Και τώρα; Μερικές σκέψεις μετά το πρώτο σοκ

Αυτές τις μέρες ομολογώ ότι έχω μπλοκάρει. Νιώθω μια απογοήτευση, μια απελπισία, βλέπω ανθρώπους να λένε πράγματα που δεν περίμενα να ακούσω από το στόμα τους (ή το account τους). Γενικά επικρατεί ένα χάος στο κεφάλι μου. Θέλω από την Κυριακή να κάτσω να γράψω δυό λόγια για όσα συμβαίνουν αλλά δε μου βγαίνει. Πέτυχα όμως αυτό το κείμενο του δημοσιογράφου (και συμπατριώτη) Αλέκου Ανδρικάκη στο candianews.gr  που νιώθω ότι εν πολλοίς αποτυπώνει όσα σκέφτομαι.

“Όχι δάκρυα για τον Αλέξη”

Γαμώτο μου, θυμώνω, θυμώνω με τον εαυτό μου! Έπεσα τόσο έξω! Πίστεψα στον Τσίπρα κι αυτός αποδείχτηκε δοσίλογος, προδότης! Μνημονιακότερος των μνημονιακών! Μου φόρτωσε ένα μνημόνιο, αντί να σκίσει τα προηγούμενα!

Τελικά, μια ημέρα μετά το σοκ, είναι έτσι τα πράγματα; Μας πούλησε κι ο Τσίπρας; Έγινε ένας άλλος Παπανδρέου, Σαμαράς, Βενιζέλος ή Χρυσοχοΐδης (που υπέγραφε κιόλας χωρίς να διαβάζει τα μνημόνια); Έγινε ένας Καραμανλής ή ένας Σημίτης (για να μην ξεχνάμε κι αυτών το ρόλο…)

Συμμάχησε με τους νεοφιλελεύθερους, αφού υποτάχτηκε σ’ αυτούς;

Μετατρέπει τον ΣΥΡΙΖΑ σε ένα άλλο κόμμα, του ίδιου συστήματος, σε ένα σοσιαλδημοκρατικό μόρφωμα;

Θα σημειώσω πρώτα, ως “διευκρινίσεις”, δυο – τρία πράγματα, για να τα έχει υπόψιν όποιος τύχει να διαβάσει αυτό το κείμενο:

Πρώτο, ήμουν, είμαι και θα είμαι κατά κάθε μνημονίου, είτε το υπέγραψε ο Παπανδρέου, ο Παπαδήμος, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος ή ο Τσίπρας.

Δεύτερο, καταλαβαίνω απολύτως την απογοήτευση και το βάρος στην καρδιά, εκείνων που περίμεναν να μην υπογράψει. Και τώρα απογοητεύτηκαν. Εξοργίστηκαν. Είδαν να διαλύεται ο κόσμος τους.

Τρίτο, βεβαίως δεν κατανοώ καμιά αναφορά περί προδοσίας, απεχθάνομαι τις αναφορές, ακόμα και για εκείνους που με τη στάση τους θα δικαιολογούσαν τον προσδιορισμό. Συχνά, τις περισσότερες φορές, θα πρέπει πριν μιλήσουμε όχι μόνο να δούμε, αλλά να παρατηρήσουμε και να μάθουμε.

Φυσικά είμαι κατά της “λογικής του όχλου”, της γηπεδοποίησης της πολιτικής συμπεριφοράς, που από το “Ωσαννά” της μιας στιγμής είναι εύκολο να προσχωρήσει κανείς στο “άρον άρον σταύρωσον αυτόν”.

Και, είναι προφανές, είμαι υπέρ ενός ψύχραιμου διαλόγου, με πολιτική επιχειρηματολογία, κι όχι αφορισμούς.

Τέταρτο, επειδή γνωρίζω κάποια πράγματα για την ανθρωπογεωγραφία της αριστεράς, και ως μη ενταγμένος κομματικά και μπορώ να τοποθετηθώ γι αυτήν με μάλλον πιο αντικειμενικό, από τους ενταγμένους , τρόπο, μπορώ   να ξεκαθαρίσω ότι καταλαβαίνω καλά επίσης τις αντιρρήσεις της “ομάδας” του Παναγιώτη Λαφαζάνη ή άλλων διαφωνούντων στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ για τη συμφωνία (δε λέω για μια τέτοια συμφωνία, καθώς είμαι πεπεισμένος ότι μόνο αυτή η συμφωνία ήταν εφικτή και καμιά άλλη). Ο Λαφαζάνης είναι ένας μέχρι αυτοεξοντώσεως, θα μπορούσα να πω, έντιμος αριστερός (δε θα μπορούσα όμως να υποστηρίξω το ίδιο για άλλους βουλευτές που τον ακολουθούν). Να του κοπεί το χέρι αν ποτέ σκεφτεί, έστω, να κάνει κάτι έξω από τις αρχές του. Αυτό όμως (η δογματική πολιτική προσήλωση), σε τέτοιο επίπεδο πολιτικής, καμιά φορά μπορεί να τον “μπλοκάρει”, αφού δεν έχει την ευελιξία να διαχειριστεί θέματα που δεν αφορούν μόνο στο κομματικό ή παραταξιακό ακροατήριο. Και τώρα τα θέματα αφορούν σε μια Ελλάδα, όχι μόνο στην αριστερά.

Γιατί θα πρέπει να κρύψουμε ότι ο Λαφαζάνης έχει ξεκάθαρη άποψη και στόχευση να βγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη; Είναι από τους υποστηρικτές της δραχμής,πολύ πριν κομματικά υποστηρίξει αυτή την άποψη ο Λαπαβίτσας. Δεν εξαρτά τη θέση του αυτή από τη λογική πολλών, σήμερα, Ελλήνων, “τι να την κάνω τέτοια Ευρώπη ή τέτοιο ευρώ”. Είναι κατά της ΕΕ, θέλει, ως βασική πολιτική επιλογή, την επιστροφή στη δραχμή.

