Πόσοι έχουμε καθαρή εικόνα για το τι ακριβώς συμβαίνει με πρόωρες συντάξεις και ασφαλιστικό;

Μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση του Γιώργου Γιαννόπουλου στο σχετικό Memo  για το πολυσυζητημένο θέμα των προώρων συντάξεων και για το τι πραγματικά μας ζητάνε:

“Πώς θα πείσουμε τους δανειστές ότι ο λόγος που τους ζητάμε κι άλλα χρήματα είναι για να συνεχίσουμε να ξοδεύουμε 125 εκατ.ευρώ το μήνα σε συντάξεις στις ηλικίες κάτω των 55; ”

http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/530/η-κυβέρνηση-δίνει-μάχη

Ο ματσαγγάνης γράφει στην AV και η λυμπεράκη λέει στην ερτ ανενόχλητη το περί 125 εκ μηνιαίως για συντάξεις κάτω των 55 (125 δις είπε μάλιστα κατά λάθος). Κατ’ αρχάς τα 125 είναι και θανάτου και αναπηρίας (γήρατος είναι γύρω στα 91 εκ) και ως εκ τούτου το “κατά μέσον όρο 1170 ευρώ μηνιαίως” που γράφει παρακάτω, είναι παραποίηση, αφού αφορά μόνο στις γήρατος. Το ΔΝΤ ζητάει 1,8 δις περικοπές στο ασφαλιστικό (1% του αεπ) φέτος και του χρόνου. Και τελείως να κόψουν τις γήρατος, δεν βγαίνει το νούμερο (και βέβαια πρέπει να τους ρωτήσουν αν όντως εννοούν ότι πρέπει να κοπούν τελείως. Πρόκειται για 80 χιλ άτομα γύρω στα 50-55 που θα βρεθούν χωρίς εισόδημα απ’ τη μια μέρα στην άλλη. Πρόκειται για γυναίκες , στρατιωτικούς , συνταξιούχους ΔΕΚΟ, ανάμεσά τους και αρκετούς που εξωθήθηκαν σε εθελουσία έξοδο προκειμένου να ιδιωτικοποιηθούν οι επιχειρήσεις που δούλευαν και να απαλλαγεί ο αγοραστής από το βάρος των υπαλλήλων).

Με το “από δω και στο εξής” πάντως, δεν εξοικονομούνται 1,8 δις ετησίως που θέλουν οι “εταίροι”. Άρα μαχαίρι παντού ζητάνε, και απλώς οι ματσαγγάνηδες και οι λυμπεράκηδες ρίχνουν πυροτεχνήματα.

Ο στόχος είναι να πάει 67 για όλους, και κυρίως να ληστέψουν αυτούς που έχουν ήδη πληρώσει 30 χρόνια εισφορές, είναι σήμερα στα 50-55, άνεργοι και χωρίς προοπτική να βρουν δουλειά ως τα 67 τους. Αυτά τα είχαν κατά νου εξ αρχής.

Το να ζητάς από 50χρονο με 30 χρόνια εισφορές πληρωμένες ήδη και προσδόκιμο ζωής 75 να πληρώνει άλλα 10 χρόνια 5 χιλ ετησίως, και να περιμένει να πάει και 67 για να πάρει 1200 ευρώ σύνταξη, ισοδυναμεί με το να θέλεις να του κλέψεις περίπου 450 χιλ.συνολικά. (υπολογισμός με 2% επιτόκιο. ανατοκισμό σε ετήσια βάση, έναρξη ασφάλισης σε ηλικία 23 ετών, με βάση τις τρέχουσες εισφορές του τσμεδε)

Με προσδόκιμο ζωής τα 75,  ζητάει από τον μέσο ασφαλισμένο να επενδύει  στο σύστημα επί 40 χρόνια, ποσό ίσο με την μισή περίπου σύνταξη που θα του δίνει στα 67 του , για 8 χρόνια . Το αντίστοιχο “πακέτο” (με τις ίδιες καταβολές και τις ίδιες απολαβές) αν επιχειρούσε να το πουλήσει ιδιωτική ασφαλιστική, δεν θα το αγόραζε κανείς.

Κατά τον ίδιο τρόπο ο ματσαγγάνης χρησιμοποιεί τα στοιχεία από την διατριβής της χρύσας λεβέντη, για να αποδείξει ότι το ασφαλιστικό σύστημα (γενικώς αφήνει να εννοηθεί, ενώ η συγκεκριμένη μελέτη ασχολείται με το ΙΚΑ και τα συμπεράσματα είναι πιο σύνθετα) είναι υπερανταποδοτικό για τους ασφαλισμένους.

Η ίδια ωστόσο λέει τα εξής:

“H εργασία αυτή επιχειρεί να ποσοτικοποιήσει το βαθμό ανταποδοτικότητας του ελληνικού συνταξιοδοτικού συστήματος και να υπολογίσει τον τρόπο με τον οποίο αυτός έχει επηρεαστεί από τα μέτρα λιτότητας της περιόδου 2010-2013 και τη συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση του 2010. Οι κυριότεροι λόγοι για τους οποίους τα αποτελέσματα πρέπει να αντιμετωπιστούν με προσοχή αναφέρονται εν συντομία παρακάτω.

Οι υποθέσεις εργασίας παίζουν σημαντικό ρόλο στους παραπάνω υπολογισμούς. Για παράδειγμα,η επιλογή ενός διαφορετικού, π.χ.μεγαλύτερου, προεξοφλητικού επιτοκίου θα είχε ως αποτέλεσμα την μείωση της παρούσας αξίας των δια βίου συνταξιοδοτικών παροχών και, ως εκ τούτου, τη μεταβολή των ποσοστών μεταβίβασης. Επίσης, η υπόθεση της ετήσιας αναπροσαρμογής των μισθών σύμφωνα με τα ποσοστά αύξησης των κατώτατων αποδοχών η οποία χρησιμοποιήθηκε για την ανάπλαση του ασφαλιστικού παρελθόντος των ατόμων,παρόλο που μπορεί να αντιπροσωπεύει ικανοποιητικά κάποιες από τις περιπτώσεις, σίγουρα δεν είναι εξίσου συμβατή για όλα τα άτομα του δείγματος. Το ίδιο ισχύει και για την (έμμεση) υπόθεση του μη διακεκομμένου ιστορικού ασφάλισης, η οποία γίνεται κατά τον υπολογισμό των δια βίου ασφαλιστικών εισφορών. Η αύξηση του γενικού ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67 έτη το 2013 θα συντελέσει επίσης στη μείωση των ποσοστών αυτών για όλα τα δεκατημόρια και ιδίως για τις γυναίκες, οι οποίες το 2008 συνταξιοδοτούνταν με σημαντικά λιγότερα έτη ασφάλισης. Τέλος,ο υπολογισμός της σύνταξης με βάση τους κανόνες του Ν. 3865/10 σε άτομα που συνταξιοδοτήθηκαν το 2008 δεν λαμβάνει υπόψη τις αναπόφευκτες, ως ένα βαθμό,αλλαγές στη συμπεριφορά των ατόμων ως προς την απόφασή τους για συνταξιοδότηση.

Οι κατώτατες συντάξεις, οι οποίες δρουν ως δικλείδες ασφαλείας για την εξασφάλιση ενός ελάχιστου επιπέδου αξιοπρεπούς διαβίωσης για τους ηλικιωμένους, φαίνεται να αποτελούν το σημαντικότερο παράγοντα αναδιανομής εισοδήματος από το κοινωνικό σύνολο προς τους συνταξιούχους. Τα μέτρα λιτότητας του 2010-2013, τα περισσότερα εκ των οποίων άφησαν ανεπηρέαστες τις πιο χαμηλές συντάξεις, είχαν ως αποτέλεσμανα εντείνουν την προοδευτικότητα των μεταβιβάσεων, μειώνοντας αισθητά τα ποσοστά μεταβίβασης στα υψηλότερα δεκατημόρια εισφορών. Η μεταρρύθμισητου 2010 υπολογίζεται ότι θα μειώσει ακόμα περισσότερο το μη ανταποδοτικό σκέλος των συντάξεων, οι οποίες όμως κατά μέσο όρο παραμένουν υπερ-ανταποδοτικές. Εξαίρεση φαίνεται να αποτελούν οιάρρενες ασφαλισμένοι με τις υψηλότερες δια βίου εισφορές, των οποίων οι δια βίου συνταξιοδοτικές παροχές καθίστανται υπο-ανταποδοτικές. Το εύρημα αυτό είναι ανησυχητικό, μιας που η ύπαρξη υπο-ανταποδοτικών συντάξεων εξασθενεί τα κίνητρα για μεγαλύτερη διάρκεια ασφάλισης και καθιστά τη πρόωρη συνταξιοδότηση πιο δελεαστική επιλογή για τους ασφαλισμένους.

