«Μπαίνουμε καθυστερήσεις για την #ΕπόμενηΜέρα! Θα παίξεις κέντρο και μπροστά, επιθετικά! ΜΠΟΡΟΥΜΕ ρε, πάμε!»

Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά του λέει η Ζωή, μπροστά μόνο! Κοιτάζει και δεξιά και αριστερά για να πάρει κόσμο τον διαβεβαιώνει ο Κυριάκος. Για να πάμε μπροστά λέει κι αυτός, αφού Μπορούμε (αυτό ο ΣΚΑΙ δεν το έλεγε; ή ο Ομπάμα, κάτι του θυμίζει)! Ο Αλέξης από καιρό κάνει παρέες με δεξιά (sic) και κεντροαριστερά. Με τα αριστερά έχει κόψει λίγο τις παρέες αλλά εντάξει, μεγάλωσε, ωρίμασε και άφησε τις τρέλες! Την #ΕπόμενηΜέρα θα είναι πολυσυλλεκτικός και εθνικός.

Τι έχει συμβεί αναρωτιέται; Τι συνωστισμός στο κέντρο και μπροστά είναι αυτός; Ακόμα και η ΝΔ, δεν έχει- λέει- πια ακροδεξιούς! Μύγα τους τσίμπησε όλους με το που τέλειωσε το καλοκαίρι; Ας κάνει κι ένα γρήγορο ψάξιμο στο google. Ρε μπας και ανακοίνωσαν εκλογές το Σαβ/κο και το έχασε βλέποντας μπάλα και τρέχοντας σε παιδικά πάρτυ;

Τι έπαθαν όλοι και βγάζουν μηνύματα και slogans; Και κυρίως τι έπαθαν όλοι και κλίνουν στο κέντρο; Αν είναι όλοι κεντρώοι, το ΠΑΣΟΚ (πως το λένε τώρα δε θυμάται, ΠΑΣΟΚ το ξέρει τόσα χρόνια) κι ο Λεβέντης τι είναι;

Θα χαρούν οι κεντρώοι της χώρας με τόσες επιλογές. Πάντα ήταν περισσότεροι άλλωστε, η πλειοψηφία που διαμόρφωνε το αποτέλεσμα. Αλλά αν δεν είσαι κεντρώος; Tότε είσαι για μπροστά κατευθείαν! Αλήθεια υπάρχει κάποιος που είναι για πίσω, στη θεωρία; Κι όταν λένε μπροστά, που ακριβώς; Πολλές απορίες αλλά που να τις λύσεις; Στην TV που ουρλιάζουν κομματόσκυλα και στρατευμένοι δημοσιογράφοι ή στο internet των fake news;

Μπροστά.jpg

Άραγε είναι ο μόνος που νιώθει κουρασμένος και μπερδεμένος; Είναι ο μόνος που του φαίνεται όλη αυτή η φάση ανούσια; Αν είναι κι άλλοι, που θα τους βρει; Και τα social media πια κανίβαλοι τα έχουν καταλάβει!

Τώρα που το σκέφτεται, μάλλον η μύγα που τους τσίμπησε όλους και μαζεύτηκαν ο ένας πάνω στον άλλο στο κέντρο λέγεται δημοσκόπηση. Και το μπροστά είναι αυτό το αφήγημα που λένε οι επικοινωνιολόγοι. Οι προπονητές τους είπαν «θα παίξεις κέντρο και μπροστά, επιθετικά, μπήκαμε στις καθυστερήσεις (για εκλογές)».

polychroniou11

Ακόμα και τα προεκλογικά συνθήματα και η στρατηγική κι αυτή copy paste πια. Στέρεψε η φαντασία στην εξουσία. Αν υπήρξε δηλαδή ποτέ κάτι τέτοιο…

12:30 πήγε η ώρα, πάει να κοιμηθεί. Αύριο ξημερώνει η #ΕπόμενηΜέρα και ΜΠΟΡΕΙ να πάει μπροστά στη δουλειά χωρίς να κοιτάει δεξιά και αριστερά. Τη δουλειά του και το σπίτι του, δεν είμαστε για πολλά. Νέα μέρα αύριο, αλλά ίδιες σκοτούρες, ίδιες φάτσες, ίδιες φωνές και καυγάδες. Βαρέθηκε.