Πέμπτο, ήμουν, είμαι και θα παραμείνω ένας ρέμπελος στην αριστερά, χωρίς κομματική ένταξη και, άρα, κομματική “οδηγία” να εφαρμόσω. Θα ελέγχομαι μόνο από τη συνείδησή μου και το βλέμμα των παιδιών μου, κι όχι από το αν αυτά που γράφω αρέσουν σε πολλούς ή τα απαξιώνουν οι πολλοί. Δε θα γράψω, με άλλα λόγια, για να αποκτήσω “κοινό”, ούτε για να είμαι αρεστός στους πολλούς, άρα για να αποκτήσω “περισσότερο κοινό”. (Ας μου συγχωρεθεί η “αυτοπαρουσίαση”, δεν έχει πρόθεση “αυτοπροβολής”, αλλά γίνεται για να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα, επειδή δε θεωρώ καθόλου απίθανο να υπάρξουν κάποιοι που θα θεωρήσουν αυτές τις αράδες σαν “κομματική γραμμή”).

Ο Τσίπρας μάς πρόδωσε;

Λοιπόν, επιστρέφουμε στο αρχικό μας θέμα: ο Τσίπρας μάς πρόδωσε; Έκανε τη μεγάλη κωλοτούμπα; Στοχεύει να κάνει τον ΣΥΡΙΖΑ ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα του ίδιου φαύλου συστήματος που οικοδόμησαν η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, με πρόσφατο συμμετέχοντα το “Ποτάμι”;

Για να σε προδώσει κάποιος θα πρέπει να πεις και να αποδείξεις ότι μπορούσε να κάνει άλλα – έστω και ένα- που δεν τα έκανε και έφτασε συνειδητά στο χειρότερο. Έχουμε κάτι τέτοιο εδώ; Ο Τσίπρας επέλεξε συνειδητά να “ξεπουλήσει” μια χώρα και τον ίδιο του τον εαυτό; Γιατί, ας μη μας διαφεύγει αυτό, ένας άνθρωπος που ύψωσε το ανάστημά του στους λύκους μιας συμμαχίας αίματος, όταν σκύψει το κεφάλι, πρώτα ο ίδιος καταλογίζει το όνειδος στον εαυτό του. Κι αυτές τις ώρες είμαι βέβαιος – μάλλον φάνηκε και στα χαρακτηριστικά του προσώπου του μόλις βγήκε από εκείνη τη 17ωρη σύνοδο με τους λύκους έχοντας ακόμα “αίμα” πάνω του- ότι εκείνος ο Έλληνας που έχει κλάψει πιο πολύ απ’ όλους εδώ και καιρό, αλλά και αυτές τις δύσκολες ώρες, είναι ο Τσίπρας. Γιατί, εκτός των άλλων, δεν έχει κανένα άλλο να ξεσπάσει τη δική του οργή, δεν μπορεί σε άλλους να κρύψει το δικό του πρόσωπο. Είναι εκείνος που αισθάνεται την ντροπή, γιατί δεν κατάφερε εκείνο που ήθελε, μαζί με μας. Εγώ, εσύ, ο άλλος, μπορούμε να τον απειλήσουμε με κρεμάλα, να κατέβουμε παρέα με την ΑΔΕΔΥ ή τη ΓΣΕΕ (ναι, υπάρχουν ακόμα, κι ας μη μίλησαν επί 5 χρόνια!) στην πλατεία. Μπορούμε, αν είμαστε από την απέναντι πλευρά, να πανηγυρίσουμε ή να του κάνουμε απονομή υποκριτικών “ευσήμων”. Εκείνος απλώς είναι ο εκτεθειμένος, στη φάση αυτή. Και κρατήστε παρακαλώ τον χρονικό προσδιορισμό “στη φάση αυτή”.

Ο Τσίπρας που ξέρει καλά η αριστερά, ο Τσίπρας που  πάνω του εναπόθεσε τις ελπίδες του ο κάθε Έλληνας – θύμα των πολιτικών των μνημονίων αλλά και των προηγούμενων προ μνημονίων πολιτικών της διαφθοράς, της αδιαφάνειας που άσκησε το φαύλο πολιτικό σύστημα- είναι άραγε ένας στυγνός Παπανδρέου, Σαμαράς ή Βενιζέλος, ένας Παπαδήμος; Τον ξέρουμε, τον γνωρίσαμε σε κάθε γειτονιά.

Ο Τσίπρας – Αλέξη τον λέγαμε όλοι μέχρι χθες, θυμάστε;- είναι ένας ρομαντικός, όπως όλοι εμείς. Όλοι οι ρομαντικοί ξεκινάμε για να αλλάξουμε τον κόσμο. Εκείνος ξεκίνησε για να αλλάξει την Ελλάδα και την Ευρώπη. Και σκέφτηκε, όπως όλοι οι ρομαντικοί, ότι δεν μπορεί τίποτα σταματήσει το δίκιο μου. Αφελές, θα μου πείτε. Όπως πολλές από τις σκέψεις των ρομαντικών και ιδεολόγων Αλλά όλοι το διαπιστώνουμε μετά που θα πάθουμε και θα μάθουμε.

tsip

Ο στόχος της “αριστερής παρένθεσης”

Ήξερε, φυσικά, ότι είχε απέναντί του λύκους με νύχια γεμάτα αίμα. Αλλά όλο και πιο πολύ, όσο περνούσε ο χρόνος, το συνειδητοποιούσε όλο και περισσότερο. Διαπίστωνε τις παγίδες που έστησε το φαύλο ελληνικό πολιτικό σύστημα με τον Σόιμπλε και τη λοιπή παρέα των ακραίων νεοφιλελεύθερων νταβατζήδων της Ευρώπης, διαπίστωνε ότι ο στόχος ήταν όχι η διαπραγμάτευση ή μια έντιμη συμφωνία, με υποχωρήσεις από τις δυο πλευρές, αλλά ο εξευτελισμός ενός λαού και μιας κυβέρνησης που αντιστάθηκε. Για να αποδειχτεί στην πράξη η “αριστερή παρένθεση” και να δοθεί το μήνυμα στους επόμενους λαούς που θέλουν να σηκώσουν “μπόι”. Για να αποδειχτεί ότι αυτοί οι “αυτοκράτορες” είναι “ανίκητοι”…

Μέχρι που έφτασε στο τέλος, μετά την ψηφοφορία της Παρασκευής στη βουλή, όταν όλοι του είχαν πει σ’ εκείνη τη λυκοφωλιά ότι η πρόταση “περνάει”, η πρόταση με υποχωρήσεις έναντι όχι μόνο του αριστερού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και έναντι των προηγούμενων διαπραγματευτικών θέσεων της ελληνικής κυβέρνησης.

