάρες.

Τότε στον τελικό Ολλανδία- Ισπανία είχε κορυφωθεί η συζήτηση θυμάμαι με τη μία πλευρά να γκρινιάζει «μα είναι ποδόσφαιρο αυτό που παίζει η Ισπανία, σπάει νεύρα» και την άλλη (στην οποία ήμουν κι εγώ) να λέει ότι είναι μία (όχι και τόσο) νέα σχολή που δεν προέκυψε τυχαία και έχει έρθει για να μείνει.  Highlights του τελικού η καρατιά του Ντε Γιονγκ και τα χαμένα τετ α τετ του Ρόμπεν.

Το πιο πρόσφατο Μουντιάλ του 2014 έγινε στην «πατρίδα» του ποδοσφαίρου τη Βραζιλία. Ένα ταξίδι που όλοι θα θέλαμε να κάνουμε αλλά λίγοι το κατάφεραν. Φυσικά ήταν και η καλύτερή μας στιγμή ως Ελλάδα. Το πέναλτι του Σαμαρά που εκτέλεσε με ψυχρό αίμα και βλέμμα αλλά και το πέναλτι του Γκέκα που έπιασε (το τονίζω αυτό) ο Νάβας ήταν οι σημαντικότερες στιγμές μας. Πάντως αντικειμενικά η ομάδα του Σάντος (κι αυτό το τονίζω) θα ήταν δίκαιο να περάσει, ήταν καλύτερη από την Κόστα Ρίκα. Ήταν το Μουντιάλ του «τι τον βάζει ακόμα τον Κατσουράνη και τον Καραγκούνη». Τώρα που δεν τους έχουμε, όλοι έχουμε καταλάβει γιατί έπαιζαν όσο τους είχαμε.

Κατά τα άλλα μακράν το highlight του Μουντιάλ η 7αρα της Γερμανίας στη Βραζιλία. Μέσα στην έδρα της! Αυτά γίνονται μία φορά στα 50 χρόνια και όλοι θα το θυμόμαστε πάντα!

Ήταν και η χαμένη ευκαιρία του Μέσι για ένα Μουντιάλ. Ή μήπως αυτό είναι το Μουντιάλ του Μέσι; (τι πάσα έκανα για το φετινό είδατε έτσι;)

Για όσους αντέξατε και διαβάσατε ως εδώ όλο αυτό το κείμενο έχει bonus:

Πρόταση για ζευγάρι τελικού: Γαλλία- Αργεντινή και πρώτος σκόρερ Μέσι (έτσι για τη χαρά της πρόβλεψης και του ξεφτιλίσματος μετά).

Εθνική Ελλάδος: Η φανέλα της είναι πιο βαριά από τη σημερινή ποιότητά της

Από καιρό ήθελα να γράψω δύο σκέψεις μου για την Εθνική του ποδοσφαίρου. Οπότε η χθεσινή 4αρα από τους Κροάτες και ουσιαστικά ο αποκλεισμός από το Μουντιάλ, δίνει μία καλή αφορμή.

Ας τα πιάσουμε από την αρχή. Η Εθνική από το 2004 μέχρι σήμερα βρίσκεται σε ένα επίπεδο που κυμαίνεται από πολύ υψηλό έως αξιοπρεπές (με την παρένθεση της περιόδου Ρανιέρι). Την ίδια στιγμή το ελληνικό ποδόσφαιρο το οποίο αντιπροσωπεύει, από την παραγωγή του οποίου εξαρτάται και από τους παράγοντες του οποίου διοικείται, που βρίσκεται; Σε επίπεδο οριακά αξιοπρεπές; Χαμηλό; Σαφώς από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη. Διοικητικά δε, δεν το συζητάμε καν… Σήψη και παρακμή. Άρα στέκει να μηδενίζουμε την όποια προσπάθεια γίνεται στην Εθνική;

Πάμε παρακάτω. Από το 2004 μέχρι σήμερα η Εθνική ήταν παρούσα σε 3 EURO και 2 Μουντιάλ. Δεν μπόρεσε να περάσει σε ένα Μουντιαλ (το 2006) και πέρυσι στο EURO. 5 στα 7 δεν είναι κακός απολογισμός αν σκεφτείς την εποχή προ 2004 αλλά και το 1ο μου point παραπάνω. Άρα λίγος σεβασμός δεν κάνει κακό.

