Την αλλαγή να την φοβάμαι ή να την επιδιώκω;

Η αλλαγή είναι πολύ ιδιαίτερη λέξη. Και ιδιαίτερη κατάσταση φυσικά. Υπάρχουν άπειρες διαφορετικές εκδοχές της. Έχει χρησιμοποιηθεί από πολιτικό σύνθημα (αμέτρητες φορές και σε όλο τον κόσμο) έως και ως ποδοσφαιρικό όρος.

Σε προσωπικό επίπεδο μία αλλαγή μπορεί να αφορά μία μετακόμιση, ένα νέο μέλος στην οικογένειά σου αλλά και μία νέα αρχή. Από τις πιο κλασσικές περιπτώσεις αλλαγής είναι το να αλλάζεις δουλειά. Ίσως για την προηγούμενη γενιά από εμάς η φράση αυτή να ξενίζει λίγο, μιας και οι πιο πολλοί έμεναν για 20 και 30 χρόνια στην ίδια, αλλά για τη δική μου των 30κάτι είναι όντως κλασσική.

download

Οι λόγοι για να αλλάξεις δουλειά είναι πολλοί και από άνθρωπο σε άνθρωπο διαφέρουν. Ακόμα όμως και στον ίδιο άνθρωπο πολλές φορές, όσο περνούν και τα χρόνια, τα κριτήρια για τέτοιες αποφάσεις αλλάζουν. Για κάποιον σαν εμένα, το ωράριο ή ένα εταιρικό αυτοκίνητο ως παροχή να είναι σημαντικό δέλεαρ, ενώ για κάποιον άλλο να μη λένε και πολλά. Αυτό είναι προσωπική υπόθεση του καθενός μας.

Σε μία τέτοια φάση αλλαγής λοιπόν βρίσκομαι κι εγώ. Πέρασα από το στάδιο του διλήμματος στο στάδιο της απόφασης και πλέον είμαι σε αυτό το αμήχανο μεταβατικό στάδιο όπου αποχαιρετάς τους νυν και περιμένεις με αγωνία τους επόμενους.

Αυτές τις μέρες λοιπόν, τις τελευταίες στην τωρινή δουλειά, σκέφτομαι ότι αφήνω πίσω άτομα που συνεργαστήκαμε καλά, άτομα που κάναμε και πλάκα, μοιραστήκαμε αγωνίες, άγχη και σκέψεις, άτομα που περνούσαμε 8-10 ώρες τη μέρα στον ίδιο χώρο. Αφήνω βέβαια πίσω και πράγματα που δε μου άρεσαν και για τα οποία γκρίνιαζα αλλά αυτά έχω την τάση να τα αποβάλω γρήγορα και να τα κρατάω μόνο ως μαθήματα. Περίεργο συναίσθημα, δεν είμαι και καλός στους αποχαιρετισμούς…

Την ίδια στιγμή το κοκτέιλ μέσα μου έχει και την αγωνία για την επόμενη πίστα. Πώς θα είναι εκεί; Θα προλάβω να μελετήσω και να καταλάβω ότι χρειάζεται για να κάνω τη δουλειά μου; Θα τα πάω καλά με τους συνεργάτες; Είναι όντως έτσι όπως μου τα περιέγραψαν όλα; Θα έχει εκεί κοντά να παίρνω καφέ; Και άπειρες ερωτήσεις που προφανώς δεν πρόκειται να απαντηθούν άμεσα αλλά σε βάθος χρόνου.

Δύσκολο πράγμα η μετάβαση και κάθε αλλαγή είναι ψυχοφθόρα. Παρόλα αυτά, πρέπει να τη φοβόμαστε ή να την επιδιώκουμε; Ή κι εδώ πάλι πάμε «με σύνεση» στη μέση λύση;

Τελικά “δουλειά γίνεται”;

Πριν λίγες μέρες είχα αναφερθεί στην παραγωγικότητα των εργαζομένων σε συνάρτηση με τις αμοιβές και τα δικαιώματά τους (εδώ η σχετική έρευνα).

Ένα επόμενο βήμα για να εξηγήσουμε αυτή την γενική μελαγχολία έως κατάθλιψη που επικρατεί στην αγορά και ιδιαίτερα στη γενιά εργαζομένων 30-40 που βλέπουν την κρισιμότερη δεκαετία τους επαγγελματικά, πάνω στην οποία κανείς χτίζει καριέρα, ζωή, τρόπο ζωής, οικογένεια να διαλύεται μέρα με τη μέρα είναι να μελετήσουμε πώς τους αντιμετωπίζει το εργασιακό τους περιβάλλον. Ο εργοδότης τους κυρίως. Και ο πελάτης/συνεργάτης δευτερευόντως.

Αντί για λόγια, θα προσπαθήσω με εικόνες να περιγράψω το πρόβλημα. Ποιό είναι το πρόβλημα; Μα ότι οι περισσότεροι αδιαφορούν στην ουσία για τον εργαζόμενο και την ισορροπία του στη ζωή. Αδιαφορούν για την ψυχολογία του. Αδιαφορούν και δεν επενδύουν σε αυτόν. Απλά τον “αξιοποιούν”. Και οχι πάντα σωστά. Και σπάνια παίρνοντας το καλύτερο και οι δύο πλευρές. Ακόμα και σήμερα το σωτήριο (#not) έτος 2015 υπάρχουν εργοδότες που πιστεύουν ότι αρκεί να νιώθουν οι ίδιοι ευχαριστημένοι. Κι ότι έτσι “γίνεται η δουλειά”. Έλα όμως που ούτε ο εργαζόμενος περνά καλά αλλά ούτε και “δουλειά γινεται”. Lose-lose το situation (που λέμε και στο χωριό μου, στα ορεινά της Κρήτης) στα εργασιακά στη χώρα.

IMG_0925.JPG

IMG_0927.JPG

IMG_0926.JPG