Εν κατακλείδι, παρατηρούμε ότι η σύνδεση εισφορών-παροχών στο μεγαλύτερο ασφαλιστικό φορέα της χώρας εξακολουθεί να παραμένει χαλαρή. Σε αντιστοιχία μετα αποτελέσματα των Mylonas & de la Maisonneuvre, οι συντάξεις του ΙΚΑ φαίνεται ότι παραμένουν υπερ-ανταποδοτικές, με μειωμένους όμως βαθμούς απόδοσης των εισφορών τόσο λόγω τόσο των πρόσφατων μέτρων λιτότητας, όσο και λόγω των αλλαγών που θα επιφέρει η εφαρμογή της μεταρρύθμισης του 2010. “

Παρατηρήσεις από  Mihalis Panayiotakis

Οι πρόωρες συντάξεις είναι το “Welfare Queens” της Ελλάδος. Στόχος της σχετικής συζήτησης είναι να καταγγελθούν 5 “εύποροι” προκειμένου να κοπούν οι συντάξεις σε 1000 φτωχούς. Σημειώνω πως τα ποσά που αναφέρονται στους πίνακες της ΗΔΙΚΑ είναι προ φόρων, εισφορών και κρατήσεων. Η κατηγορία των γήρατος κάτω των 50, υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις πως αποτελείται κυρίως από στρατιωτικούς. Επίσης δεν συνυπολογίζει πως αν βγάλεις μαζικά 50ρηδες στην ανεργία θα υπάρξει κόστος και στο ότι θα παίρνουν επιδόματα ανεργίας, απορίας κτλ, – αλλά πουθενά δεν προβλέπεται αύξηση τέτοιων πόρων, ενώ βέβαια αν *δεν* συνταξιοδοτήσεις τους στρατιωτικούς ή τους αστυνομικούς, κανένα άμεσο όφελος δεν θα έχεις γιατί θα αυξηθεί κατά ακόμα περισσότερο το μισθολόγιο. Επίσης καμία μνεία δεν γίνεται στο ότι αυτή τη στιγμή η μισή Ελλάδα (και δεν είναι σχήμα λόγου) επιβιώνει / την κουτσοβγάζει από τις συντάξεις των παπούδων και γιαγιάδων. Αν θέλεις να επεκτείνεις την κοινωνική καταστροφή στην Ελλάδα σήμερα δεν υπάρχει πιο καίριος και οριζόντιος τρόπος από το να μειώσεις την συνταξιοδοτική δαπάνη περαιτέρω. Τέλος κανένας δανειστής δεν ζητά την αναδιανομή συντάξεων. Την περικοπή ζητάνε. Η απαίτηση για κόψιμο του ΕΚΑΣ δείχνει ότι δεν ενδιαφέρει κανέναν από την άλλη πλευρά το ποιος ζει και ποιος πεθαίνει. Είναι μια άσκηση που στόχο έχει να βγάλει νούμερα που θα στηρίξουν τα καταγέλαστα οικονομετρικά μοντέλα του ΔΝΤ περί βιωσιμότητας του – μη-βιώσιμου κατά γενική παραδοχή – Ελληνικού χρέους, και να βγάλει αυτά τα νούμερα πατώντας επί – κυριολέκτικά εδώ – επί πτωμάτων. Και βέβαια να πιέσει πολιτικά την Ελληνική κυβέρνηση.

Πηγή: https://www.facebook.com/notes/%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BD%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82/memo-%CE%B1%CF%83%CF%86%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C/10153508247107652?pnref=story

To Σαββατοκύριακο σε σχόλια

Γεμάτο Σαββατοκύριακο αυτό που πέρασε. Προσπάθησα να μαζέψω μερικά, τα πιο σημαντικά ας πούμε, σε ένα κολάζ σχολίων δικών μου και άλλων φίλων.

Κεφάλαιο 1ο: Το σήριαλ της διαπραγμάτευσης

Αυτή είναι η επίσημη δήλωση (κι όχι μια ακόμα διαρροή) για τις εξελίξεις. Στα θετικά ότι δεν επέλεξαν να ενημερώσουν πάλι με non paper. Στα αρνητικά ότι παραμένει η εμπλοκή. Από σήμερα μπαίνουμε θεωρώ σε τελική ευθεία 20 το πολύ ημερών (καιρό τώρα έλεγα ότι έχουμε ψωμί ακόμα). Γι αυτό ίσως και έγινε μια τόσο ξεκάθαρη τοποθέτηση. Πρόβλεψή μου (πρώτη φορά) 60% συμφωνία-40% μη συμφωνία. Ως χθες έδινα 75-25.

Σημείωση: Mε το φτωχό μου το μυαλό καταλαβαίνω ότι το δίλημμα για την Κυβέρνηση είναι τι ωφελεί τελικά στην περίφημη διαπραγμάτευση, οι διαρκείς μικρές και μεγάλες υποχωρήσεις ή η μη υποχώρηση;

dragasakis-telesigrafa

Η επίσημη δήλωση Δραγασάκη για την εμπλοκή:

«Η ελληνική αντιπροσωπεία, που βρίσκεται στις Βρυξέλλες από το Σάββατο, παρέδωσε σήμερα στους θεσμούς συμπληρωματικές προτάσεις όπως είχε συμφωνηθεί, που καλύπτουν πλήρως το δημοσιονομικό κενό και τα πρωτογενή πλεονάσματα. Προτάσεις που ανοίγουν το δρόμο για την τελική συμφωνία που θα καλύπτει τους τρεις πυλώνες –δημοσιονομικό, χρηματοδοτικό και αναπτυξιακό.

Οι προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης καλύπτουν πλήρως το δημοσιονομικό κενό όπως το προσδιορίζουν οι εκπρόσωποι των θεσμών. Ωστόσο παραμένει η επιμονή τους η κάλυψη του κενού να γίνει αποκλειστικά με περικοπές συντάξεων κατά 1% του ΑΕΠ και από αύξηση του ΦΠΑ επίσης κατά 1% του ΑΕΠ.

Παρά την παραμονή της ελληνικής αντιπροσωπείας στις Βρυξέλλες δεν υπήρξε ανταπόκριση από την πλευρά των θεσμών για συζητήσεις σε εκείνο το επίπεδο και με εκείνες τις εξουσιοδοτήσεις που θα επέτρεπαν την επίλυση των θεμάτων που παραμένουν ανοιχτά.

Η αντιπροσωπεία της ελληνικής κυβέρνησης παραμένει σε ετοιμότητα για την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων και την επίτευξη μιας αμοιβαίας επωφελούς συμφωνίας».

Ξεχώρισα επίσης δύο- τρεις αναλύσεις γύρω από τα θέματα αυτά.

Ξεκινώ με την ανάλυση του φίλου Μιχάλη Παναγιωτάκη που όταν ανοίγει το στόμα του (ή πατάει το πληκτρολόγιό του) έχει ψαχτεί και μελετήσει πριν και δε διστάζει να γίνεται και δυσάρεστος όταν χρειάζεται.

Λέει λοιπόν ο Μιχάλης:

“Σκέψεις για την διαπραγμάτευση – τις ξεκίνησα όταν διέρρευσαν τα περί αποδοχής της πρότασης Τσίπρα από Ολάντ και Μέρκελ και φαίνεται smile emoticon αλλά δεν βρήκα την ευκαιρία μέχρι σήμερα να τις ολοκληρώσω:
1. Το [χθεσινό (τότε)] δεν είναι συμφωνία. Ακόμα. Και δεν είναι σαφές ακόμα το περιεχόμενό της όταν γίνει. Οι διαρροές τους τελευταίους μήνες δεν έχουν αποδειχθεί αξιόπιστες.
2. Το βασικό πρόβλημα, η κεντρική αντίφαση που πρέπει να λυθεί, αφορά το χρέος και τις υποχρεώσεις της Ελλάδας και είναι η εξής: Οι μεν δανειστές θεωρούν δικαίως πως αν υπογράψουμε μεν αλλά δεν υπάρχει το λουρί της χρηματοδοτικής ασφυξίας, τίποτα δεν εμποδίζει την Ελληνική κυβέρνηση, άμεσα ή έμμεσα να απεμπλακεί σε δεύτερο χρόνο από οιαδήποτε “συμβατική της υποχρέωση” μονομερώς, είτε στα μουλωχτά είτε φόρα παρτίδα. Δηλαδή φοβούνται πως θα συμφωνήσει στις ιδιωτικοποιήσεις, θα κοπεί το χρέος, θα τρέξει σε δικαστήρια και σε γραφειοκρατίες η διαδικασία και κατά τον Οκτώβρη, λίγο πριν τις Ισπανικές εκλογές, ο Παναγιώτης ο Λαφαζάνης θα επικαλεστεί σημαντικά νομικοτεχνικά θέματα που κάνουν την ιδιωτικοποίηση αδύνατη π.χ. Αυτό θα συνιστούσε μια απαράδεκτη για αυτούς ισχυροποίηση της Ελληνικής κυβέρνησης εσωτερικά και ισχυρότατη ενίσχυση της ευρωπαϊκή αριστεράς πανταχόθεν. Από την άλλη η Ελληνική πλευρά αν δεν εξασφαλίσει αυτή την άρση της δυνατότητας μελλοντικού εκβιασμού είναι μάλλον βέβαιη πως θα έρθουν σε δυο μήνες οι λεγόμενοι “εταίροι” να σου ζητήσουν ό,τι έχεις διαφυλάξει σε μια τωρινή συμφωνία. Και για τις δύο πλευρές λοιπόν, υπάρχουν αντιτιθέμενες κρίσιμες προϋποθέσεις για συμφωνία. Εξ ου και η προσπάθεια εστιάζεται στη μετάθεση αυτής της κρίσιμης συζήτησης λίγο πιο μετά, με τις δυνατόν λιγότερες απώλειες εκατέρωθεν στο ενδιάμεσο
3. Το πρόβλημα με αυτή τη μετάθεση για την Ελληνική κυβέρνηση είναι πως η χρηματοδοτική ασφυξία στην οποία οι ε̶κ̶β̶ι̶α̶σ̶τ̶έ̶ς̶ εταίροι μας, μας έχουν υποβάλλει 5 μήνες τώρα, έχει δημιουργήσει μια κρίσιμη οικονομικά κατάσταση, για την οποία χρειάζεται θεραπεία. Εξ ου και η κυβέρνηση ζητάει χρηματοδοτική διέξοδο χωρίς νέο (εξωτερικό) δανεισμό. Αυτό είναι το κομβικό για οιαδήποτε συμφωνία: δεν θα πρέπει να δεχτεί η Ελλάδα νέα εξωτερικά δάνεια για να πληρώσει τα προηγούμενα. Αν το δεχτεί, η ήττα της είναι δεδομένη
4. Ακόμα και αν η συμφωνία επιτευχθεί (όποια συμφωνία δεν περιλαμβάνει την πλήρη υποταγή της κυβέρνηση στα τελεσίγραφα των δανειστών), η απέναντι πλευρά θα έχει συμφέρον την συνεχή υπονόμευση της Ελληνικής οικονομίας ούτως ή άλλως διότι (μέσα ή έξω από το ευρώ) η Ελλάδα θα είναι το κακό υπόδειγμα αν επιβιώσει χωρίς άλλες απώλειες καθώς θα αποδεικνύει το ότι υπάρχει ζωή μετά την TINA
5. Είναι σαφές πλέον πως η έστω και “νόμιμη” στάση πληρωμών και η έμπρακτη απειλή της χρεωκοπίας θα ήταν εξαιρετικά αποτελεσματικότερη όσο πιο νωρίς γινόταν. Από τον Φλεβάρη ήδη. Νομίζω πως αυτό το παραδέχονται όλοι πια. Θεωρώ ότι τον Φλεβάρη χωρίς εικόνα καν του τι έχουν παραλάβει, με την απειλή του σεναρίου παρένθεσης, με το ενδεχόμενο να υπάρξει άμεσο πάγωμα του τραπεζικού συστήματος, η Ελληνική κυβέρνηση φοβήθηκε να κάνει το βήμα αυτό.”