Ο Σόιμπλε είναι μια μαύρη μορφή στην πορεία της Ευρώπης. Κι έτσι θα καταγραφεί στην Ιστορία. Ένας έξαλλος, ο πιο ακραίος ίσως νεοφιλελεύθερος, κομπλεξικός και ναζιστής στη συμπεριφορά. Αλλά μην τον υποτιμήσουμε. Έχει πολιτική σκέψη, χρησιμότατη για τις επιδιώξεις του, καταστροφική για όλους τους υπόλοιπους. Διέκρινε μερικά στοιχεία στην ψηφοφορία της Παρασκευής και βρήκε τον τρόπο να υλοποιήσει – εξ ονόματος του κλαμπ των νεοφιλελευθέρων- το στόχο της “αριστερής παρένθεσης”. Αφού είδε ότι αυτό δεν το πέτυχε στη μεγάλη φούρια της εκκίνησης της άπειρης αριστερής κυβέρνησης με τις παγίδες που στήθηκαν, αφού δεν το πέτυχε με τους δημόσιους εξευτελισμούς, αφού δεν το πέτυχε με το δημοψήφισμα και τους δημόσιους εκβιασμούς, τις αντιδημοκρατικές παρεμβάσεις και τη λειτουργία των διαπλεκόμενων τηλεαστέρων, αφού είδε τα ποσοστά αποδοχής αυτής της κυβέρνησης να ανεβαίνουν αντί να πέφτουν, έκανε το μεγάλο κόλπο. Εκείνοι οι 30 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ του “παρών”, του όχι, της απουσίας ή του “τελευταίου ναι”, δεν θα δέχονταν με τίποτα μια υπογραφή Τσίπρα σε ένα πιο σκληρό ακόμα μνημόνιο.

Αυτός ήταν και είναι ο μόνος τρόπος να ανατραπεί η κυβέρνηση. Τί νομίζετε ότι ο Σόιμπλε απλά ήθελε να περάσει ένα πολύ σκληρό μνημόνιο; Στην ανατροπή στόχευε. Και οι άλλοι, οι “τεχνοκράτες ειδικού σκοπού”, όπως προσδιόρισαν την επόμενη (!) κυβέρνηση ο Σουλτς, ο Θεοδωράκης, ο Σαμαράς (από νωρίς) ή η Φώφη, θα περνούσαν ό,τι ήθελε. Το απέδειξαν άλλωστε από το παρελθόν, για να μην ξεχνιόμαστε. Κι αυτή, για όσους δεν κατάλαβαν, είναι μια βασική διαφορά: ο Τσίπρας υπερασπίστηκε μέχρι τέλους το δίκιο ενός λαού. Με υποχωρήσεις φυσικά μπροστά στον “τοίχο”. Εκείνοι, οι προηγούμενοι και φιλοδοξούντες να επιστρέψουν, παρέδιδαν. Υπάρχει διαφορά, δε νομίζετε;

Και φτάσαμε σε εκείνη τη μοιραία νύχτα της Κυριακής προς τη Δευτέρα. Ο παραμένων ρομαντικός και αληθινός ηγέτης ενός λαού και μιας χώρας πλέον (όχι απλά της αριστεράς) βρέθηκε και πάλι στο στόμα του λύκου. Με τις χειρότερες των προτάσεων μπροστά του. Και με ένα εκβιασμό, επί της ουσίας: ή δέχεσαι αυτά που σου δίνουμε ή θα οδηγήσουμε στην κατάρρευση τις τράπεζες και στο ολικό κούρεμα των καταθέσεων.

Για να μην καταδικάσω ένα λαό στη στημένη καταδίκη και να μην κατηγορηθώ προδότης, αναρωτιέμαι τι θα έκανα εγώ σε μια τέτοια θέση. Ας αναρωτηθεί κι ο καθένας που δικαίως ή αδίκως ένιωσε προδομένος.

Έχεις ένα λαό να σκεφτείς, που φυσικά δε σου έδωσε εντολή εξόδου από την ευρωζώνη. Είναι ο ίδιος λαός που ενώ ψήφιζε με 61% όχι στις προηγούμενες (πολύ αθώες μοιάζουν πλέον μπροστά στη βαρβαρότητα που μας επέβαλαν…) προτάσεις των γερακιών, στήριζε με 80% την παραμονή στην ευρωζώνη!

Έχεις να σκεφτείς ένα λαό, του οποίου απειλούν να του πάρουν – και μπορούν να του κουρέψουν, όπως έδειξε το παράδειγμα της Κύπρου- τις καταθέσεις, ο οποίος στέκεται μέρα και νύχτα στα ΑΤΜ και κάνει ουρές στα σούπερ μάρκετς. Κάντε την υπόθεση ότι ο Τσίπρας έλεγε, όχι, δεν θα πάρω και δεν υπογράφω. Το πρωί της Δευτέρας ή τη σημερινή Τρίτη μπορείτε να φανταστείτε πώς θα ήταν η Ελλάδα; Δεν περιγράφω τη δική μου σκέψη. Ας κλείσει ο καθένας τα μάτια και ας δει τη δική του εικόνα για την Ελλάδα μετά από κάτι τέτοιο. Όχι μόνο οικονομικά, αλλά και κοινωνικά.

Προσέξτε, δε μιλάμε για μια χρεοκοπία απλά, με συνέπειες που μπορεί- λέμε τώρα- να αντέξουμε, αλλά για μια βίαιη απάντηση σε ένα όχι του Τσίπρα, με κλείσιμο και κατάρρευση των τραπεζών και κούρεμα των καταθέσεων.

Ναι, ήταν ένας ανήθικος εκβιασμός, στο πλαίσιο της λειτουργίας μια ανήθικης ΕΕ. Στο πολιτικό πεδίο, όπως φώναξε όλος ο πλανήτης, ήταν ένα απροκάλυπτο πραξικόπημα.

