Άρθρο Τσίπρα στην Handelsblatt: Η αλήθεια που κάποιοι σας έκρυψαν για την Ελλάδα

–> Επικοινωνιακά τη θεωρώ πολύ καλή κίνηση τόσο για τα κοινά-στόχους του εξωτερικού όσο και για το εσωτερικό κοινό (κυρίως το “αγχωμένο”). Κειμενογραφικά θεωρώ ότι έχει γίνει πολύ καλή δουλειά. Αυτά, διαβάστε την όλη παρακάτω:

Ανοιχτή επιστολή στους Γερμανούς αναγνώστες

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΑΣ ΕΚΡΥΨΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Αγαπητοί αναγνώστες της Χάντλεσμπλαντ, γνωρίζω εκ των προτέρων ότι οι περισσότεροι από εσάς θα έχουν ήδη σχηματίσει άποψη για το τι θα διαβάσουν σε τούτο το άρθρο. Σας καλώ, ωστόσο, να το διαβάσετε χωρίς προκαταλήψεις. Οι προκαταλήψεις δεν ήταν ποτέ καλός σύμβουλος, πόσο δε μάλλον σε μια περίοδο όπου η οικονομική κρίση τις ενισχύει, εκτρέφοντας την μισαλλοδοξία, τον εθνικισμό, τον σκοταδισμό, την ίδια την βία.

Με τη σημερινή μου ανοιχτή επιστολή επιθυμώ να σας καταθέσω μια διαφορετική αφήγηση από όσα γνωρίζετε, για όσα έγιναν για την Ελλάδα από το 2010 και μετά. Και κυρίως επιθυμώ να καταθέσω με ειλικρίνεια αυτό που προτείνει και επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ, αν στις 26 του Γενάρη είναι η εκλεγμένη κυβέρνηση των Ελλήνων.

Το 2010 το ελληνικό κράτος έπαψε να μπορεί να εξυπηρετεί το χρέος του. Δυστυχώς η επίσημη Ευρώπη αποφάσισε να προσποιηθεί ότι αυτό το πρόβλημα μπορούσε να ξεπεραστεί με το μεγαλύτερο δάνειο στην ανθρώπινη ιστορία υπό τον όρο δημοσιονομικών μέτρων που, με μαθηματική ακρίβεια, θα συρρίκνωναν το εθνικό εισόδημα από το οποίο θα έπρεπε να αποπληρωθούν τόσο τα νέα όσο και τα παλαιότερα δάνεια. Ένα πρόβλημα χρεοκοπίας αντιμετωπίστηκε σαν να ήταν πρόβλημα ρευστότητας. Υιοθετήθηκε, με άλλα λόγια, η νοοτροπία του κακού τραπεζίτη ο οποίος, αντί να παραδεχθεί ότι δάνειο που παρείχε σε πτωχευμένη εταιρεία «έσκασε», την δανείζει κι άλλα ποσά προσποιούμενος ότι τα παλαιά δάνεια παραμένουν εξυπηρετούμενα και επεκτείνονοντας την χρεοκοπία στο διηνεκές.

Δεν χρειαζόταν παρά κοινός νους για να δει κανείς ότι η εφαρμογή του δόγματος «extend and pretend» («επέκτεινε και προσποιήσου») στην περίπτωση της χώρας μου θα κατέληγε σε τραγωδία. Ότι αντί για την σταθεροποίηση της Ελλάδας έστηνε μια αυτοτροφοδοτούμενη κρίση που υπονομεύει τα θεμέλια της Ενωμένης Ευρώπης. Το κόμμα μας, και εγώ ο ίδιος, διαφωνήσαμε με την δανειακή συμφωνία του Μαίου του 2010 όχι γιατί η Γερμανία και οι λοιποί εταίροι μας δεν μας έδωσαν αρκετά χρήματα αλλά γιατί μας δώσατε πολύ περισσότερα χρήματα απ’ ότι έπρεπε, κι απ’ ότι είχαμε δικαίωμα να δεχθούμε. Χρήματα τα οποία ούτε θα βοηθούσαν τον ελληνικό λαό, καθώς έπεσαν στην μαύρη τρύπα του χρέους, ούτε και θα σταματούσαν την συνεχή διόγκωση του δημόσιου χρέους το οποίο οι εταίροι μας θα αναγκάζονταν να μετακυλίουν στο διηνεκές με μεγάλο κόστος για τους πολίτες τους.

Και αυτή την αλήθεια την ήξεραν καλά οι Γερμανικές κυβερνήσεις και δε σας την φανέρωσαν ποτέ.

Πράγματι, δεν πέρασε ένας χρόνος και, από το 2011, οι προβλέψεις μας επαληθεύτηκαν. Ο συνδυασμός τεράστιων νέων δανείων και σκληρών περικοπών όχι μόνο απέτυχε να δαμάσει το χρέος αλλά παράλληλα τιμώρησε τους πιο αδύναμους συμπολίτες μου, μετατρέποντας μετρημένους ανθρώπους με δουλειές και σπίτια σε άστεγους ανέργους που έχασαν, πάνω από όλα, την αξιοπρέπειά τους. Η κατάρρευση των εισοδημάτων οδήγησε στην χρεοκοπία χιλιάδες επιχειρήσεις αυξάνοντας έτσι την ολιγοπωλιακή ισχύ των εταιρειών που επιβίωσαν. Έτσι, οι τιμές μειώνονταν λιγότερο απ’ ότι τα εισοδήματα ενώ τα χρέη, ιδιωτικά και δημόσια, αυξάνονταν. Μέσα σε αυτό το σκηνικό, όπου το έλλειμμα ελπίδας ξεπέρασε όλα τα άλλα ελλείμματα, δεν πέρασε πολύς καιρός πριν εκκολαφθεί το «αυγό του φιδιού» – οι νεοναζί που άρχισαν να περιπολούν τις γειτονιές σπέρνοντας το μίσος.