Πώς πήγε η Εθνική σε όλες αυτές τις μεγάλες διοργανώσεις πηγαίνοντας και πολύ καλά σε κάποιες από αυτές; Με κλειστό ποδόσφαιρο, σφιχτή ομάδα που φρόντιζε να θωρακίζει την άμυνά της, να επιτρέπει όσο το δυνατό λίγοτερες ευκαιρίες στον αντίπαλο και να ψάχνει το γκολ είτε με αντεπιθέσεις (το υλικό της δεν βοηθούσε πάντα σε αυτό), είτε με κάποιες προσωπικές ενέργειες (κάποτε Γιαννακόπουλος και Τσιάρτας, πολύ από Καραγκούνη, λίγο από Σαμαρά και πιο πρόσφατα με Μήτρογλου), είτε με τις πατροπαράδοτες στημένες φάσεις. Όσο έπαιρνε αποτελέσματα όλοι καμάρωναν. Όταν γκέλαρε όλοι θυμόντουσαν το επιθετικό ποδόσφαιρο. Για να ξέρουμε όμως τι λέμε όταν έχεις υλικά για μακαρόνια με κιμά και μάλιστα ξέρεις καλά τη συνταγή είναι δύσκολο να κάνεις αστακομακαρονάδα. Βασικά είναι αδύνατο. Αν τόσο πολύ θες επιθετικό στυλ φροντίζεις να δεις τις επόμενες φουρνιές και να δεις πώς θα μπορούσες να παράξεις παίκτες που θα το υποστηρίζουν.

ÔÅËÉÊÏÓ ÅÕÑÙÐÁÚÊÏÕ ÊÕÐÅËÏÕ.ÅËËÁÓ - ÐÏÑÔÏÃÁËÉÁ.

Και πάμε στο επόμενο κρατούμενο. Τι παραγωγή έχεις; H φουρνιά του 2004 είχε την ευτυχία να έχει μία καλή ισορροπία. Καλό τέρμα, στην καλύτερή του περίοδο. Σέντερ μπακ επιπέδου καλού (όχι ίσως top) αλλά και με προσωπικότητα (Δέλλας, Νταμπίζας) και παραστάσεις (Καψής, Γκούμας). Πλάγια μπακ επίσης με παραστάσεις (Φύσσας) και ταλέντο (Γιούρκας). Φοβερή υπεροπλία στα χαφ με παίκτες που και έκοβαν και μοίραζαν αλλά και σκόραραν (Κατσουράνης, Μπασινάς, Καραγκούνης, Ζαγοράκης). Καλής ποιότητας μεσοεπιθετικούς με σπουδαίες ατομικές δυνατότητες (Τσιάρτας, Γιαννακόπουλος) και μπροστά ένα μεγάλο φορ (Ντέμης) και 2 εργάτες (Χαριστέας, Βρύζας). Στην πορεία που έχασε η ομάδα το μεγάλο φορ, η υπόλοιπη ομάδα κάλυψε το κενό. Οι επόμενες φουρνιές είχαν μια σχετική ισορροπία και ακόμα μέσα στην ομάδα κύτταρα της ομάδας του 2004 (Καραγκούνης και Κατσουράνης οι τελευταίοι). Σήμερα όμως τι γίνεται;

2012

Την τελευταία τετραετία η ισορροπία αυτή δείχνει να έχει χαθεί. Καλά σεντερ μπακ συνεχίζουμε να παράγουμε ακόμα και top επιπέδου (Σωκράτης και Μανωλάς). Έχουμε και ένα φορ με την προσωπική ενέργεια (Μήτρογλου). Τέρμα έχουμε στο επίπεδο Νικοπολίδη; Μπορούμε να ελπίζουμε στο Γιαννιώτη; Θα φανεί στο μέλλον. Σήμερα έχουμε θέμα. Πλάγια μπακ με φρεσκάδα και παραστάσεις; Τοροσίδης, Μανιάτης και Τζαβέλας έχουν βαρύνει, δεν πολυπαίζουν κιόλας. Υπάρχουν ο Σταφυλίδης και ο Ρέτσος (κατά συνθήκη) αλλά ακόμα περιμένουμε να τους δούμε. Από τα χαφ και πέρα το πρόβλημα μεγαλώνει. Πολλά αμυντικά χαφ σε αριθμό μόνο ένα να κάνει όλη τη δουλειά (κόψε και μοίρασε) σε αξιοπρεπές επίπεδο. Ο Ζέκα. Παραγωγικά χαφ τύπου Φορτούνη, Μάνταλου, Μπακασέτα, όσο τους βλέπουμε τόσο απογοητευόμαστε. Κυρίως από τον πρώτο. Και δεν είναι και 20χρονα. Ελπίζουμε μόνο στο Δώνη. Καλά για φορ, δεν έχει νόημα η συζήτηση. Μετά τον Μήτρογλου το χάος.