Κεφάλαιο 2ο: ΜΜΕ, δημοσιεύματα και δημόσια συζήτηση γύρω από τις εξελίξεις 

Ο φίλος Στέφανος Λίβος έκανε 2 πολύ ενδιαφέρουσες αναρτήσεις σχολιάζοντας τα “περιφερειακά” θέματα και τον τρόπο που γίνεται η δημόσια συζήτηση και ανάλυση. Η πρώτη του ανάρτηση αφορά το αντι- ΣΥΡΙΖΑ μπλοκ που είναι στα κάγκελα από τον πανικό.

“Βγαίνει ο Μιχάλης Ιγνατίου, ο ανταποκριτής του MEGA στην Ουάσινγκτον, που κάνει ρεπορτάζ ΜΕΣΑ στο ΔΝΤ, γνωρίζει όλο το παρασκήνιο, έχει μελετήσει τα Μνημόνια και λέει “Αν το 2010 είχε γίνει διαπραγμάτευση σαν τη σημερινή, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα”. Λέει πως το Μνημόνιο μπορούσε να αποφευχθεί αν είχαν παρθεί τα σωστά μέτρα και μιλάει για την καταστροφή που προκάλεσε η Τρόικα στη χώρα. Και τα λέει αυτά τη στιγμή που θα επιστρέψει στην Αμερική και θα ξαναμπεί στα άδυτα του ΔΝΤ, εκεί όπου προφανώς λέγονται πράγματα που δεν βγαίνουν παραέξω.

ignatiou77

Κι έχεις τώρα κάτι πουθενάδες αρθρογράφους στο protagon, στα Παραπολιτικά και σε κάθε άλλη δημοσιογραφική opinion making-my ass σαπίλα να γράφουν “Δεν γίνεται διαπραγμάτευση” και ότι απλά η κυβέρνηση ζητάει λεφτά χωρίς να δίνει τίποτα.

Και τα λένε αυτά τη στιγμή που η Μέρκελ είναι στα μαχαίρια με τον Σόιμπλε για το ελληνικό θέμα, τη στιγμή που κάτι δεκάδες μαλάκες στα τεχνικά κλιμάκια κάθονται και γράφουν και σβήνουν και φτιάχνουν προτάσεις, ενώ υπάρχουν αμοιβαίες υποχωρήσεις από Ελλάδα και πιστωτές σε επιμέρους ζητήματα. Αλλά σου λέει ο κάθε κατακαημένος όψιμος φιλελέ πρώην πασόκος ότι δεν γίνεται διαπραγμάτευση γιατί έτσι θέλει να πιστεύει ο ίδιος. Kαι τον αναπαράγουν όσοι νοσταλγούν τον Σαμαρά με την ακροδεξιά του κυβέρνηση γιατί υπήρχε η σταθερότητα με το 27% ανεργία και τις επιχειρήσεις που έκλειναν κάθε μέρα.”

Παράλληλα ο Στέφανος πιάνει και το θέμα της ισοπέδωσης από την άλλη πλευρά, αυτής του υπερ- ΣΥΡΙΖΑ! Οι γνωστοί υπερ- αριστεροί (νεοαριστεροί στην πλειοψηφία τους). ?Η ανάρτησή του με έκανε να θυμηθώ και λίγο το 2012, “καμία θυσία για το ευρώ, καμία αυταπάτη για τη δραχμή”. Ή αλλιώς, στην προσπάθειά μας να μην δημιουργείται πανικός και υπερβολικός φόβος, ας μην πέφτουμε στη λούμπα να ωραιοποιούμε την εναλλακτική μας (είτε λέγεται δραχμή, είτε υποτιμημένο ευρώ είτε φέτα ξέρω γω…). Η ανάρτηση ήταν η παρακάτω:

f93

“Ο Αρβανίτης του Κόκκινου αναρωτιέται σήμερα αν είναι υπερβολή το να φοβούνται οι φτωχοί την πτώχευση.

Είναι κάτι που αναρωτιούνται πολλοί ΣΥΡΙΖΑίοι που επιθυμούν τη ρήξη και την έξοδο από την Ευρωζώνη. Από τα σχόλια στην ανάρτησή του και αλλού, όμως, βλέπω μια σύγχυση των εννοιών. Ταυτίζουμε την οικονομική δυσπραγία με τη φτώχεια. Δεν είναι όμως έτσι. Οι περισσότεροι άνθρωποι περνάνε πολύ δύσκολα και αυτό δεν το αρνείται κανείς. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι είναι τόσο φτωχοί που να μην μπορούν να γίνουν φτωχότεροι.

Ο φτωχός δεν έχει λεφτά, δεν έχει καθόλου λεφτά, όχι για σύνδεση στο ίντερνετ για να λέει ότι “φτωχός”, αλλά ούτε για φαγητό. Τη φτώχεια την έζησαν οι παππούδες μας, που έβγαλαν τα παιδικά τους χρόνια με δύο ρούχα, που έφαγαν ψάρι στα 15, που δεν μπόρεσαν να σπουδάσουν. Το να λέτε τόσο ανέξοδα κάποιοι ότι είστε φτωχοί και δεν φοβάστε τη δραχμή, επειδή μπορεί να μειώσατε τις εξόδους σας, συγγνώμη, αλλά είναι λίγο πρόκληση. Φτωχοί είστε μόνο αν κινδυνεύσετε να βρεθείτε άνεργοι στο δρόμο και, χωρίς να θέλω να κινδυνολογήσω, με την επιστροφή στη δραχμή αυτό είναι μια μεγάλη πιθανότητα. Τα δάνειά σας θα είναι σε ευρώ, αλλά οι όποιοι μισθοί σε δραχμές. Δεν μου αρέσει να φαίνεται ότι κάνω κήρυγμα, αλλά εγώ ζω έξω. Πληρώνομαι σε λίρες και αν η Ελλάδα γυρίσει σε δραχμές, θα είμαι πασάς όταν έρχομαι Ελλάδα, οπότε θεωρητικά δε θα με πείραζε. Επειδή όμως οι γονείς μου είναι εκεί και ξέρω ότι έχουν μεγάλο περιθώριο φτωχοποίησης παρότι πολύ πιεσμένοι οικονομικά, με πειράζει αυτή η ελαφρά τη καρδία διάθεση να θεωρεί κάποιος εαυτόν φτωχό.”

ΦΤΩΧΕΙΑ

Κεφάλαιο 3ο: Το σήριαλ Πανούση

Μετά και τα γεγονότα στα ΕΛΠΕ το Σάββατο το πρόβλημα μεγαλώνει. Κι άλλο. Και το ερώτημα είναι σαφές. Έχει κάλυψη ο Πανούσης από το ΣΥΡΙΖΑ να προστατεύει το Λάτση και μάλιστα σε συνεργασία με τη Χρυσή Αυγή; Έτσι θα τα βάλουμε με τους ολιγάρχες;

Θεωρώ ότι είναι απλά τα πράγματα. Είτε λοιπόν έδωσε την εντολή ο Πανούσης για την επίθεση και την σύμπραξη είτε απλά δεν τους ελέγχει  και τα δύο αιτίες παραίτησης είναι. Ή μάλλον αποπομπής. Μιλημένα, ξηγημένα.

κατάλογος

Οι προϋποθέσεις της επόμενης μέρας

Το σήριαλ της διαπραγμάτευσης έχει κουράσει τους πάντες. Και όσους μετέχουν ενεργά και όσους το παρακολουθούμε. Κουραστήκαμε γιατί κράτησε πολύ. Κουραστήκαμε γιατί ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει μερικά χρόνια πριν όταν υπήρχαν αποθέματα υπομονής και αντοχής (με την ευρεία έννοια). Κουραστήκαμε γιατί εκτός από την αναμονή είχαμε να αντιμετωπίσουμε και τον καταιγισμό σεναρίων, διαρροών και υποθέσεων στα ΜΜΕ. Κι επειδή κανείς δεν ήξερε τι πραγματικά συμβαίνει, αυτό το παιχνιδάκι πέρασε κατά πολύ τα όρια της υπερβολής.

Φαίνεται ότι αυτή η διαδικασία φτάνει σε ένα τέλος. Καλό ή κακό, επώδυνο ή ανώδυνο, ελπιδοφόρο ή καταδικαστικό θα φανεί όταν δούμε ΑΚΡΙΒΩΣ περί τίνος πρόκειται. Αν πρόκειται για συμφωνία, θα πρέπει να δούμε όλα όσα περιλαμβάνει για να κρίνουμε. Αλλά κι αν πρόκειται για ρήξη θα πρέπει να δούμε που οδηγεί και με ποιο σχέδιο θα κινηθούμε από δω και στο εξής. Όλα ρευστά λοιπόν.

Όλα; Όχι δα. Υπάρχουν κάποια δεδομένα. Και κάποιες απαιτήσεις. Κάποιες προϋποθέσεις στην ουσία, για να προχωρήσουμε στην εφαρμογή του επόμενου σεναρίου, όποιο κι αν είναι αυτό.

Προϋπόθεση 1η. Η Κυβέρνηση θα μας πει τι ΑΚΡΙΒΩΣ συμφώνησε. Θα μας πει όλους τους όρους, συμπεριλαμβανομένων και των «ψιλών γραμμάτων» και θα μας εξηγήσει με σαφήνεια και χωρίς πολλές περικοκλάδες τι σημαίνει αυτό πρακτικά για τους πολίτες.