Παρά την οφθαλμοφανή αποτυχία της, η λογική της «προσποίησης και επέκτασης» εφαρμόζεται συστηματικά και σήμερα. Η δεύτερη δανειακή συμφωνία, του 2012, φόρτωσε κι άλλο ένα τεράστιο ποσό χρέους στους ισχνούς ώμους του ελληνικού κράτους, «κούρεψε» τα ασφαλιστικά ταμεία, έδωσε νέο έναυσμα στην ύφεση, και χρηματοδοτεί μια νέα κλεπτοκρατία με τα δανεικά των εταίρων μας.

Σοβαροί σχολιαστές μιλούσαν τον τελευταίο καιρό για σταθεροποίηση, ακόμα και ανάπτυξη, της χώρας μου «αποδεικνύοντας» έτσι ότι οι εφαρμοζόμενες πολιτικές τελικά απέδωσαν. Καμία σοβαρή ανάλυση δεν υποστηρίζει αυτή την εικονική «πραγματικότητα». Η πρόσφατη αύξηση του πραγματικού εθνικού εισοδήματος κατά 0,7% σηματοδοτεί όχι το τέλος της ύφεσης αλλά την συνέχισή της, καθώς επετεύχθη σε περίοδο πληθωρισμού ίσου με -1,8% – το οποίο σημαίνει ότι, σε ευρώ, το εθνικό εισόδημα συνέχισε να μειώνεται (απλά μειώνεται λιγότερο απ’ ότι οι μέσες τιμές) την ώρα που τα χρέη αυξάνονται. Αυτή η προσπάθεια επιστράτευσης των «Greek Statistic», για να φανεί ότι η πολιτική της τρόικας αποδίδει στην Ελλάδα, είναι προσβλητική για όλους τους ευρωπαίους που δικαιούνται επί τέλους την αλήθεια.

Και η αλήθεια είναι πως το δημόσιο χρέος της Ελλάδας δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί όσο η ελληνική κοινωνική οικονομία τελεί υπό καθεστώς συνεχούς δημοσιονομικού εικονικού πνιγμού (fiscal waterboarding). Η εμμονή σε αυτές τις αδιέξοδες, μισανθρωπικές πολιτικές, στην άρνηση της απλής αριθμητικής, κοστίζει στον γερμανό φορολογούμενο πολλά, την ώρα που καταδικάζει έναν περήφανο λαό στην αναξιοπρέπεια. Και το χειρότερο: Με αυτό τον τρόπο οι έλληνες στρέφονται εναντίον των γερμανών, οι γερμανοί εναντίον των ελλήνων, και η ιδέα μιας δημοκρατικής Ενωμένης Ευρώπης πλήττεται βάναυσα.

Η Γερμανία, και ιδίως ο σκληρά εργαζόμενος γερμανός φορολογούμενος, δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Το αντίθετο ισχύει. Στόχος μας δεν είναι η σύγκρουση με τους εταίρους μας. Στόχος μας δεν είναι περισσότερα δάνεια ή το δικαίωμα σε νέα ελλείμματα. Στόχος μας είναι η σταθεροποίηση, οι πρωτογενώς ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί και, βεβαίως, να σταματήσει η αφαίμαξη των φορολογούμενων που προκαλεί τέσσερα χρόνια τώρα μια μη εφαρμόσιμη δανειακή συμφωνία τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Γερμανία. Θα απαιτήσουμε το τέλος του δόγματος «επέκτεινε και προσποιήσου» όχι εναντίον των γερμανών πολιτών αλλά προς όφελος όλων μας.

Γνωρίζω αγαπητοί αναγνώστες ότι πίσω από τις απαιτήσεις για «πιστή εφαρμογή των συμφωνηθέντων» κρύβεται η αγωνία ότι «αν αφήσουμε τους έλληνες να κάνουν ό,τι θέλουν θα κάνουν πάλι τα ίδια». Κατανοώ αυτή την αγωνία. Όμως δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που έστησε το καθεστώς της διαπλοκής και της κλεπτοκρατίας στην πατρίδα μου, η οποία τώρα δήθεν κόπτεται για τήρηση των «συμφωνηθέντων» και για μεταρρυθμίσεις, εφόσον βέβαια αυτές δεν την αγγίζουν καθόλου, όπως συνέβη τα τέσσερα τελευταία χρόνια με τις μεταρρυθμίσεις της τρόικα και της κυβέρνησης Σαμαρά . Εμείς είμαστε έτοιμοι να συγκρουστούμε με αυτό το καθεστώς προκειμένου να προωθήσουμε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις στη λειτουργία του κράτους, στη δημόσια διοίκηση για διαφάνεια, αξιοκρατία, φορολογική δικαιοσύνη, πάταξη του μαύρου χρήματος. Αυτές τις μεταρρυθμίσεις θα θέσουμε στην κρίση των πολιτών μας στις επερχόμενες εκλογές.

Στόχος μας είναι, στο πλαίσιο της Ευρωζώνης, μια Νέα Συμφωνία για όλη την Ευρωζώνη εντός της οποίας να μπορεί και ο δικός μας λαός να αναπνεύσει, να δημιουργήσει, να ζει με αξιοπρέπεια. Με χρέος κοινωνικά βιώσιμο. Με χρηματοδότηση της ανάπτυξης, που είναι η μόνη διέξοδος από τη κρίση σε αντίθεση με την αποτυχημένη συνταγή της λιτότητας που ανακυκλώνει την ύφεση. Με ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής. Με περισσότερη Αλληλεγγύη και Δημοκρατία.

Στις 25 Ιανουαρίου στην Ελλάδα, γεννιέται μια ευκαιρία για την Ευρώπη. Ας μην την χάσουμε.