Γιατί διάγγελμα λοιπόν; Και κυρίως γιατί τώρα;

Χθες ο Πρωθυπουργός προχώρησε σε διάγγελμα όπου εξήγγειλε παροχές. Πολλοί άσκησαν κριτική αφενός για τις παροχές («ψίχουλα», «τρικ επικοινωνιακό», «ψέματα», «προεκλογικό» κλπ) και αφετέρου γιατί έκανε ολόκληρο διάγγελμα για να τις ανακοινώσει.

Για το πρώτο σκέλος που αφορά στην κριτική για τις παροχές τα πράγματα είναι στο δικό μου το μυαλό ξεκάθαρα. Προφανώς και όταν μπορείς να κάνεις παροχές θα το αξιοποιήσεις επικοινωνιακά. Προφανώς και αποσπασματικά μέτρα προς συγκεκριμένες ομάδες δε λύνουν κανένα χρόνιο και βαθύ πρόβλημα ούτε ισορροπούν στο ελάχιστο την ζημιά που έχει υποστεί η κοινωνία. Προφανώς και αν είναι ψέματα θα έχει κοντά ποδάρια και θα γυρίσει μπούμερανγκ με μεγάλη ταχύτητα. Και προφανώς αν είναι προεκλογικό θα το καταλάβουμε πολύ σύντομα. Όμως όλα τα προηγούμενα δεν αναιρούν το γεγονός ότι είναι ο Πρωθυπουργός που εντός μνημονίων ανακοινώνει παροχές. Και βέβαια το ότι συνταξιούχοι των 600 ευρώ θα πάρουν άλλα τόσα ξαφνικά, ή και των 800 ευρώ που θα πάρουν 300, για όποιον ζει στον κόσμο μας κι όχι στο δικό του είναι σημαντικό νέο. Δεν πιάνω καν το θέμα των συνταξιούχων των 300 ευρώ… Πόσο μακριά θα τον πάει αυτή η βαλίτσα τον Τσίπρα και την Κυβέρνησή του είναι ένα άλλο θέμα.

Ως προς το δεύτερο σκέλος στο γιατί τα ανακοίνωσε τώρα και με διάγγελμα, υπάρχουν πολλές πιθανές εξηγήσεις και ακόμα περισσότερα σενάρια. Και εκεί κατά τη γνώμη μου βρίσκεται και το μεγάλο ενδιαφέρον για όποιον θέλει να διαβάζει πίσω από τις λέξεις αλλά και να βλέπει τη μεγάλη εικόνα.

Γιατί διάγγελμα λοιπόν; Γιατί καταγράφεται ως ο πρώτος Πρωθυπουργός που στη διάρκεια των μνημονίων δίνει παροχές ξεκάθαρα, επίσημα και με τσαμπουκά. Θέλει να δείξει ότι δε φοβάται τους «εταίρους» αλλά και να προκαλέσει τη μέγιστη δυνατή συζήτηση και προβολή. Σε μία ομιλία όπως αυτή του Σαββάτου για τον προϋπολογισμό θα «χανόταν» ανάμεσα σε μια σειρά από άλλα μηνύματα. Επιπλέον επειδή και η προσωπική του εικόνα έχει υποστεί μεγάλη φθορά, θεώρησε σκόπιμο να κάνει μια κίνηση ενδυνάμωσής της. Άλλωστε όπως όλα δείχνουν η μάχη στις επόμενες εκλογές θα είναι Τσίπρας vs Μητσοτάκης. Ή τουλάχιστον αυτό επιθυμεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό που σηκώνει όμως τη μεγαλύτερη συζήτηση και απαντάται περισσότερο με σενάρια παρά με βεβαιότητες είναι το γιατί τώρα. Δεν είναι μια μονολεκτική απάντηση τύπου «εκλογές». Είναι σύνθετη καθώς μέτρησαν πολλά και διαφορετικά πράγματα με διαφορετικά κοινά.