Προϋπόθεση 2η. H Κυβέρνηση θα μας πει ΑΚΡΙΒΩΣ τι πρότεινε και θα μας κάνει μια αποτίμηση για τις νίκες και τις ήττες της στη διαπραγμάτευση. Θα μας πει ρε παιδί μου «φάγαμε 3-4 γκολ στα φορολογικά με ΕΝΦΙΑ και τέλος επιτηδεύματος αλλά βάλαμε κι ένα γκολάκι με χαμηλό ΦΠΑ στα τρόφιμα». Ή «φάγαμε 2 μπαλάκια στις ιδιωτικοποιήσεις αλλά βάλαμε και μια γκολάρα (έτσι για την ψυχολογία μας ο υπερθετικός) στο θέμα της ΔΕΗ και του νερού». Ή ακόμα να μας πουν «το χάσαμε το πεναλτάκι με την άμεση αύξηση του βασικού μισθού, αλλά πετάξαμε στο 90 ένα γκολ με τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας». Δεν έχουμε καμία ανάγκη να μας πουν ότι πήγαμε τους παίξαμε μονότερμα και φύγαμε. Αλλά έχουμε απόλυτη ανάγκη σαν κοινωνία για πρώτη φορά να ξέρουμε όλη την αλήθεια.

Προϋπόθεση 3η. Η Κυβέρνηση να μας παρουσιάσει το σχέδιο της για την διαχείριση της ήττας, όπου υπήρξε ήττα. Ωραία (τρόπος του λέγειν), θα φάμε το γκολ του ΕΝΦΙΑ, αλλά θα πέσουν οι αντικειμενικές πριν επιβληθεί; Θα γίνει κάτι συγκεκριμένο ώστε το 2016 να είναι η τελευταία του χρονιά; Θα εξαιρεθούν όσοι πραγματικά πρέπει να εξαιρεθούν; Και ποια είναι η μέθοδος για να εντοπιστούν όσοι πραγματικά είναι αδύναμοι; Πώς θα καταφέρουμε από την επόμενη κιόλας χρονιά να φορολογήσουμε δίκαια; Πώς θα φέρουμε λεφτά που δεν έχουν δηλωθεί, έχουν φύγει στο εξωτερικό αφορολόγητα ή δεν έχουν πληρωθεί με το έτσι θέλω; Απλά και κατανοητά πάντα.

diamart.-enfia-1

Προϋπόθεση 4η. Η Κυβέρνηση να μας παρουσιάσει το πλάνο της για τα επόμενα 3,5 χρόνια. Δεδομένου ότι το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης μετά από τόση διαπραγμάτευση θα έχει υποστεί διάφορα στραπάτσα, ποιο είναι το νέο κυβερνητικό πρόγραμμα; Τι ακριβώς πλέον υπόσχεται στον ελληνικό λαό και πότε στοχεύει να κάνει κάθε μία κίνηση που υπόσχεται;

mixelogiannakis

Προϋπόθεση 5η. Η Κυβέρνηση να προχωρήσει σε διορθώσεις και σε αυτοκριτική γι αυτό το πρώτο διάστημα των 5 μηνών. Ας πούμε ότι λόγω της διαπραγμάτευσης διάφορες γκάφες, χοντράδες και προκλήσεις πέρασαν στο ντούκου. Τώρα που θα έχουμε χρόνο δε θα τα ξαναδούμε να τα διορθώσουμε; Είναι ΟΚ όλοι οι Υπουργοί; Το πάμε καλά το θέμα ως προς κάτι διορισμούς κλπ; Έχουμε κάνει καλές στρατηγικά και ηθικά επιλογές σε κομβικές επιλογές προσώπων (από ΕΡΤ και ΔΝΤ μέχρι Τράπεζες και Δημόσιους Οργανισμούς); Είναι το ρόστερ μας ικανό και παράλληλα άφθαρτο για να μας οδηγήσει στην επόμενη μέρα; Έχουμε κόψει τα πολλά- πολλά με το καθεστώς ΠΑΣΟΚοΝουΔου που μας έφτασε ως εδώ; Με τις νοοτροπίες που μας έφτασαν εδώ; Είμαστε εντάξει, τις καταπίνουμε, τις διάφορες αηδίες που έχουν ακουστεί από βουλευτές της κυβέρνησης τύπου Μιχελογιαννάκη και Νικολόπουλου;

tagmatarxis

Προϋπόθεση 6η. Και τελευταία. Η επικοινωνία μας είναι αντίστοιχη του «νέου» που «έρχεται»; Της Αριστεράς που πιάνει το σφυγμό των εργαζομένων, των νέων, των ανέργων και γενικά της κοινωνίας; Είναι διακριτή από την επικοινωνία της παραπολιτικής και των κουτοπόνηρων tricks των προηγούμενων δεκαετιών; Αν δεν είναι έτσι η επικοινωνία μας (που δεν είναι) να γίνει. Άμεσα.

Υπάρχουν πολλά ακόμα που θα έθετα ως απαραίτητα ζητούμενα, ειδικά ως μέρος της Αριστεράς όταν ακόμα ήταν μικρή και στη γωνιά της. Για παράδειγμα για τη σχέση με την Εκκλησία, για τη σχέση με το στρατό και τη δικαιοσύνη, για την κάθαρση στο ποδόσφαιρο και πολλά ακόμα. Θα αρκεστώ στα προηγούμενα έξι που (φαντάζομαι ότι) είναι γενικότερης αποδοχής κι εκτός ορίων αριστεράς, γιατί ας μην κοροϊδευόμαστε, ΣΥΡΙΖΑ δεν ψήφισαν μόνο όσοι πιστεύουν στις θέσεις και τις αξίες της αριστεράς αλλά και άνθρωποι που αναζητούσαν το «νέο».

Από τον “έντιμο” στον “αναγκαίο” συμβιβασμό

Ένα άρθρο στα Ενθέματα που περιγράφει τις σκέψεις, τους φόβους και την εικόνα που έχω κι εγώ αυτό το 3μηνο που πέρασε.

Του Χρήστου Χατζηιωσήφ, ιστορικού:

Έντιμος, πολιτικός, αναγκαίος συμβιβασμός. Η διολίσθηση του χαρακτηρισμού του επιδιωκόμενου στόχου στον λόγο της κυβέρνησης και τους τίτλους του ελληνικού Τύπου εκφράζει τη μετάπτωση της συλλογικής ψυχολογίας από την αποφασιστικότητα στην αβεβαιότητα και από την αβεβαιότητα στην παραίτηση. Πάνω από τρεις μήνες παρακολουθούμε μια παράσταση που την αποκαλούν «διαπραγμάτευση» ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τους δανειστές της και η οποία δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία των διεθνών σχέσεων. Η πρωτοτυπία της έγκειται σε δύο στοιχεία. Πρώτον, εκτυλίσσεται ταυτόχρονα στις κλειστές συνεδριάσεις των διαπραγματευτικών ομάδων και στα ΜΜΕ, τα οποία δεν αναπαράγουν απλώς τις ειδήσεις αλλά χρησιμοποιούνται από πολλές πλευρές, σε πρωτόγνωρο βαθμό, για να παρέμβουν στις διαπραγματεύσεις. Δεύτερον, για πρώτη φορά στην ιστορία της ευρωπαϊκής διπλωματίας η γλώσσα είναι τόσο λίγο διπλωματική. Οι ανοικτοί εκβιασμοί, οι ύβρεις, ο ακραίος εθνικισμός και οι ρατσιστικές προσβολές είναι στην ημερήσια διάταξη όχι μόνο στα ΜΜΕ, αλλά και –από ό,τι διαρρέει– και μέσα στις αίθουσες των συνεδριάσεων. Ο αρχικά επιδιωκόμενος «έντιμος συμβιβασμός» δεν μπορούσε ποτέ να υπάρξει, γιατί προϋπέθετε έντιμη διαπραγμάτευση. Και κάτι τέτοιο δεν υπήρξε σε καμία φάση.

Ο παρατηρητής που δεν διαθέτει έγκυρη πληροφόρηση και δεν θέλει να συστοιχηθεί με όσους φωνασκούν ζητώντας άμεση αποδοχή των όρων των δανειστών, αλλά ούτε συμμερίζεται την αισιοδοξία των λιγοστών ΜΜΕ που υποστηρίζουν την κυβέρνηση, βρίσκεται σε μεγάλη αμηχανία προκειμένου να εκφράσει άποψη. Σε κάθε περίπτωση ωστόσο, έχουν γίνει εμφανείς κάποιες καταστάσεις και κάποιοι συσχετισμοί, που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε προκειμένου να κατανοήσουμε αφενός το τι συνέβη και αφετέρου το πώς διαγράφεται η επόμενη μέρα της ελληνικής πραγματικότητας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Έχει γίνει εντελώς σαφές ότι το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης –είτε υπάρξει συμφωνία είτε επέλθει ρήξη– θα απέχει πολύ από τους αρχικούς στόχους της ελληνικής κυβέρνησης. Η πολιτική ευθύνη για αυτήν τη διαγραφόμενη αποτυχία ανήκει στην κυβέρνηση. Δεν οφείλεται όμως τόσο σε λάθη διαπραγματευτικής τακτικής, αλλά στη γενικότερη φιλοσοφία της προσέγγισης που υιοθέτησε και στους βαθύτερους κοινωνικούς λόγους που της την υπαγόρευσαν.