2017

Επομένως τι απαιτήσεις είχαμε από αυτή την ομάδα και σήμερα την σκίζουμε; Ο προπονητής ποιές επιλογές έχει από πίσω και δεν τις αξιοποιεί; Και κυρίως, από εδώ και πέρα, σε τι μπορούμε να ελπίζουμε; Ποιοί νέοι ή έστω ποδοσφαιρικά μεσήλικες παίζουν στις ομάδες μας (ή και έξω) και πιστεύουμε ότι μπορούν να ανεβάσουν ξανά το επίπεδο;

Ας είμαστε ρεαλιστές πριν αρχίσουμε να μηδενίζουμε. Έχουμε μία ομάδα που η φανέλα της είναι πιο βαριά από την ποιότητα της σήμερα. Η σημερινή της ποιότητα δεν είναι για Μουντιάλ. Τόσο απλά. Δε σημαίνει αυτό φυσικά να μην αναφέρουμε τα λάθη που έγιναν χθες (πολλά και χοντρά για αυτό το επίπεδο). Αλλά με χαλάει κι ο τρόπος που το κάνουμε. Μηδενιστικά και τσουβαλιδόν. Για παράδειγμα από χθες βλέπω πολύ να παίζει η φράση «δεν ήθελαν να πάνε Ρωσία για να πάνε Μύκονο». Για όποιον έχει κλωτσήσει μπάλα έστω και σε αλάνα, το Μουντιάλ είναι το απόλυτο όνειρο. Και οι διεθνείς είμαι σίγουρος ότι ήθελαν να το ζήσουν (ή να το ξαναζήσουν κάποιοι). Άλλωστε αν το ζούσαν θα τους έκανε καλό και στη φήμη και το κασέ τους. Και Μύκονο μια χαρά θα πήγαιναν απλά λίγες μέρες μετά. Κι αν είχαν πάει και καλά θα τους είχαν και πρώτη ξαπλώστρα πίστα στα Νάμμος.

Με χαλάει και γενικά το πόσο καταλαβαίνουμε από ποδόσφαιρο αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Γενικά σε όλα τα πράγματα είμαστε υπεραπλουστευτικοί. Είναι πιο εύκολο. Για παράδειγμα στη φάση του πέναλτι όλοι είδαν «τη γκέλα του Καρνέζη». Όντως ήταν γκέλα. Αλλά ο προπονητής σήμερα, είμαι σίγουρος ότι στο video ξεκίνησε τη φάση κάποια δευτερόλεπτα πριν, όταν ο Τζαβέλλας δεν είχε ελεύθερη πάσα (οι κεντρικοί χαφ κι ο πλάγιος αριστερά ήταν κρυμμένοι). Μετά θα εξηγήσει στον Τζαβέλλα ότι βλέποντας την πίεση έπρεπε να διώξει μέσα αποφεύγοντας ρίσκα. Και μετά θα του θυμίσει ότι κι αν ακόμα αποφασίσουν να γυρίσουν πίσω τη μπάλα δεν την γυρνάνε σκαστά και με τον τρόπο που το έκανε. Και μετά φυσικά θα μιλήσει για το λάθος του Καρνέζη. Όχι τόσο για τη γκέλα όσο για τη διαχείριση μετά. Γιατί το ότι δεν αποβλήθηκε ήταν δώρο του διαιτητή. Αλλά φυσικά ο ελληνάρας αναλυτής των social και του καφενείου και ξέρει καλύτερα και θα τα έκανε καλύτερα. Πάντως ποδόσφαιρο δε ξέρει να διαβάζει.

Εν κατακλείδι που έλεγε κι ο Παύλος, για ποδόσφαιρο έχουμε άπειρους λόγους να γκρινιάζουμε και να κράζουμε. Η Εθνική Ελλάδας δεν είναι ένας από αυτούς. Της αξίζει περισσότερος σεβασμός. Και καλοπροαίρετη κριτική φυσικά.

Είναι η διαχείριση της φτώχειας το μέλλον μας;

Τον τελευταίο καιρό νιώθω- και φαντάζομαι δεν είμαι ο μόνος- ότι η κινούμενη άμμος που ζούμε σαν κοινωνία έχει πια γίνει τσιμέντο. Κι εμείς είμαστε μέσα βυθισμένοι. Χωρίς διεξόδους και χαραμάδες. Ξεμείναμε μέσα κοινώς.

Νιώθω ότι η δημόσια συζήτηση, όση τέλοσπάντων δεν αφορά την παραπολιτική αλλά την πολιτική, μας δείχνει τα προσεχώς. Προδιαγράφει το μέλλον μας. Και το μέλλον του πολιτικού συστήματος κατ’ επέκταση. Και το μέλλον μας πολύ φοβάμαι ότι περιλαμβάνει μια αέναη ανακύκλωση φτώχειας και χαμηλών προσδοκιών. Σε αυτό το περιβάλλον, το πολιτικό μας σύστημα θα κληθεί να διαχειριστεί αυτή ακριβώς τη φτώχεια και την έλλειψη ελπίδας (για να μην το πω απελπισία και ακουστώ υπερβολικά απαισιόδοξος).