Τί κάνουμε τώρα;

Τί έχουμε τώρα μπροστά μας; Ένα δεδομένο βάρβαρο μνημόνιο και σίγουρα τον κίνδυνο να επιβεβαιωθεί η “αριστερή παρένθεση”, αλλά από το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ.

Ναι, έχω εμπιστοσύνη ότι εφόσον είναι στη δική του την ευθύνη, ο Τσίπρας θα συνεχίσει τη μάχη για να κάνει αυτό το μνημόνιο μια ευκαιρία να εφαρμόσει μια άλλη πολιτική. Αυτό τελικά δεν είναι η αριστερά; Στις ακραίες και δύσκολες συνθήκες να μπορεί να αποδείξει και να κάνει κάτι άλλο. Αριστερά δεν είναι από θέση ασφαλείας να μιλά κανείς, αλλά από θέση κινδύνου και ευθύνης να διαχειρίζεται και να ανατρέπει. Δεν έχουμε την εμπειρία, δεν μπορούμε ενδεχομένως να το δεχτούμε ή να το συνειδητοποιήσουμε σήμερα.

Κι έχει πολλά να κάνει. Να κάνει τις ανατροπές. Να φέρει τούμπα την Ελλάδα και να την ξαναδημιουργήσει.

Επειδή η ίδια η βαρβαρότητα δεν αναφέρεται ονομαστικά στα βάρη (έτσι γινόταν και πριν, μόνο που εκείνοι οι Σαμαράδες επέλεγαν εύκολα το θύμα τους) μπορεί να κάνει να πληρώσουν εκείνοι που δεν πλήρωσαν ποτέ. Αυτό στο οικονομικό κομμάτι.

Γιατί στο επίπεδο αυτών που ονομάζουμε μεταρρυθμίσεις (πόσο παρεξηγημένος ο όρος, όλοι θεωρούμε ότι “μεταρρύθμιση” είναι να κλείνεις ένα σχολείο ή ένα νοσοκομείο…) αυτά που πρέπει να γίνουν είναι περισσότερα.

-Είναι να διαλύσει αυτό το φαύλο πολιτικό σύστημα, που σήμερα καραδοκεί για την επιστροφή ή προσεγγίζει τον Τσίπρα, επιδιώκοντας να διασωθεί. Ανελέητος να είναι. Να το συντρίψει, χωρίς να λυπηθεί τίποτα.

-Να διαλύσει τις σχέσεις διαπλοκής σε όλα τα επίπεδα. Και πριν από όλα σ’ αυτούς που κατά συμφέρον καθοδηγούν και τρομοκρατούν τη σκέψη των πιο ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού. Των μέσων ενημέρωσης της διαπλοκής. Να τους συντρίψει, όχι φυσικά λογοκρίνοντάς τους, αλλά ταράζοντάς τους στη νομιμότητα και  αποκαλύπτοντας τη διαδρομή της διαπλοκής με το φαύλο πολιτικό και οικονομικό σύστημα.

-Να ξαναφτιάξει το δημόσιο, που πρέπει να σταματήσει να είναι το πεδίο εκπλήρωσης των ρουσφετολογικών υποχρεώσεων της φαυλότητας και των πολιτικών της εκπροσώπων.

-Να θυμίσει στη δικαιοσύνη τον κορυφαίο ρόλο της. Και να διασφαλίσει τη λειτουργία της έξω από την ομηρία της με το πολιτικό σύστημα.

-Να δώσει – με απλό ή απλοϊκό λόγο το γράφω- παιδεία και υγεία στο λαό. Να ξαναφτιάξει την παιδεία, από την οποία και μόνο μπορεί να δημιουργηθεί η άλλη Ελλάδα.

-Να αξιοποιήσει έστω αυτά τα αιματοβαμμένα κονδύλια που θα έλθουν για να πέσει χρήμα στην πραγματική οικονομία, να στηριχτούν οι επιχειρήσεις, οι εργαζόμενοι, οι επενδύσεις. Να ανοίξουν δουλειές. Να βρουν δουλειά οι νέοι.

-Να δημιουργήσει μια Ελλάδα της παραγωγής. Να δημιουργήσει ελληνική οικονομία. Η ανάπτυξη είναι ο φόβος της λιτότητας.

-Να συνεχίσει τον μεγάλο αγώνα για μια άλλη Ευρώπη, που ήδη φαίνεται να έχει ρίξει τους πρώτους σπόρους. Πράγματα “ιερά” και αδιανόητα μέχρι τώρα, όπως η αδιαμφισβήτητη λιτότητα, κλονίζονται. Δεν αμφισβητούνται μόνο από την Ελλάδα, αλλά από όλους τους λαούς και ήδη μερικές άλλες κυβερνήσεις.

Μεταρρύθμιση – με την ευρεία έννοια- είναι να αλλάξεις κι εσύ, κι αυτός, κι εγώ, τη νοοτροπία μας. Να σταματήσουμε να είμαστε άτομα, καταναλωτές, ψηφοφόροι (και μάλιστα της συναλλαγής) και να γίνουμε πολίτες. Πρωτίστως αναζητώντας τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες μας και μετά τα δικαιώματά μας. Πρωτίστως ενδιαφερόμενοι για το ευρύ της κοινωνίας και μετά τον εαυτό μας.

Αυτοί οι όροι θα μας βγάλουν από τα μνημόνια. Και να τα σκίσουμε, δε θα απαλλαγούμε από αυτά, αν δεν διαμορφώσουμε την άλλη Ελλάδα, τους “άλλους εαυτούς μας”.

Το λέω ξεκάθαρα: εμπιστεύομαι, συνεχίζω να εμπιστεύομαι, τον Τσίπρα. Συνεχίζω να τον βαρύνω με τη δική μου ελπίδα.

Στενοχωριέμαι που τον αφήσαμε μόνο του να πέσει μέσα στα θηρία.

Θλίβομαι που τόσο πολύ πρόσβαλαν τον πρωθυπουργό μας, τον μόνο άνθρωπο που στάθηκε να μας υπερασπιστεί. Οργίζομαι διαβάζοντας στον Guardian ότι υπέβαλαν έναν άνθρωπο – αφήστε ποιος είναι, αφήστε ότι είναι ο πρωθυπουργός μιας χώρας- στο ψυχολογικό μαρτύριο του εικονικού πνιγμού, για να τον κάνουν να λυγίσει, επειδή, ούτε μπροστά στους εκβιασμούς έσκυψε τη μέση.

Αλλά όχι, δεν έχω δάκρυα για τον Αλέξη, έχω μπόλικη ελπίδα πάνω του.

Ούτε δάκρυα για τους Έλληνες. Ενότητα και πείσμα, ξεκάθαρο βλέμμα, χρειαζόμαστε. Έτσι μας φοβούνται, έτσι θα τα καταφέρουμε!

Γιατί, θυμηθείτε, τον Καζαντζάκη, ο αγώνας είναι ο Γολγοθάς, τα σίδερα που θα σπάμε τα κεφάλια μας, μέχρι λυγίσουν τα σίδερα. Και όχι, δεν επιτρέπεται να φεύγεις από το δρόμο σου, μη δίνεις τη χαρά σ’ όσους το περιμένουν…

Σίγουρα, ευτύς ως μπορέσεις να χορέψεις, η φωτιά γίνεται νερό δροσάτο, μα ώσπου να φτάσεις ως εκεί τι αγώνας, τι αγωνία, Θεέ μου!

πηγή: http://www.candianews.gr/2015/07/14/ochi-dakria-gia-ton-alexi/

5+2 πολεμικές συμβουλές που ταιριάζουν απόλυτα με την κατάστασή μας

Οι παρακάτω φράσεις είναι του Κινέζου θεωρητικού της στρατηγικής Σουν Τζου που έζησε τον 5ο αιώνα μ.Χ και είναι αυτές τις μέρες πολύ της μόδας στα social media. Κατά τη γνώμη μου πολλές κολλάνε απόλυτα σε όλο αυτό το παιχνίδι που βλέπουμε να παίζεται στη διεθνή και εγχώρια πολιτική και οικονομική σκακιέρα! Και επιδέχονται προφανώς πολλών και διαφορετικών ερμηνειών.

  1. “Στρατηγική με τακτικούς ελιγμούς είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για τη νίκη. Τακτικοί ελιγμοί χωρίς στρατηγική, είναι ο θόρυβος πριν την ήττα”. – Αυτός είναι ο δικό μου φόβος και αυτό που προσπαθώ να καταλάβω. Κινούμαστε με ή άνευ στρατηγικής. Και για να προλάβω σχόλια θεωρώ τον Τσίπρα καλό τακτικά και στρατηγικά παίκτη. Έχει άλλα κουσούρια αλλά σε αυτό είναι καλός.
  2. “Μην καταλαμβάνεις μια θέση που είναι απομονωμένη και αποκομμένη από πόρους”. – Νομίζω ότι σήμερα αυτή τη συμβουλή πρέπει να ακολουθήσουμε με πολύ ρεαλισμό και με γνώμονα την κοινωνία που υποφέρει. Οι σημερινές συνθήκες είναι τόσο ασφυκτικές που δεν μπορούν να αποτελούν σημείο εκκίνησης για ριζικές αλλαγές (νομίσματος κλπ)
  3. “Θα νικήσει αυτός που ξέρει πότε να πολεμήσει και πότε να μην πολεμήσει”.- Εδώ είναι το στοίχημα. Άντε και περνά η συμφωνία χωρίς πόλεμο. Μετά η Κυβέρνηση οφείλει, στα εσωτερικά μας, να επιτεθεί και να πολεμήσει πάρα πολύ δυναμικά.
  4. “Οι αρχές της στρατηγικής είναι να ξέρεις το πεδίο μάχης, να ξέρεις τις δυνάμεις του αντιπάλου σου και να κάνεις κάτι που ο αντίπαλος σου δεν περιμένει”. – Στο πρώτο σκέλος νομίζω δεν πήγαμε πολύ καλά ως προς τους αντιπάλους από το εξωτερικό. Στο δεύτερο σκέλος με το δημοψήφισμα αιφνιδιάστηκαν εντός κι εκτός. Οι εντός παγιδεύτηκαν κιόλας.
  5. “Όλος ο πόλεμος βασίζεται στην παραπλάνηση. Να φαίνεσαι αδύναμος όταν είσαι δυνατός και δυνατός όταν είσαι αδύναμος”.- Εδώ παίρνουμε κακό βαθμό σαν χώρα. Εμείς μάλλον καταφέραμε να φαινόμαστε αδύναμοι ενώ είμαστε αδύναμοι.                                                                                                                                                      Και δύο πιο γενικά:
  • “Καθώς οι φωνές δεν μπορούν να ακουσθούν στη μάχη, τύμπανα και τρομπέτες χρησιμοποιούνται. Και καθώς οι στρατιώτες δεν μπορούν να δουν καθαρά, σημαίες, φανταχτερές στολές και λάβαρα χρησιμοποιούνται”.
  • “Μην ξεχνάς τον Στρατηγό Σουν Τζου: “Πέντε ελαττώματα επικίνδυνα για ένα στρατηγό: Αν είναι παράτολμος, οι άντρες του θα σκοτωθούν. Αν είναι δειλός, ο στρατός του θα αιχμαλωτισθεί. Αν είναι οξύθυμος, θα αντιδρά από θυμό. Αν είναι υπερόπτης, μπορεί να εξαπατηθεί. Αν είναι δεμένος με τους άντρες του, θα διστάσει την κρίσιμη στιγμή”.

Νέα-Ευρώπη

Δεν υπάρχει εύκολος δρόμος. Δρόμος που να μην οδηγεί στο γκρεμό υπάρχει;

Θα απέρριπτα την προτεινόμενη συμφωνία χωρίς δημοψήφισμα αν ήμουν Τσίπρας. Δεν είμαι όμως. Οπότε θα του το πω την Κυριακη με την ψήφο μου αφού αποφάσισε να με ρωτήσει. Αν τελικά γίνει το δημοψήφισμα δηλαδή.

Δημοψηφισμα θα είχα κάνει (ως Τσίπρας) τέλη Φλεβάρη ή Μάρτη. Πριν στεγνώσει η χώρα. Για να το κάνω από θέση ισχύος χωρίς να εξαρτώμαι τόσο άμεσα από ΕΚΤ, ELA, κλπ. Κι αν είχα αποφασίσει να το κάνω δε θα πλήρωνα δόσεις ΔΝΤ αδειάζοντας τα αποθεματικά μου κι άρα αποδυναμώνοντας τη θέση της χώρας σε αυτό το παζάρι. Και ασφαλώς μέσα στη συμφωνία που η Κυβέρνησή μας προτείνει έχω πολλά σημεία κριτικής.

Επί της ουσίας, ξέρω ότι το ΟΧΙ δεν δίνει απαραίτητα διέξοδο κι εχει πολλά ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν. Κι αυτο οφείλει να το αναλύσει ο ΣΥΡΙΖΑ τις επόμενες 6 μέρες και να πει τις επόμενες κινήσεις. Όπως και να απενοχοποιήσει την ύπαρξη εναλλακτικών πλάνων έτοιμων, όχι γιατί θέλουμε να πάμε στη δραχμή αλλά γιατί πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα.

Αλλά ξέρω κι ότι το ΝΑΙ είναι καταστροφή. Το χω ζήσει, το βιώνω κάθε μέρα. Να το πω αλλιώς, το ΝΑΙ έχει μόνο δεδομένα. Το ΟΧΙ έχει πολλή αβεβαιότητα. Ξέρω επίσης ότι δεν εμπιστεύομαι αυτούς που συντάσσονται με το ΝΑΙ. Είναι αυτοί που για 4 δεκαετίες ειχαν τις τύχες μας στα χέρια τους και τις έκαναν μίζες, καρτέλ, υποβρύχια, διόδια, μπουζούκια, αργομισθίες, ρουσφέτια, θαλασσοδάνεια και ασύστολες σπατάλες. Και με εξοργίζει που μιλάμε εδώ και 3 μέρες όπως μιλάνε ( αλλά αυτά τα είπαμε σε άλλο post )

Ξέρω ότι καμία συμφωνία ή ρήξη δεν θα την ακολουθήσουν εύκολες μέρες. Ξέρω ότι θα ζοριστώ πολύ. Αυτό που θέλω είναι να δω προοπτική μετά από τόσες θυσίες. Και με το πρόγραμμα της 5ετίας δεν βλέπω καμία. Και αυτή την προοπτική ζητάω από το ΣΥΡΙΖΑ.

Οσοι πάντως βιάζονται να θεωρήσουν όσους επιλέξουν το ΟΧΙ ως αντί-ευρωπαιστές και τους ΝΑΙ φιλό-ευρωπαίους βάζουν ένα εντελώς λάθος διαχωρισμό. Θεωρώ τον εαυτό μου για παράδειγμα πολύ πιο κοντά σε ευρωπαϊκες αξίες από κάτι Αδωνηδες. Απλά το αναφέρω αυτό μιας και κάποιοι πάνε να μετατρέψουν το δίλημμα σε Ευρώπη vs αντί- Ευρώπη.
Αν και δεν περιμένω να μου δώσουν και πολλοί σημασία, ξέρω ότι δεν είναι μέρες ψυχραιμης αντιμετώπισης των πραγμάτων από τους περισσότερους.

Οι επόμενες μέρες θα ειναι δύσκολες. ΑΤΜ κλειστά ή με 50-100 ευρώ capital control, μισθοί στον ιδιωτικό που πλέον έχουν μια καλή δικαιολογία να μη μπουν, φόβος και πανικός και κορύφωση την πόλωσης και της χυδαιότητας του φιλελέ μετώπου, ακόμα κι από άτομα που δεν θα το περίμενες ποτέ. Αγωνία θα έχουμε όλοι. Και μετά το δημοψηφισμα θα εχουμε. Αλλά για να μαστε εξηγημένοι οι πιο πολλοι αγωνία έχουμε καθε μέρα εδω και 5 χρόνια. Κοιμόμαστε και βλέπουμε αριθμούς και λογαριασμούς. Μετράμε και τον καφέ που θα πιούμε. Αγωνιούμε αν θα βγει ο μήνας. Κοιτάμε τα παιδιά μας να μεγαλώνουν και τρομάζουμε. Σκεφτόμαστε να κάνουμε παιδιά και βυθιζόμαστε στις τύψεις που δεν το τολμάμε. Βλέπουμε τους γονείς μας να έχουν ανάγκη στήριξης για τα φάρμακα και τις βασικές τους ανάγκες και ντρεπόμαστε που δε μπορούμε να το κάνουμε.

Επομένως τα πράγματα είναι απλά. Δε ζητάω ένα εύκολο δρόμο. Ζητάω ένα δρόμο που να μην πηγαίνει στο γκρεμό που αργά και βασανιστικά μας πάει ο τωρινός. Να μην καεί και η επόμενη γενιά όπως κάηκε η δική μου.

IMG_0666.JPG

Το θέμα είναι αν γλυτώσαμε το γκρεμό και ποιος θα σηκώσει τα βάρη

Το ερώτημα δεν είναι αν νικήσαμε ή χάσαμε. Προφανώς και χάσαμε εφόσον δεν βγαίνουμε από το φαύλο κύκλο και δε βλέπουμε φως. Το ερώτημα είναι  ποιοι θα πληρώσουν τώρα τον λογαριασμό. Μερικά σύντομα σχόλια γενικότερα, πριν πιάσουμε να δούμε αναλυτικά τι κακό (πάει να) μας βρήκε.

  • Δεν έχουμε ακόμα συμφωνία. Βασικό.
  • Η συμφωνία που ακούγεται είναι δύσκολη και είναι σαφές σε όλους ότι η ελληνική πλευρά ήταν εκείνη που αναγκάστηκε να καλύψει το μεγαλύτερο μέρος της απόστασης.
  • Οι συγκρίσεις με το περίφημο mail Χαρδούβελη υποτιμούν τη νοημοσύνη όλων μας. Το συγκεκριμένο ήταν η πρόταση της τότε κυβέρνησης (ως βάση συζήτησης ας πούμε) που εστάλη 3 φορές και επεστράφη ως απαράδεκτο. Συγκρίνεται με την αντίστοιχη αρχική πρόταση της τωρινής κυβέρνησης, η οποία επίσης επεστράφη από το Φεβρουάριο καμιά 10αριά φορές ως απαράδεκτη. Οπότε ας κάνουμε κριτική για τα μήλα στα μήλα και τα πορτοκάλια στα πορτοκάλια. Μην υποτιμάμε τους εαυτούς μας. Μέσα στην συμφωνία που ακούγεται έχει τόσα ουσιαστικά θέματα κριτικής…
  • Μην δένουμε όλοι κόμπο ότι το πρόβλημα για να περάσει από τη Βουλή θα έρθει από την Αριστερή Πλατφόρμα ή την Κωνσταντοπούλου. Επίσης ας έχουμε στο μυαλό μας το στυλ και τη νοοτροπία του Τσίπρα που πολύ δύσκολα θα προχωρήσει για πολύ με «συνεργάτες» Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ. Μπορεί να τον κατηγορήσει κανείς για πολλά, αλλά είναι «παίκτης» και του αρέσει να παίζει μπάλα και να έχει πρωτοβουλία κινήσεων με τα όποια ρίσκα έχει κάτι τέτοιο. Από παλιά αυτό… Ας μην αποκλείουμε κάποια έκπληξη λοιπόν.
  • Ας περιμένουμε να δούμε αν θα υπάρχουν εξελίξεις με το ΔΝΤ.
  • Το «8 δις μέτρα» δε λέει όλη την αλήθεια. Το πως θα μοιραστεί το βάρος τους είναι το κομβικό που περιμένουμε να δούμε σε συνδυασμό με ρύθμιση χρέους, ποσοτική χαλάρωση και ένταξη σε χρηματοδοτικά/αναπτυξιακά πακέτα, για να καταλάβουμε κι αν περνάει από τη Βουλή αλλά κυρίως τι μας περιμένει.
  • Αν υπάρξει συμφωνία και ψηφιστεί, για να μπορέσει να επιβιώσει πάνω από χρόνο η Κυβέρνηση θα πρέπει να περάσει από τη φάση ανάληψης της διακυβέρνησης- διαχείρισης στην φάση ανάληψης της εξουσίας. Να πάρει τα ηνία, να κάνει παράλληλες μεταρρυθμίσεις (που δεν περιλαμβάνονται ή δε σχετίζονται άμεσα με τη συμφωνία αλλά σχετίζονται με την κοινωνία), να ελέγξει κέντρα αποφάσεων και αφού δεν τόλμησε ρήξη με τους έξω, να τολμήσει ρήξη με τους μέσα (ολιγάρχες, κακώς εννοούμενους συνδικαλιστές, νοοτροπίες κλπ). Κοινώς έφτασε η ώρα να κυβερνήσει.
  • Τέλος επικοινωνιακά είναι πολύ σημαντικό πώς θα το παρουσιάσει. Αν εμφανιστεί ως νικητής και επιτυχημένος θα εκνευρίσει τόσο την κοινωνία όσο και την Κοινοβουλευτική του ομάδα. Αν εμφανιστεί και πει όλη την αλήθεια, παρουσιάσει το πλάνο από δω και πέρα και μας εξηγήσει αναλυτικά γιατί απέχει η συμφωνία (ΑΝ έρθει πάντα) από το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, είναι πιθανό να πάρει μια (τελευταία μάλλον) πίστωση χρόνου από το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως από τους πολίτες.

forologia

Αυτά τα ολίγα ως μερικές πρώτες, σκόρπιες και πρόχειρες σκέψεις. Μέσα στην εβδομάδα θα έχουμε καλύτερη εικόνα. Προς το παρόν ας δούμε λίγο αυτή την περίφημη «βάση συζήτησης».

Έχουμε και λέμε λοιπόν, η βάση στην οποία συζητάνε είναι αυτή:

Τα κακά νέα:

ΦΠΑ: Προβλέπονται τρεις συντελεστές (6% -13% -23%) και έσοδα 680 εκατ. ευρώ φέτος και 1,360 δισ. ευρώ το 2016. Στον χαμηλό συντελεστή του 6% θα υπάγονται φάρμακα και βιβλία, στον μεσαίο συντελεστή 13% η ηλεκτρική ενέργεια, τα βασικά είδη διατροφής, η εστίαση και τα ξενοδοχεία, ενώ τα περισσότερα υπόλοιπα αγαθά θα πάνε στον βασικό, ενιαίο συντελεστή που θα είναι πλέον το 23%.

Ασφαλιστικές εισφορές:

* Ακύρωση της μείωσης κατά 3,9% στις εισφορές εργοδοτών και εργαζομένων (2,9% και 1% αντίστοιχα) με στόχο έσοδα 350 εκατ. ευρώ φέτος και 800 εκατ. το 2016.
*Αύξηση εισφορών υγείας στις συντάξεις. Η εισφορά αυξάνει από το 4% στο 5% και στοχεύει σε έσοδα 135 εκατ. φέτος και 270 εκατ. του χρόνου.
* Καθιέρωση εισφοράς 5% στις επικουρικές συντάξεις. Στόχος εσόδων 240 εκατ. ευρώ το 2016.
*Αύξηση της εισφοράς για επικουρικά Ταμεία από 3% στο 3,5% για 120 εκατ. ευρώ φέτος και 250 εκατ. το 2016
*Πρόωρες συντάξεις: Σταδιακή κατάργηση των πρόωρων συντάξεων, η οποία θα αποδώσει 60 εκατ. ευρώ φέτος και 300 εκατ. ευρώ το 2016.

ΕΝΦΙΑ:

Διατήρηση του ΕΝΦΙΑ με τις ίδιες αντικειμενικές αξίες: μέτρο που πλήττει μικρούς και μεσαίους αλλά και την κατασκευαστική και μεσιτική αγορά.

 xaratsi

Τα “καλά” (με αστερίσκο σε κάποιες περιπτώσεις) νέα:

Φορολόγηση φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων:
Στην έκτακτη εισφορά φυσικών προσώπων η πρόταση της κυβέρνησης είναι:

  • 000 – 20.000 ευρώ        0,7% [από 1%]
  • 001 – 30.000 ευρώ        1,4% [από 2%]
  • 001 – 50.000 ευρώ        2,0% [από 2%]
  • 001 – 100.000 ευρώ        4,0% [από 3%]
  • 001 – 500.000 ευρώ        6,0% [από 4%]
  • Πάνω από 500.000 ευρώ        8,0% [νέα κλίμακα]

Ο στόχος από την έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης είναι έσοδα 220 ευρώ εφέτος και 250 εκατ. ευρώ το 2016.

Επίσης στα θετικά με την προϋπόθεση να εφαρμοστούν και μάλιστα άμεσα και αποτελεσματικά:

  • Εκτακτη εισφορά 12% στις επιχειρήσεις με κέρδη πάνω από 500.000 ευρώ. Έσοδα 945 εκατ. φέτος και 405 το 2016.
  • Αύξηση συντελεστή φορολογίας εισοδήματος για τις επιχειρήσεις με κέρδη άνω των 100.000 ευρώ από το 26% στο 29% με έσοδα 410 εκατ. ευρώ το 2016.
  • Αύξηση φόρου πολυτελούς διαβίωσης για Ι.Χ. άνω των 2.500 κυβικών και ιδιοκτήτες σκαφών αναψυχής και πισινών με στόχο 47 + 47 εκατ. ευρώ.
  • Αύξηση φόρου πολυτελείας [αυτοκίνητα άνω των 2500 κ.εκ., πισίνες, αεροπλάνα, ιδιωτικά σκάφη άνω των 10 μέτρων].
  • Επιβολή φόρου τηλεοπτικών διαφημίσεων – παράλληλη διεξαγωγή διαγωνισμών για τις τηλεοπτικές άδειες για έσοδα 100+100 εκατ. ευρώ στη διετία
  • Διαγωνισμός για άδειες κινητής τηλεφωνίας 4G και 5G με στόχο 350 εκατ. ευρώ το 2016.
  • Φορολογία στα ηλεκτρονικά παίγνια (VLTs). Στόχος έσοδα 25 εκατ. φέτος συν 225 εκατ. το 2016.
  • Πάταξη λαθρεμπορίου στα καύσιμα. Στόχος είναι η είσπραξη εσόδων ύψους 75 εκατ. ευρώ φέτος και 300 εκατ. ευρώ το 2016.
  • Έλεγχοι σε τραπεζικούς λογαριασμούς. Προβλέπονται έσοδα ύψους 700 εκατ. ευρώ έως το 2016.
  • Πάταξη φοροδιαφυγής στο ΦΠΑ. Προβλέπονται έσοδα 50 εκατ. ευρώ το 2015 και 700 εκατ. ευρώ το 2016.
  • Περιορισμός των τριγωνικών συναλλαγών. Υπολογίζονται έσοδα ύψους 24 εκατ. ευρώ το 2015.
  • Προμήθειες και τηλεοπτικές άδειες. Προβλέπονται έσοδα 340 εκατ. ευρώ για το 2015.
  • Ρύθμιση ληξιπρόθεσμων οφειλών. Υπολογίζονται έσοδα ύψους 1 δισ. ευρώ για τη διετία 2015 – 2016.
  • Εφαρμογή κανόνων της Ε.Ε. για το περιβάλλον και την γεωργία. Προβλέπονται έσοδα ύψους 276 εκατ. ευρώ το 2015.

Αμυντικές δαπάνες: Μείωση κατά 200 εκατ. ευρώ το 2016.

Το πρωτογενές πλεόνασμα: Στην πρόταση της κυβέρνησης προβλέπονται χαμηλά πρωτογενή πλεονάσματα 1% και 2% για το 2015 και το 2016 αντίστοιχα, έναντι 3% και 4,5% που είχε υπογράψει η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Σύμφωνα με πηγές του Μαξίμου, με την αναθεώρηση αυτή «μόνο για το 2016 η οικονομία θα απαλλαγεί από μέτρα ύψους 8,2 δισ. ευρώ, ενώ σε  βάθος πενταετίας ο συνολικός δημοσιονομικός χώρος που εξασφαλίζεται φτάνει τα 15,4 δισ. ευρώ, πάνω, δηλαδή, από το 8,5% του σημερινού ΑΕΠ».

Τα θολά νέα (πολύ «φλου» η περιγραφή τους):

Ιδιωτικοποιήσεις

Στις ιδιωτικοποιήσεις η συμφωνία προβλέπει:

  • Ελάχιστο ποσό επένδυσης για κάθε ιδιωτικοποίηση.
  • Προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων.
  • Δέσμευση από τη πλευρά των επενδυτών για την προώθηση της τοπικής οικονομίας.
  • Υποχρεωτική συμμετοχή του δημοσίου στο κεφάλαιο.
  • Προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς.
  • Δεν γίνεται δεκτή η ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ, καθώς και λειτουργία της «μικρής ΔΕΗ», ενώ εξαιρείται η μεταφορά (πώληση)των μετοχών του ΟΤΕ από τη λίστα των προαπαιτούμενων των θεσμών.

Και τα προαπαιτούμενα που χωρίς αυτά δεν περνάει από τη Βουλή. Και κυρίως χωρίς αυτά, δεν έχει κανένα νόημα να περάσει:

Η πρόταση για το χρέος

Το ελληνικό σχέδιο περιλαμβάνει και συγκεκριμένη πρόταση ελάφρυνσης του χρέους. Αναλυτικά, προβλέπει την εξαγορά των ομολόγων Τρισέ [SMP Bonds] ύψους 27 δισ. ευρώ από τον ESM, ώστε με αυτό τον τρόπο να λήγουν μετά το 2022, να έχουν χαμηλότερα επιτόκια, ενώ να δίνεται η δυνατότητα στην Ελλάδα να συμμετέχει στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ.
Το σχέδιο συμφωνίας περιλαμβάνει ακόμα την χρηματοδότηση της ανάπτυξης, ιδίως στις υποδομές και τις νέες τεχνολογίες, μέσω ενός επενδυτικού πακέτου από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.