Θεωρώ ότι οι αρχικές θέσεις της κυβέρνησης ήταν ορθές και η στάση της έντιμη. Η κυβέρνηση υποστήριζε ότι η πολιτική που είχε επιβληθεί από τους δανειστές στηρίχτηκε σε λανθασμένους υπολογισμούς και η εφαρμογή της είχε τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που διακήρυσσαν ότι επιθυμούσαν οι εμπνευστές της. Σε αυτό συμφωνούσαν ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ανεξάρτητοι εμπειρογνώμονες σε όλο τον κόσμο και, στις παραμονές των εκλογών, το σύνολο των ελληνικών πολιτικών κομμάτων. Οι πρώτες κινήσεις της κυβέρνησης ήταν να πείσει τους δανειστές να συμφωνήσουν σε μια λύση που θα ελάφρυνε το ελληνικό χρέος με μία μέθοδο που δεν θα τους υποχρέωνε να καταγράψουν λογιστικές απώλειες, όπως θα γινόταν στην περίπτωση ενός κλασικού κουρέματος. Οι πρώτες προτάσεις Βαρουφάκη για τη μετατροπή των ομολόγων σε χρέος εις το διηνεκές και σε χρέος με αναπτυξιακή ρήτρα αυτό το νόημα είχαν. Πάνω εκεί θα μπορούσε να είχε γίνει η διαπραγμάτευση για τη συγκεκριμένη μορφή της λύσης, ώστε τα δύο μέρη να καταλήξουν σε έναν «έντιμο συμβιβασμό». Οι προτάσεις αυτές έδεναν με την ανοικτή επιστολή Τσίπρα στην εφημερίδα Handelsblatt, όπου διαβεβαίωνε ότι η νέα κυβέρνηση δεν ζητούσε επιπλέον δάνεια, αλλά ζητούσε να της παρασχεθεί η ευχέρεια να αναπτύξει την οικονομία, προκειμένου να εκπληρώσει ευκολότερα τις υποχρεώσεις της προς τους δανειστές και να αναστρέψει τη διαδικασία εξαθλίωσης της ελληνικής κοινωνίας.

Οι απόψεις των δανειστών δεν είναι αποτέλεσμα ιδεοληψίας

Το λάθος αυτής της προσέγγισης συνίστατο στο ότι οι απόψεις των δανειστών δεν απέρρεαν από εσφαλμένες θεωρίες και ιδεοληψίες, αλλά από συγκεκριμένη αντίληψη για τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα. Η συζήτηση δεν εκτυλισσόταν σε ένα πανεπιστημιακό σεμινάριο, αλλά σε έναν κύκλο εκπροσώπων συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων, μερικές φορές πολύ μερικών. Η νέα κυβέρνηση φαίνεται ότι είχε ελλιπή γνώση των στόχων των κύριων ευρωπαϊκών δυνάμεων, και ιδιαίτερα της Γερμανίας. Εκτίμησε επίσης λάθος τα περιθώρια ελιγμών που της έδιναν οι πραγματικές διαφορές ανάμεσα στις μεγάλες οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις, ιδιαίτερα ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Γερμανία, υποτιμώντας το μέγεθος της σύγκλισής τους σε ορισμένους βασικούς κανόνες, παρά τα επιμέρους αντιτιθέμενα συμφέροντα. Αποδείχθηκε επίσης ότι είχε λανθασμένη εκτίμηση για τον τρόπο που η ιδιοσυγκρασία και κουλτούρα στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες επηρεάζουν την έκφραση των δικών τους συμφερόντων και την πρόσληψη των επιδιώξεων των άλλων. Σε αυτές τις αστοχίες συνέβαλαν τα εθνικά στερεότυπα και οι αμπελοφιλοσοφίες περί «προτεσταντικής ηθικής» κλπ. που επικρατούν στον δημόσιο λόγο στην Ελλάδα, χωρίς αυτό, βέβαια, να αποτελεί δικαιολογία. Κατά συνέπεια, δεν είχε διαβάσει σωστά την κωλυσιεργία των δανειστών απέναντι στην κυβέρνση Σαμαρά, η οποία είχε επιταχύνει την πτώση της, πιστεύοντας ότι οι δανειστές θα ήσαν πρόθυμοι να παραχωρήσουν στη νέα κυβέρνηση ό,τι είχαν αρνηθεί στην προηγούμενη. Αυτό είχε συμβεί το 1993 και το 2004, αλλά τα γεγονότα του 2009-2010 δείχνουν ότι είχαμε μπει σε διαφορετική εποχή.

Η διαπίστωση μέσα στον πρώτο μήνα από την ανάληψη της αρχής της αδυναμίας να πεισθούν οι δανειστές με λογικά επιχειρήματα σε αλλαγή πολιτικής απέναντι στο ελληνικό χρέος οδηγούσε την ελληνική κυβέρνηση μπροστά σε δύο επιλογές: είτε να αποδεχθεί την πλήρη συνθηκολόγηση είτε να προχωρήσει σε ρήξη. Η πρώτη επιλογή θα είχε εκείνη τη στιγμή ως αποτέλεσμα την πτώση της κυβέρνησης, η δεύτερη επίσης αποκλείστηκε· στις βαθύτερες αιτίες αυτής της απόρριψης θα αναφερθώ στη συνέχεια. Η κυβέρνηση νόμιζε ότι ξέφευγε από το δίλημμα υπογράφοντας τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου, θεωρώντας ότι με αυτή κέρδιζε χρόνο για να συνεχίσει να διαπραγματεύεται και τελικά να πείσει. Πιστή στην τακτική της έντιμης στάσης δέχτηκε να αφοπλιστεί και να επιστρέψει στους δανειστές τα αχρησιμοποίητα ομόλογα του ΤΧΣ, που θα της είχαν επιτρέψει να αμβλύνει τις δημοσιονομικές πιέσεις για ικανό χρονικό διάστημα, και κατά συνέπεια να αντισταθεί. Η στάση αυτή εκτιμήθηκε από την άλλη πλευρά ως επιβεβαίωση της αδυναμίας της και ως ένδειξη έλλειψης ενός σχεδίου Β΄, που θα συμπεριλάμβανε την έξοδο από το ευρώ. Εφόσον λοιπόν η ελληνική κυβέρνηση δεν είχε εναλλακτικό σχέδιο, οι ευρωπαίοι δανειστές μπορούσαν να την πιέσουν σε συνεχείς υποχωρήσεις για να επιτύχουν τους στόχους τους, πράγμα που έκαναν με μεγάλη επιτυχία και θα συνεχίσουν να το κάνουν και μετά την ενδεχόμενη επίτευξη μιας ενδιάμεσης, όπως θα αποδειχθεί, συμφωνίας μέσα στις επόμενες μέρες η εβδομάδες. Μέχρι αυτήν τη στιγμή, «η δημιουργική ασάφεια» λειτούργησε περισσότερο υπέρ των δανειστών, παρά υπέρ της ελληνικής πλευράς. Τους επέτρεψε να κωλυσιεργούν, απορρίπτοντας διαρκώς τις ελληνικές προτάσεις για «μεταρρυθμίσεις» ως ασαφείς και ανεπαρκείς, χωρίς να ομολογούν τον στόχο τους. Η πάροδος του χρόνου επέτρεψε να εκδηλωθεί και η κακοπιστία τους: για να δικαιολογηθούν στη δική τους κοινή γνώμη και να αντιστρέψουν τις επιτυχίες της ελληνικής κυβέρνησης και του Γιάνη Βαρουφάκη στις προσπάθειες να γίνει κατανοητή από την ξένη κοινή γνώμη η πραγματική φύση του ελληνικού προβλήματος, ξέχασαν «τον χωρίς όραμα Σαμαρά» και επανέφεραν το success story, αποδίδοντας τις σημερινές δυσκολίες της ελληνικής οικονομίας όχι στις προσπάθειές τους να τη στραγγαλίσουν, αλλά στην πολιτική της κυβέρνησης. Ξέχασαν, φαίνεται, ότι η προηγούμενη πολιτική οδήγησε τις ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο στο 25% του δημόσιου χρέους και σε διαρκή υποχώρηση της τραπεζικής χρηματοδότησης της οικονομίας και ελπίζουν, χάρις στους αναμεταδότες τους στην Ελλάδα, να το ξεχάσουν και οι έλληνες πολίτες…

Η αδυναμία της κυβέρνησης είναι αδυναμία της ελληνικής κοινωνίας

Η αδυναμία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στην περίσταση αποτελούσε αδυναμία ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας. Μια κυβέρνηση της Αριστεράς, με ό,τι μπορεί αυτό να σημαίνει σήμερα, υποχρεώθηκε να κάνει αστική πολιτική χωρίς να υπάρχει το συλλογικό κοινωνικό υποκείμενο αυτής της πολιτικής. Κατά τις πρώτες μέρες της νέας κυβέρνησης οι κλασικές εγχώριες εργοδοτικές οργανώσεις –οι «εκπρόσωποι των παραγωγικών τάξεων», όπως τους έλεγαν παλιά–εξέδωσαν ανακοίνωση στήριξης της κυβέρνησης στις διαπραγματεύσεις. Αυτή η κίνηση που θα μπορούσε να είναι ιστορικής σημασίας, δεν είχε πλέον καμία βαρύτητα, εξαιτίας της εξασθένισης του εγχώριου παραγωγικού ιστού. Η συσσώρευση του κεφαλαίου πραγματοποιείται πλέον κατά κύριο λόγο εκτός της χώρας. Δεν είναι μόνον οι εφοπλιστές που είναι εξωχώριοι, αλλά και οι μεγάλες ελληνόκτητες επιχειρήσεις έχουν μεταφέρει σημαντικό μέρος των επιχειρηματικών τους δραστηριοτήτων στο εξωτερικό και συχνά και την ίδια την εταιρική τους έδρα. Τους επιτρέπεται λοιπόν μια σχετική αδιαφορία για την τύχη της εσωτερικής αγοράς και της εθνικής οικονομίας. Μόνο με αυτήν τη μετατόπιση του κεφαλαίου μπορούμε να κατανοήσουμε την, για μικροπολιτικούς λόγους, υπονόμευση των τραπεζών και της εγχώριας οικονομίας στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας από τους εκπροσώπους των –κατά δήλωσή τους– αστικών κομμάτων με την πρόσκληση προς τους πολίτες να μεταφέρουν τις καταθέσεις τους στο εξωτερικό. Μόνο μέσω αυτής μπορούμε, ακόμη, να κατανοήσουμε την έκδηλη ικανοποίηση των ελεγχόμενων από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα ΜΜΕ για την έξοδο των καταθέσεων.

Παράλληλα με την απίσχνανση του εγχώριου παραγωγικού ιστού πολλαπλασιάστηκαν οι διάφορες μορφές μεσαζόντων, συμβούλων κλπ. που εξαρτώνταν από τις μεταφορές ποσών από τα ευρωπαϊκά διαρθρωτικά ταμεία. Ταυτόχρονα, περιοριζόταν το βάρος των δημόσιων επενδύσεων με εθνικούς πόρους. Τα ευρωπαϊκά ταμεία χρηματοδοτούν πλέον τα πάντα: από τα έργα υποδομής και την έρευνα μέχρι την αναστήλωση μοναστηριών και την ανακατασκευή των πεζοδρομίων. Οι προτεραιότητες καθορίζονται εκτός της χώρας, χωρίς συζήτηση στο εσωτερικό, η διαχείριση των πόρων γίνεται από αυτονομούμενες γραφειοκρατίες σε συνεργασία με πλήθος μεσαζόντων που επιβάλλει το σύστημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης χωρίς δημοκρατικό έλεγχο. Αυτοί αναδείχθηκαν πλέον στους κόμβους του νέου πελατειακού συστήματος με την Ευρωπαϊκή Ένωση ως συλλογικό πάτρωνα. Η ένταξη κάθε μικρού έργου της περιφέρειας στα ΕΣΠΑ κλπ. έχει γίνει το όνειρο όλων των τοπικών αρχών και βασικός λόγος αντιπαράθεσης σε αυτοδιοικητικές και εθνικές εκλογές. Από αυτό το νέο πελατειακό σύστημα εξαρτάται η αναπαραγωγή του πολιτικού συστήματος. Η εξέλιξη αυτή συνέπεσε με την ανάπτυξη στην Ελλάδα μιας οικονομολογικής διανόησης που εκτελεί τη διαχείριση των χρηματικών κεφαλαίων και ερμηνεύει δικαιολογώντας το σύστημα στο οποίο συμμετέχει. Ποτέ η Ελλάδα δεν διέθετε τόσους πολλούς οικονομολόγους και τόση λίγη οικονομική σκέψη. Από αυτά τα διογκωμένα στρώματα διαχειριστών του συστήματος προέρχονται οι νέοι οργανικοί διανοούμενοι.

Ιστορικά, οι κρίσεις εξωτερικού δημόσιου χρέους έφερναν αντιμέτωπες αστικές τάξεις: εκείνη της υπό πτώχευση χώρας και τους ξένους κεφαλαιούχους. Η σημερινή κυβέρνηση βρέθηκε στην πρωτόγνωρη θέση να αναλάβει τη διαπραγμάτευση του δημόσιου όχι για λογαριασμό των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων της χώρας, αλλά για λογαριασμό των υποβαθμισμένων εκπροσώπων των παλαιών παραγωγικών δομών, των μικροεπιχειρηματιών και των μισθωτών. Η ελληνική αστική τάξη και οι πολιτικοί εκπρόσωποί της χαιρέτισαν το PSI, το οποίο, σε αντίθεση με κάθε ιστορική εμπειρία, «κούρεψε» κατά κύριο λόγο το εσωτερικό δημόσιο χρέος, εξασθενώντας από μέσα την οικονομία. Κατά συνέπεια, η κυβέρνηση έχει απέναντί της έχει όχι μόνο τους εκπροσώπους των δανειστών, αλλά και τους μεγάλους έλληνες κεφαλαιούχους συνεπικουρούμενους από τους οργανικούς τους διανοούμενους.

Η ασταθής κοινωνική βάση της πολιτικής της κυβέρνησης

Ταυτόχρονα, η κοινωνική βάση της πολιτικής της είναι ασταθής. Το ζήτημα της μείωσης των καταθέσεων και της διαρροής τους στο εξωτερικό είναι ενδεικτικό γι’ αυτές τις αντιφατικές καταστάσεις. Πριν ξεκινήσει η αποθησαύριση των ποσών των μικροκαταθετών είχε εκδηλωθεί, όπως και το 2012, η μεταφορά σε καθημερινή βάση των εισπράξεων των θυγατρικών ξένων εταιριών σε λογαριασμούς τους στο εξωτερικό. Παράλληλα, οι εγχώριες τράπεζες συστήνουν ανοικτά στους εναπομείναντες σημαντικούς καταθέτες ασφαλείς τρόπους για να μεταφέρουν τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό. Μια ματιά στα ταχύτερα αναπτυσσόμενα διεθνή αμοιβαία κεφάλαια των ελληνικών τραπεζών και στα ασφαλιστικά συμβόλαια αποκαλύπτει αυτήν την πρακτική. Υπάρχουν ασφαλώς οι εφοπλιστές που εξαναγκάζονται από τις ξένες τράπεζες να μεταφέρουν πάραυτα εκτός Ελάδας το προϊόν των δανείων που αυτές τους παρέχουν, εάν δεν τα έχουν ήδη μεταφέρει, και οι ξενοδόχοι που υφίστανται ανάλογους εκβιασμούς από τους ξένους μεγάλους ταξειδιωτικούς οργανισμούς. Μεγάλο όμως, αν όχι το μεγαλύτερο, μέρος των εκροών οφείλεται σε αυτούς των οποίων τα συμφέροντα επιχειρεί να υπερασπισθεί η κυβέρνηση. Οι μεγαλοκαταθέτες είχαν ήδη μεταφέρει τα χρηματικά τους διαθέσιμα προ καιρού. Ανάλογα, παράλληλα με τη φοροαποφυγή των μεγάλων επιχειρήσεων εξακολουθεί να τρέχει η καθημερινή φοροδιαφυγή αυτών που έχουν πληγεί περισσότερο από την κρίση. Συνολικά, οι περισσότεροι Έλληνες αντιδρούν στην κρίση με τα ίδια αντανακλαστικά με τα οποία πορεύθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες που συνίστανται στην προσπάθεια να μειωθεί το προσωπικό τους κόστος, αδιαφορώντας στην πράξη για τα συλλογικά συμφέροντα. Από αυτή την ελπίδα παρακινούμενοι πολλοί κινδυνεύουν να παρασυρθούν από την προπαγάνδα και να δεχθούν ως ανακούφιση μια οιαδήποτε συμφωνία με τη λογική του μικροαστικού «άσε τώρα, και βλέπουμε…».

Οι ξένοι δανειστές μας μπορεί καμιά φορά να διαθέτουν λανθασμένα ποσοτικά στοιχεία για το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα, αλλά έχουν πλήρη επίγνωση αυτής της κατάστασης και την εκμεταλλεύονται. Οι εγχώριοι αντίπαλοι της κυβέρνησης κάνουν ότι δεν ακούν τις επανειλημμένες δηλώσεις ξένων υπευθύνων, όπως τελευταία του Β. Σόϊμπλε στη Ρίγα, για την ανικανότητα των ελληνικών ελίτ και είναι πρόθυμοι να προσφέρουν ξανά τις υπηρεσίες τους, Ίσως να έχουν δίκιο, γιατί η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι στις χώρες που υπάρχει εξωτερική επέμβαση οι εκάστοτε ξένοι, για να ελέγξουν τη χώρα, προτιμούν να συναλλάσσονται με τη διεφθαρμένη και ανίκανη «ελίτ», παρά με αυτούς που θέλουν να αλλάξουν το σύστημα. Αυτό συνέβη κατ’ επανάληψη στην Ελλάδα και εξακολουθεί να συμβαίνει.

Η συμφωνία που μπορεί να συναφθεί ή η ρήξη δεν θα αποτελέσουν το Τέλος της Ιστορίας και σε κάθε περίπτωση θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε όλοι μας τα νέα προβλήματα. Εάν οι δυσκολίες που συναντά η κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις για το χρέος οφείλονται σε βαθύτερες αδυναμίες της ελληνικής κοινωνίας, τότε και το ξεπέρασμα της σημερινής κατάστασης μας αφορά όλους. Η κυβέρνηση δεν θα πρέπει να αφήσει να χαθεί επικοινωνιακά το νόημα του εκλογικού αποτελέσματος της 25ης Ιανουαρίου, προσπαθώντας να εξωραΐσει τη νέα συμφωνία. Και το νόημα ήταν ότι η προηγούμενη πολιτική αποδιάρθρωσε την κοινωνία, γι’ αυτό οι πολίτες καταψήφισαν αυτούς που την υλοποίησαν. Όλες οι πολιτικές δυνάμεις, στην Ελλάδα οπωσδήποτε, και συχνά και στο εξωτερικό που δέχθηκαν να εφαρμόσουν αυτές τις πολιτικές λιτότητας αποδείχθηκαν αναλώσιμες. Με τη σημερινή κυβέρνηση δεν θα αναλωθεί μόνο μια πολιτική ομάδα, αλλά και οι ελπίδες έλλογης λύσης από το εσωτερικό της κοινωνίας με συνέπεια αυτό που διακυβεύεται να είναι η ίδια η δημοκρατία στην Ελλάδα. Καμία πρόταση για έξοδο από αυτό το τέλμα δεν θα έχει ελπίδες επιτυχίας αν δεν στηρίζεται σε σωστή ανάλυση της διεθνούς και της ελληνικής συγκυρίας και σε προτάσεις για μια πολιτική που θα παίρνει μεν υπόψη της τις προσδοκίες της κοινωνίας θα στηρίζεται όμως στην ανάλυση αυτή.

Πηγή: https://enthemata.wordpress.com/2015/05/09/hatziosif/

IMG_0559.JPG

Περί διαπραγμάτευσης το ανάγνωσμα.