Δυστυχώς προσωπικά δε βλέπω από το τωρινό σύστημα εκείνον που θα το χειριστεί διαφορετικά. Που θα θελήσει να μας απεμπλέξει από όλο αυτό το ατελείωτο κυνηγητό της ουράς μας. Ίσως γιατί αυτό απαιτεί σχέδιο σοβαρό, ρήξεις πολύ δυναμικές και απόλυτη ειλικρίνεια. Και καλό στελεχιακό δυναμικό με νοοτροπίες έξω από όσες έχουμε τόσες δεκαετίες συνηθίσει να ανεχόμαστε ή και να υιοθετούμε ακόμα. Προς το παρόν καθόμαστε (κι αυτό από μόνο του είναι εντυπωσιακό στοιχείο που αξίζει μελέτης) και παρακολουθούμε προτάσεις και διαμάχες για το ποιος φόρος είναι καλύτερος- σε ένα λαό εξουθενωμένο φορολογικά- και για αυξήσεις στις τιμές των εισιτηρίων ΜΜΜ. Ή για κόψιμο 100 ευρώ από “προνομιούχους” των 900 για να μην κοπούν από τους μη προνομιούχους των 400 κι άλλες ιστορίες για αγρίους.

ΦΤΩΧΕΙΑ

Μια φράση λοιπόν που ξανάκουσα τυχαία ότι «η φτώχεια είναι η μπίζνα του μέλλοντος» μου θύμισε ένα ντοκιμαντερ που είχα δει πέρσι, το Poverty Inc. Στο ντοκιμαντέρ αυτό παρουσιάζεται η τεράστια βιομηχανία που έχει στηθεί γύρω από την προσφορά σε όσους υποφέρουν. Βασικά γύρω από τη διεθνή φιλανθρωπία. Από τις ενέργειες Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης (τύπου Tom’s), τους celebrities- πρεσβευτές τύπου Αντζελίνα Τζολί αλλά και τα δίκτυα trafficking και υιοθεσιών. Και το ερώτημα που έθετε ήταν αν όλο αυτό τελικά καταλήγει να ευνοεί αυτούς που την λαμβάνουν την βοήθεια ή αυτούς που την προσφέρουν. Σε ένα αντίστοιχο σημείο, με διαφορετικές παραμέτρους σε σχέση με τις χώρες του Τρίτου Κόσμου, βρισκόμαστε κι εμείς σήμερα. Κάποιοι μας βοηθάνε λίγο- λίγο να επιβιώσουμε. Μας βοηθούν όμως να ζήσουμε; Κι επίσης εμείς βοηθάμε τους εαυτούς μας να περάσουμε από την επιβίωση στη ζωή;

Είναι βασική μου πεποίθηση ότι ποτέ κανένας λαός, καμία κοινωνία, κανένα έθνος δεν ξεπέρασε τα προβλήματά του λαμβάνοντας μόνο εξωτερική βοήθεια, παρά μόνο στήνοντας καλύτερα τις δικές του υποδομές ανάπτυξης, εμπορίου, βιομηχανίας, πρωτογενούς τομέα, και σειράς άλλων πυλώνων.

Όλα λίγο πολύ καταλήγουν στο γνωστό κινεζικό ρητό «μη μου δώσεις ένα ψάρι, μάθε με να ψαρεύω». Κι αν η επιθυμία των Κυβερνήσεων, των διεθνών οργανισμών, των επιχειρήσεων ακόμα και των μη κυβερνητικών οργανώσεων και των διασήμων stars είναι ειλικρινής, θα χρειαστεί ν’ ακούσουν και να κατανοήσουν πρώτα. Και αμέσως μετά να σπρώξουν τον αδύναμο να σχεδιάσει και να σταθεί στα πόδια του. Και βέβαια αντιστρόφως, ο αδύναμος θα πρέπει να ζητά αυτού του τύπου τη βοήθεια. Και ο ίδιος να βάζει τον εαυτό του σε αυτή τη διαδικασία. Να έχει και το  ελληνικό αρχαίο ρητό «Συν Αθηνά και χείρα κίνει».

ftoxeia

Shocking statistics λέει το Μέσο. Για όσους ζούμε εδώ δεν είναι πια shocking

10 shocking statistics you should know about the Greek “humanitarian catastrophe”
The numbers behind the crisis engulfing Greek society

BEHIND all the high-level verbiage about negotiations, financial markets and bank liquidity lies a real crisis in Greek society, affecting real people. Prime Minister Alexis Tsipras has labelled the situation a “humanitarian catstrophe”. CommonSpace takes a look at ten shocking statistics that reveal the reality of life in Greece.

212,897
Number of Greeks who have applied for the government’s Humanitarian Crisis Relief Program. The majority need help with getting food, while a small number need help paying rent and getting electricity.