%cf%83%ce%ba%ce%b1%ce%ba%ce%b9%ce%ad%cf%81%ce%b1

1ο κοινό: Οι εταίροι μας

Μετά το Eurogroup και το καλό νέο για το χρέος αλλά και το κακό των εκκρεμοτήτων του κλεισίματος της αξιολόγησης ήθελε να στείλει ένα μήνυμα το οποίο περίπου συνοψίζεται στην εξής φράση: «Εφαρμόζω πιστά τη συμφωνία του Αυγούστου του 2015, ήδη έφερα τα πρώτα αποτελέσματα και περιμένω να την εφαρμόσετε κι εσείς». Επιπλέον περνά και το μήνυμα για σταμάτημα της λιτότητας ενώ βέβαια υπενθυμίζει το μεταναστευτικό και το βάρος που έχει επωμιστεί η Ελλάδα το οποίο είναι extra σε σχέση με τη συμφωνία του 2015 και επομένως απαιτεί και extra ανοχή και στήριξη από την Ευρώπη.

2ο κοινό: Η αντιπολίτευση

Εδώ και μήνες η ΝΔ ζητά επίμονα εκλογές. Η υπόλοιπη αντιπολίτευση είτε αναλώνεται σε εμφυλίους (κεντροαριστερά) είτε μένει στα γνωστά (ΚΚΕ, ΛΑΕ κλπ). Ο Τσίπρας δεν ενοχλείται καθόλου από την υπόνοια και την υποψία για εκλογές. Θέλει η ΝΔ να συνεχίσει σε αυτό το άγονο και παντελώς ανούσιο για τον κόσμο παιχνιδάκι του «ζητάμε εκλογές άμεσα» και να αναλώνεται σε προεκλογικές ασκήσεις ετοιμότητας. Τον διευκολύνει να τους έχει «στην τσίτα» και να περιορίζονται σε μια τέτοια τύπου αντιπολίτευση. Και το εντυπωσιακό είναι ότι η ΝΔ παίζει αυτό το παιχνιδάκι με μεγάλη χαρά. Είτε δεν ξέρουν να κάνουν κάτι διαφορετικό, είτε δεν ενδιαφέρονται πιστοί ακόμα μια φορά στη θεωρία του ώριμου φρούτου που λατρεύουν τα ελληνικά πολιτικό κόμματα είτε δεν το αντιλαμβάνονται. Για χαζούς πάντως προσωπικά δεν τους έχω… Γενικά όμως έχω ξαναγράψει ότι μου φαίνονται αντιπολιτευτικά και τακτικά «άμπαλοι»

3ο κοινό: Το εσωτερικό του κοινό (Κοινοβουλευτική ομάδα, κόμμα, μέλη κλπ)

Το εσωτερικό κοινό του ΣΥΡΙΖΑ έχει πιεστεί πολύ. Και είχε ανάγκη μια ένεση ψυχολογική και ένα επιχείρημα για να πάει να κάνει γιορτές στις περιφέρειες του. Επίσης είχε ανάγκη κι από ένα τυράκι ενόψει ψήφισης προϋπολογισμού και άλλων μέτρων πιθανόν από το νέο χρόνο. Δίνει μια ανάσα (προφανώς μικρής διάρκειας) λοιπόν.

4ο κοινό: Τα ΜΜΕ- Η λεγόμενη κοινή γνώμη

Είναι εμφανές από τη μέρα που επέλεξε ότι ήθελε το επόμενο τριήμερο να παίξει αυτό το θέμα. Να μονοπωλήσει την ατζέντα. Να προλάβει τις εφημερίδες του Σαββατοκύριακου (οι μόνες που ακόμα αγοράζονται σε σχετικά μαζικό αριθμό) και να επισκιάσει διάφορες γκάφες της προηγούμενης εβδομάδας (Καμμένους, Καστελόριζα, κλπ) αλλά και τη συζήτηση για τον προϋπολογισμό η οποία ξεκινά πια με την παραδοχή ότι «το πλεόνασμα πάει σε αυτούς που έχουν ανάγκη. Το αποδείξαμε», η οποία του δίνει και ένα προβάδισμα για την μάχη αυτή. Την οποία θα παρακολουθήσουν αναλυτικά σαφώς λιγότεροι από ότι το χθεσινό σύντομο και ξεκάθαρο σε μήνυμα διάγγελμα.

Παράλληλα με το διάγγελμα αυτό ελπίζει ότι οι τελευταίες δημοσκοπήσεις του έτους θα εμφανίσουν φρενάρισμα της κατηφόρας και θα φέρουν αλλαγή κλίματος. Όχι αναστροφή προφανώς αλλά αλλαγή.