Διάβασα το παρακάτω πολύ ενδιαφέρον post του φίλου Φώτη Παλαμιώτη. Είναι μια καλή και ψύχραιμη ανάλυση με την οποια συμφωνώ κατά βάση. Ακολουθεί λοιπόν παρακάτω:

Επειδή διαφωνώ με πολλά από όσα ακούω και διαβάζω, η μεγάλη εικόνα κατά την άποψή μου έχει ως εξής:

1. Το διακύβευμα δεν είναι οικονομικό με την στενή έννοια (ακόμη και με 4,5% ελληνικό πλεόνασμα οι δανειστές θα εισέπρατταν ψίχουλα), αλλά πολιτικό. Αφορά σε ένα παράδειγμα που οικοδομείται στην Ευρώπη και διεθνώς, καθώς και στην ηγεμονία της Γερμανίας εντός της ΕΕ.

2. Κάθε διαπραγμάτευση ξεκινάει με αταλάντευτη επιμονή του κάθε παίκτη στο αρχικό πλάνο, άρα με ασυμφωνία. Αν από τόσο νωρίς – χωρίς αντιπαράθεση διαρκείας – προέκυπτε συμφωνία, δεν θα είχαμε διαπραγμάτευση, αλλά προσχώρηση ενός παίκτη στις θέσεις του άλλου.

3. Το αρχικό (άρα και επιθυμητό) πλάνο δεν αποσύρεται, αν δεν δοκιμαστεί μέχρι τέλους. Στη βάση του πλάνου διεξάγεται πόλεμος φθοράς του αντιπάλου για να αδυνατίσει η θέση του. Αυτό ακριβώς κάνει τώρα η Γερμανία. Θα δοκιμάσει την ψυχολογία του ελληνικού λαού (συνεπώς την ίδια τη λαϊκή εντολή προς την διαπραγματεύτρια Κυβέρνηση), θα προσπαθήσει να ασκήσει πιέσεις προς τις τράπεζες, το Χρηματιστήριο, και να ενισχύσει τις αντιφάσεις στο στρατόπεδό μας. Πρόκειται για πόλεμο φθοράς. Ενισχύοντας τη λαϊκή εντολή προς την Κυβέρνηση (π.χ. με τις διαδηλώσεις) υπερασπιζόμαστε εαυτόν από τον πόλεμο φθοράς. Εν προκειμένω ο πόλεμος φθοράς που μας διεξάγεται δεν συνεπάγεται κάποια πραγματικά μεγάλη απειλή. Δεν απειλούμαστε με οικονομική κατάρρευση.

4. Καμία πλευρά δεν πρόκειται να παρουσιάσει από τώρα plan b. Τα αρχικά πλάνα δεν έχουν δοκιμαστεί ακόμη. Όποιος παρουσίαζε τώρα plan b θα απέσυρε την επιθυμητή κατ’ αυτόν λύση από τη διαπραγμάτευση. Για αυτό το λόγο η όλη ρητορεία/πίεση για το “plan b” του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απλώς εσφαλμένη. Είναι επικίνδυνη. ΤΩΡΑ ξεκινάει να παίζεται το plan a.

5. Η είσοδος ενός παίκτη αρνησικυρίας με εντελώς διαφορετική βούληση σε ένα φόρουμ, μοιραία θα δημιουργήσει μετατοπίσεις και ενδεχομένως θα επιδράσει την στάση και άλλων παικτών. Αυτή είναι η μηχανική με την οποία λειτουργούν τα φόρα, δεδομένου ότι κανείς δεν θέλει/μπορεί να εγκαταλείψει το φόρουμ ή να εκδιώξει τον αντίπαλό του από αυτό.

6. Περί της “απομόνωσης της χώρας” – Σημαντικό: Οι δημόσιες τοποθετήσεις των παικτών δεν αντικατοπτρίζουν κατ’ ανάγκην την επιθυμία τους, αλλά προκύπτουν με βάση τη θέση τόσο αυτών, όσο και των υπολοίπων στο παίγνιο. Πχ: Αν η χώρα Α θεωρεί ότι οι ελληνικές θέσεις είναι προς το συμφέρον της, αλλά εκτιμά ότι αυτή τη στιγμή δεν πρόκειται να γίνουν δεκτές, ενώ μία φιλοελληνική τοποθέτηση στη δοσμένη στιγμή θα την φέρει σε ρήξη με το διευθυντήριο της Ένωσης, δε θα προβεί σε δήλωση στήριξης. Όχι ακόμα. Θα περιμένει να ωριμάσουν οι διεργασίες. Με άλλα λόγια, είναι εξαιρετικά νωρίς για να εκδηλωθούν δημόσια οι διεργασίες που σίγουρα έχουν ξεκινήσει. Οι δημόσιες τοποθετήσεις των εταίρων απηχούν μία συγκεκριμένη ηγεμονία που δεν έχει τρωθεί. Δεν απηχούν απομόνωση.
Η Γερμανία είναι αποφασισμένη να τραβήξει το παιχνίδι μέχρι μακρυά, καθώς διακυβεύεται η ηγεμονία της. Είμαστε όμως τόσο σίγουροι ότι οι υπόλοιποι εταίροι είναι το ίδιο αποφασισμένοι; Τους συμφέρει άραγε μία σύγκρουση, η οποία μέχρι στιγμής δεν έχει συμβεί; Θα κρατήσουν την ίδια τοποθέτηση όταν τα πράγματα θα φτάσουν στο παρά πέντε της σύγκρουσης; Ο συσχετισμός λοιπόν δεν μπορεί να θεωρηθεί αμετάβλητος.

7. Είναι λάθος να προεξοφλείται από τώρα η έκβαση ενός τόσο δύσκολου παιγνίου. Δεν βρισκόμαστε στο τέλος της σκακιστικής παρτίδας, αλλά στο άνοιγμα. Και τα ανοίγματα σε μία παρτίδα επαγγελματικού σκάκι δεν κρίνονται με βάση ένα μελλοντικό ΜΑΤ, το οποίο είναι αδύνατον να προβλεφθεί από την αρχή. Κρίνονται με βάση το κατά πόσο αξιοποιούνται σωστά τα κομμάτια. Καμία επαγγελματική παρτίδα δεν έχει τελειώσει με ναπολεόντειο στην 3η κίνηση.
Το άνοιγμα της Κυβέρνησης είναι εξαιρετικό, και ως άνοιγμα πρέπει να αξιολογείται.

8. Ο Σουν Ζου έλεγε ότι στον πόλεμο πρέπει να αφήνεις πάντα μία διέξοδο διαφυγής στον αντίπαλο, ειδάλλως θα έχεις το μειονέκτημα ότι θα σε πολεμήσει μέχρι τέλους. Στην περίπτωσή μας, το σημαντικό είναι να αντιληφθούμε ότι ΔΕΝ έχουμε διέξοδο διαφυγής: αν υποχωρήσουμε, τα μέχρι τώρα μνημόνια θα αποδειχτούν light μπροστά σε όσα θα ακολουθήσουν. Αν το καταλάβουμε αυτό, τότε θα έχουμε αχρηστεύσει τον πόλεμο φθοράς που μας διεξάγουν, ο οποίος αφορά στην αποδυνάμωση της λαϊκής εντολής μέσω του εκφοβισμού.

9. Η έκβαση, όποια και αν είναι αυτή, θα προκύψει εντός της ΕΕ. Κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει ασφαλώς οικονομικές εξελίξεις, ούτε και να διαχειριστεί τις επιπτώσεις ενός grexit. Τα περί εξόδου δεν ετέθηκαν ως πραγματική απειλή από τους εταίρους, απλώς διακινούνται χάριν του πολέμου φθοράς κατά της Ελλάδας. Το διακύβευμα είναι οι όροι της ούτως ή άλλως δεδομένης παραμονής μας στην ευρωζώνη. Ξαναγυρνάμε λοιπόν στο υπό 2: προφανώς και οι Γερμανοί παρουσιάζονται ανυποχώρητοι. Αν δεν το έκαναν, θα ήταν ανορθολογικοί παίκτες και θα είχαν αυτοακυρωθεί. Όσοι τρομάζουν από όσα γίνονται μέχρι στιγμής, σκέφτονται απλουστευτικά και κάνουν λάθος.
Με δυο λόγια: είμαστε μόλις στην αρχή, είναι εξαιρετικά νωρίς για να προεξοφλήσουμε την έκβαση του πράγματος και όσα λέγονται περί plan b, απομόνωσης, αδιεξόδου κτλ είναι εσφαλμένα και απλουστευτικά. Η μέχρι τώρα πορεία δεν πρέπει να μας εκπλήσσει καθόλου!

Η Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έχει κάνει ένα εξαιρετικό άνοιγμα που και πιέσεις στους αντιπάλους ασκεί, και θα οδηγήσει μεσοπρόθεσμα σε μετατοπίσεις (η σημασία των οποίων μέλλει να φανεί) και ισχυροποιεί τη δημοτικότητά της.

Οπότε, stay calm and fight with pride and joy!

πηγή:

Γυναίκες…

Πότιζα χθες τα λουλούδια στο μπαλκόνι (όσα δεν ξέρανε το χιόνι) και άθελά μου άκουγα το ζευγάρι δίπλα να καυγαδίζει. Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο, άνεργος ο άντρας, εργαζόμενη αλλά χαμηλόμισθη μάνα η γυναίκα, έχουν πολλά προβλήματα άρα και τριβές.

Έλεγαν λοιπόν ότι με 500 ευρώ ενοίκιο και ένα σπίτι με τόσες ζημιές και τόσο αυξημένα κοινόχρηστα και τον ιδιοκτήτη να μη συμμετέχει σε τίποτα και να τους βαραίνουν όλες οι φθορές δεν αντέχουν. Ότι δεν πάει άλλο τέλος πάντων.

Η γυναίκα του το ξεκαθάρισε. Πάρε τηλέφωνο να ζητήσεις μείωση. Ο άντρας είπε ότι θα πάρει να μιλήσει με το σπιτονοικοκύρη και αν δε γίνει τίποτα ίσως θα πρέπει να σκεφτούν φύγουν από το σπίτι να πάνε κάπου αλλού.

Έβαλαν όμως κάτω κόστη μετακόμισης, το ότι το σπίτι είναι δίπλα στο Μετρό και κοντά στο σχολείο των παιδιών και μετάνιωσαν. Δεν μας παίρνει να φύγουμε από το σπίτι, ας κατεβάσουμε το ενοίκιο και να πειστεί να συμμετέχει επιτέλους στις διάφορες φθορές (υγρασία, βάψιμο, χαλασμένο θερμοσίφωνο και καζανάκι).

Παίρνει λοιπόν τηλέφωνο ο γείτονας και το ξεκαθαρίζει 250 ευρώ ενοίκιο το πολύ. Και να φτιάξεις όλες τις ζημιές. Ο ιδιοκτήτης του είπε «δε γίνονται αυτά» αλλά πάρε με σε 10 λεπτά να το συζητήσω με τη γυναίκα μου.

Μισή ώρα αργότερα ξανατηλεφωνεί ο γείτονας (πλέον είχα ποτίσει κι απλά έπαιζα μπάλα με το μικρό) και τον ρωτάει τι απέγινε κι αν το σκέφτηκε. Ο ιδιοκτήτης (είχε ανοιχτή ακρόαση για να ακούει και η γυναίκα οπότε άκουγα κι εγώ) του λέει από 500 μπορώ να στο πάω 450 και να κανονίσουμε και το βάψιμο της πολυκατοικίας.

Ο γείτονας όμως το πάλεψε. «50 ευρώ μείωση ενώ είμαι άνεργος 15 μήνες; Τόσα χρόνια μένω εδώ γνωριζόμαστε καλά. Συν ότι αν φύγω άντε να βρεις να το νοικιάσεις. Κάντο έστω 350 και δες κι εκείνες τις υγρασίες που σου είπα. Θα σε πάρω σε λίγο να το σκεφτείτε με τη γυναίκα σου».

Για να μην τα πολυλογώ τα βρήκανε στα 400 και βάψιμο-υγρασίες θα τα κάνει ο ιδιοκτήτης. Το καζανάκι και το θερμοσίφωνο θα τα φτιάξουν μόνοι τους οι γείτονες. Ευτυχώς σκέφτηκα και πήγα να μπω μέσα (είχα ξεπαγιάσει λόγω περιέργειας).

Μπαίνοντας μέσα όμως άκουσα πάλι φασαρία. Γκρίνιαζε η γυναίκα του ότι «δεν κατάφερες και πολλά», αν είναι έτσι «καλύτερα να φεύγαμε να πάμε σε άλλο».

Δε βγάζεις άκρη με τις γυναίκες ρε φίλε! Δε συμβιβάζονται ποτέ!

Υ.Γ: Η ιστορία είναι φανταστική και αλληγορική και δεν έχει καμία σχέση με αληθινά πρόσωπα και καταστάσεις. ΟΚ, όχι και καμία…

Μήπως να μάθούμε τη συμφωνία (οτ-αν υπάρξει) πρώτα;

Επειδή είναι ατέρμονη η συζήτηση και δεν έχουμε ουσιαστικά βάση έως το νωρίτερο τη Δευτέρα (που και γι αυτό δεν είμαι βέβαιος εγώ ακούγοντας τις δύο πλευρές), θα σημειώσω ως τώρα ως σκέψεις μου τονίζοντας την απέχθειά μου στο διαχωρισμό μαύρο-άσπρο, τα εξής:

275681-Ì-Á

• Καλό είναι να περιμένουμε τη Δευτέρα και να διαβάσουμε με προσοχή τι ακριβώς συμφώνησαν (αν συμφώνησαν). Λίγες μέρες είναι, ας κάνουμε υπομονή να δούμε την τελική συμφωνία για να κρίνουμε στα σοβαρά. Αλλά να τη μελετήσουμε πρώτα καλά (όχι α λα Χρυσοχοίδης).

• Οι δύο πλευρές (ηγεσία ΕΕ και Ελλάδα) μπήκαν σε διαπραγμάτευση ο καθένας με “σκληρές και απόλυτες θέσεις”. Πράγμα σύνηθες στις κανονικές διαπραγματεύσεις (όχι αυτές της τελευταίας 5ετιας, τις κανονικές ξαναλέω). Προφανώς το ιδανικό για την κάθε πλευρά είναι να πετύχουν ΟΛΑ όσα προτείνουν. Αυτό είναι σαφές.

• Η Ελλάδα μπήκε ως αουτσάιντερ και πιο αδύναμη εκ των δύο πλευρών φαντάζομαι το συμφωνούμε αυτό όλοι.

• Θεωρώ ότι σκόπιμα η Ελλάδα δεν πήγε με νούμερα και ισοδύναμα γιατί πολύ απλά αυτό θα σήμαινε εξαρχής αποδοχή του πλαισίου και προσπάθεια για αλλαγές σε πολύ επιμέρους. Κοινώς ποδοσφαιρικά μιλώντας σα να είχε μπει στο γήπεδο για το Χ κι όχι για τη νίκη. Και αυτό θα μείωνε τη διαπραγματευτική της δύναμη. Οι ξένοι θέλουν συζήτηση με αριθμούς γι αυτόν ακριβώς το λόγο.

• Προσωπικά εκτιμώ ότι αν υπάρξει συμβιβασμός το καλύτερο που έχει να κάνει ο Τσίπρας είναι να γυρίσει και να εξηγήσει καθαρά και ξάστερα τι πέτυχε. Να πει «ζήτησα 1,2,3,4,5 και κέρδισα 1,2». Να πει επίσης ότι προχωρά κανονικά στην μεταρρύθμιση του κράτους και να παραδεχτεί απλά ότι «ήθελα να πετύχω πολύ περισσότερα αλλά αυτά κατάφερα», θυμίζοντας παράλληλα ότι «ήμουν κι ο πρώτος που πραγματικά πάλεψα».

• Δε με ενδιαφέρει αν θα μετονομάσουν πράγματα. Με ενδιαφέρει να εξηγήσουν τις πραγματικές αλλαγές ώστε να τις καταλάβει ο οποιοσδήποτε. Μία αλλαγή θα πετύχουν; Αυτή τη μία. Δέκα; Αυτές τις δέκα. Όλα τα άλλα είναι επικοινωνιακό περιτύλιγμα που στην πραγματική ζωή λίγη αξία έχει.

• Την εξ αριστερών κριτική στο ΣΥΡΙΖΑ την κατανοώ απόλυτα με βάση τις πρώτες πληροφορίες. Θέλαμε όλοι περισσότερα. Βασικά θέλαμε ΟΛΑ όσα αρχικά ζητήσαμε. Φαντάζομαι ότι κάποιοι από εμάς θα κατανοούν ότι δεν ήταν πολύ εύκολα να πετύχει αυτό το «όλα». Προφανώς ορισμένοι που μόνο έξοδο από το Ευρώ αναγνωρίζουν σαν λύση, και κάθε άλλο ενδεχόμενο συνιστά κατ’αυτούς υποχώρηση, είναι απόλυτα δυσαρεστημένοι. Και δεκτό. Άποψή τους σεβαστή. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως μιλά εξαρχής για ευρώ.

• Δεν μπορώ να καταλάβω η εκ δεξιών τι θέλει να πει και γιατί κάνει τόση φασαρία. Ακόμα κ αν ισχύει το 70-30 προφανώς είναι καλύτερο από το 100-0 νομίζω. Το πνεύμα μου είναι δηλαδή ότι οι εκ δεξιών – του ΣΥΡΙΖΑ- που κυβέρνησαν (όλοι αντιμνημονιακοί στην αφετηρία τους) πέτυχαν 0%, αυτό το δεδομένο έχουμε ως τώρα. Άρα και λίγα να είναι τα κέρδη, είναι κέρδη. Ενώ για πολλούς από εμάς που θα θέλαμε περισσότερο κατανοώ γιατί υπάρχει προβληματισμός.

• Επίσης αν τελικά ισχύει το 70-30 ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να παίξει μεγάλη μπάλα σε θέματα δομικών μεταρρυθμίσεων κράτους κ διαφθοράς για να επιβιώσει και να πετύχει. Να προχωρήσει σε αλλαγές δίκαιες στο κράτος, στη φορολογία, να δημιουργήσει πραγματικό κοινωνικό κράτος, να αποκαταστήσει ή καλύτερα να δημιουργήσει ένα πραγματικό αίσθημα δικαίου στην κοινωνία, αποκαθιστώντας αδικίες και δημιουργώντας ένα νέο κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο. Δεν είναι εύκολο καθόλου. Αλλά γι αυτό έγινε Κυβέρνηση πάνω από όλα.

• Με βάση πάντα τις πληροφορίες, πόσοι έχουμε καταλάβει τι (φαίνεται να) κερδίζει στο «παζάρι» ο ΣΥΡΙΖΑ; Δείχνει να κερδίζει λοιπόν χρόνο, ρευστότητα (το μεγάλο άγχος πολλών), την αναγνώριση ως βασικής μεταρρύθμισης την αναδιανομή των φόρων και την πάταξη της φοροδιαφυγής (με διεθνή συνεργασία ελπίζω), μικρότερο πρωτογενές ως υποχρέωση, παύει να υπάρχει εποπτεία και επιτήρηση αλλά απευθείας αποφάσεις με τις ηγεσίες των τριών πιστωτών- θεσμών (ΔΝΤ, ΕΕ και ΕΚΤ) και το χρέος να είναι στο τραπέζι συνολικά για ευρωπαϊκή ρύθμιση εντός του 2015.

• Επίσης για να είμαστε εξηγημένοι τελική συμφωνία θα έχουμε καλό φθινόπωρο. Αυτό της Δευτέρας ή τέλος πάντων του Φεβρουαρίου είναι μεταβατική συμφωνία. Με ότι αυτό σημαίνει.

Και κάτι άσχετο, δηλώνω χαρούμενος που στη χθεσινή συνέντευξη τύπου (που την έβλεπε όλη η υφήλιος) την χώρα εκπροσωπούσαν ένας 40χρονος (Τσίπρας), ένας 38χρονος (Παππάς) και ένας 34χρονος (Σακελλαρίδης).
Αυτά τα «ολίγα»!