40.5%
The percentage of children in Greece living in poverty, up from 23 per cent in 2008.

3rd
The position Greece is ranked in Europe according to the percentage of population at risk of poverty and social exclusion.

49.7%
The number of young people unemployed in Greece as of March 2015

300,000
The number of Greeks who don’t have access to electricity as of February 2015.

54%
The number of Greeks that are not adequately fed, according to the Prolepsis Institute of Preventive Medicine and Occupational Health.

35%
Increase in the rate of suicide in Greece since 2011.

20,000
The number of people in Greece that are homeless (as of 2013). The number has doubled since 2009.

337%
The increase of the tax burden on the poorest Greeks from 2008-2012. The equivalent increase for the richest Greeks was just 9 per cent.

45%
The number of pensioners in Greece living below the poverty line. Pensions have declined by 27 per cent between 2010-2014.

IMG_0669.JPG

Πηγή: https://commonspace.scot/articles/1742/10-shocking-statistics-you-should-know-about-the-greek-humanitarian-catastrophe

Περί Παιδείας, Αριστείας και μιας ουσιαστικά πολιτικής και ιδεολογικής συζήτησης

Η Ιερά Συμμαχία της Παιδείας

Τι κοινό έχουν η αριστεία της κ. Διαμαντοπούλου, του κ. Λοβέρδου, του κ. Φορτσάκη και του κ. Θεοδωράκη, η συμπεριφορά της τράπεζας της γειτονιάς μας και η ποσοτική χαλάρωση (QE) της ΕΚΤ; Και τα τρία διέπονται από την ίδια πηγαία φιλοσοφία, προβάλλονται ως προφανώς και αυτονοήτως σωστές κινήσεις και αντιλήψεις, αλλά στην πραγματικότητα είναι το ακριβώς αντίθετο. Αντί να περιορίσουν τις ανισότητες, τις αυξάνουν, επιβάλλοντας ταυτόχρονα μια νοοτροπία πειθάρχησης σε πρότυπα που εκ των πραγμάτων έχουν νικητές και ηττημένους, οι οποίοι μάλιστα ταξινομούνται αξιακά.

public-school-tightrope

Τι λέει η αντίληψη της αριστείας; Λέει ότι, αντί να βοηθήσουμε τον μαθητή ή το σχολείο που έχει ανάγκη, εμείς θα επιβραβεύσουμε το σχολείο και τον μαθητή που πρωτεύει διευρύνοντας το χάσμα και στερώντας πόρους από εκεί που είναι απαραίτητοι. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία για να καταλάβει κανείς πως οι πιο ευκατάστατοι μαθητές των πιο πλούσιων περιοχών θα έχουν το προβάδισμα, και μάλιστα με την πολιτεία να εγγυάται τη διαιώνιση της ανισότητας και τον φραγμό στην κοινωνική κινητικότητα.

Μόρφωση για τους λίγους, “δεξιότητες” για τους πολλούς. Κατ’ αναλογίαν το ίδιο ισχύει και με την ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ, μια ιδέα επί της αρχής σωστή, η οποία όμως πάσχει με τον ίδιο τρόπο που πάσχει και η “αριστεία”.

Η Ελλάδα, που έχει στερέψει από χρήμα, δεν δικαιούται ποσοτική χαλάρωση, διότι δεν πληροί τους όρους τους οποίους πληρούν οι χώρες που δεν αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα. Άρα η ποσοτική χαλάρωση κατευθύνεται σε χώρες όπως η Γερμανία, που έχει συγκεντρώσει ήδη όλο το ρευστό της Ευρώπης.

Σε ό,τι αφορά τις τράπεζες, τέλος, ισχύει ο γνωστός αφορισμός: θα σου δανείσουν χρήματα μόνο εάν μπορείς να αποδείξεις πως δεν τα έχεις ανάγκη.

Η συζήτηση για την Παιδεία είναι εξόχως πολιτική και ιδεολογική. Οι σκοταδιστές που πολεμούν τις μεταρρυθμίσεις Μπαλτά δεν είναι τυχαίο ότι αποτελούνται από τους φανατικούς της νεοφιλελεύθερης ορθοδοξίας. Και, όπως ηττήθηκαν στις εκλογές, θα ηττηθούν και στην Παιδεία.