5ο κοινό: Οι ωφελούμενοι

Κερδισμένοι από τις χθεσινές εξαγγελίες είναι οι συνταξιούχοι και οι νησιώτες. Πρόκειται για δύο ομάδες όπου ο ΣΥΡΙΖΑ είχε χάσει τα ερείσματά του. Με τους συνταξιούχους υπήρξε και το θέμα της καταστολής που στοίχισε πέρα από όλα τα άλλα. Για τους δε νησιώτες είναι προφανές ότι η κατάσταση στις τοπικές κοινωνίες είναι δύσκολη και είδαμε πρόσφατα διάφορα επεισόδια αλλά και σοβαρές ελλείψεις στις υποδομές.

%cf%83%cf%85%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%be%ce%b9%ce%bf%cf%8d%cf%87%ce%bf%ce%b9

Επομένως επιχειρεί η Κυβέρνηση με μια θετική κίνηση να ξαναχτίσει γέφυρες και να χρυσώσει το χάπι, στο πλαίσιο του «είναι δύσκολα, αλλά κάνουμε ότι μπορούμε καλύτερο».

Συμπέρασμα

Εν κατακλείδι μπορούμε να πούμε ότι είναι μια κίνηση που επιδιώκει να αλλάξει κλίμα και ατζέντα αλλά και να περάσει μηνύματα ως προς τη διαπραγμάτευση. Αν από όλα αυτά έπρεπε να ποντάρω σε κάτι είναι ότι δεν πάει για εκλογές άμεσα. Αλλά θέλει να πιστεύουμε- και κυρίως η αντιπολίτευση- ότι μπορεί και να πάει. Η εικόνα που έχω είναι ότι έχει στο μυαλό του ο Τσίπρας και η ομάδα του δύο σενάρια, ένα με εκλογές ως το Πάσχα κι ένα χωρίς εκλογές άμεσα. Και τα δουλεύει παράλληλα επικοινωνιακά. Προτεραιότητά του πάντως δείχνει να είναι το 2ο σενάριο.

Υπάρχει και μια ακόμα ερμηνεία από πολλούς ότι πιθανόν καλλιεργεί το έδαφος για μια ρήξη μιας και για τον επόμενο 1,5 μήνα δε θα κλείσει η αξιολόγηση και δημιουργείται ένα κενό. Είναι ένα σενάριο που οδηγεί κατ’ επέκταση σε “ηρωική έξοδο”. Παρότι έχει αποδειχθεί απρόβλεπτος, ρισκάρω την εκτίμηση ότι δεν πάει σε ρήξη. Επιδιώκει την “επιτυχία” και με αυτή να πάει σε εκλογές.

Σε κάθε περίπτωση, το χρόνο των εκλογών στην πραγματικότητα τον αποφασίζουν οι αποφάσεις των “εταίρων” μας. Εκείνοι με τις κινήσεις και τις αποφάσεις τους τελικά αποφασίζουν αν θα δώσουν χρόνο σε μία Κυβέρνηση ή αν θα την οδηγήσουν σε ασφυξία.

Πόσο σκοράρει στο εθνικό κοινό ο Κυριάκος; Σε μια Ελλάδα ταξικά πολωμένη όπως οι (διαδοχικές) εκλογές του 2015 απέδειξαν;

Σύμφωνα με την Εφημερίδα των Συντακτών λοιπόν η κατάσταση εντός ΝΔ στις πρόσφατες εκλογές της ήταν περίπου αυτή:

Για τρίτη συνεχή φορά, μετά το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου και τις βουλευτικές εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου, η ετυμηγορία της κάλπης αποτυπώνει τη βαθιά ταξική πόλωση που η πολιτική των μνημονίων επέφερε στην ελληνική κοινωνία.

Μόνο που, τούτη τη φορά, πεδίο εκδήλωσης αυτής της πόλωσης δεν ήταν το σύνολο της κοινωνίας, αλλά η Νέα Δημοκρατία, το κόμμα που κάποτε επαιρόταν πως η κοινωνική πολιτική του κατάργησε την ταξική πάλη στην Ελλάδα!

Η ανάγνωση των αναλυτικών αποτελεσμάτων της ενδονεοδημοκρατικής ψηφοφορίας αποκαλύπτει δύο διαφορετικές πτυχές αυτής της πόλωσης – ορατές κυρίως στο πολεοδομικό συγκρότημα της πρωτεύουσας, αφού στην επαρχία η κλίμακα της καταγραφής καθιστά επισφαλή την ανίχνευση κοινωνικών διαφορών μεταξύ ολόκληρων καλλικρατικών δήμων. Ο πίνακας που δημοσιεύουμε σήμερα είναι εξαιρετικά εύγλωττος επ’ αυτού.