Πηγή: http://www.avgi.gr/article/5212119/al-tsipras-stin-handelsblatt-i-alitheia-pou-kapoioi-sas-krupsane-gia-tin-ellada

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει

Της Βασιλικής Σιούτη

Ανεξάρτητα από το εκλογικό αποτέλεσμα, ο πρωταγωνιστής της πολιτικής σκηνής αυτή την περίοδο, χωρίς καμία αμφιβολία, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτόν έχει ακουμπήσει η ελπίδα του κόσμου που τιμωρήθηκε με την πολιτική των μνημονίων και αυτόν φοβάται το σύστημα εξουσίας που επέβαλλε τις πολιτικές αυτές.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κερδίσει, τότε τίποτα δεν αλλάζει και θα συνεχιστεί η ίδια, οδυνηρή για τη μεσαία τάξη, τους μισθωτούς και τους άνεργους, πορεία. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει, όλα είναι ανοιχτά.

Το βασικό διακύβευμα αυτής της εκλογικής αναμέτρησης είναι αν θα συνεχιστεί αυτή η πολιτική φτωχοποίησης του ελληνικού λαού με τις αντιδραστικές και αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις, η πολιτική που διασώζει μόνο τις τράπεζες, τη διαπλοκή και το πολιτικό σύστημα που δημιούργησε το πρόβλημα, ή θα μπει ένα φρένο, απαλλάσσοντας τα φτωχά και μεσαία στρώματα από τα δυσβάσταχτα βάρη και βάζοντας τέλος στην ασυλία των λίγων ισχυρών, αυτών που πραγματικά «μαζί τα φάγανε» με τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ.

Ο Αντώνης Σαμαράς και η παράταξη του στις προηγούμενες εκλογές έδωσαν πλήθος υποσχέσεων, άλλα όταν κυβέρνησαν, δεν τήρησαν καμία. Η αξιοπιστία τους κρίθηκε στη πράξη. Όσοι έχουν αδύνατη μνήμη, δεν έχουν παρά να ανατρέξουν στις δημόσιες προεκλογικές δεσμεύσεις του 2012.

Ο πρωθυπουργός έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι δεν αμφισβητεί στο ελάχιστο τους δανειστές, οι οποίοι εξίσου ξεκάθαρα υποστηρίζουν ότι δεν θα κάνουν πίσω και θα συνεχίσουν να απαιτούν κι άλλο «αίμα». Η αδυναμία του άλλωστε να εκλέξει πρόεδρο της Δημοκρατίας και η επίσπευση των εκλογών, δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της αποτυχίας του να παρουσιάσει ένα μικρό έστω επίτευγμα από τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές και την τρόικα. Πολλοί από τους βουλευτές με τους οποίους συζητούσε, εμφανίζονταν θετικοί να ψηφίσουν πρόεδρο της Δημοκρατίας (κανείς τους δεν ήθελε να χάσει την έδρα του) αρκεί να είχαν κάποιο άλλοθι. Αν ο πρωθυπουργός πετύχαινε κάτι, έστω με το χρέος, θα είχαν μία δικαιολογία για την παράταση ζωής που θα έδιναν σε αυτή την κυβέρνηση. Ο Αντώνης Σαμαράς όμως, δεν κατάφερε να παρουσιάσει την παραμικρή επιτυχία και οι βουλευτές διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να τον στηρίξουν χωρίς το άλλοθι αυτό, φοβούμενοι την αποδοκιμασία της εκλογικής βάσης.

Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που η κυβέρνηση άφησε στη μέση την τελευταία συνθηκολόγηση με την τρόικα και τους δανειστές, επιλέγοντας την επίσπευση των εκλογών, καθώς ήξεραν ότι τα μέτρα που τους ζητούσαν, σε αυτή τη συγκυρία, είτε δεν θα περνούσαν εύκολα ενόψει εκλογικής αναμέτρησης, είτε αν περνούσαν, θα έβλαπταν σοβαρά το κόμμα της Ν.Δ, όπως συνέβη με το ΠΑΣΟΚ, κι έτσι τα άφησαν να περιμένουν μετά τις εκλογές.

Όσοι πολίτες σήμερα δεν θέλουν τη συνέχιση αυτών των πολιτικών, στρέφονται κυρίως προς το ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις επιφυλάξεις που διατηρεί ένα μεγάλο τμήμα των ψηφοφόρων του.

Οπωσδήποτε κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταφέρει να βάλει τέλος σε αυτή την λαίλαπα -που κατ’ ευφημισμό αποκαλείται λιτότητα- και στην πολιτική των μνημονίων. Καμία βεβαιότητα δεν υπάρχει για αυτό, υπάρχει όμως η σιγουριά ότι με τους άλλους θα συνεχιστεί οπωσδήποτε.

Όταν εμφανίστηκε η κρίση κι έπρεπε να αντιμετωπιστεί, το βασικό ζήτημα ήταν ποιος θα την πλήρωνε. Οι λίγοι ισχυροί που τόσα χρόνια πλούτιζαν διογκώνοντας το χρέος; ή οι πολλοί που δεν πέρασαν ούτε έξω από το πάρτι; Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου μαζί με το σύστημα εξουσίας τότε αποφάσισαν να πληρώσουν οι πολλοί (για την ακρίβεια ούτε που τους πέρασε από το μυαλό κάτι άλλο), απόφαση που είχε ως συνέπεια την φτωχοποίηση του βασικού κορμού της ελληνικής κοινωνίας με την επιλογή της λεγόμενης εσωτερικής υποτίμησης.

Κορυφαίος τραπεζικός παράγοντας εκείνη την περίοδο, ο οποίος είχε εξοργιστεί με τις αντιδράσεις που είχαν ξεσπάσει ενάντια στο μνημόνιο, παραδέχονταν με κυνισμό ότι αυτό θα άφηνε πίσω του «νεκρούς». «Σίγουρα θα την πληρώσουν κάποιοι πιο αδύναμοι» ομολογούσε, αλλά δικαιολογούσε την υποστήριξη του σε αυτό επειδή «θα σωθούν κάποιοι πιο ισχυροί, οι οποίοι αργότερα θα μπορέσουν να ξαναχτίσουν τη χώρα». «Χωρίς το μνημόνιο θα καταστραφούμε όλοι» ισχυριζόταν.

Προφανώς όλοι αυτοί που αποτελούν το σύστημα εξουσίας στην Ελλάδα και κατάφεραν να διασώσουν τους εαυτούς τους, δεν καίγονται από ανυπομονησία πότε θα σωθούν και οι υπόλοιποι. Το ίδιο συμβαίνει και με τους δανειστές που τα έχουν βρει μαζί τους και μόνο υποκριτικά πότε πότε κάνουν κάποια δήλωση ότι τα βάρη δεν κατανέμονται δίκαια και ότι η κυβέρνηση δεν κυνηγά τη φοροδιαφυγή.

Οι δανειστές πιστεύουν ότι ο ελληνικός λαός αντέχει κι άλλα βάρη. Ο μόνος τρόπος για να καταλάβουν πως δεν αντέχει, είναι να τους στείλει ένα ηχηρό μήνυμα που θα λέει «μέχρι εδώ». Και το μήνυμα αυτό θα το λάβουν μόνο με μια μαζική καταψήφιση των φιλομνημονιακών κομμάτων και υπερψήφιση των αντιμνημονιακών, όπου τον ηγετικό ρόλο έχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Σε κάθε άλλη περίπτωση, το μήνυμα που θα λάβουν είναι ότι μπορούν να συνεχίσουν την πολιτική του μαστίγιου.

Αυτή τη στιγμή ένα μεγάλο τμήμα του συστήματος εξουσίας τρέμει πραγματικά το ΣΥΡΙΖΑ κι ένα άλλο προσπαθεί να τον προσεγγίσει. Επειδή δεν έχουν πειστεί ακόμα για τις διαθέσεις του, αυτό που φοβούνται είναι μήπως επιχειρήσει πραγματικά να υλοποιήσει το πρόγραμμά του, σε περίπτωση που καταφέρει να σχηματίσει κυβέρνηση.

Τους ακριβώς αντίθετους φόβους εκφράζει μεγάλο μέρος όσων τον στηρίζουν, καθώς παραμένουν καχύποπτοι για το αν θα τηρήσει τις δεσμεύσεις του.

Σε αυτήν την περίπτωση τα πράγματα θα ξεκαθαρίσουν πολύ γρήγορα και αν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ φανεί ασυνεπής, θα έχει πολύ μεγάλη δυσκολία να σταθεί. Κρίσιμο ρόλο εδώ θα μπορούσαν να έχουν οι ίδιοι οι πολίτες που θα τον στηρίξουν.

Όταν το 2010 πολύς κόσμος, και κυρίως η προδομένη βάση του ΠΑΣΟΚ, επιχείρησαν να παρέμβουν πολιτικά με την παρουσία τους έξω από τη Βουλή, η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου τους έπνιξε στα χημικά κι επέδειξε μία πρωτοφανή αγριότητα. Αυτό, σε συνδυασμό με την έλλειψη ηγεσίας του ad hoc κινήματος, αποθάρρυνε τον κόσμο και υποχώρησε. Αυτή τη φορά όμως, στην περίπτωση μιας κυβέρνησης που έρχεται για να εκφράσει τα λαϊκά συμφέροντα και την αντίθεσή της στην επιβαλλόμενη πολιτική, ο ελληνικός λαός θα μπορούσε και μάλλον είναι απαραίτητο, να επιβάλλει τη συμμετοχή του. Μια και αυτή τη φορά, λογικά δεν θα πρέπει να συναντήσει τα ίδια εμπόδια. Κι εδώ όμως η απάντηση εξαρτάται από το τι θα κάνει και σε εκείνη την περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά αυτό μένει να το δούμε, αν φυσικά ο ελληνικός λαός το αποφασίσει.

Στην πραγματικότητα αυτό που έχουμε να επιλέξουμε σε αυτές τις εκλογές είναι αν θα προτιμήσουμε τη σιγουριά της εξαθλίωσης ή το ρίσκο της ανατροπής. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κερδίσει, είναι βέβαιο ότι θα συνεχιστεί η ίδια πολιτική που θα φέρει κι άλλη φτώχεια. Αλλά αν κερδίσει, όλα είναι ανοιχτά κι αυτό είναι μια ελπίδα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να “μεταρρυθμίσει” τη λέξη μεταρρύθμιση

Όσο περνάει ο καιρός και οι εκλογές πάνε προς Μάρτιο, τόσο λιγοστεύουν οι πιθανότητες διαχειρίσιμης ήττας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, πολιτικής επιβίωσης Σαμαρά- Bενιζέλου και αξιοπρεπών εκλογικών ποσοστών των κομμάτων τους.

Την ίδια ώρα και αυξάνονται από την άλλη οι πιθανότητες  αυτοδυναμίας και μεγαλύτερης αποδοχής του ΣΥΡΙΖΑ εντός κι εκτός Ελλάδας . Επιπλέον έχει ο ΣΥΡΙΖΑ τη δυνατότητα να προετοιμαστεί ακόμα καλύτερα. Θεωρητικά λοιπόν ο χρόνος κυλάει υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ.

Κυλάει όμως εις βάρος της χώρας και όλων μας.