πηγή: http://www.avgi.gr/article/5552476/i-iera-summaxia-tis-paideias#st_refDomain=www.facebook.com&st_refQuery=/

Μήπως να ορίσουμε ξανά τι είναι ρεαλισμός τελικά;

Ρεαλισμός είναι σε ημιθανή οικονομία να ζητάς 4,5% του ΑΕΠ ρυθμό ανάπτυξης, μέσω νέων φόρων και περικοπών μισθών και συντάξεων;

Ρεαλισμός ειναι 4/10 νοικοκυριά να μην αγοράζουν τα βασικά και 3/10 παιδιά να ειναι πολύ κάτω από τα όρια της φτώχειας και ο μίσος πληθυσμός να εξερευνά τα όρια της (φτώχειας πάντα);

Ρεαλισμός είναι να μην έχεις δωρεάν πρόσβαση στα φάρμακά σου και να πληρώνεις σε συμμετοχές το 1/3 του μισθού σου στα γεράματα σου;

Ρεαλισμός είναι να χρωστάς πρώτη φορά στη ζωή σου δόσεις στην εφορία και δύο ενοίκια και να μην μπορείς να κοιμηθείς τα βράδια;

Ρεαλισμός ειναι να μην κανείς εμβόλιο γρίπης στα παιδιά σου γιατί δεν το καλύπτει ο ΕΟΠΥΥ και καλεί 120 ευρώ για κάθε παιδί;

Ρεαλισμός είναι να τα βγάζεις πέρα με τα ψέματα με ένα μισθό σπίτι και να νιώθεις και τύψεις για τον κολλητό σου που είναι άνεργος;

Ρεαλισμός ειναι επειδή έτυχε στραβή με θέμα υγείας στην οικογένεια να γίνεται ρεφενέ ταμείο από όλο το σόι;

Ρεαλισμός είναι να έχεις κανένα χωραφάκι από τον παππού και να ψάχνεις (αααν βρεις) να το πουλήσεις κοψοχρονιά για να καλύψεις ιατρικά έξοδα ή τρύπες από φόρους και λογαριασμούς και δάνειο;

Ρεαλισμός είναι να θες 1 χρόνο να βγεις στη σύνταξη και να μην ξερεις πως θα πληρώνεις ως τότε το ΤΕΒΕ σου;

Ρεαλισμός είναι να μην ανάβεις καλοριφέρ αν δε χιονίσει και να κυκλοφορούν μικροί μεγάλοι στο σπίτι με κουβέρτες και κασκόλ;

Ρεαλισμός ειναι να μην πηγαίνεις πάνω απο 1 άντε 2 φορές το χρόνο στο πατρικό σου να δεις τους δικούς σου γιατί δεν έχεις για ναύλα 35-40 χρονών μαντράχαλος;

Ρεαλισμός ειναι να παρηγορείς παππούδες και γιαγιάδες γιατι “συγνώμη παιδί μου δεν μπόρεσα πάλι να πάρω κάτι για τον μικρό“;

Ρεαλισμός ειναι να νιώθεις τύψεις που έχεις ρεύμα και σπιτι;

Ρεαλισμός είναι να μιλάς με την παρέα σου μέσω skype;

Ρεαλισμός ειναι να γίνεται “σκληρή διαπραγμάτευση” πριν από κάθε οικογενειακό σούπερ μάρκετ για το ποιά είναι τα απολύτως απαραίτητα;

Ρεαλισμός ειναι να έχεις κόψει ως πολυτέλειες έξοδα για άθληση, γήπεδο, σινεμά ή μια συναυλία;

Ρεαλισμός είναι να δουλεύεις 10-12 ώρες και να νιώθεις και άσχημα να πεις “δεν την παλεύω” και “δε μου φτάνει ο μισθός” γιατί άλλοι είναι άστεγοι και χρόνια άνεργοι;

Ρεαλισμός ειναι να μην απολαμβάνεις την οικογένεια σου και τις μικροχαρές γιατί συνέχεια σκέφτεσαι πως θα βγει ο μήνας και δε μπορείς να κοιμηθείς;

Ρεαλισμός είναι να μένεις ψύχραιμος και να μη σου γυρνάει ανάποδα το μυαλό όταν σου λένε ότι τόσο καιρό “σε σώζουν” και όλα “για το καλό σου γίνονται“;

Μήπως τον ορισμό του ρεαλισμού τον εχουμε πάρει λίγο λάθος στη χώρα τελευταία;

IMG_0420.JPG

Στο Μουντιάλ είμαι…με όλους

Ένα πολύ ενδιαφέρον και βαθιά ποδοσφαιρικό κείμενο για το Μουντιάλ που ξεκινάει σήμερα. Διαφωνώ ΜΟΝΟ στο υστερόγραφο. Η Εθνική ομάδα είναι η βιτρίνα ενός ποδοσφαίρου σάπιου. Μια βιτρίνα παντελώς άσχετη με το εσωτερικό του. Ναι δεν παίζει σπουδαία μπάλα, αλλά έχει μάθει να επιβιώνει όχι με γιούργια και κορώνες αλλά με σύστημα και επιμονή. Είναι χρήσιμο παράδειγμα. Το κείμενο λοιπόν για να μπαίνουμε σιγά σιγα σε ρυθμούς:

mundial 2014

Αγαπώ το ποδόσφαιρο κυριολεκτικά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Με μια μπάλα στον κήπο της γιαγιάς να ανταλλάζω πάσες με τον πατέρα μου. Και αργότερα να ακολουθώ τον θείο μου στις προπονήσεις της Ομόνοιας, να κάθομαι με τους παίκτες στον πάγκο. Δεν είχα πολλές επιλογές. Όλη μου η οικογένεια υποστήριζε φανατικά την Ομόνοια και επομένως η υποστήριξη στο τριφύλλι ήταν αυτονόητη. Μεγαλώνοντας κατάλαβα και γιατί. Ομάδα της Αριστεράς, με έντονες κοινωνικές αναφορές τόσο κατά τη δημιουργία της όσο και στην πορεία της, ομάδα των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων και υπέρ της ειρηνικής συνύπαρξης με τους Τουρκοκύπριους. Αν είχα επιλογή πάλι Ομόνοια θα ήμουν.

Ποτέ μου όμως δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε «σώνει και ντε» να διαλέξω εθνική κάθε τέσσερα χρόνια. Το πρώτο Μουντιάλ που θυμάμαι ήταν αυτό της Ιταλίας το 1990. Όλοι διάλεγαν και μια ομάδα. Ο ένας την Ολλανδία, ο άλλος την Αργεντινή, ο τρίτος την Ιταλία και όλα τα πιτσιρίκια της γειτονιάς μου τη Βραζιλία. Εγώ έγινα Γιουγκοσλαβία. Σε αυτό του 1994 ερωτεύτηκα τη Βραζιλία. Το 1998 απλά παρακολούθησα τα παιχνίδια, το 2002 γοητεύτηκα από την Τουρκία, τέσσερα χρόνια μετά από την Πορτογαλία και το 2010 δεν θα μπορούσα να μην υποκλιθώ στην Ισπανία.

Δεν υπάρχει κανένα απολύτως νόημα να υποστηρίζεις σταθερά συγκεκριμένη ομάδα στο Μουντιάλ. Η παγκοσμιοποίηση του ποδοσφαίρου έχει κάνει τις εθνικές ομάδες τόσο όμοιες που ελάχιστες διατηρούν το δικό τους στυλ. Η Βραζιλία εξευρωπαΐστηκε, η Αργεντινή χάνει τη σκληράδα της για χάριν του μεγαλείου του Μέσι, οι Άγγλοι έχουν αφήσει καιρό τώρα τις σέντρες και το ψηλό παιχνίδι, οι Ισπανοί αφού δίδαξαν τον κόσμο το τίκι-τάκα προσπαθούν να εφεύρουν νέα πράγματα, η Γερμανία έχει αλλάξει και έχει γίνει πιο θελκτική στα μάτια μου, η Ιταλία έχει αφήσει πίσω το κατενάτσιο και προσπαθεί να δημιουργήσει, η Ολλανδία αφήνει φέτος το κλασσικό 4-3-3 και το γυρνάει σε 5-3-2 γιατί δεν έχει τους κατάλληλους παίκτες για το σύστημα που υποτίθεται ότι λανσάρει εδώ και καμιά 25αριά χρόνια. Ακόμα και οι Αφρικανικές χώρες φέρνουν το παιχνίδι του τόσο κοντά στα ευρωπαϊκά πρότυπα που καμιά φορά καταλαβαίνεις ότι οι παίκτες νιώθουν να έχουν αφήσει την ταυτότητά του στα αποδυτήρια των ευρωπαϊκών ομάδων που αγωνίζονται.

Αν πάλι τα κριτήριά σου είναι πιο κοινωνικό – πολιτικά μάλλον έχεις ξεμείνει από ομάδες. Η ΕΣΣΔ δεν υπάρχει πια και μαζί της κατάρρευσαν όλες οι υπόλοιπες ανατολικές χώρες. Η Βενεζουέλα συνήθως δεν πάει στις τελικές φάσεις, η Κούβα προτιμά το μπέιζμπολ. Όσοι πάλι σκέφτονται τη Β.Κορέα θα πρέπει να ένιωσαν άσχημα στο προηγούμενο Μουντιάλ με την εικόνα της ομάδας αλλά και με όσα ακολούθησαν.