Η πρώτη πτυχή αφορά την πόλωση στο εσωτερικό της Ν.Δ., με τις εύπορες συνοικίες να ψηφίζουν κατά κύριο λόγο Κυριάκο Μητσοτάκη (και, συμπληρωματικά, Αδωνι Γεωργιάδη κατά τον πρώτο γύρο), ενώ τα λαϊκότερα στρώματα τάχθηκαν σε μεγαλύτερο βαθμό υπέρ του καραμανλικού Μεϊμαράκη.

Ο τελευταίος ήρθε, έτσι, πρώτος στο Περιστέρι, στο Αιγάλεω, στο Κερατσίνι και τη Δραπετσώνα, στον Ασπρόπυργο, στον Βύρωνα, στην Καλλιθέα, στη Νίκαια, στον Κουδαλλό, στο Πέραμα και στον Δήμο Φυλής. Ο Κυριάκος, αντίθετα, σάρωσε στον Διόνυσο, στη Ραφήνα, στο Παλιό Φάληρο, στη Βάρη-Βουλιαγμένη, στη Γλυφάδα, στον Αλιμο και, πάνω απ’ όλα, στο Ψυχικό και την Κηφισιά.

Η δεύτερη πτυχή της πόλωσης αφορά αυτή καθεαυτή την παρουσία της Ν.Δ., ως μαζικού κόμματος, στους επιμέρους δήμους. Αν δεχθούμε πως η συντριπτική πλειοψηφία των κομματικών ψηφοφόρων της περασμένης Κυριακής προσήλθε –λογικά– στην κάλπη του τόπου διαμονής της, τότε είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε το ποσοστό του πληθυσμού κάθε περιοχής που είναι ενεργά ενταγμένο στη Ν.Δ. κι όχι απλοί ψηφοφόροι του κόμματος.

Ο κοινωνικός χάρτης που προκύπτει από τη σύγκριση του αριθμού των ψηφισάντων του πρώτου γύρου με τον πραγματικό πληθυσμό του αντίστοιχου δήμου, όπως αυτός αποτυπώθηκε στην επίσημη απογραφή του 2011 (ΦΕΚ 2014/Β/699), πιστοποιεί πως η παρουσία της Ν.Δ. είναι κατά κανόνα ευθέως ανάλογη του εισοδηματικού επιπέδου κάθε περιοχής: ένας στους επτά κατοίκους του Ψυχικού ή της Φιλοθέης κι ένας στους έντεκα της Κηφισιάς είναι μέλος της Ν.Δ., έναντι ενός μόλις στους σαράντα στο Περιστέρι, ενός στους πενήντα στη Νέα Ιωνία ή την Αγία Βαρβάρα, ενός στους εξήντα στη Νίκαια και ενός στους εβδομήντα στο Ιλιο ή τον Κορυδαλλό!

IMG_1061.JPG

Με βάση λοιπόν την ανάλυση της εφημερίδας, ένα μικρό σχόλιο δικό μου:

Οι δημοσκοπήσεις δε με αφορούν ιδιαίτερα και δεν τις χρησιμοποιώ για προβλέψεις. Αντίθετα κάποια στοιχεία έχουν αξία και για την στρατηγική και για εκτιμήσεις. Πρακτικά σε μια χώρα διχασμένη, φτωχοποιημένη και με τη μεσαία τάξη σε αποσύνθεση το να μην έχεις διείσδυση στα μικρομεσαία στρώματα, δεν είναι καλό νέο. Μπορεί να αρκεί για να κερδίσεις τη ΝΔ αλλά όχι τις εκλογές.

Επομένως έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς θα μπορέσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης να τα πλησιάσει, διατηρώντας παράλληλα τις δυνάμεις του στην “απέναντι” όχθη χάρη στην οποία εξελέγη.

Να το πω ακόμα πιο απλά. Αν δε σκοράρει ψηλά σε όλα τα κοινά (που εχουν πια ξεκάθαρη ταξική διαφοροποίηση) στο εθνικό κοινό, δεν είναι δυνατό να Κυβερνήσει.

Σταύρωσον αυτούς… με την καλή την έννοια.

Ο σταυρός μας είναι όπλο. Έτσι ενημερώνουμε το πολιτικό προσωπικό με ποιά πρόσωπα θέλουμε να τρέξει το μαγαζί που λέγεται είτε Βουλή είτε Κυβέρνηση είτε αντιπολίτευση. Είχα “υποσχεθεί” ότι θα προτείνω κάποια πρόσωπα (για όσους προφανώς τους ενδιαφέρει η ταπεινή μου άποψη). Και εκτός ΣΥΡΙΖΑ και εντός.

Ξεκινάω με τους πρώτους.

Η Μαρία Λυδάκη (Ηράκλειο,ΝΔ) είναι οικογένεια, την εκτιμώ και την προτείνω για το ήθος και γιατί δεν προέρχεται από πολιτικό τζάκι.
Στο Ηράκλειο επίσης σέβομαι και εκτιμώ το δημοσιογράφο Μανόλη Δανδουλάκη που κατεβαίνει συνεργαζόμενος με το ΚΚΕ.
Στην Α Αθήνας με το ΠΑΣΟΚ ο διαδικτυακός φίλος και συχνός, ενδιαφέροντας και πολιτισμένος συνομιλητής Σωτήρης Κατσέλος.
Επίσης Α Αθήνας αλλά με το Κίνημα (του ΓΑΠ) ο Παναγιώτης Παπαχατζής, επίσης twitterας από τους παλιούς και συνάδελφος σε πιο digital στυλ αυτός.
Τελευταίο άφησα ένα πραγματικό φίλο που με εξέπληξε με την επιλογή του αλλά όπως και να χει τον αγαπάμε το Φωτάν (Φώτης Περσιμιτζής-Ηλεία-Τελεία). Με όλους τους παραπάνω διαφωνούμε σε πολλά αλλά εκτιμώ την άποψη και την προσωπικότητά τους.

Δεύτερη δόση προτάσεων, αυτοδύναμα ΣΥΡΙΖΑική αυτή. Σημειώνουμε λοιπόν με μεγάλα και καθαρά γράμματα…
Ξεκινάω με τη γενιά των 30κάτι.
Γιάννης Μπουρνούς στο Νομό Λέσβου κατευθείαν από την Ευρώπη και το ΚΕΑ.
Στην Α Αθήνας δυνατό δίδυμο φορ ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης και ο Νάσος Ηλιόπουλος.
Στη Λευκάδα η Δάφνη Σφέτσα.
Στη Β Αθηνών o Ανδρέας Καρίτζης με το δυνατό μυαλό του.
Και από ελαφρώς μεγαλύτερους αλλά με ίδια φρεσκάδα ο υποψηφιούλης της Β Αθηνών με τον πολιτικό λόγο του γούστου μου Γιώργος Κυρίτσης
!
Στην ίδια περιοχή κι Ευκλείδης Τσακαλώτος, πολύτιμος για την οικονομική μάχη που έρχεται.
Υπάρχουν αρκετοί ακόμα αλλά τους αφήνω να σας τους προτείνουν άλλοι!

Α! Και πολύ προσοχή σε όσους ΔΕ σταυρώνουμε

Πρώτη φορά Αριστερά. Και από αύριο;

Πρώτη φορά λοιπόν Αριστερά. Το καταλαβαίνουμε όλοι, το συναισθανόμαστε κάνοντας μια βόλτα ή μιλώντας με γνωστούς, συναδέλφους και φίλους. Ωραία, πολύ ευχάριστο για όσους πιστεύαμε σε αυτή για χρόνια. Πάμε όμως και παρακάτω.
Τι σημαίνει αυτό;

σκίτσο
Δεν θα κουράσω με περιγραφές της σημερινής Ελλάδας. Χώρα που σε βασικά αγαθά όπως υγεία, παιδεία, ρεύμα, θέρμανση και φαγητό δεν έχουν πρόσβαση όλοι οι πολίτες της, έχει σοβαρό πρόβλημα. Ακόμα περισσότερο όταν οι πολλοί είναι εκείνοι που δεν έχουν πρόσβαση.

Η ελπίδα του λαού στρέφεται στην Αριστερά και στο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό είναι ξεκάθαρο. Κι ας μη γελιόμαστε, είναι ένα καταφύγιο επιβίωσης η στροφή αυτή. Δεν είναι κάποιο ξαφνικό ιδεολογικό ρεύμα που τους φέρνει. Τους φέρνει η ανάγκη. Ας μην έχουμε αυταπάτες ότι ο κόσμος έχει πειστεί απόλυτα από την Αριστερά. Κι ασφαλώς δεν έχει μελετήσει, κατανοήσει και προσαρμοστεί στις αξίες και κυρίως στον τρόπο σκέψης και δράσης της. Δίνει μια ευκαιρία. Και τη δίνει χωρίς υπομονή και πίστωση χρόνου, όπως κάποτε γινόταν. Τη δίνει για άμεση δράση. Όχι επειδή μεροληπτεί, απλά επειδή ο λαός είναι πέρα από τα όρια του πια.
Για όλα αυτά κι ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να πει αλήθειες. Kαι να τις κάνει πράξεις. Να υλοποιήσει δηλαδή τις απλές και σαφείς δεσμεύσεις του για την άμεση αντιμετώπιση των πιεστικών αναγκών επιβίωσης των νοικοκυριών που υποφέρουν. Δεν υπάρχει πίστωση χρόνου, από την πρώτη μέρα πρέπει να ξεκινήσει να υλοποιεί. Ο απλός κόσμος ζητά μια ανατροπή καθαρή και απλή αλλά άμεσα ορατή. Δεν έχει την δυνατότητα να περιμένει. Δεν το επιτρέπει η ίδια η ζωή. Κι αν η Αριστερά αποδειχθεί ασυνεπής, θα αντιμετωπίσει πολλαπλάσια οργή και σκληρή αποκαθήλωση.

Κι αυτό θα συμβεί γιατί όσοι πολίτες σήμερα δεν αντέχουν και απορρίπτουν όλους και όλα όσα μας έφτασαν στη σημερινή εξαθλίωση, στρέφονται κυρίως προς το ΣΥΡΙΖΑ, με επιφυλάξεις που οφείλονται είτε στην κακή προϊστορία των κομμάτων που κυβέρνησαν είτε και στην μη εμπειρία Αριστερής διακυβέρνησης. Κοινώς δεν γνωρίζουν για την Αριστερά, δοκιμάζουν πρώτη φορά, χωρίς πολλοί από αυτούς να είναι καν φορείς των βασικών αξιών και θέσεων της. Το κάνουν γιατί είναι η μοναδική εναλλακτική επιλογή τους. Στην πραγματικότητα αυτό που θα έχει επιλέξει ο κόσμος είναι το ρίσκο της ανατροπής από τη σιγουριά της εξαθλίωσης.

Για να μιλήσουμε τελείως πρακτικά λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να κινηθεί άμεσα. Να ανακουφίσει άμεσα ζητήματα ανθρωπιστικής κρίσης και να δώσει αξιοπρέπεια. Να διαπραγματευτεί σκληρά με τους έξω και με ανοιχτά χαρτιά για τους πολίτες. Με απόλυτη ειλικρίνεια και εναρμονισμένος με τη λαϊκή βούληση. Να βάλει άμεσα μπροστά τομές στο πολιτικό σύστημα και μεταρρυθμίσεις ριζοσπαστικές στη δημόσια διοίκηση. Να αποκαταστήσει το αίσθημα δικαιοσύνης και την εμπιστοσύνη στους δημοκρατικούς θεσμούς. Και φυσικά να αποδώσει δικαιοσύνη. Φορολογική δικαιοσύνη, απόδοση πολιτικών ευθυνών, αναδιανομή του πλούτου. Και να βάλει τα θεμέλια για την δημιουργία ενός νέου παραγωγικού μοντέλου όχι πια πλαστών επιδοτήσεων και κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας αλλά ουσίας.

Κι ένα επιπλέον χρέος που έχει ο ΣΥΡΙΖΑ, αν θέλει να έρθει για να μείνει και να αλλάξει τα πράγματα είναι να ξεριζώσει νοοτροπίες δεκαετιών. Τη νοοτροπία ανάθεσης στα κοινά. Τη νοοτροπία των πελατειακών σχέσεων. Τη νοοτροπία του ατομισμού. Αν τα καταφέρει, θα γράψει ιστορία. Αν δεν τα καταφέρει και κυρίως αν δεν παλέψει να τα καταφέρει θα τον γράψει πολύ σύντομα η ιστορία. Ως μια παρένθεση σύντομη.

Κείμενό μου για το porca.gr

Εσείς ποντάρατε;

Από την προηγούμενη εβδομάδα επιχείρησα μια πρώτη εκτίμηση για το εκλογικό αποτέλεσμα. Μαζί με μια δική μου ανάλυση για τη στρατηγική κάθε κόμματος.

Όσο πλησιάζουν οι εκλογές διαπιστώνω ότι τελικά «άσσοι στο μανίκι» και «λαγοί από το καπέλο» δεν βγήκαν από κανένα. Άλλος γιατί δεν ήθελε να ρισκάρει αφού πηγαίνει καλά, άλλος γιατί δεν ήθελε να ρισκάρει μη κάνει χειρότερα τα πράγματα. Κι άλλος γιατί απλά δεν είχε κανένα κόλπο ή έκπληξη να εμφανίσει.

Γενικά η συγκεκριμένη προεκλογική περίοδος δεν εντυπωσίασε κανένα με την δημιουργικότητά της ή την πρωτοτυπία της. Μάλλον βαρετή θα την έλεγε κανείς. Περισσότερο άξιζε να παρακολουθείς τον τρόπο που αντιμετώπιζαν τα ΜΜΕ τα κόμματα και να προσπαθείς να μη ζαλιστείς από τις κωλοτούμπες και τις ξαφνικές αλλαγές και επιθέσεις φιλίας τους.

Εκπλήξεις λοιπόν δεν είχαμε ούτε σε στρατηγικές ούτε και σε επικοινωνιακή παρουσία. Τι είχαμε; Ανάλυση επί αναλύσεων ουσιαστικά ενός θέματος, της οικονομίας. Και σπουδάσαμε όλοι ξανά την τέχνη της δημοσκόπησης. Βασικά, το κουράσαμε όλοι μαζί με τις δημοσκοπήσεις.
Τι θα μείνει από αυτή την προεκλογική περίοδο; Τίποτα. Ήταν μικρή σε διάρκεια και χωρίς καθόλου φαντασία. Οι προβλέψιμες συλλήψεις τρομοκρατών, οι προβλέψιμες κινήσεις ανησυχίας των τραπεζών, οι προβλέψιμες δηλώσεις και διαρροές. Όλα προβλέψιμα. Οπότε το ερώτημα που μου έχει καρφωθεί είναι μήπως η έκπληξη γίνει τελικά την τελευταία μέρα; Στην κάλπη;

Kαι τι έκπληξη μπορεί να είναι αυτή; Να είναι η αυτοδυναμία με άνεση του ΣΥΡΙΖΑ; Να είναι το να μείνει εκτός Βουλής το ΠΑΣΟΚ; Να είναι η ένα πολύ υψηλό ποσοστό της Χρυσής Αυγής; Να είναι το ξεπέταγμα κάποιου από τα «Άλλα κόμματα»; Ή μήπως θα περιοριστούν οι εκπλήξεις στην σταυροδοσία;

Αν έπρεπε να ποντάρω σε κάτι θα πόνταρα στο πρώτο και το τελευταίο.

Δηλαδή:

1) αυτοδυναμία και εκπλήξεις σε πρόσωπα. Βασικά δεν είναι απλά ποντάρισμα, είναι και ευχή. Αφενός γιατί θεωρώ ότι εφόσον ο λαός δώσει για πρώτη (και τελευταία;) φορά ευκαιρία στην Αριστερά να κυβερνήσει, θέλω να τη δώσει γενναιόδωρα και ολόκληρη την ευκαιρία. Δε θα υπάρξει δεύτερη, τουλάχιστον ας μην είναι κουτσή.

Και ελπίζω να γίνουν και σαρωτικές αλλαγές στα πρόσωπα που θα προτιμηθούν. Να αερίσουμε λίγο τη Βουλή ρε παιδί μου. Να αλλάξουν οι μούρες στα παράθυρα!

Για να μην υπεκφεύγω λοιπόν το τελικό προγνωστικό μου λέει, ΣΥΡΙΖΑ νικητής και αυτοδύναμος, Χρυσή Αυγή τρίτο κόμμα και το Κίνημα εντός Βουλής. Ο Καμμένος εκτός. Το παίζω παρολί χωρίς συστήματα και μεταβλητές. Αντρικά!

Kείμενό μου που πρωτοδημοσιεύτηκε στο porca.gr