Συνεπώς, συμφωνώ με την επιλογή ΣΥΡΙΖΑ να ζητά άμεσα εκλογές. Και κατά την ταπεινή μου άποψη αυτό είναι και το δίλημμα που πρέπει να τεθεί. Επιβίωση και σωτηρία της χώρας ή του παλιού, σάπιου συστήματος που εκπροσωπούν Σαμαράς και Βενιζέλος;

Ή πιο περιληπτικά “παλιό ή νέο”; Και για το λόγο αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ ως “νέο” οφείλει να πάρει πρωτοβουλίες και να αναδείξει θέματα που θα αποδείξουν ότι είναι το νέο. Μια σειρά μεταρυθμίσσεων άμεσης εφαρμογής. Μια πολύ καλή βάση είναι οι θέσεις του για τις μεταρρυθμίσεις για το πολιτικό σύστημα. Ας τις βγάλει μπροστά αντί να συνδιαλέγεται με ανθρώπους επιπέδου Βούλτεψη. Ας βγάλει μπροστά ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων στη λειτουργία του δημοσίου τομέα (γραφειοκρατία, κίνητρα, αξιοκρατία κλπ).

Οφείλει ο ΣΥΡΙΖΑ να μετατρέψει την λέξη “μεταρρύθμιση” που τόσο έχουν κακοποιήσει, από μια έννοια, θολή και με αρνητικές προδιαθέσεις του κόσμου, σε μια λέξη με θετικό πρόσημο και αισιόδοξη οπτική.

Ωραία. Και μετά;

Του Άγγελου Τσέκερη στην Αυγή (https://www.avgi.gr/article/2899231/oraia-kai-meta- )

Στις εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε μια καθαρή νίκη με τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες. Κέρδισε τη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας και πάλεψε στα ίσια για τον Δήμο της Αθήνας. Με το σπαθί του κέρδισε άλλη μία Περιφέρεια, και πάρα πολλούς δήμους στη Β’ Αθηνών και σε ολόκληρη την Ελλάδα. Αυτό που δεν κατάφερε, είναι να πετύχει ένα ποσοστό ανατροπής στις περιφερειακές εκλογές.

Από την πλευρά της, η κυβέρνηση πέτυχε δύο από τους στόχους της. Να χάσει με διαφορά θεωρητικά αναστρέψιμη και να αποφύγει την εκλογική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ. Με αυτά τα δεδομένα, και με τη βοήθεια των εξαιρετικά φιλικών καναλιών, κατάφερε να διαχειριστεί αξιοπρεπώς την ήττα της.

Από τον Μάιο του 2012, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επταπλασιάσει την εκλογική του δύναμη και δείχνει να τη σταθεροποιεί. Το 28% είναι άθλος, αλλά δεν συγκροτεί όρους καθαρής κοινωνικής πλειοψηφίας. Για να πετύχει τους στόχους του, είναι υποχρεωμένος να κάνει ένα δεύτερο ποσοτικό άλμα και αυτό μπορεί να το καταφέρει μόνο αντιμετωπίζοντας τις υποκειμενικές του αδυναμίες και βελτιώνοντας τα ποιοτικά του χαρακτηριστικά. Και μιλώντας για υποκειμενικές αδυναμίες, ο ΣΥΡΙΖΑ ξέρει πολύ καλά τι ακριβώς πρέπει να διορθώσει. Το πρόβλημα είναι ότι για να το κάνει πρέπει να διαταράξει τις πολύπλοκες εσωτερικές του ισορροπίες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται ενιαία ηγετική ομάδα, που να μπορεί να συνθέτει διαφορετικές απόψεις. Επίσης χρειάζεται όργανα και λειτουργίες σε όλα τα επίπεδα που να είναι σε θέση να παράγουν πολιτική. Η αμφιθεατροποίηση της Κεντρικής Επιτροπής, τα υδροκέφαλα ενδιάμεσα όργανα «για να χωρέσουν όλοι», η Πολιτική Γραμματεία για να ζυμωνόμαστε, τα διάφορα μυστήρια κέντρα που ξεφυτρώνουν από ‘δω και από εκεί, δύσκολα ανταποκρίνονται στην σημερινή ανάγκη, που είναι η οικοδόμηση στέρεων σχέσεων με την κοινωνία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να χτυπήσει τον παραγοντισμό, το προπατορικό αμάρτημα που τον συνοδεύει από την ίδρυσή του και το οποίο αποτελεί θέμα ταμπού – απαγορεύεται να μιλάμε γι’ αυτό. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να σέβεται όλες τις απόψεις, δεν γίνεται όμως να υλοποιήσει όλες τις ατομικές φιλοδοξίες. Και η αλήθεια είναι ότι με προκάλυμμα τις τάσεις, οι οποίες πρόθυμα προσφέρουν το franchising στον οποιοδήποτε, διάφοροι περίεργοι κινούνται και συγκρούονται σε όλα τα επίπεδα, με επίδικο τις ατομικές τους επιδιώξεις. Αυτός ο αχαλίνωτος φιλελεύθερος μικροαστισμός, μεταμφιεσμένος σε «πολυτασικότητα», εκδηλώθηκε μεγαλοπρεπέστατα στις δημοτικές εκλογές και δοκίμασε τα νεύρα και τις αντοχές πολλών τοπικών οργανώσεων. Αν θέλει να προχωρήσει στην επόμενη πίστα, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να επανασυνδέσει την έννοια του μέλους και αυτήν του στελέχους με την έννοια της κομματικότητας και του αυτοσεβασμού.

Τέλος, χρειάζεται εξωστρέφεια και νέο κινηματικό προσανατολισμό. Η πολιτική κατάσταση δεν μπορεί να ανατραπεί περιμένοντας τις επόμενες εκλογές. Για να ηττηθεί κοινοβουλευτικά η πολιτική της λιτότητας, πρέπει προηγουμένως να ηττηθεί στην κοινωνία. Εκεί όπου το συνδικαλιστικό κίνημα είναι σήμερα εξοργιστικά ανύπαρκτο, το κίνημα των πλατειών αποτελεί ιστορία και οι μόνοι που κάτι παλεύουν είναι αυτοί που πετιούνται στον δρόμο. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να περιμένει την επανεμφάνιση των Αγανακτισμένων σαν φυσικό φαινόμενο ούτε να τρέχει παντού με τις σημαίες και τις εφημερίδες του σαν γκρουπούσκουλο. Η αποστολή του είναι να δουλέψει ηγεμονικά για τη δημιουργία ενός ενωτικού κοινωνικού κινήματος με παλλαϊκά χαρακτηριστικά. Για να το καταφέρει όμως, πρέπει να σχεδιάσει στρατηγική. Επίσης, πρέπει να βγάλει τις δυνάμεις του από την αδράνεια και να τους δώσει στόχους και δουλειά να κάνουν.

Αν το ζητούμενο είναι ένα νέο άνοιγμα στην κοινωνία, ας θυμόμαστε ότι τα ανοίγματα δεν γίνονται από την καρέκλα ούτε και με άτακτες επιθέσεις προς τον λαό αλαλάζοντας. Αυτό που περιμένει η κοινωνία, είναι να κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ τον σεβασμό και την εκτίμησή της. Τότε θα έχει κερδίσει και την εμπιστοσύνη της.

 

Ευρωεκλογές 2014. Οι βασικές διαιρετικές τομές του εκλογικού σώματος, του Χριστόφορου Βερναρδάκη

http://rednotebook.gr/2014/05/evroekloges-vasikes-diairetikes-eklogikou-swmatos/#.U4c9diAHo9k.facebook

Kαι κάποια συμπληρωματικά στοιχεία και πάλι με πηγή τον καθηγητή κ. Χ. Βερναρδάκη:

“Συμπληρωματικά με το κείμενο που έχετε δει στο rednotebook και επειδή τα μηνύματα πέφτουν βροχή για περαιτέρω στοιχεία, σας δίνω αναλυτικά την ψήφο ανά αστικότητα κατοικίας και ηλικιακή κατηγορία.
Αστικά Κέντρα: ΣΥΡΙΖΑ 26.1, ΝΔ 21.6, ΧΑ 8.2, Ελιά 7.6, Ποτάμι 7.2, ΚΚΕ 6.2, ΑΝΕΛ 3.6, Υπόλοιπα: 19.5
Ημιαστικά: ΣΥΡΙΖΑ 28.1, ΝΔ 24.6, ΧΑ 8.2, Ελιά 5.8, Ποτάμι 7.0, ΚΚΕ 7.6, ΑΝΕΛ 2.9, υπόλοιπα: 15.8
Αγροτικά: ΣΥΡΙΖΑ 26.8, ΝΔ 24.4, ΧΑ 13.0, Ελιά 10.0, Ποτάμι 5.0, ΚΚΕ 4.7, ΑΝΕΛ 3.3, υπόλοιπα: 12.7

18-24: ΣΥΡΙΖΑ 39.5, ΝΔ 10.5, ΧΑ 21.1, Ελιά 2.6, Ποτάμι 5.3, ΚΚΕ 2.6, ΑΝΕΛ 5.3, υπόλοιπα 13.2
25-34: ΣΥΡΙΖΑ 25.5, ΝΔ 17.3, ΧΑ 10.2, Ελιά 5.1, ποτάμι 9.2, ΚΚΕ 7.1, ΑΝΕΛ 3.1, υπόλοιπα: 22.4
35-44: ΣΥΡΙΖΑ 34.8, ΝΔ 13.9, ΧΑ 13.9, Ελιά 2.5, Ποτάμι 10.1, ΚΚΕ 5.1, ΑΝΕΛ 3.8, υπόλοιπα: 15.8
45-54: ΣΥΡΙΖΑ 32.0, ΝΔ 12.9, ΧΑ 10.5, Ελιά 4.3, Ποτάμι 7.4, ΚΚΕ 6.3, ΑΝΕΛ 3.9, υπόλοιπα: 22.7
55-64: ΣΥΡΙΖΑ 25.7, ΝΔ 20.9, ΧΑ 9.9, Ελιά 8.3, Ποτάμι 5.9, ΚΚΕ 7.5, ΑΝΕΛ 3.6, υπόλοιπα; 18.2
65+: ΣΥΡΙΖΑ 18.5, ΝΔ 37.9, ΧΑ 5.1, Ελιά 14.5, Ποτάμι 4.6, ΚΚΕ 4.6, ΑΝΕΛ 2.8, υπόλοιπα: 17.2″

 

Πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση για όσους θέλουν να δουν τι γίνεται πίσω από τα ποσοστά εκλογικής δύναμης. έχει ενδιαφέρον να δούμε για παράδειγμα υφίσταται ταξικότητα της ψήφου; (προφανώς και υφίσταται). Έχει επίσης σημασία ποιές ηλικίες ψηφίζουν τι. Εγώ για παράδειγμα πριν τις εκλογές πόνταρα ότι το Ποτάμι θα ψηφιστεί από τους 18-24. Κι όμως εκεί σκόραρε χαμηλά ενώ στους 35-44 ήταν το υψηλό του.

Αξίζει επίσης να δει κανείς το υψηλό ποσοστό της Χ.Α στους νέους (21% στους 18-24) αλλά και να σκεφτεί βέβαια την κοινωνική και πολιτική προέκταση του ποσοστού σε συνάρτηση με το μηδενικό ποσοστό που παίρνει σε φοιτητές, σπουδαστές. Με μία λέξη, πως διαμορφώνει την ψήφο μας, η παιδεία μας.

Και τώρα οι δύο μας!

1
Τα δύο προηγούμενα Σαββατοκύριακα λοιπόν είχαμε τη «γιορτή της δημοκρατίας», τη «μητέρα όλων των μαχών», κοινώς εκλογές.

Δεν είχαν μεγάλες διαφορές από τις προηγούμενες στα περισσότερα. Κάλπες, παραβάν, φυλλάδια, μηνύματα, περίπτερα, όλα τα κλασσικά. Άντε και λίγο παραπάνω διαφημίσεις στα social media. Για μας όμως σαν οικογένεια είχαν μια ιδιαιτερότητα. Πρώτοι φορά ψηφίσαμε εκτός από πολίτες και ως γονείς. Όσο και να πεις το βάρος δεν είναι πια το ίδιο.
Κατά σύμπτωση δε, την ημέρα των εκλογών της πέρασα με το μικρό οι δύο μας! 24 ώρες (και βάλε), ολομόναχοι καθώς η μαμά μας δούλευε. Και το περίμενα πώς και πώς. Μου φαινόταν πολύ ωραίο που θα ήμουν μόνος με το γιο μου, σαν κολλητοί ένα πράμα, να κάνουμε ότι θέλουμε! Αλλά επιπλέον το βρήκα και μεγάλη πρόκληση για να δω αν μπορώ μόνος να κάνω ότι πρέπει να κάνω με ένα 10μηνο τυπάκι.

2

Λοιπόν, μια χαρά περάσαμε. Παίξαμε, φάγαμε, ψηφίσαμε, ξαναπαίξαμε, κουβεντιάσαμε, πήγαμε βόλτα για καφέ, ξαναπαίξαμε, κάναμε μπάνιο, γελάσαμε και στο τέλος κοιμηθήκαμε εξουθενωμένοι (βασικά ο μικρός). Ναι συνάδελφοι μπαμπάδες, είναι εφικτό να κουμαντάρετε ένα τόσο δα παιδάκι, χωρίς να καταστραφεί το σπίτι, χωρίς να γίνει κάποια ζημιά, χωρίς να μείνει νηστικό και χωρίς να στερηθείτε κι εσείς τη βόλτα σας.
Το μυστικό είναι (λέω εγώ ο ξερόλας), να το δείτε εξαρχής θετικά, ως μια μέρα με τον κολλητό σας και όχι ως αγγαρεία. Και επίσης να το οργανώσετε (στο μυαλό σας) από πριν. Θα κυλήσει η μέρα και δε θα καταλάβετε πώς πέρασε!
Προτείνω να μάθετε από πριν πώς γίνετε η φρουτόκρεμα (απλό project μην τρομάζεις!), που είναι τα βασικά αξεσουάρ (μπρίκι, τάπερ, θερμός, μπιμπερό) και τι ώρες πάνω- κάτω τρώει το παιδί. Τα άλλα είναι εύκολα.
Προτείνω επίσης να σκεφτείτε 2-3 ωραία μέρη διασκεδαστικά και για τους δύο. Αν το παιδί από την αρχή διασκεδάζει θα γελάει όπου και να το πάτε. Ως και στο εκλογικό κέντρο. Στο οποίο εκλογικό παρεμπιπτόντως αν πας με μωρό στην αγκαλιά περνάς και ψηφίζεις πιο γρήγορα κι από το Σαμαρά και τον Τσίπρα. Απλά δεν κάνεις μετά δηλώσεις σε κάμερες.
Η πρόκληση είναι μεγάλη φίλε και συνάδελφε superdad. Αλλά έχεις σπουδαίο κίνητρο. Έτσι φτιάχνεις τη σχέση με το παιδί σου, έτσι το μαθαίνεις και σε μαθαίνει ακόμα καλύτερα. Βλέπεις πολλά που λόγω δουλειάς τα έχεις χάσει. Βλέπει κι εκείνο πολλά σε σένα που λόγω δουλειάς (σου) δεν τα είχε παρατηρήσει. Και πίστεψέ με στο τέλος της ημέρας, όταν το δεις να κοιμάται «ξερό» αλλά ευχαριστημένο θα αισθανθείς θριαμβευτής, μεγαλύτερος από το νικητή των εκλογών.

Υ.Γ: Έχεις και ένα έξτρα κίνητρο ως άντρας. Η δραστηριότητά σου να ξέρεις προκαλεί το ενδιαφέρον και την θετική διάθεση των γυναικών που σε βλέπουν μόνο, να κουμαντάρεις τόσο καλά το παιδί. Αλλά κυρίως, κερδίζεις με το σπαθί σου την εμπιστοσύνη της πιο σημαντικής γυναίκας, της μαμάς! Αν δει ότι «το έχεις», ίσως καταφέρεις να την πείσεις να μη σου φωνάζει, να μη σου λέει διαρκώς τι να κάνεις, να μην παίρνει ανά μισή ώρα τηλέφωνο ρωτώντας «είναι καλά το παιδί; Το σπίτι;». Δες το σαν επένδυση.

3

Κείμενό μου για το superdad.gr (http://www.superdad.gr/simmaxoi/kai-twra-oi-dyo-mas/)

Εκλογές και συμπεράσματα

Με τη ματιά του Χριστόφορου Βερναρδάκη που πάντα έχει ενδιαφέρον και τεκμηρίωση…

 

1. Η διαφορά των δύο πρώτων κομμάτων. Χωρίς να έχει τελειώσει η επίσημη καταχώρηση, η διαφορά τείνει να διαγραφεί στις 4 ποσοστιαίες μονάδες (3.86 αυτήν τη στιγμή). Η “μικρή διαφορά” υπήρξε κεντρική επικοινωνιακή πολιτική του συστήματος εξουσίας, γι’αυτό και θα δείτε ακόμα και την Παρασκευή δημοσκοπήσεις και εκτιμήσεις με τη διαφορά των δύο κομμάτων στα όρια του 1-1.5%.
2. Το εκλογικό σώμα. Φαίνεται ότι θα φτάσει περίπου τα 5.850.000 περίπου ψηφοφόρους, θα είναι δηλαδή μικρότερο σε σχέση με την προηγούμενη Κυριακή περίπου 200.000 άτομα. Με άλλα λόγια, η αποχή από το 27% της προηγούμενης Κυριακής φτάνει τώρα το 30% περίπου. Ενα σχόλιο πάνω σε αυτήν τη διαφορά: Μην την υποτιμήσουμε. Υπήρξε στρατηγική επιλογή η ενίσχυση της αποχής, διότι (σωστά) εκτιμήθηκε από τα κυβερνητικά επιτελεία ότι η αύξηση της συμμετοχής θα ενίσχυε τα αντικυβερνητικά κόμματα. Επιλέχτηκε έτσι ο α’γύρος δημοτικών / περιφερειακών να μεταφερθεί μια εβδομάδα πριν. Το ύψος της αποχής αυτής έδωσε επίσης μία μικρή παράταση τεχνητής ζωής στο ΠΑΣΟΚ /Ελιά. Μείωσε το εκλογικό σώμα και αύξησε έτσι το ποσοστό της Ελιάς σε 8% (αντί για το εκτιμώμενο από τις δημοσκοπήσεις περίπου 5-6.5%).
3. Η τωρινή επικοινωνιακή γραμμή άμυνας του συστήματος θέλει να αποκρύψει τη δυναμική του αποτελέσματος και να το “χρωματίσει” με απαλά χρώματα. Η ουσία: το κυβερνητικό μπλοκ υποχωρεί από τον Ιούνιο του 2012 περίπου κατά 11 ποσοστιαίες μονάδες. Από το 42.3% φτάνει το 30-31%. Η υποχώρηση είναι ραγδαία. Ταυτόχρονα, ο τρίτος αρχικός εταίρος της συγκυβέρνησης, ΔΗΜΑΡ, εξαφανίζεται. Είναι προφανές, ότι η σημερινή κοινοβουλευτική σύνθεση βρίσκεται σε απόλυτη αναντιστοιχία με το εκλογικό σώμα. Στηρίζεται πρακτικά στο bonus των 50 εδρών του πρώτου κόμματος και στην κοινοβουλευτική υπεραντιπροσώπευση της ΔΗΜΑΡ (και του ΠΑΣΟΚ δευτερευόντως). Υπάρχει ζήτημα πολιτικής και κοινοβουλευτικής νομιμοποίησης, και μάλιστα για μια Κυβέρνηση που προτίθεται να περάσει νέα μέτρα.
4. Κατέγραψε ο ΣΥΡΙΖΑ “ταβάνι” ως προς το εκλογικό του ποσοστό; Κατηγορηματικά όχι. Και αυτό φαίνεται από τις χθεσινές καταγραφείσες μετατοπίσεις των ψηφοφόρων. Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε και χθες ένα μεγάλο κομμάτι ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, της ΔΗΜΑΡ και του ΚΚΕ του Ιουνίου του 2012 (δείτε αναλυτικά τα σχετικά στο tvxs.gr). Επομένως, δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, είναι η πρώτη φορά στη μεταπολίτευση που σε ευρωεκλογές ένα “μεγάλο κόμμα” ισοφαρίζει ή ξεπερνά το ποσοστό των εθνικών εκλογών. Γιατί, δεν πρέπει να ξεχαστεί ότι μιλάμε για ευρωεκλογές, δηλαδή για πολιτική επιλογή β’τάξεως για ένα σημαντικό τμήμα του εκλογικού σώματος. Οταν λοιπόν ακούτε για το “ταβάνι” του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να αντιτείνετε τον “πάτο” ΝΔ-Ελιάς (η ΔΗΜΑΡ είναι δε το ωραιότερο παράδειγμα).
5. Οι προσεκτικοί αναγνώστες θα είχαν προσέξει στην ανάρτηση της Παρασκευής σχετικά με τη μη-δημοσιοποίηση της έρευνας της VPRC ότι η εκτίμηση της εταιρείας για τους “πολύ μικρούς” συνδυασμούς (δεν περιλαμβάνονταν το ΠΟΤΑΜΙ και η ΔΗΜΑΡ) ήταν 11-12%, σε αντίθεση με την εικόνα των άλλων δημοσκοπήσεων. Η εκτίμηση αυτή αποδείχτηκε σωστότερη μεν, ανεπαρκής δε. Το άθροισμα των συνδυασμών αυτών ξεπέρασε, χωρίς επαναλαμβάνω την ΔΗΜΑΡ, το 15%. Το γεγονός αυτό, όπως και η αδυναμία προσέγγισης της ακριβούς αποχής, συνιστά μια δομική αδυναμία πλέον των δημοσκοπήσεων, οι οποίες παρατηρούν μέρος μόνον του εκλογικού σώματος.
6. Τελειώνω με την επισήμανση που πρέπει να δουλευτεί προσεκτικά το επόμενο διάστημα από τους πολιτικούς επιστήμονες. Παρατηρείται η μορφοποίηση δύο “κομματικών συστημάτων”, ενός τοπικού / περιφερειακού και ενός κεντρικού. Αν συγκρίνει κανείς την πολιτική γεωγραφία του α’γύρου με την χθεσινή αντίστοιχη, έχει μια εικόνα δυϊσμού. Βεβαίως, και τα δύο βρίσκονται υπό συγκρότηση, δεν έχουν σταθεροποιηθεί ακόμα. Αλλά σχετικά θα μιλήσουμε αναλυτικότερα στο προσεχές μέλλον.