Πιστεύω ότι αν υποστηρίζεις σταθερά την ίδια ομάδα σε Μουντιάλ χάνεις τη μισή απόλαυση του τουρνουά. Πάντα εμφανίζεται μια χώρα που θα καταφέρει να σε κερδίσει με όσα κάνει. Πάντα υπάρχει ένας παίκτης που σε τρελαίνει, πάντα ένας προπονητής που γουστάρεις πολύ, πάντα κάποιες συγκεκριμένες συνθήκες που σε ωθούν να υποστηρίξεις συγκεκριμένη χώρα. Στο Μουντιάλ του 1990 για παράδειγμα, οι «Γιούγκο» εκτός από μπαλάρα σε ενέπνεαν γιατί έβλεπαν χωρίς ίχνος κομπλεξισμού τους δυτικούς αντιπάλους τους. Δεν θα μπορούσες όμως να μην υποστηρίξεις και λίγο το Καμερούν του Ροζέ Μιλά και σίγουρα θα ήσουν με την Αργεντινή του Μαραντόνα που στον ημιτελικό με την Ιταλία δίχασε μια ολόκληρη χώρα προτρέποντας τους νότιους να στηρίξουν τη χώρα του καθώς οι βόρειοι τους καταπιέζουν μέσα στην ίδια την Ιταλία.

Στις ΗΠΑ το 1994 τρελάθηκες με τον μεγάλο Ρομπέρτο Μπάτζιο αλλά και με το δίδυμο της βραζιλιάνικης επίθεσης, Ρομάριο – Μπεμπέτο. Σίγουρα όμως για λίγο υποστήριξες την κλίκα της Βουλγαρίας και σκέφτηκες ότι όταν μείνεις φαλακρός θέλεις να μοιάσεις λίγο με τον μεγάλο Λέτσκοφ. Στήριξες για λίγο τη Ρουμανία του Χάτζι και σου άρεσε που είδες τη Σουηδία να κάνει την έκπληξη φτάνοντας στην τρίτη θέση.

Το 1998 δεν μπορεί να μην χάρηκες που ένας Αλγερινός έκανε τους Γάλλους να τον προσκυνούν, δεν γίνεται να μην πωρώθηκες με το γκολ του Μπέργκαμπ στο 89΄ του αγώνα με τους Αργεντίνους, δεν μπορεί να μην ταυτίστηκες λίγο με τους Κροάτες που έπαιξαν μπαλάρα και ήρθαν τρίτοι, δεν μπορεί, αν ήσουν Βραζιλία, να μην θύμωσες με όσα έγιναν στον τελικό με τους σπόνοσορες να πιέζουν τον Ρονάλντο να παίξει παρά την εμφανή του αδυναμία.

Τέσσερα χρόνια μετά, εκτός από το ξενέρωμα του αηδιαστικού σπρωξίματος της Ν.Κορέας, εκστασιάστηκες με τα «3 Ρ» της Βραζιλίας, χόρεψες κάποιες στιγμές στα γκολ της Σενεγάλης και όσο κι αν δεν το παραδέχεσαι πωρώθηκες με τους Τούρκους που μάσαγαν σίδερα και έφτασαν στα ημιτελικά. Αν ήσουν «Γάλλος» θύμωσες με τον απίστευτο διασυρμό της πρωταθλήτριας κόσμου που δεν κατάφερε να πετύχει ούτε γκολ.

Το 2006 ταυτίστηκες με τον Ζιντάν που έριξε τη κουτουλιά στον Ματεράτσι αλλά σίγουρα κάποιες στιγμές σε κέρδισε και η Ιταλία, σου άρεσε η ολοκληρωμένη ομάδα της Πορτογαλίας αλλά δεν μπορεί να μην εκτίμησες και τη προσπάθεια της Γερμανίας που έβαλε τότε τις βάσεις για μια νέα, δυναμική επανεμφάνιση στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα.

Όσο για το 2010; Ξεκίνησες υποστηρίζοντας Αργεντινή γιατί είχε στον πάγκο Μαραντόνα και στο χορτάρι Μέσι, σε «κέρδισε» η Γκάνα που έκανε εκπληκτικά παιχνίδια, την Ισπανία να είναι αχτύπητη αλλά και την Ολλανδία να κάνει ό,τι καλύτερο στον τελικό απέναντί της αλλά σίγουρα ήσουν για λίγο με την Ουρουγουάη που σε άφηνε άφωνο με τον απίστευτο συνδυασμό πάθους και τεχνικής και τον μεγάλο Ντιέγκο Φορλάν να σε καθηλώνει μπροστά από την οθόνη.

Από σήμερα λοιπόν, καθόμαστε μπροστά στις οθόνες μας, φωνάζουμε τους φίλους μας και αφηνόμαστε στη σαγήνη της στρογγυλής θεάς, μια σαγήνη που μόνο οι ποδοσφαιρόφιλοι μπορούν να καταλάβουν και δεν χρειάζεται να μπούμε σε καμιά διαδικασία να εξηγήσουμε το γιατί. Όποιος καταλαβαίνει, καλώς!

 

Υ.Γ. Όσο για αυτούς που υποστηρίζουν την Ελλάδα. Τι να πω; Ο καθένας με τα βίτσια του

 

 

 

%d bloggers like this: